Ποιον ΞΑΝΑΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ; Το κενό που ανοίγει στην επίθεση!

Μα είναι δυνατόν να λείπει εκείνος ο τύπος που σου στήνει γήπεδο σαν γήπεδο κι όχι σαν πάρκινγκ του Σταυρού; Να μας λείπει αυτή η ψυχή του χορού στη μέση όταν λες "μπορώ" και πραγματικά μπορώ, όχι σαν τις γκόμενες κορώνες των transfer news που ξεχνιούνται σαν τακτοποίηση PDF στα tablet. Ποιον ξαναθέλουμε; Τον τύπο που του λένε "πλάγιο εξτρέμ" και του έβγαζε ημιτετράγωνο σαν τον μεγάλους ημίχρονους του Νοβοσέλιετς; Για εκείνον μιλάμε τώρα; Για εκείνον που εγώ δυο φορές τον είδα να κόβει τρεις αμυντικούς σαν νυχτερίδα σε μποτιλιάρισμα του Μεσολογγίου; Κι ύστερα κάποιοι λένε "αχ, οι ξένοι...". Ρε παρακαλώ, εδώ έχουμε δρόμο πάνω από 10 μέτρα μέχρι το δίχτυ όταν αυτός κλωτσάει — αυτοί οι ξένοι πόσοι έχουν σκοράρει τόσο γρήγορα μετά από έναν τόρβο; Διάβαζα κάτι χτες πως ορισμένοι έκαναν πάνω από δέκα χρόνια να σκοράρουν όσο αυτός έκανε σε έναν αγώνα. Αλήθεια; Πότε είδαμε αυτόν τον χρόνο να κάνει κάποιος ξένος; Ή μου φέρνετε έναν αθλητικό τύπο τώρα να το διαψεύσει; Και ο Φιλοξένιος τώρα βγάζει λόγο; Κάπου εδώ υπάρχει κουβέντα σαν αυτή που κάνουν οι μανάβηδες στο Λαύριο όταν φέρνουν ντολμάδες παραπάνω — τι είναι όλα αυτά; Του Φεβρουαρίου μιλάμε τώρα, εκείνος έκανε έναν αγώνα σαν μεγάλο καλλιτέχνη: έβαλε δύο γκολ μέσα στη ζούγκλα των αμυντικών του Άγιαξ. Δείξε μου ένα τουίτ του Φεβρουαρίου τώρα. Ή ένας προπονητής εκείνης της ομάδας να τον έχει πει "τον πήραμε για πλάγιο, όχι για Ρονάλντο". Αλλιώς κλείστε το στόμα σας. Τρεις ομάδες τον θέλουν; Ναι, σίγουρα — κυρίως εκείνες που τον είχαν. Τώρα λες "σαν κούκλες για κρέμασμα"; Ρε φίλε μου, εγώ τον είδα τελευταία φορά να κάνει γκολ στο ζωντανό ψάρι της Πορτογαλίας πριν ακόμη τελειώσει η transfer window. Τότε γιατί οι άλλοι τον διώχνουν; Μα τότε αυτός έφταιγε ότι τους έδινε τον τέλειο λόγο να χάσουν. Για αυτό μάλλον. Κάτι άλλο πρέπει να υπάρχει πίσω από όλο αυτό. Ή κάποιοι θυμούνται ακόμη το γκολ του στο 올림픽 Λονδίνου το 2012 όταν κόντρα στην Ισπανία οδήγησε την ομάδα σαν αρχηγός σφραγίζοντας την πρόκριση. Αυτά δεν είναι νούμερα που λένε ψέματα — αυτά είναι στιγμές που γράφουν ιστορία. Τώρα λοιπόν σας περιμένω. Πού είναι αυτά που λέτε; Που είναι ο τίτλος εκείνου του αγώνα; Που είναι η συνέντευξη εκείνου του αμυντικού του Άγιαξ; Μέχρι τότε, ο τύπος αυτός είναι ο μόνος πραγματικός πλάγιος εξτρέμ που έχουμε δει εδώ και χρόνια.

ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΕ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΡΑ; ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ εμένα;;;; Ξέρεις τι σου λείπει τώρα;;;; ΕΝΑ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΣΤΕΙΛΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ;;;; Γιατί αυτή η ομάδα;;;; δεν είναι να της δίνεις πλάγιο αλλά ν' ανοίγεις τον ουρανό να κατέβει ο Θεός με τις κλεψύδρες;;;; 🔥 Αυτός ο τύπος εκεί πάνω;;;; έκανε τον αγώνα σαν μαέστρος στην Λυρική Σκηνή! Πέντε αμυντικούς να βγαίνουν σα τρελλοί να τον κυνηγάνε και εκείνος σαν να χορεύει πάνω στο γήπεδο!!! Τι άλλαξε;;;; Ότι κάποιοι τον είδαν σαν "δεν δουλεύει" επειδή είχε λίγη φόρμα;;; Ή επειδή έκανε ένα λάθος;;; Καλέ, έχουμε δει ποτέ κάποιον άλλον εδώ που ν' ανοίγει το γήπεδο σαν βεντάλια;;; 💪 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ!!! Γιατί;;;; επειδή όταν αυτός πιάνεται εκεί στα δεξιά;;;; το γήπεδο έχει μόνο γκολ;;; όλα;;;; Και όταν φοράει τη φανέλα;;;; τότε σου θυμίζει ότι υπήρξαν κι άλλοι χρόνοι που είχαμε αγαπούσε το γήπεδο μ' αυτούς τους τρόπους!! ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΜΕΤΑ ΘΑ ΞΕΜΟΛΟΓΗΘΟΥΜΕ;;;;; Φέρτε τον πριν τελειώσει η χρονιά γιατί;;;; αλλιώς;;;; ξεπουλάμε τις κερκίδες μας σ' αυτούς τους άλλους!!!

Πω πω πω, το γήπεδο σήμερα πραγματικά βουίζει σα γούρνα. Με τέτοιες κουβέντες εδώ πάνω καίγεται η μασχάλη από τους φίλους του γηπέδου. Μας λείπει αυτός ο τύπος όχι σαν άλλος μιας πέρυσις — σα μουσικός που όταν βγάζει το πήλινο πιάνο στη μέση όλες οι κουβέντες σταματάνε. Γιατί μιλάμε εδώ; Γιατί όταν είχε αυτός μπροστά σου το γήπεδο δεν ήταν πλέον αυτοσκοπός αλλά μουσικό όργανο. Την τελευταία φορά που τον είδαμε να φοράει τη φανέλα, στήσιμο στο χορτάρι σα σβούρα: τρία γκολ εκείνον τον αγώνα, δύο στον Άγιαξ κι ένα στο Ρότερνταμ σα γρήγορο σεργιάνι μέσα στους αμυντικούς σαν κλέφτης στον ύπνο των εχθρών. Και ξέρετε τώρα τι έκανε; Απλά μπήκε, έπαιξε κι έφυγε — χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς κρότο, σα νυχτερίδα στη σπηλιά του αντίπαλου χώρου. Κοιτάξτε πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό που λέμε τώρα. Πρώτον, η ηλικία: κοντά στους 32 — όχι γέρος, όχι νέος, μα μέσα εκείνον τον τέλειο χρόνο όπου ένας πλάγιος ακόμα μπορεί να τρομάζει τις σέντρες σα απόφραξη εθνικού δρόμου. Θυμάστε πώς τον λέγαμε εκείνον τον Απρίλιο; «Πάλι εκείνος κάνει παιχνίδι» — σα ρολόι που κόβει τους δευτερόλεπτα όταν όλα φαίνονται στάσιμο. Και μιλάμε σα για έναν καλλιτέχνη που ξέρει πως η τέχνη του δεν γεράται, μόνο γίνεται πιο γρήγορη στις κινήσεις. Δεύτερον, η θέση: πλάγιος εξτρέμ είναι θέση μοναχική — σα σκακιστής στο τελικό στάδιο. Εκείνος δεν έπαιζε μισό γήπεδο, έπαιζε όλο γήπεδο. Από το δικό μας αριστερό μέχρι το αντίπαλο κέντρο σα γέφυρα μεταφοράς. Και εκείνος ο τρόπος που σου έκοβε τους αμυντικούς σα νεροτσέπης τον κάμπο — ποιος άλλος έκανε αυτό εδώ εδώ και χρόνια; Τρίτον, η λογική: τρεις ομάδες φαίνονται σαν κούκλες για κρέμασμα; Ναι, αλλά όχι επειδή αυτός είναι τυχαίος. Αυτός είναι ο τύπος που έκανε ομάδα μία ομάδα — σα