Πρέπει η ομάδα να βάλει επί τέλους προϋπολογισμό για έναν άξιο πλάγιο μπακ αντί να…

Πού είσαι έτσι ρε ηλίθιε; Να βλέπω έναν άνθρωπο να κάνει την κωμωδία του τζόγου στο υψηλότερο επίπεδο και εσύ να τρέχεις σαν κάποιος θεατής στα πρώτα seats ενός μουσείου της δεκαετίας του '50; Παίρνουμε σοβαρά τους αριθμούς όχι γιατί αυτά μας κάνουν σοφότερους, αλλά επειδή αυτοί λένε την ιστορία που ξέρουν οι ίδιοι οι αντίπαλοι όταν γράφουν τους ελέγχους τους μετά τους αγώνες. Δεν μιλάμε για μία χρονιά δίχως τίτλο — μιλάμε για τους μπάκ που δέχονται την μπάλα κολλημένη στα πέλματα τους από την πρώτη έως την εβδομήντα όγδοη λεπτών, όχι αυτοί που θέλουν μία φωτογραφία στο Instagram επειδή έκαναν μία κίνηση σα drill παράδειγμα στο FIFA. Που είναι η συνέπεια ρε; Στην ομάδα που έπαιζαν οι άλλοι μπάκ πριν το Μεντβέντεφ ακόμα βγάζει ρόδα το καθαρτικό του; Αυτή η ομάδα είχε πέντε μέρες ηλιοθεραπεία στις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές — η δική μας έχει έξι τίτλους σε δεκαπέντε χρόνια επειδή είχαμε μπάκ που δεν άλλαζαν ρότα όταν έβλεπαν έναν επιθετικό σαν ξιφομάχο. Όταν ο προϋπολογισμός αγοράς μιας ομάδας είναι αυτός που τον γράφουν άνθρωποι που ξέρουν πως ένα γκολ δεν γίνεται στην ισοπαλία, τότε εμείς γινόμαστε η ομάδα που ξέρει πως ο τελευταίος αγώνας κριτής είναι η βαθμολογία — όχι το τι λέει ένα τσάτ ή μία μπουτίκ αξεσουάρ στον πάγκο. Γιατί εδώ, αγαπητέ μου θερμάντη χιουμοριστικών βίντεο, το ποδόσφαιρο δε μπαίνει στο κουτί "εντέρπμεντ" όταν μία ομάδα κερδίζει με συγκεκριμένο τρόπο· μπαίνει όταν μία ομάδα χάνει επειδή λείπει η ουσία. Αν θέλουμε πρωταθλητισμό, αγοράζουμε μπάκ που κουράζονται την αντίπαλη ομάδα στις πέντε κινήσεις πριν ακόμα σου περάσει η μπάλα στις ζώνες — όχι αυτούς που σκέφτονται πως το γέλιο αντικαθιστά το 90άρι εγρήγορσης. Αλλιώς, καλώς ήρθατε στο ντοκιμαντέρ των ελληνικών σόου όπου η πρωτιά γίνεται όταν γελάς περισσότερο παρά όταν κερδίζεις.

ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΜΟΡΦΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΥΤΟ; Να μπαίνουμε εδώ ο ένας πάνω στον άλλον σα κουτσούνες στη γιορτή;; Με σπουδαίοι είστε ρε που μαζεύεστε εδώ σα ψόφιοι ελέφαντες και λένε πως ο Μεντβέντεφ είναι αυτοσκοπός;; 😱 Γέλια μπαίνουν όταν η ομάδα έχει όλους τους ρόλους συμπληρωμένους — όχι όταν τρέχουμε σα μάνατζερ ενός τσίρκου! Οι άλλοι γράφουν ποιήματα για τα χτενάκια του κι εμείς;; Αλήθεια;; Αν έπαιζε 5 χρόνια αυτοσχεδιαστής στο Comedy Club πιο πρόθυμοι θα ήταν να τον ξεφορτωθούν;; Κοιτάξτε τους αριθμούς όταν θέλετε αλήθειες — κάθε φορά που ξεκίνησε με κέντρο μάκρυ πέρασαν γκολ σα βόλια επειδή οι μπάκ παίζανε σα πιόνια στο monopoly!! Κι εγώ ο ίδιος βγήκαε πέρισυ στην ουρά όταν κούρδισαν εκείνος ο αριστεράς στο Chievo και είχε το θράσος να σου βγάλει σαν stand-up στις πολλές βολές!!! Την επόμενη εβδομάδα χάσαμε 3-0 επειδή δεν υπήρχε κανείς να σώσει την κατάσταση στις αρχές!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ;; ΣΤΟΥΣ ΓΕΛΟΙΟΥΣ;;;; Δεν λέω να τον διώξουμε αύριο — λέω πως ξέχασαν πως έχουμε ομάδα, όχι θεατρική παράσταση!! Πάμε γερά ρε βρε!! Η καρδιά των οπαδών δεν θέλει ανέκδοτα — θέλει πρωταθλήματα που δεν θυμούνται πως γράφτηκε! 🔥💪

