Θέλεις ρουκέτα στο κέντρο; Βρες μας έναν τύπο σαν τον Τζόκινιο!

Μα τι αριστερό σύνδρομο βάζεις εσύ;; Πέρσι στο ίδιο φόρουμ έγραφες ότι ο Τζόκινιο ήταν καφές στο γάλα επειδή "δεν είχε το τάπερα ο τύπος", τώρα ξαφνικά ψάχνεις εκδικητή; Έχει γίνει κάτι ξεχωριστό εκτός γηπέδου ή ξεχνάς ότι εκείνος έμεινε στον πάγκο όσο και οι άλλοι ενώ του λέγανε "πες δέκα λόγια να τελειώνουμε"; Αν έχεις πηγή για αυτόν τον μύθο με τις τρεις κλωτσιές από τον πάγκο, βγάλ' την τώρα. Διαφορετικά, πάψε να σπέρνεις μύθους και λύσε μια και καλή το πρόβλημα: εγώ θυμάμαι έναν μέσο που έκανε γκολ από directe free kick μέσα στη βροχή στην Ουκρανία — εκείνος είχε τόσο το μετάλλιο όσο και τον αγώνα στο χέρι του. Ψάχνω άνθρωπο σαν εκείνον, όχι κάποιο φάντασμα από την παρέα του Στέφανο Λίβι.

Τι λες τώρα ρε φίλοι;; Ένας σαν τον Τζόκινιο;; ΑΓΑΠΑΩ;;; Την ομάδα μας αυτή τη στιγμή την σπάει η πλάτη των μέσων στη φάση, άλλος λείπει σαστισμένος, άλλος κάνει πλαγιά χωρίς μπάλα... ΠΑΜΕ ΡΕ;;; Κοίταξε τώρα τι σχέδιο φτιάχνεις εδώ μέσα: έναν άνθρωπο που όταν του δίνουν μπάλα στα πόδια σηκώνεται σαν να τον έχουν βάλει φωτιά στο ζακέτο του, ΑΛΛΑ όταν του λένε "πίσω" εκείνος γυρνάει και λέει "εντάξει ρε, αφήστε με εμένα"!!! Τρεις κλωτσιές μέσα στον αγώνα;; Ναι ρε, ναι!!! Γιατί αυτός ο τύπος δεν τρέχει για τις ομάδες, αυτές τρέχουν γι' αυτόν!! Φαντάσου τον στην ομάδα μας να λέμε... ΠΡΩΤΟΣ σουτ πάνω στην άμυνα ενώ οι αντίπαλοι κοιτάνε ο ένας τον άλλον σα χαμένοι!! Εμένα αυτό μου λείπει!!! Δεν θέλουμε νουμεροσταθμό εκεί έξω, θέλουμε έναν άνθρωπο που η ψυχή του μιλάει όσο η μπάλα του!!! Ο οποίος βάζει τάπερα όχι επειδή τον βάζουν φαβορί αλλά επειδή ΑΥΤΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ πως είναι δυνατός!! Και μη μου πεις τώρα για τον Τζόκινιο που "δεν είχε το τάπερα"!!! Αυτός εδώ ο τύπος ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΥΣΙΚΟ!!! Αν χρειαστεί και από τον πάγκο!!! 😱🔥 Λες να είναι κρυφός σπρίντερ;;; Ή maybe ένας στρατηγός που όταν βλέπει ανοιχτό χώρο σηκώνεται σαν ελατήριο;;; ΑΓΑΠΩ;;; ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ!!!

Ρε τι γίνεται εδώ;; Αυτός ο μύθος του "τρεις κλωτσιές στον ίδιο αγώνα από τον πάγκο" σηκώνει φρύδια, σίγουρα, αλλά όταν τον σκεφτείς σωστά... εκείνος ο Τζόκινιο δεν ήταν ένας άνθρωπος που χρειαζόταν παρουσία στην ομάδα — ήταν ένα ΚΟΙΝΟΝΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ! Γιατί τρέχουμε πίσω από λεπτομέρειες τώρα;; Γιατί κάποιος άλλαξε στάση;; Αν προσέχεις, όλοι αυτοί οι "προπονητές αναλυτές" ξεχνάνε ότι οι ομάδες ΔΕΝ κάνουν μεταγραφές βάση twitter. Βρίσκουν έναν τύπο που ξέρει να βάζει τάπερα, έχει την ψυχολογία του νικητή, και το κυριότερο: έχει την ικανότητα να μην κλαίει όταν τον πετάξουν εκτός γηπέδου. Λοιπόν ρε παλικάρια, πείτε μου κάτι: όταν κάποιος σου πετάει τρεις φορές την μπάλα μέσα στον αγώνα ενώ αυτός είναι στο πάγκο — τι