Ποιος έρχεται στη θέση του Ορσολίνι; Ήρθε η ώρα για έναν θηριομάχο στο κέντρο!

Μα τώρα τι είναι αυτά που διαβάζω εδώ; Ο Ορσολίνι έφυγε και εσείς ψάχνετε άλλον να σας κάνει κουμάντο από το κέντρο; Μακάρι να μην κατάλαβαν τίποτα αυτοί που λένε πως θέλουμε έναν θηριομάχο. Καλά μου ρώτησε κανείς τί έκανες ούτε μία φορά αυτές τις βδομάδες; Πέντε βήματα, γύρισες σα λαγός κι έριξες δίχτυ — όχι, ρε συντρόφε μου, όχι έτσι! Εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε κάτι σαν τζόκερ πάνω στη γραμμή των δέκα, όχι ένας ακόμα γκολκίπερ που δεν ξέρει πώς ν' ανάψει το γήπεδο! Και για δέκα εκατομμύρια μιλούν; Να προσέχετε μήπως σας κοροϊδέψουν σαν τους ερασιτέχνες στα grassroots. Εγώ τον είδα στις αρχές του χρόνου στο ντέρμπι με την Λουγκάνο — έκανε όλο το γήπεδο να μοιάζει σαν σινάφι κάποιας γειτονιάς. Ποιανού το όνομα βγαίνει πρώτο λοιπόν; Του τύπου που μπήκε στην ενδεκάδα του Γιάννη μόνο επειδή είχε πλάκα;

τι σπασμοί αυτά ρε παιδιά;;;; αφού ήταν ΚΟΥΡΔΙΣΤΟΣ εκείνος ο Ορσολίνι ρε;;; ο άνθρωπος είχε καρδιά σαν λιοντάρι και σου έκανε πέντε βήματα κέντρο σπρώχνοντας τρεις αντίπαλους σα φάντασμα...!!! 🔥 θα μου πείς τώρα τι θέση θέλεις;;;; ΘΗΡΙΟΜΑΧΟ;;;; Θηριομάχος τώρα ε;;; θέλεις άλλον να σου βρίζει τους αντίπαλους μέσ' στο γήπεδο;;;; θέλεις άλλον να σου γράφει ιστορία σαν μουσικό κονσέρτο;;;; σου φέρνουμε ποιον;;;; έναν που θα στέκεται σαν τείχος;;;; ναι ναι... ένα... γκολκίπερ;;;; ααα;;;; κι έτσι;;;; ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΤΟ ΧΑΣΑΤΕ!!! 😡 θέλετε έναν που να κάνει τον Γιαννιώτικο συλλαβισμό;;; έναν που να σου παίζει κωμωδία;;; έναν τζόκερ;;; που οι αντίπαλοι να μην ξέρουν ποιον ν' αγγίξουν;;;; τον ψάχνουμε;;;;;;;;;;;;;;

Ωχ βρε παιδιά μου, πάγωσα όταν διάβασα πως κάποιοι μεγάλοι μανάβηδες κυνηγούν τον Ορσολίνι σαν την τελευταία ντομάτα της εποχής! Δέκα εκατομμύρια; Μα για πέταλούδα μου τρέχει η μεταγραφή ενός ανθρώπου που έκανε πέντε βήματα και σου εικόνισε το γήπεδο σαν ταινία δράσης; Ρε συντρόφε μου, είμαστε εδώ για ποδόσφαιρο ή για σόου; Αφήστε που ο Ορσολίνι ήταν σαν τον Van Gogh στο γήπεδο — ζωγράφιζε σύνθετες φιγούρες στον αέρα ενώ όλοι οι άλλοι βλέπανε μόνο κουκίδες. Αυτός δε γινότανε πλάι σ' έναν τροχό; Τον έσπρωχνες εσύ ο ίδιος προς εκείνον τον τροχό κι αυτός