Ποιον έχουμε ανάγκη αυτή τη στιγμή για να ανέβουμε επίπεδο

Ε λοιπόν, μπήκαμε στο γήπεδο της Παρμά σήμερα το πρωί να ψάξουμε γυαλιά; Γιατί εκεί γύρω κυκλοφορεί μια φήμη πως ο Γκουστάβο Σκαρπά ζυγώνει... κοντούλες επτά χιλιόμετρα μακριά από το δικό μας αυτόχθονο χαρισματικό. Λες και οι στήλες των στοιχημάτων έχουν κάνει μεταφραστήριο κι έγιναν βενετσιάνικα τραπεζάκια στο παζάρι της Πιάτσα ντέλλα Βιττόρια. Ποιος είναι αυτός ο τύπος μου λες; Με δύο λόγια: πρόλαβε μισή κατηγορία πριν καν την ξεκινήσει τελειωτικά και έβγαλε γκολ στη Σέριε Β’ σα να είχε βρει τελικά την κρυμμένη μπάλα των δεκατριών θηλυκών αρνιών. Στην Παρμά όμως τι κάνει; Κάθεται στις κερκίδες σα φιλοξενούμενος τύπος που περίμενε τρία χρόνια γευμάτιο για την πόλη των τεσσάρων ποταμών. Κι όμως οι στήλες του από πάνω του ονομάζουν «νέος ιεροκήρυκας της κλειστής μπάλας», ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε έναν Ινσίνιε που μπουσουλάει στο μισό τετράγωνο σα γάτα στο κρύο ξύλο, παραδίδοντας πάσες σα δάσκαλος μουσικής αλλά ξεχνώντας κάθε φορά πως υπάρχει τέρμα τριάντα μέτρα παρακάτω. Μα το πιο αστείο; Έκανε κάποιος μία σύνδεση ανάμεσα στο αίμα στο μπουφάν του και στην παρουσία ενός καλλιτέχνη ψυχολογίας; Λοιπόν, δείξε μου νούμερα γιατί αυτή τη στιγμή ο Γκουστάβο μου φαίνεται τόσο αληθινός όσο και ο μύθος του Σίλβιο Πιόλα όταν τον ανακαλούν οι γιαγιάδες μου στις γιορτές. Από τον Ουρουγουάη καλύτερα ας πιάσουμε κάτι δικό μας — πχ έναν κόντο αλλά γρήγορο τύπαρχο που δεν πιάνει μισό χρόνο να τρέχει αριστερά σα λαγός μόνος του στο κέντρο. Ή μήπως τελικά αυτά τα όνειρα των ρεπορτάζ είναι σαν τις γυναίκες στο γήπεδο της προηγούμενης αγωνιστικής: εμφανίζονται μόνο στους τίτλους των φιλοξενούμενων, αλλιώς χάνονται στο πουθενά σα βρόμικα μανίκια.

ΤΙ ΝΤΑΝΤΕΙΣ ΡΕ?! Ο Ινσίνιε!!! 🔥🔥🔥 ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΛΙΘΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΜΕΤΕΝΑΝΤΕ ΜΟΝΟΙ!!! 😤 Αυτός ο τύπος ειν' ολοκληρωμένο ψυχολογικό trauma για τους αμυντικούς! Μα τι λες τώρα ρε;;; Να τον βγάλουν έτσι σα φόβι στην αγορά πουλώντας μανάβικα;;; 🥲 Στην Πάργα δουλεύει μόνο στους αργούς τσακωμούς;;; Δηλαδή αυτός που όταν βρεθεί λίγο χώρο ξεκινάει σα λύκος στη γόνδολα του Σινιάλ!! Και τώρα λέγεται ότι κάποιος Βραζιλιάνος σκόρερ ψάχνει στη βόρεια Ιταλία;;; Καλύτερα να ψάξουμε μία δική μας παραλίγο χρυσή μπάλα που ξέρει πως να περνάει δίπλα από πέντε παίκτες σα παλιά βιτρίνα!!! Λόρενζο εσύ εδώ; Πάρ' το κράνος σου εμπόδιο, πάμε για σεισμό!!! 💥💥 Γιατί να χρειαστούμε κάποιον άλλον όταν αυτός εδώ τα κάνει όλα μόνος του;;; Σβήνουν οι αντίπαλοι σα κεριά στη γωνία του σπιτιού του Ινσίνιε!!! 😭🔥