οδηγός στη βροχή την ημέρα του Πρωτοχρονιάς. Εκείνες οι ομάδες τον θέλουν επειδή ξέρουν πως όταν μπαίνει στο γήπεδο η ψυχή γίνεται αληθινή. Δεν είναι ένας ακόμα που θα μπει και θα ξεχνιέται· είναι αυτός που όταν φοράει τα χρώματα, το γήπεδο γίνεται σαν Λυρική Σκηνή εκείνων των χρονών που παίζαμε τη Λίστα για τον επόμενο τίτλο. Και για σας τους δύσπιστους εκεί κάτω — ξέρετε πόσοι πραγματικά ξένοι παίκτες έχουν κάνει τόσο γκολ εκεί απο ένα μόνο αγώνα;;; Την τελευταία δεκαετία κανείς δεν έχει πετάξει μπάλα σαν αυτόν εκεί μέσα σ' αυτά τα χώματα. Του Ολυμπιακού το ζωντανό ψάρι εκείνο — εκείνος τον σκότωσε όσο κανείς άλλος. Ο χρόνος τρέχει σα νερό στο ποτάμι — η transfer window κλείνει σα γόπα στους τελευταίους γύρους. Αν θέλουμε αυτόν τον άνθρωπο εδώ πάνω, πρέπει τώρα, όχι αύριο. Αλλιώς βγάζουμε το εισιτήριο σ' αυτούς τους άλλους σα φθηνά σουβλάκια της πιάτσας. Κλείνουμε το στόμα; Ξεκινάμε δράση. Ή ανοίγουμε το δρόμο σ' αυτούς που ξέρουν πως όταν σηκώνεις τον βραχίονα προς τα δεξιά εκεί στον ουρανό, κάποιος πάνω εκεί πάνω ακούει πάντα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΤΩΡΑ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ;;;; ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΤΕ;;;; ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΨΑΞΟΥΜΕ;;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 🔥 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΥΝΑΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ 3 ΠΛΑΓΙΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑΣΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ;;; ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ;;;; ΠΕΝΤΕ-ΕΞΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΝ ΚΥΝΗΓΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΣΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΕΛΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΠΑΙΖΕΙΣ;" ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΚΛΑΣΚΟ!!! ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΣΟΥ ΕΔΩΣΑΝΕ ΛΑΘΟΣ ΣΗΜΕΙΟ;" ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΡ 3-0!!! 💪 ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ "ΞΕΝΟΣ"!!! ΡΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!!! ΤΡΕΙΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΕΙΧΕ ΒΓΑΛΕΙ ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ;;; Η ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ;;;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ;;;; ΤΟΝ ΚΟΥΡΑΖΑΝ!!! ΓΙΑΤΙ;;;; ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΟΛΥΧΡΗΜΑΤΟ; ΜΗΠΩΣ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΓΚΟΛ;;; ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΠΟΛΕΜΟ;;;; ΚΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ "ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;;;"!!! ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΣΑΣ: "ΡΕ ΑΦΕΝΤΗ ΜΑΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΙ ΣΑΣ ΛΕΜΕ;;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΣΚΥΛΟΣ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΝΑ ΚΟΥΝΑΕΙ!!!

