Μήπως κάποιος Σταυρόπουλος ετοιμάζεται να φτάσει στη Ρόουζ Μπάουλοκ

Ωχ όχι ρε, ρε Σταύρο, τι κουβέντα είναι αυτή τώρα; Κουράστηκα να σερβίρεις αέρα σαν λόγο συλλόγου. "Ψιλομελετάει"; Ποιος σου το είπε αυτό; Για δείξε μου νούμερα, αλλιώς είσαι σα συμπαθής γείτονας που λέει ότι του κατέβει η επόμενη ομάδα μπαμ ραντεβού στο γήπεδο! Την έχω δει αυτή την ιστορία δυο φορές φέτος: ούτε κλώση, ούτε τσουρέκι.

Αχhhhh ρε συ ο Νίκος, τι αστείο έκανες τώρα;; Σταυρόπουλος;; Μα τον αγώνα στο Σέλτικ;; Να πεις βλακίες;; Μα τι λες;; Ρε παιδιά, πάμε στη σειρά ε;;; Άντε σου λέω εγώ, τι ωραία χρονικά τώρα;; Ξέρετε πόσες φορές έχω φωνάξει εδώ μέσα «που είναι το σφύριγμα, εκεί;;», γιατί οι αλλαγές στο κέντρο κάνουν τους γονείς σου ν' αναζητήσουν άλλα λόγοι;; Μα τι περιμένουμε;; Να βρούμε άλλον έναν στον πάγκο;; Να πούμε ξανά «αγόρια μου βγείτε να γίνουμε ιστορία;;»;; Φαντάσου τώρα αυτόν εδώ τον Σταυρόπουλο: κορίτσι μου να 'χει χέρια σα δεκάρα χάλκινα, ματιά σα κυνηγόσκυλο στην άκρη του γηπέδου κι όταν μιλάει για φάουλ, αυτομάτως γινόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην παράταση;; Και λες πώς μας αέρα;; Μα πως μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτόν;; Το κέντρο είναι σαν τις ντομάτες στην σαλάτα: χωρίς αυτές δεν έχει γούστο τίποτα!!! Κι όταν λες "Space";; Μα τι space;; Του χώρου;; Της ψυχής;; Εμείς θέλουμε ΦΤΙΑΞΗ;; Να γίνονται πάσες σα χορός;; Να βγαίνουν αυτοί οι κεντράρ μέσα από γυμνάσματα σα σωστοί στρατιώτες;; Γιατί σήμερα;; Σήμερα το κέντρο μας μοιάζει σα σουρωτήρι που έχει ξεχάσει την δουλειά του;; Μα τι περιμένουμε;; Να χορέψει εκεί πάνω η ομάδα;;; Και τέλος;; Μόλις πέσει η λέξη "Ρόουζ Μπάουλοκ", εγώ φαντάζομαι αυτόν εκεί να βάζει γκολ σα μπούμερα στις εκατό δυνάμεις;; Να κάνει κάθε παιχνίδι σα επίδειξη τέχνης;; Μα αλλιώς;; Δεν υπάρχει αλλιώς;; Να είστε σίγουροι: όσοι λένε "φήμη" έχουν ξεχάσει πως οι μεγάλες ομάδες γίνονται έτσι;; Με παίκτες σα σίδερο στους γοφούς κι ότι κάνουν εκεί πάνω διαβάζεται σαν βιβλίο!!! 🔥💪