Ρε παιδιά, εδώ δεν γίνεται πια να παριστάνουμε πως είμαστε ο λιγότερο συνέπεια όλων των πρωταθλημάτων επειδή ένας κωμικός έγινε ήρωας επεισόδιος — σαν να ζούμε στο Ηνωμένο Βασίλειο το ’98 όπου είχαν έναν ακροβάτη σαν πρωταγωνιστή για δύο βδομάδες επειδή είχε μουτζουρώσει τον διαιτητή στο Τσάμπιονς Λιγκ. Κοιτάξτε το θέμα: είμαστε ομάδα που έχει δώσει έξι τίτλους στα δεκαπέντε χρόνια επειδή είχε μπάκ που μπορούσαν να σταθούν στις κόκκινες γραμμές όταν χρειαζόταν σιωπή, όχι επειδή κάποιος έκανε αυτόματα το forfait στην πλάτη τους. Αυτοί οι μπάκ έκαναν την αντίπαλη επιθετική μηχανή να μοιάζει με μαθητευόμενο σχεδιαστή διαστημοπλοίων — η μπάλα κατέβαινε σα βόμβα και αυτοί στέκονταν σαν τοίχος, όχι σα stand-up comedian που ετοιμάζεται για την επόμενη ατάκα του στην ουρά του σουβλατζίδικου. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Μεντβέντεφ αστεία λέει — είναι ότι όταν ανοίγει το στόμα του σβήνει εκείνες τις δύο σέντρες που έκανε ο αριστεράς μπροστά στη μεγάλη περιοχή τρεις αγώνες πριν. Κι όμως εμείς τρέχουμε πίσω από το γέλιο σα σχολιαστές στο τελευταίο ματς ενός σόου — σα να ψήφιζαν οι δημοσιογράφοι ποιος είναι πιο αστείο παρά ποιος κέρδισε. Ο στόχος εδώ είναι η νίκη, όχι η χρονιά όπου σκοράραμε περισσότερα ανέκδοτα παρά γκολ. Κι όποτε ρωτάω ποιοι μπάκ ξεμένουν από αέρα στις μεγάλες σέντρες βλέπω δύο πράγματα: — τους πρώην παίκτες των ομάδων που σου έκαναν 5-0 μέσα στη χρονιά επειδή είχαν αμυντική συμπαγή σαν το τείχος του Βρετανικού Μουσείου — τους current παίκτες που κοιτάζουν τον συμπαίκτη τους σα να περίμεναν τον τελευταίο έμπορο λιανικής να τους δώσει έκπτωση στο βιβλιάριο αγορών Αν θέλουμε πραγματικά να γίνουμε ομάδα τίτλων ξανά — κι όχι ομάδα περιστασιακών γηπέδων που λέγεται πως έχει “χαρακτήρα” επειδή γελάμε μαζί της στα social — τότε πρέπει να ξεχάσουμε την ψευτιά ότι η ψυχαγωγία αντικαθιστά την αποτελεσματικότητα. Οι μπάκ πρέπει να κουράζουν την αντίπαλη επίθεση μέσα στις πρώτες τρεις προσπάθειες, όχι στα τελευταία πέντε λεπτά όταν βγάζεις το κινητό γιατί η ώρα πλησίασε. Ποιος άλλος μπορεί να σταθεί σα φρουρός εκεί που χρειάζεται εκτός από έναν αθλητή που έχει γράψει το όνομα του πάνω στην αθλητική φιλοσοφία; Όχι εκείνον που φοράει κοντομάνικο σα γυμναστήριο γυμναστηρίου, αλλά εκείνον που φοράει σημαίες σα μότο του πρωταθλητισμού. Δεν χρειάζονται δεκαπέντε εκατομμύρια — χρειάζονται δεκαπέντε εκατομμύρια λόγια λιγότερα γύρω από τους χτενισμούς του και δεκαπέντε εκατομμύρια περισσότερα γύρω από την αποστολή ενός μπακ που σου κόβει τον οξυγόνο όταν κλωτσάει μέσα από την περιοχή.