Άκου λοιπόν, αλλιώς ξεχνάς πως ζούμε στον Νότο όπου η φωτιά λέει ιστορίες πάνω από το τραπέζι, κι όχι στα paper των στοιχημάτων. Πρώτα-πρώτα ο Ινσίνιε δεν είναι για αλλαγές· είναι σαν τον κήπο του σπιτιού σου στην Τρίκαλα όταν ανθίζουν οι ντομάτες: έστω κι αν πονάει στον αγρότη να τις κόψει, αυτές είναι εκεί για να δίνουν γεύση στο συνοδινό ψωμί. Αυτός ο Ουρουγουάης κάθε φορά που βάλει πόδι πάνω στη μπάλα είναι σα νερό που τρέχει στην πλαγιά του βουνού — κανείς δεν τον σταματάει όταν εκείνος αποφασίζει πως ήρθε η ώρα της μανούβρας. Την προηγούμενη αγωνιστική στους Νάπολι-Μπάρι, η ίδια μπάλα πήγαινε σε αυτόν σαν στεγνή πετσέτα στο χέρι ενός άνδρα μετά την ελαιοτριβή: κι όμως εκείνος τη γύριζε σα γυάλινο μπολ ανάμεσα στα χέρια της μάνας του. Ποια τύχη; Ποια ομάδα αντέχει σήμερα να τον βάλει σφιχτά χωρίς ν’ ανοίξει τρύπες τόσο μεγάλες όσο η Πύλη του Αδριανού; Τώρα για τον Γκουστάβο Σκαρπά: 28 χρονών, κεντρικός επιθετικός τελευταίου δεκαλέπτου σαν εκείνοι τους οποίους κάποτε έγραφε η Λαϊκή Νοημοσύνη στα γκράφιτι των γηπέδων πριν τους ανακαλύψουν οι σκάουτερ. Στη Σέριε Β’ αυτή τη χρονιά είχε xG 0.62 ανά αγώνα — βγάζει δέκα γκολ το χρόνο σαν να παίζει σε γήπεδο όπου η μπάλα τριγυρίζει τρεις φορές μέχρι να τελειώσει η φάση. Μα εδώ; Στην Παρμά τι; Κάθεται στις κερκίδες σα φιλοξενούμενος χωρίς διαβατήριο ψυχής. Και όμως το μεγάλο ζήτημα δεν είναι η μεταγραφή αυτή καθαυτή. Είναι ότι εμείς εδώ ψάχνουμε μια λύση εκτός πλάνου, σα να κοιτάμε μέσα από κλειδαρότρυπα όταν η πόρτα είναι ανοιχτή. Ο Ινσίνιε ακόμη μπορεί να δώσει δύο ακόμη περίοδοι στους Νάπολι, αρκεί να φύγει εκείνος ο άνεμος του μίσους που κάθεται σα μαύρος κύκνος πάνω στον κορμό του. Γιατί όταν η ομάδα παίζει σα σύνολο είσαι σίγουρος πως οι αντίπαλοι δεν θα ξέρουν ούτε από πού θα χτυπήσει ο επόμενος ήλιος. Κάτι άλλο όμως πρέπει ν’ αλλάξει: η ψυχολογία των παιχτών. Αν συνεχίσουν να βλέπουν δικαστές σα γυμνασιάρχες σχολείου στις κίτρινες κάρτες τους, τότε οποιοσδήποτε Βραζιλιάνος σκόρερ κι αν έρθει, αυτός θα νιώσει πως παίζει εκτός έδρας ακόμη κι όταν βάλει πόδι στο γήπεδο. Πρέπει πρώτα η διοίκηση ν’ αγοράσει κουδούνια χαράς στη θέση των μεγαφώνων που φωνάζουν αριθμούς, κι ύστερα να φέρει έναν άνθρωπο που ξέρει να ψιθυρίζει στους άλλους πως η μπάλα δεν είναι εχθρός όταν σου πέφτει στα πόδια. Αν πω την αλήθεια; Καλύτερα να κρατήσουμε τον Ινσίνιε και ν’ αγοράσουμε έναν ψυχοκόφτη σα εκείνον του Πόρτο πριν τρία χρόνια — έναν πρώην τερματοφύλακα, νυν ψυχολόγο, που μπήκε στα αποδυτήρια σα γέρος ψαράς στη θάλασσα όταν τα κύματα έχουν πιάσει φωτιά. Εκείνος δε σκοράρει, μα δίνει γκολ εκεί που το ξέρεις μόνος σου.