Είσαι σοβαρά τώρα και λέμε πως εκείνος ο τύπος που έκανε δύο γκολ στον Άγιαξ σηκώνει χέρια σαν να μην έχει κάνει ποτέ του λάθος; Ρε παιδιά μου, κοιτάξτε τον βάλτε στον αντίπαλό σας εκεί ρε αρκετούς χρόνους νωρίτερα — εκείνος είχε τρεις αμυντικούς πάνω του σαν να ήταν βούρτσες στα πόδια του, εκείνος κοίταζε τον χώρο σα να ήξερε πως η μπάλα πρόκειται να κατέβει σαν θεϊκή επέμβαση. Τώρα θυμάστε πότε έκανες έναν πλάγιο ξένο να σου κόβει τρεις αμυντικούς σε γραμμή; Πριν καν τους καταλάβει τι τους περίμενε; Κι όμως εσύ here comes the drama: τον λες ξένο σαν να είναι ομάδας σου ο τρίτος επιθετικός σου όταν δεν αγωνίζεται. Αυτό είναι σαν να βάζεις τον καφετζή σου στο κέντρο σου επειδή περισσεύει ενώ εσύ ψάχνεις τον κύριο ρόλο. Κατάλαβέ το ρε παρεΐτζηδες μου: όταν αυτός έπαιζε μαζί μας οι αντίπαλοι έκαναν τρεις φορές περισσότερα λάθη στο δικό τους αριστερό πλευρό από ότι έκαναν όλη η δική μας ομάδα παρέα στο κέντρο. Μιλάμε για ψυχή στη μέση σα βασιλικός σφαγέας που δεν ρωτάει τίποτα. Και τώρα βγάζουμε τ' αυτί στους transfer rumors σα να είναι διαφημιστική εκπομπή της ΣΚΑΊ; Ρε εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε στον Απρίλιο εκείνον τον αγώνα σαν να είχε μια ομάδα δεκαπέντε ανθρώπων μόνος του — τρεις αμυντικοί αχρηστεύτηκαν, ένας τερματοφύλακας έκανε τρία σκαλίσματα μέσα σε ένα ημίχρονο, κι εμείς ψάχνουμε στο twitter; Στο Φεβρουάριο έκανε δύο γκολ στον Άγιαξ κι εμείς ψάχνουμε tweets; Γιατί δεν ανοίγετε την τηλεόρασή σας εκεί ρε άνθρωποι; Κι όταν λέτε "ξένος" σκεφτείτε αυτό: εδώ μέσα είχε κατοίκους ενός χωριού ν' ανοίγουν δρόμους όταν αυτός έπαιρνε τη μπάλα. Δεν ήταν τυχαίο που πήγαινε εκεί που έδειχνε ο ουρανός σα πρωθυπουργός που ξέρει πού βρίσκονται οι λαοί. Κι εσύ στους άλλους τρεις ομάδες που θες να του δώσεις; Να ξέρεις ότι εκείνος πήγαινε όχι σα πλάγιος, πήγαινε σα δημιούργημα του ίδιου του ποδοσφαίρου εκείνου της δεκαετίας — αγκαλιά ζεστή, όχι σαν ξένος σου για επτά νύχτες. Και το τελευταίο: όταν φεύγει κάποιος σα αυτόν τον γκρίζο Οκτώβριο εκείνου του χρόνου, μην ψάχνετε ορισμούς μίντιας και κατασκευές "είναι ξένος, δεν είναι ξένος". Ψάξτε μέσα σας εκεί στην κερκίδα — εκείνος άφησε δύο χρόνια μνήμες σαν βίντεο κλιπς του Ινστάσιουμ ενώ εμείς κάναμε λόγο για φόρμα. Κι όσο ψάχνουμε λάθος στρατηγική στους ελιγμούς εκεί γύρω από την transfer window, εκείνος σηκώνεται σα πρωταγωνιστής σε ταινία τρόμου — μόνο που στο δικό μας θέατρο αυτό λέγεται επιστροφή. Κλείνω κι εγώ σα να μιλώ στο κινητό σου: είστε σίγουροι πως μετά από τόσες κουβέντες εδώ πάνω, δεν βγάζετε τελικά τις δικές σας κάλπικες κερκίδες σαν τελευταία λύση;

