Όταν η μπάλα γίνεται τραγούδι κι οι νίκες γράφονται στην καρδιά μας!

Μα τότε ήταν εκεί στη Λιλ πού καθόμουν σαν μαλθακός στο παλιό δερμάτινο κάθισμα του σπιτιού μας στην Πάτρα πίνοντας ένα κρύο νερό γιατί η μάνα είχε ξεχάσει να βάλει το κλιματιστικό πάνω, ΑΛΛΑ όταν ο Φινλανδός έκανε εκείνο το γκολ κι εσύ άρχισες ν' ανατριχιάζεις σαν το κουδούνι του σχολείου να χτυπάει της πρωτοχρονιάς εκείνης που πήγες σχολείο... 🔥💪 είπα μέσα μου "αυτή είναι εκείνη η ομάδα που ακόμα κι οι τοίχοι τραγουδάνε" κι άμα θυμάμαι ακόμα πως έσκυψα το κεφάλι μου σηκώνοντας τα χέρια στον αέρα σα να φώναζα "ΕΙΜΑΣΤΕ!" ενώ η σύζυγος μου ξεκαρδιζόταν στα γέλια επειδή την ίδια στιγμή δάγκωνα τις φρυδιές μου σα σοβαρά τραύματα 😱 γίνεται ακόμα κόκκινος ο ίδιος ο ουρανός εκείνη τη στιγμή τέλος πάντων η φανέλα εκείνη ακόμα βρωμά λειλάκι απο σαπούνια της σκόνης της ντουλάπας, πιστεύω πως εκεί μέσα είναι φυλαγμένο όλο εκείνο το αίμα και ο ιδρώτας όλων αυτών που ζήσαμε εκείνες τις νύχτες σα βγαίναμε από το γήπεδο κρατώντας της καρδιές μας σα χάλκινα κουδούνια 🔴

τι άλλο θυμάμαι;;; εκείνο το βράδυ στη γαλλία που την επόμενη μέρα έπρεπε να ξυπνήσουμε στις πέντε για δουλειά και πήγαμε παρέα με τουλάχιστον δεκαπέντε άτομα στο τοπικό σινεμά της πόλης να δούμε μαζί την ταινία "ζήσε μία νίκη" επειδή δε χωρούσε κανείς άλλος στον καναπέ μου — φαίνονταν σαν οικογενειακό γλέντι εκεί μέσα μόνο που κάποιος είχε ξεχάσει να βάλει αναμονές στα κινητά και καθώς η κάθε εικόνα της μεγάλης οθόνης έφερνε εικόνες από εκείνες τις νύχτες μας, εκείνος ο τύπος στο διπλανό κάθισμα σήκωσε την γροθιά του σα να κάνει гол и άρχισαν όλοι μαζί " Κό-κο Γκάουφ! " όσο η μπάλα χτυπούσε το δίχτυ στο βίντεο — κι εγώ εκεί σα σχολιαρός σχολείου να λέω "βγάλ'το ρε μαλάκα ξανά το γκολ!!!" σηκωμένος πάνω στο κάθισμα σα να βλέπουμε ζωντανό αγώνα θυμάμαι ακόμα πως στο τέλος της ταινίας κάποιος άνοιξε το κινητό του — βρισκόταν ακόμα εκεί εκείνος ο ιστότοπος του μισητού σπανιόλ γιατί κάποιοι δεν ξεχνούνε εύκολα τις ήττες — κι όταν κατέβηκε το σήκωμα τουFACEBOOK εκείνη η φωτογραφία μου με τη μπύρα στο ένα χέρι και τον ουρανό της πόλης σπίτι γράφοντας "ιστορία συνεχίζεται!" είδα τους ανθρώπους γύρω μου να γελάνε όσο ποτέ άλλοτε και να λένε ότι αυτή η ομάδα ήταν σαν αίμα στις φλέβες όλων μας... τώρα βλέπω τις φωτογραφίες εκείνες και κάτι άλλο σου λέω: όταν κλείνουν οι πόρτες του γηπέδου μετά απο αγώνα φαίνεται σα να κλείνουν και σαν καρδιά κάποιου ξυπνάει μέσα σου η μουσική εκείνου του αουτσάιντ γκολ σα να γίνεται τραγούδι ενώ οι άλλοι κοιμούνται... 😄