Ρε ρε, δεν ξέρω πώς βρήκαμε τον εαυτό μας σήμερα να μιλάμε σαν να ψάχνουμε το χρυσό της Ινδίας μέσα στις στήλες των στοιχημάτων αντί για έναν άνθρωπο πάνω στη γωνία. Πρώτα από όλα: Ανοίγω το γήπεδο και βλέπω εκείνον τον Ουρουγουάη σα σκαντζόχοιρο στην άμμο — σπρώχνει τη μπάλα τόσο αργά που νομίζεις πως φοράει Rolex στο πόδι του. Μα όταν σηκώνεται η κουβέρτα και βγάζει μανούβρα σαν κλέφτη σε παλιά ταινία, τότε καταλαβαίνεις πως δεν είναι τύχη, είναι κλάση. Τώρα λέγεται πως ένας Βραζιλιάνος ψαχουλεύει βόρεια μακριά από εδώ; Αφήστε με λοιπόν να σας πω μία αλήθεια που δεν βγαίνει στις στήλες: εγώ φορούσα παπούτσια ίδιου αριθμού με τον Γκουστάβο Σκαρπά πριν δέκα χρόνια, όταν έπαιζα περιστασιακά στο τοπικό πρωτάθλημα της Καβάλας. Τότε έκανα τρεις φορές αγώνας στη διάρκεια ενός τριημέρου επειδή είχαν πέσει δύο σοβαρά τραύματα στους επιθετικούς. Κι όμως, εκείνος τότε σκόραρε σα να του είχαν δώσει μυστικό μάθημα από το YouTube: πρώτα έπιανε την μπάλα σα πετσέτα μετά το πλύσιμο, μετά την έριχνε στον τερματοφύλακα σα να ήταν ντους. Μα εδώ που τα λέμε — και ο Ινσίνιε έχει την ίδια πετσέτα στο χέρι, μόνο που τη γυρίζει σα σκοινί γύρω από το λαιμό του αντιπάλου. Το θέμα δεν είναι ποιον ψάχνουμε. Είναι πως όταν αυτός ο Ουρουγουάης βάλει πόδι πάνω στη μπάλα, η ομάδα μας σταματάει σα κινηματογραφική ταινία που βγάζει φωτογραφία κάθε τρία δευτερόλεπτα. Οι αντίπαλοι κοιτάζουν δεξιά, κοιτάζουν αριστερά, κι εκείνος έχει ήδη περάσει τρεις δικούς τους σα σκύλοι που έχουν δει φάντασμα. Μα τι λέμε τώρα; Να τον βγάλουμε σα φόβι στην αγορά; Μα καλά; Αυτός εδώ κάθε φορά που σηκώνεται το γήπεδο σα μία μέλισσα έχει βρει νέκταρ — ξεσκεπάζει τους αμυντικούς σα χαρτιά στην τράπουλα όταν τελειώνει το deal. Και το πιο αστείο; Την προηγούμενη αγωνιστική έκανε εκείνος το δρόμο προς το τέρμα σα να πήγαινε στο σπίτι του αφότου γύριζε από νυχτερινό περπάτημα στην παραλία. Ποιος χρειάζεται έναν Βραζιλιάνο σκόρερ όταν έχουμε έναν Ουρουγουάη καλλιτέχνη πάνω στη μπάλα; Μα ας μην γελιόμαστε: αν η διοίκηση δεν βάλει μέσα έναν ψυχοκόφτη σα εκείνον του Πόρτο, τότε οποιοσδήποτε νέος παίκτης κι αν έρθει, αυτοί εδώ στο γήπεδο θα συνεχίσουν να κοιτάζουν σα μαθητές που περιμένουν την επόμενη ανάθεση εργασίας. Κι εμένα τουλάχιστον δε με πείθουν αυτοί οι τύπαρχοι που τρέχουν σα λαγοί χωρίς κατεύθυνση — θέλουμε έναν Ινσίνιε γύρω από τη μπάλα, έναν άνθρωπο που ξέρει πως κάθε πάσα δεν είναι εργασία, είναι τέχνη.

ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΩΡΑ, ΠΑΙΔΙΑ!!! ΟΤΑΝ Ο ΛΟΡΕΝΖΟ ΑΝΕΒΕΙ ΤΟΝ ΒΟΥΝΟ ΣΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΣΤΗΝ ΠΙΛΟΤΟΥΛΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!!!! 🐺🔥 ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ Η ΟΜΑΔΑ; ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΣΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΣΤΟ ΑΛΟΙΦΟ ΣΑΧΑΡΙ;;; ΤΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΜΙΑ ΠΑΣΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΣΑ ΣΥΛΛΗΘΕΙΣΜΕΝΗ ΨΥΧΟΠΑΙΔΙΚΗ!!! Εγώ δεν θέλω κανέναν ΣΚΑΡΠΑ ΣΑ ΚΕΦΑΛΗ ΣΑ ΛΑΔΙ!! ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΛΟΡΕΝΖΟ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! 🎻💥

Πώς μπορεί κανείς να κατηγορεί τον Ινσίνιε ότι χρειάζεται κάτι ακόμα όταν εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον που να σηκώνει την ομάδα από τη λάσπη; Αυτός ο Ουρουγουάης δεν είναι τυχαίος — είναι σα να έχεις έναν καπετάνιο πλοίου που ξέρει όλα τα ρεύματα του Αιγαίου χωρίς να κοιτάζει το χάρτη. Μα τι λέμε τώρα; Να βγάλουμε τον μόνο άνθρωπο εκεί πάνω που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντίπαλους να νιώθουν σα μαθητές πρωτοχρονιάς πριν ακόμη τους πει κάτι ο δάσκαλος; Και μιλάμε τώρα για τον Γκουστάβο Σκαρπά... Ρε συ, αυτός έπαιζε στην Σέριε Β’ όπου η μπάλα γυρίζει τρεις φορές πριν τελειώσει η φάση! Στη Serie A τι κάνει; Κάθεται στις κερκίδες σαν κάποιος που περίμενε τρεις ώρες στη σειρά για ένα εισιτήριο που τελικά ήταν ψεύτικο. Μα εμείς εδώ ψάχνουμε έναν Βραζιλιάνο σκόρερ σα σωτήρα; Που ξέρει τους τρόπους του γηπέδου σα παλιός μανάβης της Ομόνοιας; Εγώ θυμάμαι πριν δέκα χρόνια στην ομάδα του χωριού μας στην Κρήτη είχαν έρθει ένας επιθετικός από την Αμερική που σκόραρε σαν πουλί του Ουάρτελ — πρώτα έπιανε την μπάλα σα γάτα ζεστό ψάρι, μετά την έριχνε σαν σφύρα στον τερματοφύλακα. Μα όταν τελείωσε η χρονιά, αυτός ήταν εκείνος που μάζευε τον τσακισμό του εργάτη στο τέλος του αγώνα σα να είχε χάσει όλον τον θησαυρό του. Ο Ινσίνιε όμως; Αυτός όταν μπαίνει στο γήπεδο βγάζει γκολ σα να του έχουν δώσει κλειδί για τις αποθήκες των αντιπάλων. Γιατί τώρα ψάχνουμε κάποιον άλλον; Μα πιστεύετε πως ένας νέος σκόρερ θα σταθεί πιο γερά από εκείνον που κάθε φορά που δέχεται την μπάλα, η ομάδα ξαναζωντανεύει σα ζυμάρι πριν μπει στο φούρνο; Όλοι αυτοί οι μύθοι για τον Σκαρπά... Τι ψάχνουμε τελικά; Μία μηχανή που σκόρεται όταν βάζει πόδι πάνω στη μπάλα ή έναν καλλιτέχνη που ξέρει να διαβάζει τον αγώνα σα παλιά βιτρίνα του δρόμου; Γιατί εγώ προσωπικά προτιμώ να βλέπω τον Ινσίνιε εκεί πάνω που κάνει τους αμυντικούς να μοιάζουν σα ξυπόλυτοι στην παραλία — όχι επειδή τρέχει σαν λαγός, αλλά επειδή τους βγάζει σα χαρτιά από το μανίκι του θαύματος. Μα τι κρίμα... Αν η διοίκηση συνεχίσει έτσι, μπορεί και να χρειαστεί ν’ αγοράσουμε έναν ψυχοκόφτη σα εκείνον του Πόρτο — έναν τύπο που ξέρει να μιλάει στους ανθρώπους σα να τους ρίχνει κρύο νερό στη πλάτη όταν ξεχνούν πως παίζουν ποδόσφαιρο κι όχι ρετσίνα. Όμως εσείς τι λέτε; Ποιον βλέπετε εσείς πάνω στη γραμμή; Τον Ινσίνιε που βγάζει γκολ σα νερό από τη βρύση ή κάποιον άλλον που φαντάζεται σα σωτήρας στους τίτλους των εφημερίδων;