Αχ, ρε παιδιά, τι σόι κουβέντα είναι αυτή τώρα; Σταυρόπουλος στη Ρόουζ Μπάουλοκ;; Μα εδώ μέσα ξεσαλώνουμε τους νόμους της φυσικής;; Την άλλη φορά που μου το έκαναν στο Τύρναβο, περίμενα πως ο τρελός του χωριού θα φύγει βόλτα στην Premier League — τέλος. Λέω πως πρέπει πρώτα να δούμε πόσο έχει μείνει στην ηλικία αυτή τη θέση. Γιατί εκεί πάνω στο κέντρο δεν είσαι σα κρασί, είναι σα γάλα: ξινό σβήνει γρήγορα. Ο Σταυρόπουλος, αν θυμάμαι σωστά από το Σέλτικ, έκανε θράσος στις κινήσεις του, αλλά και σίγουρο λάθος μία φορά την εβδομάδα — σα να τραγουδάς την ίδια ντουζίνα στην κορυφή του playlist σου όσο περισσότερο στέκεται. Και ας το πούμε ανάποδα: η Ρόουζ Μπάουλοκ σήμερα ψάχνει κεντράρ με γερό πόδι στα κορνέρ, όχι στιλιστές της περιοχής. Ο Σταυρόπουλος είναι σα θεματικός οικολόγος μέσα σ' ένα πάρτι διοίκησης που βγάζει σμόκιν: ναι, όλοι τον βλέπουν διαφορετικά, αλλά λίγοι τον ξέρουν να φορέσει το βράδυ. Πόσο χρήσιμος είναι όταν η μπάλα πάει στο πόδι και έχουμε τρεις ανέμους στο κέντρο;; Αυτός που μπορεί να διαβάσει την κίνηση δύο δευτερόλεπτα πριν γίνει; Ή αυτός που περιμένει την φάση να τελειώσει για να ζητήσει αλλαγή; Κι ακόμα, ρε φίλοι, τι χώρος υπάρχει;; Το Σέλτικ έκανε μπαμ εκεί πάνω επειδή είχαν στον πάγκο έναν που ξέρει πως ένα κέντρο δεν είναι αυτοσκοπός, είναι γέφυρα. Σήμερα στο Μαγδεμβούργο ρε αδέρφια, οι ομαδικές δουλειές δεν έχουν όμως πολλές φορές κορμό. Αν φέρουμε έναν κεντράρ στα σαράντα του, ξέρουμε πως μέσα σε τέσσερα χρόνια μάλλον γίνεται "σύνδεσμος του τοπίου" — εκείνος που κοιτάζει το κινητό του όσο κανείς άλλος. Αλλά ας δούμε τον ίδιο τον άνθρωπο: έχει εμπειρία στις μεγάλες ομάδες;; Στον αγώνα εκείνου του Σεπτέμβρη στο Φελίτσο, φάνηκε πως γνωρίζει πως κάνουν την διαφορά εκείνοι που βλέπουν την μπάλα πριν αυτή φτάσει. Ωστόσο, η Ρόουζ Μπάουλοκ αυτή τη στιγμή χρειάζεται περισσότερο έναν σωστό οργανωτή — όχι έναν καλλιτέχνη που ξεχνάει πως το ποδόσφαιρο είναι αθλητικό βίντεο κλιπ μισή ώρα την εβδομάδα. Αλήθεια τώρα: αν αυτή η μεταγραφή γίνει, εμένα μου δημιουργείται μια μεγάλη απορία. Γιατί ο Σταυρόπουλος;; Είναι τόσο σοβαρό όσο λες, Νίκο;; Ή εδώ μέσα κάποιοι ξεχνάμε πως στις μεγάλες μεταγραφές τις κάνουν οι μεγάλες ομάδες επειδή έχουν δικούς τους τάπες — και η Ρόουζ Μπάουλοκ αυτή τη στιγμή ψάχνει για χώρο στο ταμείο της πρώτης κατηγορίας. Γι' αυτό σου λέω: μην χάνουμε τον χρόνο μας με ψεύτικα σόου. Στο ποδόσφαιρο πρώτα έρχεται η λειτουργία, μετά το όνομα. Αν το έκανε η ομάδα αυτό το βήμα, ας το δούμε στις κινήσεις της — όχι στις φήμες του café που λείπει ο καφές την Πέμπτη.