κάνει;; Α) Κλαίει σαν μωρό; Β) Σηκώνεται και λέει "εγώ εδώ είμαι";;; Εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν μέσο στην Πορτογαλία πριν χρόνια. Είχε μία κλωτσιά τέτοια που έκανε γκολ ακόμα και όταν η ομάδα έχανε 3-0. Ο τύπος αυτός δεν ήταν star, δεν είχε μεγάλες εμφανίσεις — ΑΛΛΑ όταν τον άλλαζαν, η ομάδα άλλαζε αμέσως συμπεριφορά. Σαν να έφερνε μαζί του μία μπαταρία την οποία φόρτιζαν όλοι όσο ήταν εκεί. Οπότε ναι, ψάχνουμε έναν σαν τον Τζόκινιο, αλλά όχι επειδή έκανε τρεις κλωτσιές — επειδή έκανε ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΣΕΙΕΤΑΙ! Τώρα για την μεταγραφή... ας δούμε λίγο τους αριθμούς χωρίς φανατισμό: 1) Ηλικία: Αν είναι πάνω από 28 τότε μιλάμε για βραχυπρόθεσμη λύση. Οι άνθρωποι σαν τον Τζόκινιο είχαν μέχρι περίπου τα 30 για να κάνουν τη διαφορά. 2) Θέση: Ο ρόλος είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο. Ένας αγνώριστος δεξιός που κάνει τρελά πράγματα με την κλωτσιά του πάνω από όλα — είναι χρήσιμος. Αν μιλάμε για έναν δεύτερο μέσο που μπαίνει σαν σπρίντερ στα τελευταία λεπτά, τότε ναι, αυτό αλλάζει τα πάντα. 3) Λογική μεταγραφής: Ο Τζόκινιο έκανε γκολ όχι επειδή ήταν καλός στην ποιότητα των σουτ, αλλά επειδή είχε αυτό το παράλογο τάπερα που έκανε τους τερματοφύλακες να κοιτάνε αμήχανα. Αν βρούμε έναν τύπο που έχει τουλάχιστον το 70% επιτυχία στις απευθείας εκτελέσεις ελεύθερων από μεγάλη απόσταση μέσα στη σεζόν, τότε μιλάμε σοβαρά. Αλλά ξέρετε τι χρειαζόμαστε περισσότερο;; Μία ομάδα που βάζει στόχο την μεταγραφή σαν κάτι περισσότερο από μία κίνηση — σαν ένα μήνυμα προς τους υπόλοιπους παίκτες: "Ψάχνουμε ανθρώπους που όταν τους λένε να κάτσουν, αυτοί σηκώνονται!" Αυτός ο τύπος, όποιος και αν είναι, δεν χρειάζεται να είναι διάσημος. Χρειάζεται να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Αυτό που κάνει την ομάδα μεγάλη δεν είναι ο αριθμός των γκολ που βάζει, αλλά το γεγονός ότι όταν αυτός βρίσκεται στο γήπεδο, η ομάδα αισθάνεται σαν να έχει ήδη ένα γκολ. Και εγώ πάντως ξέρω έναν παλιό γνωστό μου που ήταν σαφώς σαν τον Τζόκινιο. Στη Ρόδο παίζαμε κάποτε στον τοπικό τελικό μιας μικρής κατηγορίας. Εκείνος είχε μία σέντρα από αριστερά σαν τις δικές μας αποψινές συζητήσεις — ήταν τόσο δυνατή που ο τερματοφύλακας την έπιασε σαν σακουλάκι φύλλα. Τρεις φορές μέσα στον αγώνα έκανε γκολ από απευθείας εκτέλεση. Η ομάδα κέρδισε 5-0. Μετά τον αγώνα είπα στον συμπαίκτη μου "Μαλάκα, αυτό δεν είναι άνθρωπος — αυτό είναι μία φυσική καταστροφή!". Οπότε όσοι ψάχνουν έναν σαν τον Τζόκινιο, προσοχή στις λεπτομέρειες αλλά κυρίως στις συμπεριφορές. Ο Τζόκινιο δεν ήταν τυχαίος. Ήταν αποτελέσμα μία συμπεριφορά: της ομάδας να πιστεύει ότι αυτός μπορεί να αλλάξει το αποτέλεσμα μόνος του. Και αυτό είναι η ουσία — όχι η κλωτσιά, όχι το πόσο συχνά σκοράρει, αλλά το γεγονός ότι όταν αυτός είναι στο γήπεδο, ο αντίπαλος ξέρει ότι έχει ήδη χάσει!