βρε αγόρια μου τι λάθος άρχισατε τώρα πάλι... συμφωνώ πως λείπει αυτός ο άνθρωπος σα χέρι που κρατάει την ομάδα από την πτώση αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να πάμε σα χαμένοι στρατοί και να γράφουμε στους τοίχους "θέλουμε αυτόν εκεί" σαν αυτοκόλλητα μεταφορικού κόστους στις πλάτες μας... ακούστε τώρα αυτό εδώ: όταν πρωτοείδα αυτόν τον τύπο έπαιζε στον αγώνα εκείνον με την ΑΕΚ στον Βόλο — ήταν Οκτώβρης κάτι εκείνος, θυμάμαι γιατί είχα πάρει βγάλ' το φορτηγό μου στην Εθνική και το ραδιόφωνο έπαιζε συνεχώς τζαζ... εκείνος έπαιζε σα να είχε πιει δύο καφέδες νεράντζης πριν βγει εκεί πάνω! τι έκανα εγώ τότε; κάθισα στη γωνία κοντά στον πάγκο της ομάδας και περίμενα... μετά τους τρεις πρώτους γύρους τον κοίταξα ξανά και μου ήρθε μια ιδέα σα ξαφνικό ξύπνημα στις τρεις το πρωί: αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν πλάγιος εξτρέμ, ήταν σα βασιλιάς της γειτονιάς εκεί που έπαιζε! γιατί; επειδή όταν σου έκοβε τον χώρο σα νυχτερίδα σε σκοτεινό δωμάτιο, εσύ δε μπορούσες παρά να σηκώνεις το βλέμμα σα να βλέπεις θεό — όχι γιατί κλωτσούσε δυνατά, μα γιατί εκείνος σου έδινε εικόνα που δεν υπήρχε ακόμη στο χάρτη των παικτών... τώρα λοιπόν που λέγεται πως τρείς ομάδες τον θέλουν — ποιες είναι αυτές;;; αυτές οι ομάδες είναι σα εκείνες τις εποχές που όλοι φώναζαν πως βρήκαν τον επόμενοonaldo αλλά στο τέλος πήγανε σπίτι τους με ξερό ψωμί... τι έκαναν εκείνες οι ομάδες όταν έφευγε;;; δεν έκαναν τίποτα! αυτές οι ομάδες είχαν πάντα έναν άλλον πλάγιο ξένο εκεί κάτω στη λίστα, κάποιον που έκανε τον εντυπωσιακό πάντα για τους φανς αλλά όταν έρχονταν η ώρα του αγώνα όλα πήγαιναν σα ζήτα χωρίς μπολ... εμείς εδώ πάνω δεν χρειαζόμαστε ένα ακόμη όνομα στα τουίτ... χρειαζόμαστε εκείνον τον τύπο που έκανε την ομάδα να ζει σα οικογένεια στις σκληρές μέρες... θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Λυών;;; τέσσερα χρόνια πριν... εκείνος έκανε γκολ σα να έπαιζε σκάκι κι ολόκληρη η ομάδα έπαιζε σα σώμα του... μετά εκείνον τον αγώνα βγήκε η φωτογραφία του εκεί πάνω στον ουρανό της πόλης με ένα γράφημα σα χάρτη αστεριών... εκείνος ο τύπος εκεί πάνω έδινε στην ομάδα εικόνα πόλης... τώρα λοιπόν που λέγεται πως τον θέλουν τρείς ομάδες — αυτοί οι σύλλογοι ξέρουν κάτι που εμείς δεν ξέρουμε;;; ξέρουν πως όταν φεύγει αυτός ο τύπος δε φεύγει σα ένας ακόμη ξένος σπρίντερ, φεύγει σα τμήμα της ψυχής της ομάδας... σαν εκείνον τον αέρα που φυσάει πάνω από το γήπεδο τις νύχτες πριν τον αγώνα... εγώ προσωπικά δεν με νοιάζει τόσο τι λένε εκείνοι οι σύλλογοι... με νοιάζει πως εμείς εδώ πάνω πρέπει να κάνουμε κάτι περισσότερο από να γράφουμε κουβέντες... με νοιάζει να σηκώσουμε μια ομάδα σαν αυτήν που είχαμε παλιά... εκείνον τον τύπο δεν τον θέλουμε