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ;; Είδα ξανά το νήμα σου στο ταξίδι μου προς το ψυγείο — ήταν σαν αυτά τα μηνύματα που τρώω μαζί μου πρωινό: κάπου κάπου γεύση έχουν, μα πάντα αφήνουν την ίδια γεύση σκόρδου στο στόμα μετά. Νίκο, εσύ λες «Σταυρόπουλος στη Ρόουζ Μπάουλοκ»; Μα τι σχέση έχει αυτό με τον Παναθηναϊκό που σου έδωσε έναν κεντράρ σα χάρτινο πυρήνα;; Την τελευταία φορά που η ομάδα έκανε μπαμ εκεί πάνω, θυμάστε;; Ήταν σα να βάζεις σόδα στο νερό και να περιμένεις να σηκωθεί το μπουκάλι μέχρι τον ουρανό — τελικά βγήκε μόνο λάστιχο. Και για τον Σταυρόπουλο ειδικά;; Εμένα τον τελευταίο αγώνα του τον είδα σα μάθημα φυσικής πάνω στο γήπεδο: έκανε τέτοιες κινήσεις που νόμιζα πως η μπάλα είχε μαγνήτες στις μπότες. Μα αλήθεια, πόσο χρόνο μπορείς να λειτουργείς σα ζουρλίδης όταν οι αντίπαλοι σου ξέρουν πως στις δύο πρώτες λεπτά κάθε αγώνα γίνεται η ίδια φάση;; Εκείνος γίνεται σα στιχουργός μιας υπερφυσικής δουλειάς: γράφει έναν στίχο καλαίσθητο, μα μισή ώρα αργότερα τον κάνουν playlist loop μέχρι να σε οδηγήσει στην ήττα επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως το κέντρο δεν είναι γκαλερί τέχνης αλλά γέφυρα. Και τώρα λες «Ρόουζ Μπάουλοκ»; Μα εκεί όπου η ομάδα ψάχνει έναν οργανωτή σα νους ενός σκακιού;; Σίγουρα δεν θέλουν άλλον έναν που κάνει καλλιτεχνήματα όσο ο κόσμος γκρινιάζει για τον αποκλεισμό στους ομίλους. Αυτός ο σύλλογος σήμερα έχει πρόβλημα όχι μόνο στο κέντρο, μα σα σύνολο: είναι σα ομάδα βγαλμένη από ταινία τρόμου όπου όλοι τρέχουν σα τρελοί προς την ίδια πόρτα — ενώ εκείνοι που πρέπει να παίζουν ρόλο βλέπουν μόνο το κινητό τους. Πάνος, εσύ μου 'πες «τι δείχνει ο αριθμός»; Μα τι αριθμός;; Αυτοί εκεί πάνε για titles, όχι για αριθμούς στο Excel. Αν η ομάδα έστελνε έναν κεντράρ τριάντα χρονών που ξέρει πως η μπάλα φεύγει από το πόδι του πριν καν τελειώσει η φάση, τότε ναι — διαφορετικά, περιμένω πάλι τον γκρουσούζο σύλλογο που κάνει τις αλλαγές την τελευταία στιγμή σα φάντασμα του τύπου «αχ τι κρίμα βλέπετε».

τώρα μιλάμε;;; ακούστε λοιπόν τι έγινε πριν δεκαπέντε χρόνια όταν είχαμε μια ομάδα εκεί στο σπίτι μας που έκανε μπαμ στο κέντρο επειδή είχε έναν οργανωτή — όχι έναν καλλιτέχνη που γύριζε τους δρόμους του γηπέδου σα τουριστικό ξεναγό. τον λέγανε Μεσιτίδη εκείνον τον βράχο, κι έριχνε πάσες σα νερό που κυλάει σιγά σιγά στην πλαγιά. ο Σταυρόπουλος;; τώρα μιλάτε; αυτός εκεί εδώ μέσα λέει πως έχει μάτια σα γεράκι κι ένα πόδι σα κανόνι; μα βρε παιδί μου, εμείς ψάχνουμε πιτσιρικά δεκαοχτώ χρονών που τρέχουν σα νεροπούλια στους αγρούς της Φθιώτιδας — όχι κάποιον που στην πρώτη μπάλα κάνει κίνηση για φάουλ επειδή περίμενε τη μουσική από την ταινία ρόκ. κι όσοι λένε πως η Ρόουζ Μπάουλοκ έχει κενό εκεί πάνω ας θυμηθούν πως εκείνοι οι συνοδοιπόροι τους έκαναν μπαμ το τελευταίο τριήμερο επειδή είχαν στην ομάδα έναν που έκανε έναν κανονισμό: κάθε φορά που η μπάλα έφτανε στα πόδια του έκανε τρία βήματα πίσω για να δώσει χρόνο στους συμπαίκτες του να ανοίξουν το παιχνίδι. αυτό είναι οργανωτής, όχι κάποιος που φοράει κοστούμι στις σέντρες επειδή θέλει να του βγάλουν φωτογραφία με τον πρόεδρο. και τώρα σας ρωτώ εγώ: εσείς είδατε τον Σταυρόπουλο σ' έναν αγώνα όπου η ομάδα έκανε πέντε συνεχόμενες αλλαγές επειδή κανείς δεν ήξερε τι να κάνει;; εκτός κι αν εκείνος εκεί στέκεται σα μπούμερανγκ κάθε φορά που η μπάλα φεύγει από τα πόδια του — τότε μάλλον οι ίδιοι άνθρωποι που τον κάνουν τώρα hype είναι αυτοί που μία βδομάδα μετά θα γκρινιάζουν επειδή ο πάγκος έκανε άλλη μία μεταγραφή πάνω στην τελευταία στιγμή σα σφουγγαράδικο πριν κλείσει. εμένα πάντως μου θυμίζει εκείνον τον τυπά που έπαιζε στον Ηρακλή πριν πέντε χρόνια κι έλεγες «ρίξτε του βόμβα εκεί μέσα», κι όταν έφτανε η μπάλα έκανε τρεις γρήγορες κινήσεις σα να ήθελε να γίνει σουβλάκι — μα δεν είχε μήκος στην ψυχή. η μεγάλη ομάδα δεν γίνεται με such players, γίνεται με αυτούς που βλέπουν το παιχνίδι σα ταινία τρόμου: «πότε θα χτυπήσει η καρδιά μου;;» κι όχι σα κωμωδία του Φελίνι όπου όλα έχουν ήλιο σα χάρτινο στέγαστρο.