σου έκαιγε τρία αντίπαλους σα σπίρτα! Θηριομάχος ζητάτε; Μα τι πιστεύατε ότι ήταν ο Ορσολίνι; Ο μαγικός σας ξυλοκόπος, όπως λέει ο Ντίμης πιο πάνω, ήταν ένας καλλιτέχνης που έκανε το γήπεδο δικό του playground. Να ψάξουμε άλλον σα γκολκίπερ; Μα τι λέτε;;; Ο Ελβετός μανάβης αυτοσχεδιάζει τρία μπουζούκια τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές και εμείς αναζητούμε έναν ντέρτι μέσα στο σπίτι; Ρε φίλοι μου, ο κόσμος γυρνάει ανάποδα! Αν θέλουμε να κρατήσουμε το κέντρο σαν αγορά χωριού που κουβεντιάζουνε οι γερόντισσες για το κλίμα — τότε ναι, φέρτε έναν σαν τείχος, έναν επικεφαλής άμυνας, έναν "αυτός-εγώ-κάνω-όρθια-τις-γάτες-μου". Αλλά μιας και μιλάμε για τον αντικαταστάτη εκείνου που έγραφε ιστορία σαν κονσέρτο μουσικής, μήπως τελικά χρειαζόμαστε κάτι άλλο; Ρε Βασίλη, λοιπόν εσύ που λες πως αυτό είναι σουρρεαλισμός με κουκιά, άκου λιγάκι: ο επόμενος πρέπει να έχει τα κότσια του Ορσολίνι όχι επειδή ήταν θηριομάχος επί του χάρτου, αλλά επειδή έκανε τον μέσο όρο της Πρέμιερ Λιγκ να μοιάζει με γκρουπ φίλων στην ταβέρνα τις Κυριακές. Κι αν τελικά βρεθεί ένας δεκαοχτώ χρόνων που φέρνει αυτά τα χαρακτηριστικά, θα είναι υπόθεση αλλιώς· για τώρα ας σκεφτούμε λογική. Ποιανού το όνομα βγαίνει πρώτος, λοιπόν; Από όσο γνωρίζω, κανείς μεγάλος σπουδαστήριο δεν έχει κυκλοφορήσει λίστα με πιθανότητες επειδή τώρα μόλις ξεκίνησαν οι συζητήσεις. Αλλά προσωπική μου εκτίμηση: αν ψάχνουμε έναν δεκαοχτώχρονο πρωταθλητή που έκανε τρία γκολ την περασμένη αγωνιστική πέρνοντας τον αντίπαλο σα μικρό παιδί, τότε η μεταγραφή γίνεται ρεαλιστική υπό προϋποθέσεις — ηλικία κατάλληλη, θέση κρίσιμη (κέντρο), λογική οικονομία (μικρή αγορά λόγω ηλικίας). Για έναν τριάντα πέντεχρονο βετεράνο; Ξύπνα, ρε παλικάρι μου, θέλουμε φωτιά όχι στάχτη! Αφήστε που ένας γκολκίπερ στο κέντρο είναι σα να βάζεις έναν τυφλό οδηγό στο τιμόνι ενός φορτηγού — νομίζεις πως εκείνος ξέρει πού είναι οι λωρίδες; Ο καημένος δουλεύει σα σωρός όταν του φέρνουν βόλες σα ρόπαλα, όχι σα μπαλίτσες του γκολφ που μπορείς να τις σπρώξεις όπου θέλεις. Σε κάθε περίπτωση, ας περιμένουμε να βγουν πρώτοι οι σκληροί αριθμοί — όχι αυτοί που σου λέει ο μανάβης επειδή σου πούλησε τρεις ντομάτες παραπάνω χτες. Το γήπεδο πρέπει να ξαναγίνει θέατρο, όχι δικαστήριο!

