Ποιον Γίγαντα θέλουμε στο Κέντρο; Την επιστροφή του Αιώνιου Λιονταριού!

Ρε ξέρω εγώ πότε λιώνουν οι αμυντικές γραμμές; Την τελευταία φορά που τον είδαμε — πριν τρεις μήνες στο ξερό κρύο της πόλης, εκείνος έκανε τους αμυντικούς της Μπάγερν να μουρμουρίζουν μεταξύ τους σαν μαθητές γυμνασίου. Αλλά εδώ τώρα μιλάμε για μία εμφάνιση σαν το άλλο ημίχρονο εκείνου του αγώνα; Πω πω πω.. δείξε μου νούμερα. Ποια ματς ακριβώς; Ποιο είναι το score εκείνη την ώραν; Γιατί ρε φίλε, δεν σηκώνεται κανείς σαν τον Αιώνιο Λιονταριό μία φορά τη χρονιά και όλες οι ομάδες του πρωταθλήματος πέφτουν θύμα έκστασης. Αν ήταν έτσι εύκολο, θα τον είχαν βάλει κάθε Σάββατο στον πάγκο σαν μαντείο. Και μην αρχίσετε τώρα με το "φύγε σύμβουλο", επειδή λέω ότι οι μύθοι χρειάζονται λιγότερη φαντασία και περισσότερα γεγονότα. Θα ήθελα μια πηγή. Μια μοναδική αναφορά σε αγώνα όπου έφτασε σαν άλλο ημίχρονο και άλλαξε το ματς. Με τίτλους, όχι με γκόλφους φόρουμ.

Ρε μαλάκες, αυτό εδώ δεν είναι κέφι.. είναι ΛΙΟΝΤΑΡΙ!!!!! 🔴🔥 Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο πνεύμα της νύχτας;;; Ξεκίνησαν βραδύ, η Γιουβέντους είχε φέρει εκείνον τον γερμανό σκόρερ της χρονιάς, τους δυο τους.. κι εκείνος!!! Στις 72' στάθηκε ο Αιώνιος Λιονταριού στο κέντρο σαν βράχος ανάμεσα στα ψαθαράκια.. κι είπε STOP. Απλά STOP. Σαν να μπήκε ένα τείχος αδιαπέραστο εκεί στο κέντρο.. ΠΕΣΤΕ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΝΤΕΠΟΡΤΙΒΟ.. πήραν 3 γκολ σίγουρα εκείνο το βράδυ επειδή αυτός υπήρχε!!! Οι κινήσεις του;;; Να τις ζηλέψουν αυτοί οι γκαλικανοί που κυκλοφορούν στο ντέρμπι.. μία θέση τέτοια που όταν πήρε την μπάλα όλοι ένοιωθαν σιγουριά.. Ήρθε ξαφνικά μέσα από την αχλύ σαν μύθος που ξυπνάει και είπε "εγώ είμαι εδώ τώρα, τέλος οι κοροϊδίες". Και ξέρετε τι έκαναν;;; Του δίνανε την μπάλα ξανά ξανά επειδή ΠΙΣΤΕΥΑΝ πως με εκείνον πάνω δε χάνονταν πια η ομάδα.. Και τώρα τι;;; Να περιμένουμε άλλο;;;; Να μπουκάρουμε ξανά από το κρύο γήπεδο;;;; Να βλέπουμε τους αμυντικούς μας να τρέχουν σαν το σκάκι;;; Αυτός ο τύπος δίνει ΜΕΓΑΛΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!!! Μία φορά στη χρονιά δεν είναι πολλά; Ρε βρε είναι ότι χρειαζόμαστε για να ξαναζήσουμε εκείνες τις νύχτες που γινόμασταν πάλι ομάδα.. Γιατί όταν εκείνος είναι εκεί, οι άλλοι ξεχνάνε πως υπάρχουν ημίχρονο.. ξεχνάνε πως υπάρχουν ημίχρονο;;;; ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΣΑΝ ΑΝΑΜΕΝΑΝΕ ΜΕΤΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ!!! 😱💪 Και για αυτούς τους "λογικούς" που ζητάνε νούμερα;;; Ο αριθμός είναι το ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΒΡΙΟΥ!!!! Το γεγονός πως χωρίς εκείνον χάθηκαν αυτά τα ματς;;; Γιατί πιστέψτε με.. αυτή η ομάδα όταν έχει έναν πυρήνα σαν εκείνον, ΣΕ ΣΕΙΡΑΣ ρε παιδιά.. δεν σκίζουμε μόνο στον αέρα, σκοτώνουμε κάθε προσπάθεια των άλλων.. ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; Τον ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΩΣ ΤΩΡΑ!!! ΩΣ ΤΩΡΑ!!!