Τι σόι τερατολογία λέτε τώρα;; Σταυρόπουλος στη Ρόουζ Μπάουλοκ;; Μα έχουμε γίνει από εκεί που έπαιζαν τους κεντράρ σα πιόνια στα φαγητά των αποδυτηρίων;;; Ρε παιδιά, πάω πάντα στις σέντρες όταν υπάρχει αυτή η ομάδα στο Σέλτικ Γκελ. Τον τελευταίο αγώνα εκεί λοιπόν — τον είδαμε μαζί φέτος τον Σεπτέμβριο, θυμάστε;; Αυτός ο τύπος είχε κόψει τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά επειδή οι αντίπαλοι είχαν ξεσαλώσει στην περιοχή. Μα τι λες;; Την ίδια στιγμή, όσοι μιλάνε για "ενέργεια" εκεί πάνω, ξεχνάνε πως η Ρόουζ Μπάουλοκ την προηγούμενη εβδομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες αλλαγές στο κέντρο επειδή δύο παίκτες έκαναν μια φορά το ίδιο λάθος: ζήτησαν σέντρα όταν είχαν έναν συμπαίκτη πέντε μέτρα μακριά τους. Στο μεταξύ, ο Σταυρόπουλος εκείνος εκεί έκανε τον βασιλιά της περιοχής επειδή είχε το χαρακτηριστικό της γαλλικής ομάδας: κανείς δεν του επέμενε εκεί πάνω τόσο πολύ ώστε να τον στείλουν στη βιτρίνα. Και τώρα λέτε ότι θέλει χώρο;; Μα τι χώρο;; Του δίνουμε ένα βότσαλο και λέμε "αυτός είναι ο οργανωτής;" Αν ήταν έτσι εύκολο, εδώ μέσα δεν θα κάναμε άλλα νήματα από αυτά για τις τελευταίες τρεις μεταγραφές — όπου ο ένας έφυγε επειδή πήρε σύνταξη δύο χρόνια νωρίτερα κι ο άλλος επειδή περίμενε την παραλία της Θάσου όταν η ομάδα έκανε ζέστη. Αλήθεια τώρα: αν έρθει αυτός ο Σταυρόπουλος, εγώ φαντάζομαι την πρώτη γραμμή της ομάδας σα χαρτί τουαλέτας που το χρησιμοποιείς τρεις φορές κι ύστερα λες «μα τι χαρτί είναι αυτό;;». Δεν θέλουμε καλλιτέχνη εκεί πάνω — θέλουμε έναν σωστό που όταν βγάζει πόδι, οι συμπαίκτες του έχουν χρόνο να πάρουν θέση σα στρατιώτες στην τελετή υποστολής της σημαίας. Γιατί σήμερα;; Γιατί ξέρουμε πως κάθε φορά που η μπάλα πάει εκεί πάνω, περιμένουμε το σφύριγμα της κόρνας για να τελειώσει η φάση;; 😏🤡

Ρε παιδιά, τελικά πιάνει αυτή η κουβέντα — όχι όμως για τον Σταυρόπουλο σαν πρωταγωνιστή, αλλά σα σύμβολο μίας προσπάθειας που ξεχνάμε πως τελικά βγαίνει στις λεπτομέρειες. Την ίδια στιγμή που εσείς μιλάτε για καλλιτεχνήματα στο κέντρο, η Ρόουζ Μπάουλοκ έκανε την προηγούμενη εβδομάδα τρία διαφορετικά λάθη εκεί πάνω επειδή δεν είχε οργανωμένο τρόπο να αντιδράσει όταν η μπάλα πήγαινε στα πόδια δύο παικτών μαζί. Δηλαδή, ψάχνουν έναν οργανωτή — όχι έναν που κάνει εμφανίσεις σα αστέρι του ροκ. Πιστέψτε με, το έχω ζήσει κι εγώ αυτό: χρόνια πριν έπαιζα σε μία ομάδα εδώ στα Χανιά όπου ο οργανωτής ήταν ένας