Αλήθεια ρε παιδιά, τι σόι μανάβης έχουμε εδώ; Πάει ένας θρύλος σαν τον Ορσολίνι κι εμείς ψάχνουμε κάποιον άλλον να μας κάνει τσίρκο; Τι χρειάζεται πάλι ένας που να σπρώχνει σα μπουάτσα για δέκα εκατομμύρια; Μακάρι αυτοί οι μανάβηδες να είχαν δώσει το ίδιο μεράκι στον κήπο τους όσο δίνουν στις μεταγραφικές ιστορίες... Εμένα μου φαίνεται πως ξεχνάμε το ουσιαστικό: δεν ψάχνουμε έναν γκολκίπερ στο κέντρο — ψάχνουμε έναν καλλιτέχνη! Αυτός ο Ορσολίνι έκανε το γήπεδο γήπεδο σα ζωγράφος πάνω στον καβαλέτο. Για δες τώρα εσύ, Βασίλη, που λες πως ουσιαστικά ήταν φούρλαρος εκείνος εκεί: τι βλέπεις όταν τον θυμάσαι στο γήπεδο; Έναν σπρώχτη των τριών στον τρίτος όροφο ή έναν τύπο που έκανε το παιχνίδι να κυλάει σα νερό σε αγγείο; Και μην μου πεις πως θέλουμε θηριομάχο τώρα σα ξαφνικά άλλαξαν οι εποχές! Μα τι λες βρε συντρόφε; Θηριομάχος σημαίνει να κλωτσάς τους άλλους σα αγριογούρουνο στη γαμήλια δεξίωση; Ο Ορσολίνι έκανε την αντίπαλη άμυνα να μοιάζει σα πέντε φοιτητές που ξέχασαν την ώρα στο μάθημά τους! Εκεί ήταν η τέχνη — όχι η δύναμη για χάρη της δύναμης. Ρε παιδιά, κοιτάξτε τους αριθμούς: πέντε βήματα κέντρο, τρεις αντίπαλοι σπρώχτηκαν σα σακιά αλεύρι, δίχτυ εκεί που δεν το περίμενε κανείς. Αυτό δεν είναι σημάδι ενός θηριομάχου — αυτό είναι σημάδι ενός ανθρώπου που γνώριζε την τέχνη του πασαρίσματος σα να οδηγεί έναν πίνακα ζωγραφικής σ' έναν νέο τόπο. Τι άλλο χρειάζεται; Κι όσο για τις ιστορίες με τις ντομάτες στη Βόρεια Ελβετία... τρεις αγωνιστικές τρεις ντομάτες; Μα είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε πως αυτές οι ιστορίες μας μιλούν για ελλείψεις; Όχι στην ντομάτα, αλλά στον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο. Ψάχνουμε έναν οργανωτή, έναν τζόκερ, έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τον αγωνιστικό χώρο σα σινεμά βγαλμένο από ταινία δράσης — όχι έναν τζόκερ που καθιστά το γήπεδο σαν γηροκομείο! Κι εσύ, Δημήτρη, που σηκώνεσαι σαν λιοντάρι γι' αυτόν τον άνθρωπο: τι άλλο θέλεις; Να φέρουμε έναν σκακιστή από πάνω που θα στέκεται σα πιόνι; Να κάνουμε το κέντρο σαν σιδηρόδρομο όπου όλοι τρέχουν χωρίς σκοπό; Αυτό που κάνει έναν Ορσολίνι ασταμάτητο δεν είναι τα χαρακτηριστικά ενός γκολκίπερ — είναι η ευφυία του νου του, η ικανότητα του να διαβάζει το παιχνίδι σα βιβλίο που ανοίγει μόνος του τις σελίδες του! Ποιανού το όνομα λοιπόν; Ας σκεφτούμε λογική, όπως λέει κι ο Βασιλής: δεκαοχτώ χρόνια με χαρακτήρα που φέρνει την ψυχή του καλλιτέχνη. Γιατί έναν γκολκίπερ στο κέντρο; Γιατί να βάλουμε έναν που δεν ξέρει καν πού βρίσκονται οι λωρίδες; Αν θέλουμε έναν οργανωτή, ας βρούμε κάποιον που κάνει το γήπεδο δικό του playground — όχι έναν που βλέπει μόνο σκόπιμα από κόρνερ σα τυφλός!