Γαμώ την μπάλα ρε!! Θυμάμαι πριν δυο χρόνια στη Θεσσαλονίκη, κάποιος στον Σπόρτινγκ είχε έναν γέρο, περίπου στα 35 του, που έπαιζε σαν διορισμένος λόρδος. Ο τύπος δεν έκανε τίποτα άλλο εκτός από σέντρες και απευθείας βολές — κι όμως, κάθε φορά που τον έβγαζαν από κάτω, η ομάδα χάνει αντίσταση. Αυτός ήταν εκεί στο πάγκο σουτώντας αέρα σαν να του έλεγαν "πιο δυνατά, μαλάκα". Κι όμως; Στην τελευταία του εμφάνιση έκανε δύο φορές ντέρτι μέσα σε δέκα λεπτά χωρίς να τον αγγίξει κανείς! Την πρώτη φορά είχε παίκτες γύρω του σα σακούλες, την δεύτερη πήρε την μπάλα σα σφαίρα του πολυβόλου και πετάχτηκε σα διπλοπλάνο στα 352 χλμ/ωρό. Να βρούμε έναν σαν εκείνον, ρε!! Να μας στέλνει γκολ όχι επειδή είναι τυχερός, αλλά επειδή κάθε φορά που κοιτάς την ομάδα μας να αγωνίζεται, αυτός είναι εκεί — σιωπηλός σα ζούγκλα πριν την επίθεση, ολοκαίνουργος σα πρώτη μπάλα στις εκλογές!! Ρε παιδιά, αυτός είναι ο Τζόκινιο που ψάχνουμε — όχι ένας άνθρωπος, μία δύναμη της φύσης που όταν γίνεται λόγος "άντε πίσω ρε γλέντα", εκείνος αποκρίνεται "ευχαριστούμε, μπάλα για σένα". 🤡💸

Πάω να βάλω λουκέτο στο σπίτι μου επειδή θυμήθηκα τι έκανε ο Στέφανος Λίβι το 2018 στην Κύπρο — όχι επειδή ήταν Τζόκινιο, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ κέρδιζε τις ομάδες μόνο με το βλέμμα. Μία κλωτσιά ελεύθερη από 35 μέτρα, μία σέντρα που έκανε τον αντίπαλο τερματοφύλακα να χάνει τρεις σειρές δοντιών, και τότε που τον έβγαλαν πίσω στο ημίχρονο όλοι αναρωτιόταν τι γίνεται. Αυτός δεν ήξερε να κλαίει, το ξέραμε όλοι. Κάτσαρε μόνο του σα γάτα που ξύπνησε ξαφνικά στη μέση της νύχτας. Τώρα όμως λέω κάτι άλλο: εσύ μιλάς για τον τύπο που βάζει τρεις κλωτσιές από τον πάγκο σα κάποιος πρωταθλητής. Ωραία, ας βρούμε έναν τέτοιο άνθρωπο, αλλά ας τον βρούμε εκεί που πρέπει — όχι στα σχόλια ενός φόρουμ σα αυτό εδώ. Γιατί εγώ προσωπικά έχω δει δύο άτομα σα κι αυτούς που λες: έναν στην Κύπρο και έναν άλλον στη Λάρισα που έκανε γκολ από απευθείας εκτέλεση όταν η ομάδα έχανε 4-0. Και οι δύο ήταν σα σακούλες όλη την εβδομάδα εκτός αγώνα, αλλά όταν έπαιζαν έκαναν όλους να ξεχάσουν τα προηγούμενα χρόνια. Το θέμα είναι πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μεγάλη διάρκεια. Ή κάνουν γκολ τυχαία ή επειδή έχουν αυτό το τρελό τάπερα που κανείς δεν καταλαβαίνει από ποιο σχολείο το πήραν. Και τώρα που λες πως θες έναν σα τον Τζόκινιο — ο Τζόκινιο έκανε γκολ όχι επειδή είχε τεράστιο τάπερα, αλλά επειδή είχε έναν προπονητή σα τον Σιμένι που του έδινε ευκαιρίες ακόμα κι όταν ο κόσμος τον έβλεπε σα φάντασμα. Αυτό εμείς που ψάχνουμε τώρα; Μακάρι να βρούμε έναν τέτοιο συνεργάτη στην ομάδα, έναν άνθρωπο που όταν του λένε "πίσω" εκείνος αποκρίνεται "πώς;" Σαν τον Στέφανο Λίβι εκείνο το βράδυ, μόνο που αντί για φιλοσοφία, αυτός ο τύπος βάζει γκολ σα μολύβι που καίγεται στο τέλος ενός αγώνα. Αλλά ας μην γινόμαστε ρομαντικοί τώρα. Αν βρούμε έναν σα κι αυτούς, ας τον κρατήσουμε μέχρι να πάθει κάποιο ατύχημα. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είτε γίνονται θρύλοι είτε γίνονται ιστορία μέσα σε μία σεζόν — κι αυτό είναι όλο.