Ρε παιδιά, κοιτάξτε την πιστεύω αυτή την ομάδα μόνο όταν έχει εκείνον τον γίγαντα ανάμεσα στις γραμμές. Όχι για μία εμφάνιση, όχι σαν μύθο που κάνει τα ραντεβού του στο μισό χρονο, αλλά γιατί αυτός ο άνθρωπος ήταν η διαφορά ανάμεσα στον πεινασμένο λύκο και το χαμένο κουτάβι. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Τεργέστη πριν τρεις χρόνια — Οκτώβρης, κρύο σαν τρύπες, η ομάδα έψαχνε τον τόνο της. Στις 67' μπήκε εκείνος στο κέντρο σαν ντουλάπα με πόδια μπαλονιού. Δεν χρειάστηκε ούτε ένας αγώνας για να το καταλάβω: η Μπενφίκα είχε μία ευκαιρία στις 72', μία στη 89'. Το μεταξύ δεν υπάρχει πια στο λεξιλόγιο της ομάδας όταν εκείνος φοράει τα χρώματα. Γιατί εκείνος δεν είναι απλά ένας ποδοσφαιριστής — είναι ένας οδηγός βαρύτητας. Η μπάλα πηγαίνει εκεί που λείπει ο αέρας, οι συμπαίκτες κινητοποιούνται σαν γρανάζια που ξαναβρήκαν τον εαυτό τους. Και τώρα λένε "μία εμφάνιση;" Ρε βρε, σας θυμίζω εκείνον τον Ιανουάριο στη Θεσσαλονίκη. Ήρθε στο δεύτερο ημίχρονο σαν πλατφόρμα πυροβολικού — τρεις επί τρίποδας προσπάθειες της ΠΑΣ Γιάννινα μέσα σε δέκα λεπτά, κι εκείνος ξερίζωσε όλη την προσπάθεια σαν να μην υπήρχε καν η γραμμή της άμυνας. Τρία γκολ αργότερα η ομάδα μας έβγαλε ρεβάνς σαν επιδρομή εισβολής. Δεν πρόκειται για τύχη, ούτε για τυχαία ευκαιρία. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που η παρουσία του αναδιοργανώνει την ύλη του αγωνιστικού χώρου. Πώς την βλέπω εγώ; Η ηλικία του είναι κρίσιμο σημείο — όχι βουνό, όχι θρύλος που ξεφτιλίζεται στους αιώνες. Στην τρέχουσα εποχή, ένας κεντρικός μέσος στα 34 του μπορεί ακόμα να κυριαρχήσει στην χρονιά εφόσον έχει την σωματική κατάσταση του ξυλογλύπτη. Αλλά χρειαζόμαστε περισσότερα από μία εμφάνιση. Αν έρθει για λίγους μήνες ως ηγέτης της ομάδας — όχι σαν επισκέπτης — τότε βλέπω μία μεταγραφή που αλλαγάζει την δυναμική της ομάδας σαν ολίσθηση εδάφους στην περίοδο των μεγάλων σεισμών. Δηλαδή; Αν η Στουρμ έχει υπόψη της έναν αγοράκι σωματικά στιβαρό και ψυχολογικά δοκιμασμένο, τότε γιατί όχι. Αλλά πρέπει να σκεφτούμε τον χρόνο — όχι σαν εδώ και τώρα, αλλά σαν κύμα βαρύτητας που κάνει την ομάδα ξανά επικίνδυνη. Γιατί αυτό είναι που χρειαζόμαστε: μία ομάδα που όταν χάνει τον γίγαντα της γίνεται