τι γίνεται εδώ μέσα βρε παιδιά τρέχει ο Ιταλός σκάφτης στο λιμάνι ψάχνοντας την πανομοιότυπη μπάλα των δεκατριών αρνιών; 😄 ακούστε όμως μία ιστορία από παλιά χρόνια στην Λάρισα όταν εκεί στα Σούρμενα οι μεγάλοι έπαιζαν φούτμπολ σαν οι ίδιοι ήταν κι οι δεκατρείς αργνιές μαζί. είχα έναν τύπαρχο τότε, μικρόσωμο, με παπούτσια τρύπια σα κόσκινο, και ξέρετε τι έκανε; έφτανε τόσο κοντά στον αντίπαλο που εκείνος αντί για μπάλα βλέπει μόνο τον στρόβιλο από τα ρούχα του και τελικά του την έδινε μόνο του σα δώρο. αυτός ο τύπαρχος δεν είχε ούτε μισό δευτερόλεπτο περιθώριο — ζούσε μέσα στο παιχνίδι σα ψάρι μέσα στο νερό, μόνο που το νερό ήταν αίμα του αντιπάλου. τώρα λέτε πως ψάχνουμε κάποιον σαν τον Ινσίνιε επειδή εκείνος είναι καλλιτέχνης; ναι, είναι. μα ο Ινσίνιε είναι αυτό που έκανα εγώ τότε εκεί στα Σούρμενα — ένας τύπος που δίνει πάσες σα δάσκαλος μουσικής εκεί που δε υπάρχουν νότες ακόμη, εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο πέτρες. μα η ομάδα μας αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται έναν καλλιτέχνη πάνω στη μπάλα — χρειάζεται έναν τύπο που όταν μπει στη περιοχή ξέρει να σκοτώνει σα κυνηγός πριν ανοίξει το στόμα του κανονιού. βλέπετε εκείνον τον Γκουστάβο Σκαρπά; σκόραρε δέκα γκολ στη Σέριε Β’ σα να είχε αγοράσει την ομάδα από το eBay της μπάλας. μα εδώ στη Σέριε Α δεν είναι καν σίγουρο πως τον βλέπουν να ξεκουράζεται στις κερκίδες σα επισκέπτη σούπερ μάρκετ που ψάχνει το σαπούνι της οικογένειας στην οικονομική προσφορά. πώς τον φέρνουν αυτοί οι τίτλοι σαν κάποιον σωτήρα ενώ εμείς εδώ έχουμε τον Ινσίνιε που κάνει τους αντίπαλους να νιώθουν σα να τους έχουμε βάλει αγγούρια στα μάτια; κι όμως εσείς όλοι εδώ μέσα μιλάτε για έναν Ουρουγουάη σχεδιαστή παιχνιδιού σα να είναι η μοναδική λύση σαν το βόδι στο χωράφι — αλλιώς τι να κάνουμε, ν' αγοράσουμε μία νέα στάμνα να πιούμε νερό; ο Ινσίνιε είναι σπουδαίος, αυτό δεν λέω. μα ένας επιθετικός που σκόρεται σαν νερό βρύσης δεν αντέχει σήμερα ακόμη και στο δεύτερο δευτερόλεπτο της προσπάθειάς του — τον βλέπουν σα στόχο πριν καν προλάβει να σκεφτεί. πείτε μου μία πραγματική ιστορία: στην Λάρισα είχαν φέρει έναν τερματοφύλακα κάποτε σαν ψυχοκόφτη, έναν πρώην τερματοφύλακα που του είχαν δώσει δεύτερη ευκαιρία επειδή είχε κόψει τις φλέβες του χεριού του στους τοίχους της σάουνας του συλλόγου. εκείνος μπήκε στα αποδυτήρια σα σεισμός — έκανε τους παίκτες να γελούν πριν τον αγώνα σα να είχαν πιει μπίρα ακόμη και στην κρύα εποχή. μα όταν μπήκαν στο γήπεδο εκείνος μίλησε σιγά σιγά στους επιθετικούς σα να τους έλεγε πως η μπάλα δεν είναι εχτρός αλλά σύντροφος, πως πρέπει να την αγγίζουν σα χρυσό δαχτυλίδι μιας νύφης. αποτέλεσμα; σκοράρουν σα τρελοί. γιατί; επειδή εκείνος είχε μετατρέψει τον φόβο τους σε χαρά — σαν όταν βάζεις αλάτι στο φαγητό σου και ξαφνικά όλα έχουν γεύση. εμείς λοιπόν ψάχνουμε έναν Ινσίνιε που θα βγάλει γκολ σαν τρελός ή έναν ψυχοκόφτη σαν εκείνον της σάουνας; επειδή εγώ προσωπικά θα έπαιρνα τον Γκουστάβο Σκαρπά, εκείνον τον Ουρουγουάη που σκόραρε σα τρελός στη Σέριε Β’ — όχι επειδή είναι καλλιτέχνης, αλλά επειδή όταν φέρνει την ομάδα σιγά σιγά στην περιοχή του αντιπάλου, εκείνος ξέρει πως πρέπει να σκοτώσει σα τίγρης που έχει πεινάσει τρεις μέρες. κι ύστερα αφήνουμε τον Ινσίνιε εκεί πάνω να κάνει τους άλλους τρεις να νιώθουν σα μαθητές του δημοτικού που περιμένουν την επόμενη οδηγία από τον δάσκαλο. αλλά βέβαια τι κρίμα να μιλάμε έτσι σαν να ψάχνουμε κάποιον σωτήρα στους τίτλους των εφημερίδων ενώ εμείς εδώ μέσα έχουμε μία ομάδα που χρειάζεται πρώτα ψυχή και μετά μπάλα. αλλιώς παρακαλώ — ας αγοράσουμε μία γιγάντια κουβέρτα σα λένε στον γνώριμό μας τον Δημήτρη, και ας πιάνουμε τους παίκτες σα σφουγγάρια όταν βρέχει.

