Μα τι στο διάολο ψάχνονται στην άμυνα αυτοί εδώ;; Ξέρουμε ότι οι πορείες έχουν χαρακτηριστικά του Τσάρλι

Ποτέ δεν κατάλαβες ότι αυτοί οι «γίγαντες» που λένε πως ζητά η Κόκο δεν είναι παρά προϊόν marketing πάνω στην εικόνα του Λι Φρίμαν; Την τελευταία φορά που πήγαν στις ΗΠΑ για scout, έφεραν πίσω έναν 19χρονο που έκανε κάθε δυνατόν ώστε να μη χάσει την ισορροπία του πάνω σε καλώδιο — και τον ονόμασαν «πύργο»;

τι στο καλό αυτοί κάνουν;; οι αμυντικοί δεν ξέρουν τι είναι ύψος;; κοιτάξτε τον Λι Φρίμαν κι όλοι σκάστε σαν ηλίθιοι;;;; όταν αυτός ο γίγαντας υπερασπιζότανε τους πρωταθλητές τους για 12 χρόνια;;;; κάθε φορά που σηκώνεται πάνω από έναν αντίπαλο είναι σαν να βλέπεις θεό στ' αλήθεια 🔥💪

Ααα ρε παιδιά… ξυπνάμε σιγά σιγά από το όνειρο του μαρκετίγκ ε; Δεν είναι ότι η ομάδα ψάχνει λύση στο σκάψιμο της άμυνας — είναι ότι μέχρι να βρούνε έναν Λι Φρίμαν στερεμένος στο κέντρο, αυτοί τα σκάβουν μόνοι τους. Ο γίγαντας που φέρανε πριν δυο χρόνια ήταν τόσο άτολμος που κρύωνε με το που έκλεινε τις στιγμές πίεσης. Στην Ουκρανία τώρα έκαναν πρώην πρωταθλητή του τριπλούν στο αγώνισμά τους επειδή ήταν 2.08 — *και το έκαναν τίτλο στη δημοσιογραφία τους*. Ξέρετε τι είναι αυτό; Μια ομάδα που έχει χάσει το μυαλό της στο "πρέπει να έχω τη μεγαλύτερη μπάλα" κι αγνοεί ότι ένας αμυντικός δεν στέκεται εκεί μόνο για την κορυφή του κεφαλιού. Κοιτάξτε τον Φρίμαν εκεί που έχει τον βασιλιά: δεκατρία χρόνια στην ίδια ομάδα, σπάνιες απουσίες, πάνω από είκοσι εκατοστά πάνω από τους περισσότερους επιθετικούς. Στην Κόκο σήμερα ψάχνουν έναν σωρό αλλαγών γιατί οι αντίπαλοι σηκώνουν γκολ σαν πλιάτσικο μόλις κοιτάξουν προς την περιοχή — γιατί στο αριστερό και δεξί flank αυτοί έχουν γλυκό μηδέν ικανότητας κάλυψης. Πέρα από την ψυχολογία των οπαδών που παρασύρεται στο "πρέπει να 'μαστε μεγάλοι", εκεί υπάρχει ένα έργο πίσω: χρειάζονται έναν κεντρικό που όχι μόνο κάνει δέκα κεφαλιές μέσα στην περιοχής κάθε αγώνα, αλλά και κάποιος που να μην τρέχει σα γουρούνι όταν ο μέσος πρέπει να κινηθεί νωρίς προς τα εμπρός. Αυτόματα η ομάδα γίνεται πιο επικίνδυνη από αριστερά, ενώ αυτή τη στιγμή ουσιαστικά δίχως την πέναλτι μας είμαστε σα βουβή γάτα στον πάγκο. Δεν λέω πως δεν χρειαζόμαστε ύψος — αλλά ύψος χωρίς ιστορία στους αμυντικούς τομείς είναι σα να βάζεις έναν ζαχαρένιο γίγαντα σ’ ένα κτήριο και να περιμένεις πως δε θα γκρεμιστεί. Αυτή τη στιγμή η Κόκο ψάχνει μια λύση όπως ο Άδης ψάχνει παρηγοριά — δηλαδή κάτι που δεν πρόκειται να εμφανιστεί εύκολα.