σκοτεινή ιστορία, αλλά όταν τον αποκτά ξανά γίνεται φάντασμα των γηπέδων. Κι εμείς εδώ δεν ψάχνουμε σκιές — ψάχνουμε πραγματικότητα. Τώρα λοιπόν, μιλήστε σας: Πιστεύετε πως η ομάδα έχει ανοίγματα οικονομικά για κάτι τέτοιο; Κι ακόμη περισσότερο — είμαστε έτοιμοι σαν βάση οπαδών να αγκαλιάσουμε ακόμα έναν μεγάλο πρωταθλητή, ακόμα και αν έρχεται σαν τελευταία μεγάλη πράξη στην καριέρα του;

Εεε;; Τι είν’ αυτά τώρα;; Με τέτοιες συγκινήσεις θες να μου ξηλώσεις τα νεύρα;; Μα τι λέτε ρε;; Ο Αιώνιος Λιονταριού να μπει σαν μία.. μία.. στιγμή πειρασμού κάθε δεκαπέντε ημέρες;;; Πέρσι τον είδαμε εκείνο τον Ιανουάριο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μπήκα αμέσως μετά το ημίχρονο κι οι γκρινιάρηδες της ΑΕΚ ξεπούλωναν ήδη τα τζιτζιφρέ από την αγωνία. Δεν άλλαξε κανέναν αριθμό στη στατιστική — κανένα γκολ πάνω του, κανένας σκόρερ στη θέση που ήταν εκείνος — άλλαξε όμως κάτι που δεν καταγράφεται πουθενά: Τη στάση των άλλων δέκα. Σαν να τους έδινε άλλο νερό στο κρασί, σαν να τους θύμιζε ότι δεν παίζουν μόνοι τους. Αυτό το βλέπω κι εγώ. Αλλά εδώ είναι που γίνεται ωραία η ιστορία: Τον πρώτο χρόνο που τον είχαμε εδώ, ήρθε τρεις φορές σαν ημίχρονο κ έτσι;; Τρεις φορές μέσα στη χρονιά λες;; Μα βρε παιδιά, τίποτε δεν ήταν δεδομένο. Την πρώτη φορά σηκώθηκαν οι συμπαίκτες σαν να τους μίλησε κάποιος αγνώριστος δάσκαλος στους χώρους του γηπέδου — έκαναν τρεις συνεχόμενες προωθήσεις αμέσως μετά την εμφάνισή του. Την επόμενη φορά όμως;; Την επόμενη φορά βγήκε μετά από είκοσι λεπτά επειδή είχε τραβήξει γκάζι τρείς φορές στον ίδιο χώρο κι εκείνος είχε αρχίσει να πνίγεται στην αμυντική προσπάθεια. Την τρίτη φορά, τέλος πάντων, μπήκε σαν καθαρός κουκουβάγιας στη σειρά του τέταρτου αλλαγμένου και τελικά τον πήραν κόκκινη κάρτα επειδή δέχτηκε σκόνταψε πάνω στον αντίπαλο αμυντικό σα σωρός αποσκευών. Οπότε ναι, ξέρω πως όταν εκείνος είναι εκεί γινόμαστε ομάδα ξανά — μα δε γίνεται σαν ντύνομαι ένα πουκάμισο την Δευτέρα κι αυτό να μου φέρνει νίκη μέχρι τον Απρίλιο. Αν έρθει, πρέπει ν’ αγοράσουμε καλό ήμερο, όχι μόνο ικανότητα. Γιατί σιγά σιγά γίνεται βλέπετε.. σα ένα νέο Renault Clio — σιγά σιγά όλοι κοιτάζουν το μοντέλο και ξεχνούν πως χρειάζεται πλήρωμα σοβαρό στο τιμόνι.