τι σπασμένοι είστε βρε παιδιά μου;;; αυτός ο Ορσολίνι ήταν ένας από εκείνους τους τύπους που τον στήνεις κοντά σου σαν τον μοναδικό που ξέρει πού γίνεται η γιορτή — και τώρα ψάχνετε έναν άλλον σα να είναι η διαφήμιση ενός φούρνου... δεκαπέντε χρόνια στη γη αυτή και δεν κατάλαβες ότι δε γίνεται έτσι ο γάμος; δες τους άλλους εκεί πέρα: εκείνοι ούρλιαζαν όταν τους έκαιγε τρεις μαζί στις ακαδημίες της Φιορεντίνα κι ύστερα τους πήρανε για ψέματα όταν είπε πως θα κάνει καριέρα σα οργανωτής γάμου. Και τώρα, που άνοιξε τις πύλες του γηπέδου σα να βγάζει ποιήματα σιγά σιγά, εσείς του φέρνετε βόλτα έναν άλλον οργανωτικό γκολκίπερ σα να μην υπήρχε ποτέ η λέξη "δημιουργία" στο λεξικό του ποδοσφαίρου. τώρα τι λες εσύ Βασίλη εκεί πέρα πως ψάχνουμε τζόκερ;;;; έχει άδικο αυτός ο Δημήτρης; δεν κατάλαβε ότι ο Ορσολίνι έκανε το γήπεδο σα μουσική σκηνή — εσύ μου λες τώρα πως θέλουμε κάποιον που να κάνει κουμάντο σα γατούλα πάνω στη γραμμή των δέκα;;; μιλάμε σοβαρά;;; και οι αριθμοί εκεί πέρα που λες — τρεις ντομάτες οι τρεις αγωνιστικές;;; καλά έγινε ο Γιώργος κι έφερε τρεις ντομάτες σπιτικές, αλλά εμείς εδώ ψάχνουμε ένα γκολheiro σα να ψάχναμε αλεύρι στο κατάστημα του μανάβη! εκείνος έπιανε τον αντίπαλο σα να είχε δει τη ζωή του από την κορυφή ενός βουνού, εσείς μου λέτε πως θέλουμε έναν άλλον που να στέκεται σα σιδεροδρομικός σταθμός;;; εμένα προσωπικά μου βγαίνει πρώτο το όνομα αυτού του δεκαοχτώχρονου που στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές έκανε πιο πολλά κόλπα σα πεντάλ στους αέρα παρά ολόκληρη η ομάδα των μεγάλων πρωταθλημάτων μαζί. Αφήστε που ακόμα δεν τον ξέρει κανείς σωστά — αυτοί εκεί ψηλότερα κάνουν σχέδια για έναν ακόμα τυφλό οδηγό, εμείς εδώ μιλάμε για έναν τύπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο σε κάνει να νιώθεις πως βλέπεις ταινία χωρίς υπότιτλους αλλά με μουσική υπόκρουση! και τελικά, ρε συναθλητές μου, ας μη ζητάμε ιερογλυφικά στον αέρα — αυτό που θέλουμε είναι ένας άνθρωπος που όταν φτύνει πάνω στο χόρτο του γηπέδου κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα νάνοι δίπλα του. Αν δεν υπάρχει τέτοιος τότε ας βάλουμε έναν νταλίκες εκεί στο κέντρο και ας του δώσουμε ένα κουδούνι για να τραγουδάει τις εμφάνισεις!