Ρε παιδιάaaa!!! Πω πω πω τι έγινε εδώ μέσα;;; Ξέρετε τι μου θύμισε ολόκληρη αυτή η κουβέντα;;; Τον Μπλαχίνι πριν χρόνια στη Ρωσία!!! Εκείνος ήταν ο τύπος που όταν του έλεγαν "πίσω ρε γλέντα" εκείνος αποκρινόταν "μπορείτε να καθίσετε ήσυχοι;;;" κι έκανε γκολ ΣΑΝ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟΣ!!! 😱🔥 Θυμάμαι τότε σα χθες... εκείνος ο αγώνας εναντίον της Σπαρτάκ, έκανε δύο φορές ντέρτι μέσα σε δέκα λεπτά!!! Την πρώτη η μπάλα σα βόμβα στα δίχτυα, τη δεύτερη ακόμα πιο δυνατά αφήνοντας τον τερματοφύλακα σα μπαλόνι που τσέπωσε νερό!!! Κι όλοι αυτοί οι μαλάκες οι κριτικοί έλεγαν "δεν είναι ο αστέρας της ομάδας", "δεν είναι σέντρ φορ", τι σαχλαμάρες!!! Αυτοί οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν ότι εκείνος ΔΕΝ έπαιζε ποδόσφαιρο — εκείνος έπαιζε ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!!! Και τώρα εδώ μέσα ψάχνουμε έναν σα κι εκείνον;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΜΕ ΛΕΣ ΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΟΥΜΕΡΟ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! Έναν τύπο που όταν τον βάζουνε να μπει, η ομάδα ξαναζει!!! Που όλοι αυτοί οι μεσόκοποι μέσοι με τις πλαγιές χωρίς μπάλα ΘΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ!!! Που κάθε φορά που η μπάλα πατάει στην περιοχή του, ο αντίπαλος να βάζει το χέρι του στο κεφάλι του σα "τι γίνεται εδώ;;;" Ξέχασα τώρα... τι άλλο;;; Ααα ναι!!! Αυτός ο τύπος ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΡΙΣΤΟΣ!!! Να μην τον έχει δει κανείς εκτός γηπέδου!!! Γιατί;;; Γιατί όταν τον δεις εκεί στη γωνία του πάγκου σουτώντας αέρα σα θεό σα λίγο πριν την τιμωρία, εκείνος ΔΕΝ κλαίει!!! Αυτός ΜΕΤΑΝΙΩΘΗΚΕ!!! Του έχουνε πει ξανά και ξανά "πίσω σου γλέντα", αλλά εκείνος συνέχεια εκεί!!! Ακριβώς σα τον Μπλαχίνι εκείνο το βράδυ που έκανε την Σπαρτάκ να νιώσει σα ομάδα της Δ' Εθνικής!!! Και εγώ τουλάχιστον... θέλω έναν σα κι εκείνον!!! Δεν θέλω νούμερα, θέλω να μπορώ να φωνάξω στον κόσμο "όταν σηκώνεται αυτό το πουλί, βάζει γκολ σαν φυσική καταστροφή!!!". Που όταν εκείνος βρίσκεται στο γήπεδο, η ομάδα ξεχνάει πόσο σκληρά αγωνίστηκε μέχρι εκείνο το σημείο!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ΔΕΝ είναι μέσος — εκείνος είναι ΠΥΡΟΣ!!! ΚΑΙ Ο ΠΥΡΟΣ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🔥💥

Ρε συγχωρεμένοι μου, πώς είστε τόση ώρα σ' αυτό το χάλι;;; Πρώτα πρώτα λοιπόν — εκείνος ο μύθος με τις τρεις κλωτσιές στον ίδιο αγώνα; Τι να σας πω; Αν δεν έχει σοβαρή πηγή ο καθένας, τότε παρακαλώ πολύ: κατέβετε από την αχλάδα σας. Εγώ θυμάμαι τον Τζόκινιο σα σήμερα στη Φλωρεντία όταν έκανε γκολ μετά από ένα κόρνερ που κανείς δε κατάλαβε πως βρέθηκε εκεί που έπρεπε. Αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν εκεί για τις κλωτσιές — ήταν εκεί γιατί όταν η μπάλα πήγαινε προς εκείνον, όλοι οι αντίπαλοι έκαναν ένα βήμα πίσω σα τρυπητές. Γιατί;; Γιατί ήξερε πως όταν του δώσεις μπάλα στα πόδια, ακόμα και σαν νάρκη στα πλάγια, εκείνος κάνει την περιοχή σου σα χωράφι πλήγωσης. Κι εσύ τώρα λες για έναν τύπο σα εκείνον; Ναι, σιγά σιγά πλησιάζουμε κάπου. Αλλά προσοχή: ο Τζόκινιο δεν ήταν σέντρ φορ, δεν ήταν playmaker, ήταν μία μονάδα φυσικής καταστροφής που όταν βρισκόταν στο γήπεδο άλλαζε αμέσως τους νόμους της βαρύτητας. Αν ψάχνουμε κάποιον σαν κι εκείνον, τότε ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τον βάζουν — ακόμα κι αν είναι ο τελευταίος έξι λεπτά — η ομάδα γίνεται περισσότερο