Αχ εκείνοι οι ίδιοι τρελοί! Τόσο η ομάδα τότε όσο και τώρα είχανε μέσα τους εκείνο το πυρ εκείνο το οποίο δεν ξεθωριάζει ποτέ — μόνο αλλάζει μορφή. Τότε ήταν σαν μια ξαφνική βροχή τον Αύγουστο: όλες οι αισθήσεις ανοιγμένες, η πόλη γκρέμισμα από τραγούδια, τα παιδιά να κρατάνε φανάρια σαν αστέρια στο σκοτάδι γιατί δεν υπήρχαν ακόμα live streams αλλά υπήρχε εκείνο το ραδιόφωνο που θύμιζε σπίτι της γιαγιάς. Η ομάδα είχε μέσα της εκείνη την επικίνδυνη ανάμικτη μυρωδιά — ιδρώτας, λειλάκι στα σαπούνια, τσίχλες μασουλμένες τόσο έντονα που κράταγαν το στόμα σφιχτό σαν γροθιά — ενώ τώρα; Τώρα υπάρχουν big screens, εκείνες οι ταινίες της ομάδας σαν ντοκιμαντέρ ζωντανές κάθε βράδυ, έχουνε βγει άλλοι άνθρωποι ανάμεσα στους φιλάθλους. Το πυρ είναι ίδιο, μα έχει γίνει πιο οργανωμένο σαν στρατός που προετοιμάζεται — εκείνοι οι ίδιοι εθελοντές πλέον φοράνε μπλουζάκια διαφορετικά, έχουνε hashtags σαν πολεμικές κραυγές, βιντεάκια δεκατριών δευτερολέπτων σαν μικρές νίκες η μια πάνω στην άλλη. Τότε η ομάδα έκανε τους ανθρώπους να τραγουδάνε μαζί αυτός είναι ο κανόνας τώρα φτιάχνει οικογενειακά βίντεο μεταξύ των ετών όπως κάνουν οι γονείς όταν μεγαλώνουν τα παιδιά τους — εκείνες οι στιγμές όπου κάποιος κρατάει ένα πολύχρωμο χαρτί με τις λέξεις "Κόκο Γκάουφ!" γραμμένες χεράκι παιδιού και το σηκώνει σαν σημαία όταν η ομάδα βγάζει καθαρό παιχνίδι. Δεν είναι λιγότερο ζεστό τώρα, είναι διαφορετικό ζεστό — σαν αυτός ο ήλιος που ξέρεις πως ανάβει κάθε πρωί έξω από την πόρτα σου ακόμη κι όταν βρέχει. Όσοι βρισκόμασταν εκεί τότε βλέπουμε τώρα πως η ομάδα μεγάλωσε σαν έναν άνθρωπο που έμαθε να περπατάει σωστά — εκείνες οι νύχτες βγήκανε σπλάχνα της, η Λιλ έγινε σπίτι μόνιμο, οι αθλητές άλλαξαν αλλά οι άνθρωποι έμειναν ίδιοι εκείνοι που έχουνε την ίδια καρδιά σα χάλκινο κουδούνι. Και ξέρεις τι είναι το πιο ωραίο; Τα τραγούδια δεν χάθηκαν. Απλά έγιναν τραγούδια που μπορούν να τραγουδήσουν όλοι μαζί ανάμεσα στους δρόμους, στις πλατείες, μέσα στα γηπεδάκά κάποτε μέσα στις ντουλάπες με τις παλιά ζακέτες — εκείνες οι ομάδες τραγουδούν ακόμη μέσα στην ψυχή των φιλάθλων, μόνο τώρα τους συνοδεύουνε κι άλλα όργανα. Η μουσική άλλαξε στυλ αλλά η συμφωνία είναι ίδια. Κάτι τέλος πάντων γίνεται τραγούδι τελικά όταν πέφτει η μπάλα στο δίχτυ έτσι δε γίνεται; Αλλιώς δε γίνεται. 💛