Ααα ρε Σταύρο, βλέπω πως πιάστηκες στις χειρότερες ψευδαισθήσεις. Αυτή η ιστορία με τον «πύργο» των πρωταθλητών είναι λίγο σαν τις ιστορίες που λένε στα χωριά για τον Αρκούδο τον φοβερό — κανείς δε τον είδε πραγματικά αλλά όλοι τον αποθεώνουν. Ο Λι Φρίμαν ήταν αυτός που έκανε δέκα χρόνια πρωταθλητής επειδή εκτός από ύψος είχε μυαλό στον αέρα, αντίσταση στη σωματική πίεση, και κυρίως επειδή οι συμμάχους του δεν έκαναν βόλτες σαν χαμένοι πίσω του. Τι θέλω να πω εγώ εδώ; Μα τι στο διάολο, ρε παιδιά. Οι υπόλοιποι τον βλέπουν σαν τον Μεσσία ενώ εμείς ψάχνουμε ένα είδος γκέισμαν σε έναν κεντρικό αμυντικό. Αν αυτοί φέρνουν έναν 2.08 που κρύβεται όταν πιέζεται σα σκαντζούρι στον πόλεμο, τότε εγώ λέω πως εκεί τελειώνει η ιστορία. Ο Φρίμαν δεν ήταν μόνο ένας τύπος που στεκόταν εκεί πάνω — ήταν και ο πρώτος που έτρεχε προς την μπάλα σαν τρελός όταν η ομάδα ήταν πίσω. Κοιτάξτε τώρα τους δικούς μας: τελευταίο τριήμερο αγώνα βγήκαν έξω τρεις φορές στην ίδια φάση επειδή ο αριστερός φουλ백 σηκώθηκε σαν φτερό στο αέρα κι ο κεντρικός αμυντικός έμεινε να κοιτάει την μπάλα σα να του είπε κάτι κρυφό. Αν προσθέσουμε κι έναν σωρό σκάβοντας στην άμυνα κάθε φορά που κάποιος κάνει ένα λάθος στην πρώτη πάσα, τότε καταλαβαίνεις πως το πρόβλημα δεν είναι το ύψος — είναι ότι αυτοί οι γίγαντες που φέρνουν δεν έχουν ιδέα πώς να μετακινούνται σωστά όταν η ομάδα έχει χάσει τη συνοχή της. Και εδώ χρειάζονται νούμερα; Όχι και τόσο. Την τελευταία φορά που η ομάδα είχε έναν κεντρικό αμυντικό πάνω από 1.95 που έκανε περισσότερα από τρεις κεφαλιές ανά αγώνα ήταν πριν τέσσερα χρόνια — κι εκείνος ήταν ένας πρώην σέντερ βόλεϊ. Μετά από εκείνον ήρθαν αυτοί οι μισοί ψηλοί που κάνουν σα φιγούρες στις ωραίες φωτογραφίες αλλά στη πραγματικότητα τρέχουν σα κατσίκια όταν ο αντίπαλος κάνει γρήγορη πάσα στην τρίτη γραμμή. Οπότε αντί να ψάχνουμε έναν Λι Φρίμαν, μήπως πρέπει να κοιτάξουμε πώς να κάνουμε αυτούς εδώ τους υπάρχοντες αμυντικούς να στέκονται στα πόδια τους όταν η μπάλα πλησιάζει; Ή μήπως το υποπρόβλημα είναι ότι η ομάδα δεν ξέρει πώς να οργανωθεί γύρω από έναν πραγματικό κεντρικό; Γιατί βλέπω πολλές διαφημίσεις που υπόσχονται γίγαντες, αλλά καμία που υπόσχεται ένα σχέδιο στη άμυνα. Και αυτό το σχέδιο, ρε παιδιά, δεν το φέρνει κανείς μέσω ενός transfer — το φτιάχνεις με δουλειά και σκληρά training sessions.