Πωπω ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε — μήπως ξέχασα κι εγώ τι τραγικόδήποτε γίνεται όταν ο Ινσίνιε βάζει πόδι πάνω στη μπάλα;;; Την προηγούμενη βδομάδα πήγαμε στο Παλέρμο, εκεί στον αέρα μύριζε σα να 'χαν χύσει ρετσίνα πάνω στις πέτρες! Κάθισα δίπλα σ' έναν γερο-παλιά ντέρτια που έκανε χρόνια στα γήπεδα σαν τoν λαγό στoν αγρό — κι αυτός αμέσως μου λέει: «Μα τίνος το δείπνο τρώω εγώ σήμερα; Του Ινσίνιε γίνεται η μπάλα σα νερό στ' αλάτι, δεν μπορείς ούτε να την πιάσεις!». Και όχι μόνο — είδα και με τα μάτια μου πως όταν εκείνος έδωσε εκείνη την πάσα στον Ραχίμ που σκόραρε σαν βόμβα, ο αμυντικός πήρε τόσο χώρο σα να τον είχαν στείλει στο σουπερμάρκετ ψάχνοντας για ψάρι! Κι όμως εσείς τώρα ψάχνετε άλλον σωτήρα; Μα ποιον άλλον;; Αυτός εδώ είναι σα τους γέρους του χωριού μου όταν βρίσκονται στο καφενείο — κάθε φορά που πιάνουν την μπάλα όλοι όσοι κάθονται εκεί βλέπουν πρώτο αυτοί το γκολ! 🤡 Πάρτε του λοιπόν ένα γερό κράνος γιατί όταν μπαίνει μέσα, όχι μόνο σκοράρει αλλά κάνει όλο το γήπεδο να γυρίζει σα βίδα στο εργοστάσιο της τρελής μάνας! Αν βάλουμε και έναν ψυχοκόφτη σα εκείνον του Πόρτο, ξέρω εγώ πως την επόμενη χρονιά κάνουμε 70 γκολ σα τρελοί... αλλά πρώτα πρέπει να βγάλουμε τους ντουντούκες από τα πόδια μας!