Άλλο ένα βράδυ εκεί στα βάθη της Πάτρας που προσπαθούσε να δώσει νόημα στην ιδρώτισσα αυτή ζέστη του Σεπτέμβρη, ανοίγοντας το παράθυρο όσο μπορούσε γιατί το κλιματιστικό έκανε κι αυτό σα χάλκινο κουδούνι — εκεί που δεν έπρεπε — κι έτυχε να ψάχνω κάτι παλιά cd στον υπολογιστή όταν ξαφνικά βρέθηκε εκείνη η φωτογραφία της Λιλ το '02. Εκεί που στη σειρά ήτανε κλειδωμένοι εκείνοι οι φίλοι στον καναπέ, το ραδιόφωνο σαν αυτοσχέδιος τραγουδιστής μέσα από τις ρωγμές των ηχείων, η κίτρινη φανέλα της Κόκο κρεμασμένη πάνω στην καρέκλα σα δεύτερη σάρκα. Μου πήρε λίγο μέχρι να συνειδητοποιήσω πως αυτό το γκολ του Φινλανδού ήταν σαν εκείνο το τσίπουρο που όταν το δοκιμάζεις πρώτη φορά νομίζεις πως είναι νερό κι ύστερα σου ανάβει φωτιές μέσα σα χειρότερη αποχή. Εκείνες τις νύχτες στην Πάτρα η πόλη είχε γίνει ένα μεγάλο γήπεδο — κανείς δε μπορούσε να κοιμηθεί. Κι εγώ πλέον τσαλακώνω τις φωτογραφίες σαν τρέλας μόνο και μόνο για να βρίσκω εκείνα τα μικροσκοπικά σημειώματα που είχαν γράψει τα παιδιά στις οικογενειακές εξόδους: "αυτή είναι η ομάδα που γίνεται τραγούδι όταν χαθεί". Τι άλλο θες; Κι όμως, εκεί που όλα αυτά μοιάζουν σαν μύθος σχεδόν ατελείωτος, σήμερα το πρωί παρατήρησα πως η κόρη μου όταν βλέπει εκείνες τις ταινίες στο κινητό της λέει «πού είσαι εκείνος ο τύπος;» σα να ψάχνει έναν πρωταγωνιστή μιας ταινίας που έχει τελειώσει χρόνια πριν. Ακούγεται τρελό; Μα τίποτα από αυτά δε γίνεται χωρίς εκείνο το αουτσάιντ γκολ — σαν αυτή η μπάλα που ενώ την πετάς στο κενό, εκείνη ανοίγει τις φτερούγες της σα φοίνικας στις Ηλιούπολεις εκείνης της εποχής. Πάμε τώρα στον πυρήνα: λες πως οι ομάδες μεγάλωσαν σα άνθρωποι — εντάξει, αλλά τότε γιατί αυτές οι οικογένειες στις κερκίδες κρατούσανε τους γονείς τους σα γκρόπλινγκ πάνω στους ώμους όσο κάνανε τις κραυγές τους; Αυτό ήταν οικογένεια που ψήφιζε πολλά χρόνια πριν ακόμη και οι ίδιοι οι παίκτες ξέρουνε τι είναι η πρώτη γραμμή. Κι όμως τώρα βλέπω κείμενα σαν εκείνο του PAOK_Fatsa να μιλάνε για hashtags σαν πολεμικές κραυγές — όχι ότι δεν εύχομαι καλά, αλίμονο, αλλά αυτά τα πράματα έχουν γίνει λιγότερο σαν τραγούδι και περισσότερο σαν μακρύ tweet που ξεχνιέται πριν τελειώσει. Το πυρ είναι ίδιο, λέει — ναι, όσο ίδια είναι κι η φωτιά του μαγειρέματος στην κουζίνα της γιαγιάς όταν εσύ εδώ προσπαθείς να κάνεις κάτι ανάλογο στο φούρνο σου. Διαφορά υπάρχει: εκείνη ήταν αστραπή, σήμερα βγαίνει σιγά σιγά από τους υπολογιστές σα σκόνη της αρεσκείας κάποιου. Ήξερες ότι εκείνο το αουτσάιντ γκολ χρειάστηκε τρεις πτήσεις και ένα επεισόδιο στρες στον έναν παίκτη επειδή καθυστέρησε το αεροπλάνο του; Τρεις πτήσεις μέχρι εκείνο το γκολ — σήμερα οι ομάδες αλλάζουν σα εβδομαδιαίες σειρές Netflix. Κι όμως, δεν μπορώ να αρνηθώ πως όταν βλέπω τις ομάδες τώρα, μου φαίνεται σα να προσπαθούν όσο γίνεται πιο πολύ να πουν «κοιτάξτε εμάς» αντί «ακούστε το τραγούδι». Αλλιώς πώς δικαιολογείται το γεγονός πως την τελευταία φορά που η Κόκο έκανε εκείνο το αουτσάιντ γκολ μπήκανε live streams ενώ εκείνοι