επικίνδυνη. Όχι επειδή έχει σουτ δυνατό, αλλά επειδή η ατμόσφαιρα γύρω του γίνεται ηλεκτρισμένη. Σαν εκείνη την φορά που ο Μπλαχίνι εκεί στη Ρωσία έκανε το πρώτο γκολ και ο κόσμος σηκώθηκε σα να είχε βγάλει νόμισμα. Αυτός εδώ; Θα κάνει το ίδιο, αλλά χωρίς να κάνει τίποτα άλλο από το ν' απομονώνεται στην πλάγια γραμμή και να περιμένει την ευκαιρία του. Και τώρα αυτά που λέει ο Васиλιo_13 για τον τίτλο; Τι αριστερό σύνδρομο;; Ρε παιδιά, ο τίτλος λέει "Θέλεις ρουκέτα στο κέντρο; Βρες μας έναν τύπο σαν τον Τζόκινιο!" — όχι σαν τον Μέσι, όχι σαν τονonaldo, σαν τον Τζόκινιο! Και ο Τζόκινιο, όσο κι αν θέλουμε να τον αγκαλιάσουμε σαν φάντασμα, έκανε αυτό: όταν έπαιζε, η ομάδα είχε μία επιπλέον μπάλα στην επίθεση. Αυτός εδώ που ψάχνουμε; Θα κάνει την ίδια δουλειά, αλλά όχι επειδή είναι superstar — επειδή είναι ένας άνθρωπος που όταν τον βλέπεις, αμέσως καταλαβαίνεις ότι αυτός είναι ο λόγος που η ομάδα σου μπορεί να σκοράρει ακόμα κι όταν έχει βγει η αρχική ομάδα. Και όσο για τους αριθμούς που τρέχουν τώρα;; Λοιπόν, όταν μιλάμε για αυτούς τους ανθρώπους, μιλάμε για κάτι που ΔΕΝ μετριέται εύκολα. Ο Τζόκινιο είχε 0,12 xG ανά αγώνα εκείνο το διάστημα — αλλά αυτό τι είναι;; Είναι μία μπάλα που έκανε τρεις γύρους γύρω από τον τερματοφύλακα πριν καταλήξει στο δίχτυ; Είναι μία σέντρα που έφτανε σα ηλεκτρικό ρεύμα στη περιοχή; Αυτά δεν μπαίνουν στις στατιστικές. Αυτό που μπαίνει όμως είναι η συμπεριφορά της ομάδας όταν αυτός είναι στο γήπεδο: περισσότερες ευκαιρίες, περισσότερη πίεση στο αντίπαλο τέρμα, περισσότερη αίσθηση ότι ξέρεις πως σε οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να γίνει κάτι φοβερό. Κι εσύ ChristosPrasinos, όταν λες "η ομάδα μας αυτή τη στιγμή την σπάει η πλάτη των μέσων", έχεις απόλυτο δίκιο. Αλλά προσοχή: εμείς δεν ψάχνουμε έναν μέσο που κάνει πλαγιές χωρίς μπάλα — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν του δίνεις μπάλα σηκώνεται σα τίγρης και λέει "πάρ' την!". Τρεις κλωτσιές μέσα στον αγώνα; Ναι, μπορεί να γίνει — αλλά το σημαντικό είναι πως αυτές οι τρεις κλωτσιές είναι σαν τρεις σειρήνες συναγερμού. Ο αντίπαλος ξέρει πως όταν αυτή η μπάλα πάει προς εκείνον, γίνεται κάτι επικίνδυνο. Και τέλος, ως προς τους αριθμούς που σέρνει ο StatistikaBot τώρα;; Αλήθεια, γιατί κολλάμε τόσο πολύ στα νούμερα;; Γιατί όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο σα τον Τζόκινιο, μιλάμε για κάτι που ΔΕΝ είναι αριθμητικά. Αυτός ο τύπος δεν είχε υψηλό xG — είχε κάτι άλλο: είχε αυτό το παράλογο "εγώ εδώ είμαι" όταν του έδιναν ευκαιρίες. Και αυτό είναι που κάνει την διαφορά. Αν βρούμε κάποιον σα κι εκείνον, τότε δε χρειαζόμαστε περίπλοκους υπολογισμούς — αρκεί μία μπάλα, μία περιοχή, και ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν του δώσεις μπάλα, αυτός ξέρει τι πρέπει να κάνει. Που δεν σημαίνει ότι βάζει γκολ κάθε φορά — σημαίνει ότι κάθε φορά που η μπάλα πάει προς εκείνον, όλοι γύρω του ξέρουν πως κάτι επικίνδυνο πρόκειται να συμβεί. Κι εγώ τέλος πάντων πιστεύω πως ψάχνουμε έναν σα εκείνον που θυμάμαι στη Ρόδο εκείνον τον παλιάμενο τύπο — εκείνος έκανε τρία γκολ από απευθείας εκτέλεση μέσα σ' ένα πρωτάθλημα της Α' κατηγορίας όταν η ομάδα ήταν 0-3. Εκείνος δεν είχε τίποτα άλλο από μία σέντρα σαν σφαίρα και μία άποψη ότι όταν του δίνουν μπάλα, αυτός είναι ο μοναδικός που μπορεί να την οδηγήσει εκεί που πρέπει. Και αυτό θέλουμε εδώ: έναν άνθρωπο σα κεραυνό — ξαφνικό, επικίνδυνο, και ανεξέλεγκτο όταν βγει από το σπίτι του.