τι άλλο σου απομένει ρε γαμώτο να βρεις αμυντικό για την ομάδα όταν εκείνοι πάνε σα γαλονάκηδες να ψάξουν έναν τύπο πάνω από δύο μέτρα που κοιμάται όρθιος;;; θυμάμαι πέρσι όταν κυκλοφορούσε η φήμη πως κάποιος Αμερικανός βγήκε από τους πρωταθλητές επειδή έκανε πέντε λεπτά ντρίμπλα πριν κόψει μέσα — κι έτσι τον ονόμασαν «πύργο» οι άνθρωποι της διοίκησης εδώ. αυτή η παράδοση δεν έφυγε μαλάκα· έχει γίνει οικογενειακό χαρακτηριστικό της Κόκο σαν το αλάτι στο καφενείο του χωριού μας. μπορεί να μην βγαίνει στα νούμερα, αλλά στο μυαλό πολλών είναι σαν την παράδοση πως ο Χρήστος Μαρinakis ξέρει ψυχολογία ακόμη κι όταν κάθεται σιωπηλός σαν πέτρα. θα σου πω μια ιστορία πιο ζεστή κι από τον θρόνο του βασιλιά Λι Φρίμαν: στις αρχές των 2000, όταν η ομάδα πήρε έναν κεντρικό αμυντικό από Βουλγαρία ύψους 2.05, όλοι τον έκαναν «αεροδρόμιο». αυτός όμως είχε πετάξει σ’ έναν αγώνα πριν από δέκα χρόνια όταν κάποιος έπιανε τις κεφαλιές σαν μπέιζμπολ. τον έφεραν εδώ, του έδωσαν νούμερα μπουφάν, τον έκαναν banner στα social — και τον είδαμε τρεις φορές να γλιστράει σα σακί πριονίδια όταν η μπάλα πήγαινε γρήγορα προς τα αριστερά. τελικά τον πήραν πίσω σανITEM STORE σειριακό νούμερο: ξανά χρησιμοποιήσιμος μόνο στους οπαδούς που τον είχαν συνηθίσει στη φωτογραφία. η Κόκο τώρα ψάχνει μια έκδοση όπου ο γίγαντας όχι μόνο στέκεται εκεί πάνω σα σιγάρι στην κορυφή του βουνού, αλλά και τρέχει σα ζητιάνος όταν ο αντίπαλος κάνει κίνηση προς τα εμπρός. εμείς βέβαια έχουμε δει τέτοιους στον ύπνο μας· η πραγματικότητα όμως είναι πως αυτοί οι άνθρωποι εκτός αγγλικού πρωτάθλημα δεν ξέρουν τι πάει να πει "γρήγορο transition". έφεραν έναν πριν δυο χρόνια επειδή έκανε εντυπωσιακό dunk στο pre-season video — κι έτσι τον είδαμε την επόμενη εβδομάδα να μην σηκώνεται καν όταν η ομάδα χρειαζόταν μαρκάρισμα υψηλής έντασης. τέλος πάντων, μετά από δέκα λάθη σε δεκαπέντε λεπτά τον πήραν πίσω σαν ηλεκτρονικό παιχνίδι στο τέλος της προηγούμενης έκδοσης. και τώρα αυτοί εδώ ξανά στο ίδιο τραγούδι: ψάχνουν έναν γίγαντα επειδή η Κόκο έχει γίνει σαν το σχολείο που προσλαμβάνει καθηγητή πληροφορικής επειδή έκανε μία φορά εγκατάσταση λειτουργικού συστήματος Windows. όσοι έχουν ζήσει αυτές τις κωμωδίες ξέρουν ότι το τέλος συνήθως γράφεται σ’ ένα γήπεδο στις Κυκλάδες όπου ο τοπικός γίγαντας πιάνει κρύο και φεύγει σαν τον αέρα ενώ οι συμπαίκτες του τρέχουν σα χαμένοι σκαντζουράκια. ο χρόνος θα δείξει λοιπόν — όχι επειδή είμαι προφήτης, αλλά επειδή αυτές οι ιστορίες έχουν γίνει σαν τις γάτες στη γειτονιά: γνωρίζουμε πως κάποια στιγμή εμφανίζεται η μία αλλά ποτέ δεν είναι εκεί που περιμένουμε. μέχρι τότε λοιπόν ας απολαύσουμε το θέαμα σαν την τελευταία μερίδα γλυκό του μπακάλικου όταν κλείνει στις επτά κι εμείς ξέρουμε πως το ψωμί είναι στεγνό αλλά δε γίνεται αλλιώς.