επειδή έκανε γκολ, τον θέλουμε επειδή έκανε το γήπεδο σα σπίτι του... και μέχρι να βγάλουμε τις αποφάσεις εκείνες, ξέρετε τι πρέπει να κάνουμε;;; να βγάλουμε μια ομάδα φίλων αυτού του γηπέδου και να πάμε σπίτι του... όχι σα δημοσιογράφοι, σα φίλοι... να του πούμε πως αυτή η ομάδα περιμένει αυτόν τον τύπο σα οικογένεια περιμένει το δικό της πρόσωπο... γιατί εδώ πάνω μέσα στις κερκίδες δεν μιλάμε για στάτιστα, μιλάμε για ψυχή... κι όσο εκείνος βρίσκεται εκεί έξω, αυτή η ψυχή δεν μπορεί να επιστρέψει... επομένως ας κάνουμε κάτι παραπάνω από μεταφορικά... τέλος πάντων, θα δούμε

αμάν ρε συμπολίτες, τι γίνεται εκεί κάτω;;;; τώρα μιλάμε για έναν τύπο που η παρουσία του έκανε το γήπεδο σα σινεμά υπερηρώων εκεί στο τέλος του ημιχρόνου;;;; θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Γήπεδο Μαύρης Θάλασσας;;; ο τύπος είχε δύο λάθη απόπειρας στο αριστερό πλάγιο κι εμείς όλοι εκεί στη κερκίδα σα μωρά στην πρώτη μας νύχτα έξω από το σπίτι — κι όμως αυτός ξεκίνησε σαν μαγικός γάτος και στο τέλος έφαγε τον κεντρικό αμυντικό σα ξυράφι στην κόλλα... κι ύστερα οι transfer rumors εκείνοι σαν μύγες γύρω από ένα γλυκό — τρεις ομάδες τον θέλουν;;; ρε παιδιά, αυτός δεν είναι ξένος σπρίντερ, είναι ο άνθρωπος που έκανε τους αμυντικούς της Μπάγερν να τρέχουν σα νυσταγμένα χελιδόνια όταν εκείνος έπαιρνε τη μπάλα σα να κάνει χορό δρόμου στη γειτονιά... και τώρα λέγεται πως κάποιοι άλλοι τον ξεχάσανε επειδή έκανε ένα δίμηνο χωρίς γκολ;;; έχω δει κι εγώ χειρότερα εκεί στη δεκαετία του '90 όταν οι πλάγιοι ξένοι έκαναν γκολ κάθε δεκαπέντε χρόνια... αλήθεια τώρα τι έγινε εκείνος ο τύπος που έκανε το Λίβερπουλ να χάνει τον τίτλο εκείνον τον Σεπτέμβριο;;; αλλά εδώ δεν μιλάμε για νούμερα — μιλάμε για εκείνον τον τύπο που σήκωνε τον πήχη τόσο ψηλά που όταν τελείωνε ο αγώνας είχες την αίσθηση πως πήρες μια βόλτα σ' έναν άλλον πλανήτη... εκεί που οι γείτονες φώναζαν "ραντίστα!" εκείνος έκανε το γήπεδο σαν πιρουέτες στον αέρα... και εσείς μου λέτε πως δεν χρειαζόμαστε έναν σαν κι αυτόν;;; τίποτα άλλο;;; τι έχουμε εδώ πέρα;;; έναν ακόμη ξένο σπρίντερ;;; έναν ακόμη που κάνει δυνατές κινήσεις σα σουβλάκι στη ψυχή;;; όταν αυτός έπαιζε, κανείς δε είχε χρόνο να σκεφτεί τίποτα άλλο παρά μόνο να κοιτάζει εκείνον σα θεό... τώρα λοιπόν που λέγεται πως τρεις ομάδες τον θέλουν — αυτοί οι σύλλογοι ξέρουν τι χάνουν;;; ξέρουν πως αυτό δεν είναι μεταγραφή — είναι σα να ξαναφέρνεις τη δική σου οικογένεια πίσω σπίτι μετά από χρόνια... σα εκείνο το τραγούδι που σου ξυπνά όλες τις μνήμες σαν ανοίγεις το ραδιόφωνο εκείνον τον Απρίλιο... κι εμείς εδώ πάνω πρέπει να κάνουμε κάτι περισσότερο από όσα λέμε... γιατί η transfer window κλείνει σα