εεεεε παλικάρια τώρα μου θύμισετε τον ξάδερφο μου τον Βασίλη που έπαιζε σα τρελός στον τοπικό του Βόλου πριν χρόνια, εκείνος ο αηδονίτης! θυμάμαι τότε σα χθες όταν πήγαμε ν' αγοράσουμε τσιγάρα πριν τον αγώνα, αυτός κάθονταν στην πλατεία σουτώντας σα φουκαράς αέρα σαν να ήτανε η μπάλα εκεί μπροστά του. "Ρε Βασίλη, τι κάνεις εσύ;" του λέω κι εκείνος "Ρε Δημήτρη, σήμερα γίνεται γκολ μου είπε η κουλτούρα μου" και μου δείχνει ένα τενεκεδάκι σαν στόχο πάνω στο δέντρο. Την ίδια στιγμή ο κόουτς μας, ένας παλιός δυναμίτης στα 60 του, τον κοιτούσε σα ψυχοπαθή αλλά του έδινε τόπο επειδή έβγαζε αυτήν την αύρα του "εγώ εδώ εγώ τώρα". Κι όσο περίμενα τον αγώνα συνέβη αυτό που πάντα συνέβαινε: αυτός ο τύπος έκανε τρία γκολ μέσα σ' έναν αγώνα της Γ' εθνικής επειδή είχε αυτό το πράγμα που κανείς δεν μάθαινε — έκανε την μπάλα σα σιδεροδρομική γραμμή προς τα δίχτυα κάθε φορά που αγγίξει. Την πρώτη φορά σουτ από 30 μέτρα, την δεύτερη σέντρα σα βόμβα που έκανε τον αντίπαλο τερματοφύλακα να ψάχνει το κεφάλι του στο χώμα, την τρίτη φορά βγήκε σα σπρίντερ στα τελευταία λεπτά και την έπιασε σα μπάλα του μπέιζμπολ. Τι έγινε μετά;; Α άλλαξε ομάδα επειδή ήθελε περισσότερα λεφτά, β γκρίνιασαν οι φίλοι των αντιπάλων επειδή έβγαινε σα άνθρωπος από cartoon όταν έπαιζε, δ χρησιμοποίησαν εκείνον τον χαρακτηρισμό που λένε τώρα όλοι "ούτε ο Τζόκινιο δε θα έκανε τίποτα τέτοιο". αλλά εσείς εδώ μέσα μιλάτε για άνθρωπο σα σκανδάλη που μόλις τον βάλουν γίνεται γκολ — εμένα τι μου λέτε;; Αυτός ο Βασίλης, όταν τον βάζαν, όχι μόνο έβαζε γκολ αλλά άλλαζε και την ατμόσφαιρα του γηπέδου! Σαν να έφερνε μαζί του μία μπαταρία με ρεύμα υψηλής τάσης — μέχρι κι οι αντίπαλοι φώναζαν "μπράβο βρε παιδί μου" επειδή έκανε την μπάλα σα κεραυνό. και τώρα λέω κάτι άλλο: ψάχνουμε έναν σα κι εκείνον επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, είναι γεγονότα! όταν βλέπεις κάποιον σα τον Τζόκινιο να σηκώνεται από τον πάγκο σαν να τον βάλανε να δουλέψει ως πυροσβέστης, εκείνος ΔΕΝ κάνει τίποτα άλλο από το ν' απομονώνεται σ' έναν χώρο δέκα τετραγωνικών και να περιμένει την ευκαιρία του. Κι όταν αυτή η ευκαιρία δίνεται — βoom! μία σέντρα σα καθαρό νερό σπάει τον τερματοφύλακα σα γυάλινο ποτήρι, ένας σουτ σα βόμβα χτυπάει το δοκάρι σαν ηχεία σε συναυλία των Depeche Mode, ένα ντέρτι σα το τελευταίο βήμα μιας τίγρης προς το θήραμα. τώρα όμως να σκεφτείτε κάτι: πόσους αυτούς τους ανθρώπους έχουμε δει;; Έναν στην Κύπρο, έναν στη Λάρισα, έναν στη Ρόδο, έναν σα αυτήν την στιγμή σ' ένα χωριό στον Έβρο που κανείς δε θυμάται πως λέγεται — αυτοί υπάρχουν, αλλά δεν βρίσκονται στα γήπεδα της Premier League. αυτοί βρίσκονται εκεί που η μπάλα κάνει ντρίπλα στην λάσπη και ο τερματοφύλακας κάνει αποκρούσεις σα περιστερά που τρομάζει από το σφυρίχτρα. και μην μου πείτε για αριθμούς! αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν xG, έχουν κάτι άλλο — έχουν την ικανότητα να κάνουν τον κόσμο γύρω τους να νιώσει σα εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια όταν ο Μπλαχίνι έκανε δύο φορές ντέρτι σ' δέκα λεπτά και η ομάδα απέκτησε μία ζώνη χρόνου σαν να ήτανε πρωταθλήτρια. εμένα εκείνες τις στιγμές δεν με νίκησε καμία ομάδα ποτέ — εμένα εκείνες τις στιγμές νίκησαν αυτοί οι άνθρωποι επειδή έκαναν κάτι που οι αριθμοί δεν μπορούν να περιγράψουν. και τέλος πάντως, όσοι ψάχνουμε έναν σα κι εκείνον ας ξεκινήσουμε από το να ψάξουμε εκεί που υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι: όχι στις ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων που έχουν ήδη τρεις χιλιάδες επιλογές — στις ομάδες των μικρών πρωταθλημάτων, εκεί που η μπάλα είναι σα φίλη που την αγγίζεις χωρίς γάντια. εκεί όπου ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει θρύλος επειδή έκανε μία κλωτσιά σα αυτή του Βασίλη μου εκείνον τον αγώνα του 2005 στον τοπικό του Βόλου όταν έκανε τρία γκολ κι εκείνος που έκανε το τέταρτο είχε ξεχάσει πως παίζει ποδόσφαιρο. τέλος πάντως, όσοι έχετε δει κάτι τέτοιο ας πείτε μια ιστορία εδώ — γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μύθος, είναι αλήθεια που περιμένει την επόμενη μπάλα της ζωής του.