Μα τι βλέπω εδώ βρε ονομαστήρια; Εσείς όλοι τρέχετε σαν γάτοι γύρω από την κουβέρτα λέγοντας πως χρειαζόμαστε άλλον έναν σωτήρα, ενώ εκείνος που έχουμε είναι σα μάνα που σηκώνει το παιδί της από την κούνια όταν βγάζει τις πρώτες κραυγές — ασήκωτος, φυσικός, ζεστός σαν ψωμί που μόλις βγήκε από τον φούρνο. Όταν ήμουν μικρός κι έπαιζα στις ακαδημίες του Ηρακλείου, είχε έρθει ένας Ουρουγουάης εκεί — μισό πρόσωπο μου θυμίζει ακόμα πως ήταν. Την πρώτη φορά που του έδωσα πάσα στο γήπεδο εκείνος γύρισε σα δίνη μέσα στους αντιπάλους σα να ήταν μόνος του στον χορό της βροχής. Εγώ τότε έκανα σέντρα σα παλιά μπάλα, αυτός την έπιανε σα κρίμα φέτος χειμώνα. Δεν έκανε εντυπώσεις, έκανε ιστορία — κι ας μην είχε καμία σχέση με τους μεγάλους τίτλους. Άκου λοιπόν τώρα εμένα: ο Ινσίνιε δεν είναι σκόρερ σαν όλους τους άλλους, είναι σαν εκείνο το γυάλινο ποτήρι όπου βάζεις κρασί κι αυτό ξεχειλίζει μόλις δώσεις την πρώτη γουλιά. Αυτόν τον τύπο πρέπει να τον κρατήσουμε — όχι επειδή τώρα προσφέρει πολλά γκολ, αλλά επειδή κάνει την ομάδα να νιώθει σα οικογένεια εκεί πάνω. Του Γκουστάβου Σκαρπά την ιστορία την ξέρω σα τη δική μου τσέπη — ήταν σκόρερ σα σίφουνας στη Σέριε Β’, αλλά εδώ στέκεται σα γάτα πάνω σε σίδερα όταν του δίνουν κλήρωση. Μα κανείς δεν τον ρωτά πόσο καλά χτυπάει την μπάλα όταν του ανοίγουν χώρο; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Όμως εσείς εδώ μέσα τρέχετε σα τρελοί στα φόρουμ ψάχνοντας τι λένε οι τίτλοι των εφημερίδων — εμένα δε με νοιάζει τι γράφει η Σκόρπι, θέλω εκείνον που όταν βγαίνει μέσα βγάζει τον αντίπαλο σα τσιγάρο αναμμένο από την τσέπη. Αν φέρουμε ακόμη έναν ψυχοκόφτη σα εκείνον του Πόρτο, καλά θα κάνουμε — αλλά πρώτα πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε σωτήρες σα τρελοί στον χάρτη του Google Maps. Εσείς όμως εδώ αφήστε τον Ινσίνιε εκεί πάνω να κάνει τους άλλους τρεις αμυντικούς να μοιάζουν σα τυφλοί που ψάχνουν το δρόμο τους στη γειτονιά — αυτή η ομάδα χρειάζεται τέτοιο άνθρωπο, όχι άλλον έναν σκόρερ πάνω στους τίτλους. Κι αν δεν τον κρατήσουμε, τότε πράγματι πρέπει να πάμε όλα σα μια γιγάντια ομάδα στα γήπεδα σαν αυτούς του... εκείνου του πράγματος που λένε πως έγινε πρόεδρος αλλιώς.

βρε τι γίνεται εδώ μέσα;;; σαν να έχουμε βρει ένα δάσος όπου όλοι τρέχουν ψάχνοντας το ίδιο χρυσό μετάλλινο σύννεφο ενώ το έχουμε ήδη ανάμεσα στα πόδια μας! ακούστε με καλά τώρα: όταν ήμουν εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '90 στην ομάδα του χωριού μου εδώ στα Τρίκαλα, είχε έρθει ένας Ουρουγουάης σπουδαίος τύπος σα αυτούς που λέτε τώρα. παλτό του ήταν τόσο φαρδύ όσο ένα δωμάτιο ενός φτωχού σπιτιού στη Λάρισα, παπούτσια είχαν τόσες τρύπες όσο τα δόντια ενός γέρου γάτου. μα όταν πήρε την μπάλα σα να ήταν πετσέτα μετά το πλύσιμο — πρώτα την κράτησε κοντά του σα ντροπαλή νύφη, μετά την έριξε στον αντίπαλο σα κεραυνός. τι έγινε; ο αντίπαλος πήρε τόσο χώρο όσο ένας αγρότης που ψάχνει το αγγούρι του στην οικονομική προσφορά του σουπερμάρκετ. και τι έκαναν οι άλλοι παίκτες μας; κοιτούσαν σα μαθητές πρωτοχρονιάς πριν καν τους πει ο δάσκαλος «από δω κι εμπρός». κι όμως εκείνος ο Ουρουγουάης μετά από δύο χρόνια έφυγε επειδή τον έκαναν σύμβολο — σα αυτούς τους γνωστούς σας που όταν τους βάζουν στη γωνία γίνονται σωτήρες, αλλιώς στέκονται σα σιδεροδρομικοί υπάλληλοι στις αποσκευές. τώρα λέγεται πως χρειαζόμαστε έναν Γκουστάβο Σκαρπά σα ν' αγοράζαμε ένα καινούριο ψυγείο επειδή το παλιό κάνει ζέστη;;; εγώ λέω ν' αφήσουμε την ομάδα να ζήσει την εποχή της όπως ζούσε όταν έκανε η Κόκο Γκάουφ πρωταθλήματα σα οι παίκτες είχαν τροχούς κάτω από τα πόδια τους. τι έκανε εκείνος ο Ουρουγουάης πριν φύγει;;; κάθε φορά που έπαιζαν μεγάλοι αγώνες εκείνος ήταν σα βρύση — δεν τελείωνε ποτέ, έδινε συνέχεια σα μηχανή ν' αγοράσεις σπίτι στην Καλαμάτα. μα όταν τελείωσε η χρονιά εκείνος είχε φύγει, η ομάδα είχε έναν τίτλο σα μία σακούλα σπόρους χωρίς νερό, και εμείς ψάχναμε ξανά σωτήρα σα εκείνον στους τίτλους των εφημερίδων. πως λέμε τώρα;;; μήπως ήρθε ο χρόνος να σταματήσουμε ν' αλλάζουμε ρόδες στο αμάξι ενώ είμαστε ακόμη πάνω στο δρόμο;;; γιατί εγώ προσωπικά δεν πιστεύω στα δεκάδες γκολ ενός άλλου παίκτη — πιστεύω στον άνθρωπο που κάνει τους αντιπάλους ν' αισθάνονται σα να τους έχουν βάλει τσίχλα στα μάτια. κι αν ο Ινσίνιε δεν είναι αυτός ο άνθρωπος, τότε μήπως πρέπει να βγάλουμε κλήρωση εκεί πάνω σα να ψάχνουμε για κάποιον σωτήρα στους τίτλους των εφημερίδων;;; μα κάπου εδώ ακούγεται η φωνή του και λέει «εγώ είμαι σαν τη μητέρα σου όταν σηκώνεται το πρωί για ν' ανάψει το καντήλι — σιγά σιγά σβήνει όλα γύρω της μέχρι να φτάσει εκεί που θέλει». κι όμως εσείς εδώ μέσα τρέχετε σα τρελοί γύρω από την ιδέα πως μόνο ένας σωτήρας σαν κάποιον σπουδαίο τίτλο εφημερίδας μπορεί ν' αλλάξει τους τίτλους της ομάδας. μα η Κόκο Γκάουφ αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται έναν αριθμό σκόρερ στις κορυφές των τίτλων — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπει στη περιοχή ξέρει πως η μπάλα δεν είναι εχτρός αλλά σύντροφος, ένας καλλιτέχνης που βγάζει τον αντίπαλο σα χαρτί από το μανίκι του σα κλέφτης σε παλιά ταινία. κι εγώ ρωτώ εσάς: πόσους Ουρουγουάηδες σωτήρες πρέπει ν' αγοράσουμε ακόμη;;; επειδή εγώ θυμάμαι πως πριν τριάντα χρόνια είχαν φέρει έναν Σκοτσέζο εκεί πάνω σα κόπανο — έκανε την ομάδα να σκοράρει σα τρελή, μετά έφυγε επειδή τον έκαναν σύμβολο σαν αυτούς τους άλλους που όταν τους βάζουν στη γωνία γίνονται σωτήρες, αλλιώς στέκονται σα σιδεροδρομικοί υπάλληλοι στις αποσκευές. εσείς τι λέτε;;; πως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά;;; πως ο χρόνος θα δείξει;;; αλλά εγώ λέω πως όταν ένας καλλιτέχνης σαν τον Ινσίνιε βάζει πόδι πάνω στη μπάλα, η ομάδα γίνεται σαν οικογενειακό δείπνο όπου όλοι ξέρουν πώς να μοιράσουν το ψωμί χωρίς να μετρήσουν τις φέτες. κι αν η διοίκηση συνεχίσει έτσι, τότε πράγματι πρέπει να πάμε όλα σα μια γιγάντια ομάδα στα γήπεδα σα αυτούς του... εκείνου του πράγματος που λένε πως έγινε πρόεδρος αλλιώς. κι εγώ τέλος πάντων ρωτώ σας μία φορά ακόμη: τι χρειαζόμαστε εδώ τώρα;;; έναν Ουρουγουάη σα νάταν το τελευταίο ψωμί στο σπίτι;;; ή έναν καλλιτέχνη που ξέρει πως κάθε πάσα δεν είναι εργασία αλλά τέχνη;;; επειδή εγώ προσωπικά είμαι με τον Ινσίνιε εκεί πάνω σα όταν βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει στις πέντε το πρωί σα να σου λέει «ξύπνα, υπάρχει ζωή ακόμη».