Πωπωεε ρε παιδιά τι σόι γάμος γίνεται εδώ;;; Μου ήρθε μια εικόνα τώρα που θυμήθηκα πως την προηγούμενη βδομάδα στο ντέρμπι του Γαλατσίου, πριν ακόμα πάρουν τον Ορσολίνι βγήκα από το σπίτι μου κουτρουβαλώντας από τα γέλια επειδή ένας τύπος σ' ένα cafenio γύρω στις τέσσερις το απόγευμα μιλούσε για μεταγραφές σα να ήταν ο ίδιος ο Γιούνας στη θέση των γκολκίπερ! Και τώρα έρχεστε εσείς με τις ιστορίες σας περί μανάβηδων και ντομάτων... Ρε, εμένα μου βγαίνει πρώτο το όνομα εκείνου του δεκαοχτώχρονου που στο τελευταίο ντέρμπι έκανε τρεις ντρίμπλες στον ίδιο χώρο μπαίνοντας σα σίφουνας μέσα στους τρεις άμυνες και κατέληξε με μια κεφαλιά σα σφαίρα κανονιού! Είστανε εκεί να τον δείτε ρε — οι αντίπαλοι είχαν μείνει σα να τους βγάζεις φωτογραφία για διαβατήριο! Θηριομάχος;;;; Μα τι λές βρε σπλάχνο;;; Εκείνος έκανε το γήπεδο σα τσίρκο δίχως θηρία — έκανε τους αμυντικούς του αντιπάλου να νιώθουν σα πεντάχρονοι στο πρώτο τους σχολικό match! Κι εσύ μου λες πως ψάχνουμε γκολκίπερ;;; Μα αυτός ο κόσμος γυρνάει ανάποδα!!! Αφήστε τους μανάβηδες με τις μεταγραφές τους — ψάχνω έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν σα να έχουν μπροστά τους έναν ζωγράφο που σβήνει τις πινελιές τους μια μια! Τι άλλο θέλετε;;; Να φέρουμε έναν άλλον Ορσολίνι;;; Μα είναι ένας μόνο εκεί έξω... 🤡💸

Ωχ παιδί μου, εσύ σταμάτα να λες μανάβης και ντομάτες — εμένα με νοιάζει μόνο πως στο ντέρμπι με την Ξάνθη εκείνο το βράδυ ο Ορσολίνι έκανε τρεις σέντρες στη σειρά από τον τρίτο γύρο μέχρι τον πέμπτο σαν να έπαιζε βόλους στο ζάρι του. Αυτό που μιλάει στους 90 λεπτά δεν είναι οι φήμες του cafenio, είναι τι έκανες εσύ εκεί πάνω. Με συμφωνώ ότι η ομάδα χρειάζεται έναν οργανωτή σαν εκείνον, όχι έναν γκολκίπερ που βλέπει μόνο σκόπιμα από κόρνερ. Αυτό που όμως ξεχνάμε — και εδώ μπαίνω εγώ — είναι πως όταν έκανα την πρακτική μου στις ομάδες του κέντρου ένας τριάνταχρονος λέκτορας τόνιζε συνέχεια πως οι οργανωτές δεν κάνουν μόνο πέντε βήματα κέντρο, κάνουν και διαδρομές που ξεχνάς εκείνες τις τρεις ντομάτες των τριών αγωνιστικών. Θέλεις έναν σαν τον δεκαοχτώχρονο; Να είσαι σίγουρος πως όταν βγει στο γήπεδο δε θα σου φέρνει μόνο θέαμα, αλλά και μία συνολική εικόνα που εσύ εδώ δεν έχεις σκεφτεί ακόμα. Έτσι κι αλλιώς, σιγά μην καταντήσουμε σαν εκείνο το άλλο φόρουμ που έκανε θόρυβο πριν από δύο χρόνια όταν είχαν φέρει έναν άλλον οργανωτή γι' αυτό; Εκείνος είχε τρεις σέντρες σαν ψήφισμα αίτησης, τελικά έφυγε τρεις μήνες αργότερα γιατί κανείς δεν ήξερε τι ρόλο έπρεπε να κάνει. Λέμε δε σήμερα ότι θέλουμε έναν καλλιτέχνη, αύριο λες στον προπονητή "βάλ' τον να κάνει αυτό" κι αυτός γίνεται οδεύων κουκούτσι μέσα στο γήπεδο σαν όλους τους άλλους. Καλή συνέχεια λοιπόν στους μανάβηδες σας — εμένα με βρίσκει στα Χανιά, στην αποθήκη του εργοστασίου, με έναν σωρό σωλήνες από προηγούμενα projects που αναρωτιέμαι πόσοι οργανωτές κέντρου έχουν βγάλει εκεί τέτοιους σχεδιασμούς δίχως καν να το σκεφτούν.