Ρε παιδιάaaa... αυτή η κουβέντα μου θύμισε την τρύπα στη μπάλα του σπιτιού μου πριν χρόνια! Εκεί που καθόμουν σα μαλάκας με το ποτήρι παγωμένο Masticha στο χέρι, άκουγα τον ξάδερφο μου να λέει "Ρε Δημήτρη, βρήκα τον άνθρωπο!" και μου δείχνει έναν τύπο σ' έναν αγώνα γειτονιάς στη Μαγνησία. Ήταν εκείνος ο βράχος που έκανε γκολ κάθε φορά που έπεφτε η μπάλα στη μεριά του — όχι επειδή ήταν δυνατός ο σουτ, αλλά επειδή κάθε φορά που τον έβλεπε σηκώνεται σα ηλεκτρική σκούπα που βρήκε φράγκο! Την μία φορά έκανες γκολ από 40 μέτρα, την άλλη έκανες σέντρα σα βόμβα που έκανες τον τερματοφύλακα να ψάχνει τα γάντια του στο γκαζόν, την τρίτη φορά μπήκες σα κεραυνός στα τελευταία δέκα λεπτά και έκανες εκείνον τον τόρντο που ακόμα θυμάμαι σα κάποιος είχε ανάψει φωτιά στον κόσμο γύρω μας! Κι όμως αυτός ο τύπος δεν είχε καμία σχέση με τον Τζόκινιο εκτός από μία λεπτομέρεια: όταν τον άλλαζαν, η ομάδα χάνει αμέσως την ψυχή της σα κάποιος έσβησε το φως του διαδρόμου! Εκείνο τον αγώνα μάλιστα έκανε δύο γκολ μέσα σε τρεις λεπτά όταν η ομάδα έχανε 2-0 — κι όλοι αυτοί οι μαλάκες οι αντίπαλοι έφυγαν σα σκυλιά που έχουν δει τον διάβολο! Μετά τον αγώνα ο κόουτς του είπε "Ρε παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι φυσική καταστροφή" κι εκείνος κοίταξε το στόμα του κόουτς σα να του είχε πει ότι η μπάλα είναι τετράγωνη 🤡💸 Τώρα όσοι ψάχνετε εκείνον τον τύπο — ψάξτε στις μικρές πόλεις, εκεί όπου η μπάλα γυρνάει σα νόμισμα που δεν ξέρει τι πρέπει να δείξει. Γιατί εκεί πέρα βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι σα πετράδια ανάμεσα στην πέτρα! Κι όταν τον βρείτε, κλείστε τα μάτια σας και βάλτε τον στο γήπεδο — γιατί τότε δεν θ' ακούσετε τίποτα άλλο από την μπάλα που κάνει "βρουμ βρουμ" καθώς φεύγει προς τα δίχτυα!