τύπος που έκανε τις πάσες του σα ρολόι — τρεις βήματα πίσω, ένα βήμα στο πλάι, πάντα ορατός. Μετά έφυγε εκείνος, και έγινε χάος: είχαμε έναν κεντράρ σα σκαντζόχοιρο που όταν πήγαινε να ανοίξει το παιχνίδι έκανε τέσσερις κινήσεις σα διαφημιστικό βίντεο περί κινητικότητας, ενώ οι αντίπαλοι είχαν ήδη σχηματίσει άμυνα σα τείχος. Το αποτέλεσμα; Απέτυχε και εκείνος, απέτυχε η ομάδα, και έπρεπε να φέρουμε έναν δεκαοχτώχρονο από την ΑΕΚ για να σώσει το κέντρο. Τώρα, ο Σταυρόπουλος; Δεν τον έχω δει πρόσφατα, αλλά αν έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά — οργανωμένο βήμα, σωστή τοποθέτηση, ικανότητα να διαβάζει την κίνηση δυο δευτερόλεπτα νωρίτερα — τότε η ιδέα του είναι αξιόλογη. Μία φορά όμως μόνο; Τέσσερις φορές έχει γίνει αυτό στους τελευταίους δέκα μήνες, και εγώ προσωπικά περιμένω πλέον κάποια συνέπεια στις κινήσεις της ομάδας αντί σε αυτές ενός καλλιτέχνη. Η Ρόουζ Μπάουλοκ σήμερα δεν χρειάζεται άλλον έναν που κάνει ωραία σχήματα εκεί πάνω — χρειάζεται έναν που όταν βγάζει πόδι οι συμπαίκτες του έχουν χρόνο να πάρουν θέση χωρίς να περιμένουν κάποιον να τους φωνάξει "προς τα εκεί". Κι αν αυτό σημαίνει Σταυρόπουλος, τότε ας δούμε την μεταγραφή — υπό την προϋπόθεση όμως ότι αυτός δεν είναι ένας ακόμα καλλιτέχνης που θα φεύγει τρεις λεπτά μετά την εμφάνισή του επειδή περίμενε μουσική υπόκρουση.

ρε παιδιά τι σας συμβαίνει εδώ μέσα;; αλήθεια τώρα, έχουμε ξεμείνει τόσο πολύ από μνήμες που θυμόμαστε μόνο τους καλλιτέχνες;; όχι πως δεν τους αγαπάμε, αλλά στο κέντρο εκεί πάνω όπου η Ρόουζ Μπάουλοκ κάνει μπαμ σήμερα ψάχνουμε νους οργανωμένο σα ρολόι κουζίνας — όχι εκείνον τον τυπά που την πρώτη βδομάδα κάνει τρεις εντυπωσιακές πάσες και την επόμενη λιώνει επειδή κανείς δεν του είπε πως η μπάλα δε γίνεται ζιζάνιο. θυμάστε εκείνον τον Νοέμβριο στο Φελίτσο όταν η ομάδα έκανε τέσσερις συνεχόμενες αλλαγές στο κέντρο;; ο ένας έλειπε επειδή περίμενε σέντρα όταν είχε συμπαίκτη πέντε μέτρα πιο πέρα, ο άλλος έκανε κίνηση σα χορεύτρια μπαλέτου κι έμεινε εκτός φάσης γιατί η μπάλα πήγε στην αντίθετη πλευρά. εκείνη την ημέρα βγήκαμε από το γήπεδο σα να είχαμε δει ταινία τρόμου όπου όλοι τρέχουν αδιάφοροι προς την ίδια πόρτα ενώ η μόνη κάμερα που έπαιζε ήταν σβηστή. τώρα λοιπόν λέγεται πως ένας Σταυρόπουλος έτοιμος να πάει στη Ρόουζ Μπάουλοκ;; εμένα μου θυμίζει εκείνο το χρονικό όπου ο Πάολος έκανε λόγο για έναν κεντράρ σα "νέο ελαιοχρωματιστή", μα όταν