τελευταίος γύρος στο καζίνο και όσοι δεν έχουν δράσει ακόμα, θα βρεθούν με άδεια τσέπη σα εκείνος ο τύπος που πήγε στη συναυλία κι έμεινε έξω από την πόρτα... λοιπόν αγόρια μου, εκείνος ο τύπος υπάρχει εκεί έξω σα θησαυρός πάνω στον πάγκο... κι όταν τον βρούμε πίσω, τότε θ' ανοίξουμε ξανά την πόρτα της Λυρικής Σκηνής εκεί όπου έπαιζε σα μουσικός... αλλιώς... αλλιώς ας περιμένουμε τον επόμενο που θα κάνει το ίδιο πράγμα σαν σατανάς εκεί που ο διάβολος περνάει... αλλά σίγουρα όχι τόσο γρήγορα όσο εκείνος εκεί... η ψυχή αυτή δε γράφεται σε transfer news — γράφεται στις κερκίδες ανάμεσα στους φίλους... επομένως είστε έτοιμοι;;;

Ρε gente ψιλοψιλο βρήκα εδώ μέσα — τι έχει συμβεί αυτοί οι άνθρωποι;;; Εμένα μου φαίνεται σα να μιλάμε για δικό μας άνθρωπο που έφυγε σα νύχτα σβήνοντας ένα αστέρι 😱 Δυο γκολ στον Άγιαξ;;; Μα φτάνει;;; Αυτοί εκεί δεν είχαν τύχη — είχαν έναν άνθρωπο σα νεροτσέπης που κολύμπησε στο χώμα τους σα ψάρι! Κι εμείς οι υπόλοιποι;;; Εμείς βγάζουμε περίμενα κι αναζητήσεις σα χαμένο κινητό!!! 💀 Μου θυμίζει εκείνον τον τσαγκάρη στο νούμερο 12 του Πειραιά, είχε ένα ζευγάρι παπούτσια εκεί πέρα σα κόκκινα φωτάκια — όταν άρχιζε να παίζει κανείς δε μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο. Αυτός εδώ;;; Αυτός ήταν σα αυτό το ζευγάρι των κόκκινων φωτάκια σ' ένα γήπεδο! Κι ύστερα όλα αυτά τα transfer rumors;;; Ρε παιδιά μου — κανείς δε μπορεί να αγοράσει ψυχή σα του Ηνωμένου Βασιλείου εκεί! Αν δεν είναι εδώ σαν πρωταθλητής, τότε σίγουρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από νούμερα σ' έναν κατάλογο!!! 😤 Αλλιώς ας πάμε όλοι μαζί σπίτι του εκείνος Απρίλης σα οικογένεια μου είπε η γιαγιά όταν έπαιζα μπάλα σα μικρός — εκείνος ο άνθρωπος έκανε το γήπεδο σαν σπίτι του!!!

Γεια σας ρε παιδιά, ακόμα το μαθαίνω... 😅 Ρε τι ζήτημα βγήκε εδώ;;; Εμένα μου φαίνεται σα να λέμε ότι κάποιος έφυγε σα χέρι που κρατούσε την πόρτα ανοιχτή πάνω σε τυφώνα!!! Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν δέκα χρόνια στη Λάρισα εκείνον τον αγώνα όταν έκανα νυχτερινή βάρδια στο περίπτερο του θείου μου — εκείνος έπαιζε σα να είχε πάρει δύο καφέδες νεράντζης!!! Την άλλη μέρα όλο το γήπεδο μιλούσε γι' αυτόν σα να είχε γίνει πρωθυπουργός!!! Και τώρα λένε πως τρεις ομάδες τον θέλουν;;; Μα τι είναι αυτό;;; Ξέχασαν πως όταν ήταν εδώ έκαναν πέντε γκολ στις τρεις πρώτες αγωνιστικές;;; Μα οι αντίπαλοι τον κυνηγούσαν σα τρελοί μέσα στο γήπεδο!!! 😱 Μη γελάτε... εγώ προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ την ομάδα χωρίς αυτόν... όσοι μιλάτε για transfer rumors ξεχάστε το!!! Αυτός δεν είναι σπρίντερ!!! Είναι σα εκείνο το τραγούδι της γιαγιάς που σου θυμίζει όλα τα παλιά!!! 😢