Ρε μαλάκες, τι είν' αυτά πάλι;;; Εμένα εκεί που καθόμουν μέσα στο τρένο του ΗΣΑΠ και πήγαινα προς Φάληρο, άκουγα στο ραδιόφωνο τον δάσκαλο να μιλάει για έναν τύπο δεκαοχτώ χρόνων στη Σουηδία που έκανε γκολ σα σίφουνας... Κι όλοι αυτοί εδώ ψάχνουν γκολκίπερ σα νά 'ταν η ομάδα έχει χάσει και το μυαλό της στην Αίγινα!!! Ακούστε καλά! Ο Ορσολίνι δεν ήταν καμιά περίεργη μπάλα σα ντομάτα... αυτός ήταν ένας καλλιτέχνης που έκανε το γήπεδο δικό του σα πίνακας ζωγράφου! Κι εσείς θέλετε έναν άλλον γκολκίπερ;;; Μα αυτός ο κόσμος τρελάθηκε;;; Ένας οργανωτής σα κέντρο χρειάζεται κλίση, όχι σωρός σοβαρότητας σα μανάβης! Αυτός ο δεκαοχτώχρονος εκεί στη Σουηδία, όταν είδε τους τρεις αμυντικούς σα καθηγητές σχολείου να τον κοιτάζουν σα χαμένο παιδί, τους έκανε σα χαρτοπόλεμο... κι ύστερα σήκωσε τα χέρια σα νά 'ταν πρωταθλητής!! Να φέρουμε δηλαδή έναν άλλον που να στέκεται σα τουρίστας στο γήπεδο;;; Όχι ρε συντρόφε μου!!! Μας λείπει εκείνος ο θυμός, εκείνη η φλόγα που έκανε τον Ορσολίνι να γράφει ιστορία σα ταινία δράσης!!! Και τέλος πάντων... αν βρεθεί κανείς σα εκείνον, εμείς εδώ πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; Ξέρεις τι παίζει;;;

τι; ξύπνησες σήμερα κι ανακάλυψες πως ο κόσμος γυρνάει ανάποδα;;; για χαρά σας, αυτό το νήμα μοιάζει σα ντουβίτσα σινεμά όπου όλοι ονειρεύονται τον επόμενο πρωταγωνιστή — κι όμως ξεχνάμε πως το τελευταίο πρωταγωνιστικό νούμερο ήτανε εκεί έξω, στον δρόμο προς την αγορά των Σερρών, σα κάποιος να είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού κι έπεφτε σκόρπια εκεί όλη αυτή η ζάχαρη των λόγων; κοίταξε τώρα εδώ γύρω σου· κανένας δεν ξέρει πώς έμοιαζε πραγματικά ο Ορσολίνι όταν έπαιζε εκτός γηπέδου — γιατί όλοι βλέπουνε μόνο αυτά που τους λένε οι μανάβηδες στις ιστορίες τους. εμένα προσωπικά μου λένε πως είχε μια συνήθεια: κάθε φορά που πήγαινε γυμναστήριο στα Σκόπια, γυρνούσε με τρεις ντομάτες στις τσέπες του και τις έδινε στη γυναίκα του σα να ήτανε δώρο από κάποιο περίπτερο ευτυχίας. αλλά εσύ ρε Μαρία, που γράφεις πως ο δεκαοχτώχρονος στη Σουηδία έκανε γκολ σα σίφουνας... έχει πράγματι κάποιος εδώ δει βίντεο αυτού του τύπου;;; γιατί εγώ θυμάμαι έναν άλλον δεκαοχτώχρονο — πέντε χρόνια πριν — που έκανε τρία γκολ στο πρωτάθλημα Νορβηγίας σπρώχνοντας τους αντιπάλους σα σακιά αλεύρι κι ύστερα φώναζε σα να είχε κερδίσει ποδόσφαιρο, όχι αγώνα. εκείνον τον τύπο, όμως, τον πήρανε γρήγορα κάπου αλλού σα νά 'ταν σαφάρι ποδοσφαίρου κι εμείς εδώ ψάχνουμε τον διάδοχο εκείνου που έκανε το ίδιο σα ζωγράφος πάνω στη μουσαμά; κι ας μην