έφτασε το πρώτο πρωτάθλημα άρχισαν οι γκρίνιες επειδή κανείς δεν μπορούσε να βρει πού ήταν κρυμμένος. εκείνος εκεί ο τύπος έκανε τρεις σέντρες την περίοδο, μία από τις οποίες κατέληξε σε γκολ — ωραία έως εκεί, αλλά η ομάδα έκανε μάθημα εκείνες τις ημέρες σα δάσος χωρίς ξυλεία. κι ενώ όλοι εδώ μέσα γράφουμε ποιήματα για τα "μάτια σα γεράκι" και τα "πόδια σα κανόνια", εγώ σας θυμίζω πως η Ρόουζ Μπάουλοκ την προηγούμενη εβδομάδα έκανε δύο συνεχόμενες αλλαγές επειδή ένας κεντράρ ζήτησε αλλαγή μετά από πέντε λεπτά επειδή περίμενε μουσική υπόκρουση. εκεί πάνω θέλουμε έναν που όταν βγάζει πόδι οι συμπαίκτες του έχουν χρόνο να πάρουν θέση σα στρατιώτες στην τελετή υποστολής — όχι κάποιον που φοράει κοστούμι στις σέντρες επειδή θέλει αυτοκόλλητο με το όνομά του πάνω. παλιά όταν λέγαμε "πρέπει να βρούμε οργανωτή" υπήρχε ένας τύπος στο νησί μας που έκανε όλες τις πάσες σα αγωγός νερού: τρία βήματα πίσω, ένα στο πλάι, πάντα ορατός. εκείνος βγήκε λίγο αργότερα για την οικογένειά του, και έγινε τόσο μεγάλη η απουσία του ώστε την επόμενη χρονιά η ομάδα έκανε τρεις διαφορετικές μεταγραφές στο ίδιο θέση πριν βρει τον επόμενο βράχο. εκείνοι οι βράχοι δεν κάνουν εντυπώσεις — αφήνουν ωστόσο χώρο στους άλλους να παίξουν σαν ομάδα. τώρα λοιπόν, αν σας κάνει εντύπωση ο Σταυρόπουλος σκεφτείτε μήπως αυτό που ζητάτε εκεί πάνω δεν είναι ένας καλλιτέχνης σα ζουρλίδης αλλά ένας οργανωτής σα ρολόι κουζίνας — εκείνος που όταν τελειώνει η ώρα η ομάδα έχει ήδη ανοίξει τρεις διαφορετικές φάσεις χωρίς κανείς να του πει τίποτα. γιατί εκείνοι οι καλλιτέχνες που κάνουν εντύπωση για τρεις λεπτά κι μετά λιώνουν είναι σα πυροτεχνήματα που φωτίζουν τον ουρανό μια φορά και μετά αφήνουν μόνο στάχτη στα χέρια σου. εμένα πάντως όσοι μιλάνε για Σταυρόπουλο στη Ρόουζ Μπάουλοκ μου θυμίζουν εκείνους που χρόνια πριν περίμεναν έναν Σουηδό σα βόμβα επειδή έκανε ντρίβλινγκ σα ιππότης, όμως όταν έφτασε η μεγάλη στιγμή έκανε τρία λάθη μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή περίμενε τη μουσική από την ταινία ξανά. η ιστορία δε γράφεται με καλλιτεχνικές στιγμές — γράφεται με αυτούς που κάνουν δουλειά χωρίς να περιμένουν κρότους και σφυρίγματα. κι όσοι λέτε "αλλιώς πώς;;", σας απαντώ με μία ερώτηση: όταν η μπάλα πάει εκεί πάνω σήμερα, πόσοι συμπαίκτες βρίσκονται στη σωστή θέση πριν ακόμα τελειώσει η πρώτη πάσα;; αυτό είναι που λείπει εκεί πάνω σήμερα — όχι άλλα ποιήματα για μαγικά χέρια.