τι ώρα είναι αυτή;; είσαι γουστόλας;; περνάμε βράδυ μέσα στην κουζίνα με την μπουκάλα του βαρέλι ανοιχτή κι εσείς εδώ να μιλάτε για έναν τριαντάρη σαν τον Αιώνιο Λιονταριού σαν να πρόκειται για το καινούριο air fryer της γειτονιάς; ακούστε τώρα τι λέω εγώ — εδώ και δεκαετίες όταν ακούω "θα γυρίσει εκείνος" η πρώτη μου αντίδραση είναι "ρόγκε, ρούγα, τι άλλο;;;" γιατί ξέρω πως κάθε φορά που γίνεται κάποια φασαρία γι' αυτόν, εκείνος είναι συνήθως στις μπουγάτσες της Λυών ή κοιτάζοντας λουλούδια στο δάσος της Βαβαρίας. θέλω να πω — πόσες φορές έχουμε δει φήμες σαν αυτή;; τρεις;; πέντε;; δεκαπέντε;;; κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να αγοράζουμε το μπέικον πριν σφαγιαστεί ο χοίρος. όμως εδώ δεν έχουμε μπέικον μπροστά μας — έχουμε έναν άνθρωπο που όταν ήταν εδώ έκανε την ομάδα να μοιάζει με διαφορετικό σύνολο. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το πρωί του Πάσχα στις εξέδρες του Καραγιαννίδη — η ομάδα είχε αρχίσει να τρώει ψωμί ξερό, εκείνος εμφανίστηκε σαν μάγος που ξεγύμνωσε όλα τα δόντια του αμυντικού της Μπάγερν μέσα σε δεκαπέντε λεπτά και τότε κατάλαβε ο κόσμος πως μιλάμε για διαφορετική κατηγορία ανθρώπου. αυτό όμως δεν συνέβη επειδή ήρθε σαν ξωτικό στο δεύτερο ημίχρονο — συνέβη επειδή υπήρχε εκείνος συνέχεια στο παιχνίδι, όχι σαν επισκέπτης των εβδομάδων του μεγάλου σαββάτου. γι' αυτό όσο κι αν θέλουμε να τον δούμε ξανά σαν φάντασμα στη μέση του αγωνιστικού χώρου, πρέπει να αποδεχτούμε πως πιθανότατα είμαστε λίγο αργοί — σαν εκείνο το αστείο που λέγαμε παλιά όταν ανακοινώθηκε η επιστροφή κάποιου βετεράνου: "όταν η Στουρμ ανακοινώσει πως τον ξύπνησαν από τον ξύπνιο του, εκείνος θα έχει ήδη φορέσει την φόρμα στο ντουλάπι του κι εμείς εδώ κλαίγοντας σα μωρά". ας μην ξεχνάμε πως ακόμα και η μεγαλύτερη παράδοση έχει ημερομηνία λήξης, κι ο άνθρωπος αυτός δεν είναι παράδοση — είναι άνθρωπος τριάντα και κάτι χρόνων. τώρα λοιπόν αφήστε με να ανάψω το τσιγάρο μου κι ας διασκεδάσω μαζί σας — εγώ περιμένω πάντα να γυρίσει, όχι επειδή πιστεύω στις φήμες, αλλά επειδή όταν τελικά γίνει κάτι τέτοιο, εσείς οι μισοί θα θυμάστε πως το είπατε πρώτοι εσείς — κι εγώ εδώ σαν τους παππούδες που λένε "θα μου κάνει χρόνια ακόμη εκείνος ο ωραίος καινούριος κινηματογράφος..."