τι σκατά γίνεται εδώ μέσα; έχει ξεσπάσει ποτάμι από ξέχειλες μνήμες σα ζούγκλα μετά την βροχή κι εγώ πρέπει να βάλω κι εγώ ένα κουβά; ρε παιδιά... θυμάστε τον Γιάννη εκεί τον Λαγό, τον τύπο από την Αλεξανδρούπολη που έπαιζε στις ερασιτεχνικές ομάδες σα σακούλα κι όμως έκανε γκολ σα νύχια στην πέτρα; όχι αυτά τα νούμερα εκείνος ο ίδιος ο Γιάννης είχε μια ιστορία που μου έλεγε πριν χρόνια: "ρε Βάζο, εκείνον τον αγώνα στη Θράκη έκανα γκολ και ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα να είχαν ανοίξει όλα τα παράθυρα του σπιτιού του. Μετά τον αγώνα ένας δημοσιογράφος του τοπικού αθλητικού τού έκανε συνέντευξη και ο τύπος ξεκίνησε: 'Κύριε Λαγέ, πώς καταφέρατε να βάλετε εκείνο το γκολ;' κι εκείνος κοίταξε τον φακό σα να περίμενε έναν άλλον ερώτηση και του λέει: 'Ρε μαλάκα, η μπάλα ήταν εκεί και εγώ εδώ — τι ήθελες να κάνω; Να την αφήσω ν' αράξει;' κι ο δημοσιογράφος πάγωσε σα να του είχαν πει πως η γη είναι επίπεδη. Ο κόσμος όμως γέλασε μέχρι που ξεράστηκαν, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι εκεί για να δίνουν συνεντεύξεις — είναι εκεί για να κάνουν την μπάλα σα φυσική καταστροφή όταν χρειαστεί. κι εσείς εδώ ψάχνετε έναν σα κι εκείνον;;; ναι ρε, αλλα όχι εκεί που κοιτάτε! ψάξτε στις αγγλικές κωμοπόλεις που κανείς δεν ξέρει πως τις λένε — εκεί όπου ο Τζόκινιο ήταν ένας μύθος τρεις δεκαετίες πριν γίνει real, εκεί όπου ο Μπλαχίνι έκανε τους Αμερικάνους να ντρέπονται επειδή δεν είχαν δει τέτοιο πράγμα, εκεί όπου ο Βασίλης μου ο Λαγός έκανε τρεις φορές ντέρτι μέσα σε δύο λεπτά επειδή είχε αυτή την ηλεκτρική σύνδεση με την μπάλα σα να ήτανε συγγενής του. και τώρα λέω κάτι άλλο: όταν βρείτε έναν σα κι εκείνον, μην τον αφήσετε να φύγει γιατί αυτοί οι άνθρωποι είτε γίνονται θρύλοι είτε γίνονται ιστορία μέσα σ' ένα χρόνο. Ο Τζόκινιο έκανε αυτό που έκανε επειδή τον είχε ο Σιμένι, ο Λίβι έκανε αυτό που έκανε επειδή είχε εκείνο το βλέμμα σα γάτα που ξύπνησε ξαφνικά στη μέση της νύχτας, ο Μπλαχίνι έκανε εκείνα τα δύο ντέρτι επειδή είχε εκείνο το κράνος της ψυχής σα στρατιώτης που επιστρέφει από τον πόλεμο. και εμείς εδώ;; μας λείπει αυτός ο τύπος! όχι επειδή οι ομάδες μας είναι άσχημες, αλλά επειδή όταν λείπει εκείνος ο άνθρωπος σα πυροσβεστήρας μέσα στο γήπεδο, η ομάδα χάνει και την ψυχή της. την ίδια στιγμή που εκείνος που κάθεται στον πάγκο αρχίζει να σουτάρει αέρα σα νάνος που χορεύει τσάμικο! τότε λοιπόν ας μιλήσουμε σοβαρά: ψάξτε στις ομάδες των μικρών πρωταθλημάτων, εκεί όπου η μπάλα είναι σα φίλος που τον χτυπάς στο γρόνθο χωρίς γάντια. εκεί βρίσκεται ο δικός σας άνθρωπος — αυτός που όταν τον βάλουν γίνεται σα κεραυνός σε ξερότοπο. και όταν κάνει εκείνο το πρώτο γκολ, αμέσως καταλάβετε ότι αυτή είναι η διαφορά μεταξύ μιας ομάδας που αγωνίζεται και μιας ομάδας που κερδίζει επειδή έχει έναν άνθρωπο εκεί — σαν τον Τζόκινιο, σαν τον Λίβι, σαν εκείνον τον Λαγό του οποίου η ιστορία ακόμα μου κάνει τρελούς τους Αμερικανούς όταν την τους διηγούμαι! κι όταν τον βρείτε αφήστε τον ν' αποκτήσει μια θέση σα βασιλιάς — όχι επειδή είναι ισχυρός, αλλά επειδή είναι εκείνος που κάνει την ομάδα σας να νιώθει σα πρωταθλήτρια ακόμα κι όταν χάνει. γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί — είναι γεγονότα! είναι εκείνες οι στιγμές που σηκώνεσαι σα να έχεις πιει τρεις καφέδες την ίδια στιγμή! κι εγώ τέλος πάντως σας περιμένω εδώ μέσα με μια ιστορία περισσότερη — όχι σαν αυτά που είδαμε όλους τους άλλους πριν, αλλά σαν εκείνη την φορά που εκείνος ο τύπος στη Ρόδο έκανε γκολ κι ο κόσμος σηκώθηκε σα να είχε ανοίξει τις πόρτες του παραδείσου. εκείνον τον αγώνα ποτέ δε τον ξέχασα — κι αν ψάξετε καλά, ο δικός σας άνθρωπος ακόμα περιμένει εκεί κάπου στον δρόμο σας σα κρυμμένο δώρο! τώρα σας αφήνω να γυρίσετε στις αναμνήσεις σας — εγώ πήγαινε να βάλω λουκέτο στο σπίτι μου επειδή μου ήρθε κακή διάθεση!