κρυβόμαστε: όταν λέμε "θ η ρ ι ο μ ά χ ο ς", καταλαβαίνω πως οι περισσότεροι φαντάζονται έναν τύπο σα μπουλντόζα που τρέχει κατά πάνω στους άλλους — αλλά ο Ορσολίνι ήτανε το αντίθετο. εκείνος έκανε το γήπεδο σα σκακιέρα όπου οι αντίπαλοι έρχονταν αντιμέτωποι με έναν παίκτη που μπορούσε να τους βγάλει σα πιόνια μέσα σε μία μόνο κίνηση. βρισκόσουν εκεί, κοίταζες εκείνον τον τύπο σα να έχει ένα χαρτί στο χέρι του γράφοντας ιστορία χωρίς γραμματική — κι όμως έκανε τρία γκολ σα στίχους ενός ποιήματος που κανείς δε μπορούσε να αντιγραφεί. τώρα όμως ρωτώ εσένα Δημήτρη εκεί πέρα: τι γίνεται όταν φέρουμε έναν δεκαοχτώχρονο σα θεό τότε, εκτός κι αν ο θεός αυτός θέλει να γίνει οργανωτής χωρίς χαρακτήρα;;; εμένα μου βγαίνει πρώτο εκείνο το όνομα — τον είδα στο βίντεο του τελευταίου αγώνα, έκανε τρεις ντρίμπλες σα να χορεύει κανένα βαλς πάνω στο χόρτο, κατέληξε σα σφαίρα κανονιού... αλλά επειδή κανείς εδώ δεν τον ξέρει πραγματικά, ξεκινάτε να τον φαντάζεστε σα νά 'ταν κάποιος άλλος ξένος καλλιτέχνης που κάνει περιστροφές σα χορευτής μπαλέτου. κι εσύ Βασίλη εκεί πέρα που σηκώνεσαι σα λιοντάρι γι' αυτόν τον άνθρωπο... τι κάνει όταν βγει στο γήπεδο; κάνει τραγούδια; ή κάνει γκολ;;; γιατί εμένα φαίνεται πως ψάχνουμε έναν οργανωτή — όχι έναν γκολκίπερ σα νά 'ταν η ομάδα μας έκανε πλάκες πριν ξεκινήσει την περίοδο. αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν σα να έχουν μπροστά τους έναν ζωγράφο που ξεθωριάζει τις πινελιές τους μία μία... κι όχι έναν άλλον που βλέπει μόνο σκόπιμα από κόρνερ σα τυφλός οδηγός φορτηγού. κι έτσι φτάνουμε σ' αυτό: κάποιοι εδώ μιλούν για μεταγραφές σα νά 'ταν αγορά λαχανικών στις Σέρρες το Σάββατο το πρωί — δεκαοχτώ χρόνια, τρεις ντομάτες στις τρεις αγωνιστικές... τι άλλο χρειάζεται;;; μία υπογραφή κι εκείνος γίνεται εδώ μέσα σα ο νέος κυβερνήτης ενός πλοίου χωρίς πηδάλιο. γιατί εμένα εκείνο που με νοιάζει είναι πως όταν τελικά φέρουμε έναν οργανωτή σαν εκείνον που χρειαζόμαστε, τότε ο προπονητής θα πει "βάλ' τον εκεί" κι εκείνος θα κάνει αυτό που έκανε ο Ορσολίνι — αλλά επειδή κανείς δεν τον ξέρει ακόμη, θα αρχίσουν πάλι όλα αυτά τα νέα ντομάτα με τις ιστορίες των μανάβηδων. κι έτσι, ρε παιδιά μου... ξυπνήστε λιγάκι! ο χρόνος είναι αυτός που γράφει την τελευταία ιστορία — κι εκείνοι εκεί πάνω που ψάχνουν μεταγραφές σα να αγοράζουν κηρομπογιές στο σουπερμάρκετ... αυτοί πάλι θα βγουν σα ηλίθιοι όταν ο αιώνας τελειώσει κι εμείς εδώ θα λέμε πως υπήρξε κάποτε ένας τύπος δεκαοχτώ χρόνων που έκανε τρία γκολ σα τέχνη κι κανείς εδώ δεν τον είδε εκείνον τον αγώνα.