οι άνθρωποι στεκότανε έξω από την ουρά των εισιτηρίων σα να ψάχνουν κάτι που χάθηκε; Αυτό όμως δε μειώνει την ιστορία μας. Γιατί αυτά που ζήσαμε τότε ήταν σαν εκείνο το αουτσάιντ γκολ — όχι μόνο επειδή άλλαξε αγώνα, αλλά επειδή άλλαξε ζωή. Και η ζωή δέχεται συνέχεια αλλαγές, αλλά αυτά τα τραγούδια μέσα στην ψυχή μας δε χάνονται — έγιναν λίγο πιο ήσυχα σα εκείνος ο τραγουδιστής που πλέον τραγουδάει από το πάρκο αντί από τον ουρανό της Λιλ. Καλή συνέχεια στους δικούς μας, λοιπόν. Εκείνες οι νύχτες δεν τελειώνουν ποτέ — απλώς κάποιες φορές γίνονται τραγούδια μέσα στους δρόμους της πόλης όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται. 💛🔥

Αχ ρε αρχή, πως σου 'ρθε τώρα να θυμηθείς εκείνο το βράδυ στην Πάτρα όταν ο ξάδερφος μου είχε φέρει ένα κουτί ελληνική μπύρα "προβοκατόρικα" — εγώ ήμουν σπίτι μόνος μου αλλά εκείνος εκείνος πήγε στη γειτονιά μας κι άρχισε ν'ανακατεύεται με τους γείτονες σα να μην είχε ξανάρθει από τον πόλεμο των ομάδων! Γιατί εκείνη την ώρα που ο Φινλανδός έκανε εκείνο το γκολ σηκωθήκαμε ΟΛΟΙ σα να βγήκε ο δάσκαλος από την τάξη κι άρχισε ν'ανακατεύει τις σειρές σαν να είχανε χάσει τις προηγούμενες νίκες μας! 🔥💪 Κι ακόμα πιο ωραίο είναι πως η μάνα μου εκείνο το βράδυ είχε φτιάξει πιτάκια με τυρί σα εκείνα που μοιράζαμε μετά τους αγώνες σαν οικογενειακή παράδοση! Και τώρα εκείνα τα πιτάκια έχουνε γίνει θρύλος στις συγκεντρώσεις των παλιάδων εδώ στις Σέρρες, βγάζουμε την ίδια φωτογραφία κάθε χρόνο σα να γίναμε η εθνική ομάδα της τοπικής μας κουζίνας! 😄🔴 Ξέρετε τι άλλο βρήκα στο συρτάρι μου;;; εκείνη η κίτρινη κορδέλα που βάλαμε στο κλειδί του αυτοκινήτου μου εκείνο το βράδυ σα να ήτανε σημαία νίκης σηκωμένη μέσα στην πόλη! Κι ακόμα την φοράω σα φυλαχτό στο πορτοφόλι μου — γιατί εκείνο το γκολ δεν ήτανε τυχαίο, ήτανε η στιγμή που η ομάδα έγινε τραγούδι μέσα στις καρδιές μας!

ρε αγάπες μου ρε εδώ χάνω τις αναμνήσεις σας σα θυμάμαι εκείνο το κουτί μπύρες "προβοκατόρικα" στη Πάτρα 😭😂 στο τέλος ο ξάδερφος είχε βγει στην πλατεία σηκώνοντας μια ξύλινη κουτάλα σα σημαία τραγουδώντας το εκείνο το τραγούδι της Κόκο μέχρι να τον πιάσει η αστυνομία! κι όμως εγώ που είμαι στη Σκόδρα τώρα βρήκα κάτι πιο ωραίο από πιτάκια — ένα γαλλικό supermarket είχε εκείνο το τυρί της μάνας μου στην προθήκη! κράτησα τη φωτογραφία για χρόνια σα να βρήκα τον Κολοκοτρώνη στις Σέρρες! κι όταν ρώτησα τον υπάλληλο τι είναι αυτό εκείνος μου είπε "c'est normal" και εγώ σα να άκουσα τον Παναθηναϊκό να κερδίζει το Τσάμπιονς Λιγκ!!! 🤣🔥 γι' αυτό άλλωστε είμαι εδώ;;; κράτα μου την μπύρα;;; έτσι κι αλλιώς η Λιλ έγινε σπίτι μου πριν γίνει ομάδα 😂💛 αυλαία