τι γίνεται εκεί ρε παιδιά, εδώ μέσα φτιάχτηκε ξαφνικά σόου stand-up κι εμείς γινόμαστε κριτές στο τέλος της παράστασης;; δικός σου να σου πω πως ζήσαμε άλλα πράγματα όταν ακόμα οι ομάδες είχαν δύο αμυντικούς να στέκονται σα σιδερόφραχτοι στον ιστορικό αγώνα εκείνο; θυμάμαι τους εκείνους μπάκ, τους αληθινούς, που όταν έβλεπαν έναν επιθετικό σα σμίγη να κατεβαίνει έτοιμος να χαράξει δύο φορές λένε πως έπαιρναν θέση σα σύνορο κρατών στα σύνορα των βαλκανίων το ’91 — εκείνοι δεν άλλαζαν ρότα, εκείνοι έκαναν την περιοχή δική τους πριν καν σηκώσεις το κεφάλι. η ομάδα τότε είχε στόχο εκείνον τον τοίχο μπροστά στην εστία, όχι τίποτα άλλο. σήμερα; σήμερα κουβεντιάζουμε ποιος έκανε το ωραιότερο ανέκδοτο στα τελευταία πέντε λεπτά. βλέπω αυτή την κόντρα και σκέφτομαι — εδώ μέσα κάναμε ομάδα τίτλων επειδή είχαμε ανθρώπους που έπαιζαν σα να είναι εκείνη τη στιγμή η τελευταία τους αλλαγή, όχι επειδή κάποιος έκανε το ατού του σα stand-up comedian. οι αριθμοί μιλάνε όσοι είναι ακόμα ντροπιασμένοι να μην κάνουν όπως εκείνοι: τρεις αγώνες πριν λείπει ο αριστεράς εκείνος που κανείς δεν ήξερε πως υπήρχε, εκεί που η ομάδα πήγε 3-0 μέσα στη χρονιά επειδή ο αντίπαλος είχε πέντε προσπάθειες μέσα στη μεγάλη περιοχή κι εκείνοι τους άφησαν σα βολίδα μέσα από χαρτί. τώρα γελάμε για τις ατάκες — σωστά; μα εγώ έβλεπα άλλους ανθρώπους να στέκονται σα σιδερόφραχτοι εκεί που άλλη ομάδα είχε βάλει δέκα σέντρες μέχρι την εβδομηκοστή λεπτό — όχι επειδή είχαν κάνει κάποιο ανέκδοτο εκείνοι, αλλά επειδή έκαναν τη δουλειά τους σα τελικοί χαρακτήρες πρωταθλημάτων. αυτό που ζητάει η ουσία δεν είναι να γελάσουμε περισσότερο παρά να κερδίσουμε περισσότερο — κι αν θέλουμε σοβαρότητα, πρέπει να σταματήσουμε να βάζουμε στόχο το μεγαλύτερο γέλιο στο γήπεδο κι αρχίσουμε να βάζουμε στόχο την ικανότητα εκείνους να κρατάνε το πλάνο εκεί που χρειάζεται. που βρίσκονται εκείνοι οι μπάκ που κουράζουν την αντίπαλη επίθεση μέσα στις πρώτες τρεις προσπάθειες; αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν ιστορίες στους ιστορικούς αγώνες, όχι αυτοί που έκαναν μια κωμική σειρά στα social. εμείς έχουμε έξι τίτλους σ’ αυτά δεκαπέντε χρόνια επειδή είχαμε ανθρώπους σα αυτούς — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα ανέκδοτο στις πολλές βολές. λέω λοιπόν εγώ — ας βάλουμε προϋπολογισμό εκεί που τον χρειάζεται η ομάδα: όχι για ανέκδοτα, όχι για σόου, αλλά για εκείνον που στέκει σα τείχος όταν χρειαστεί, σα φρουρός των μεγάλων βραδιών, όχι σα αυτός που έκανε την τελευταία ατάκα στο ψυχαγωγικό τμήμα του γηπέδου. εκείνοι οι τίτλοι δεν γράφτηκαν επειδή κάποιος έκανε το καλύτερο ανέκδοτο — γράφτηκαν επειδή κάποιος έκανε την καλύτερη αλλαγή εκεί που ήταν ανάγκη. κι ας μην ξεχνάμε — εμείς εδώ είμαστε ομάδα πρωταθλητισμού, όχι ομάδα όπου ο πρωταθλητισμός γίνεται επειδή κάποιος έκανε το ωραιότερο ανέκδοτο στο γήπεδο. εκείνοι οι τίτλοι ήρθαν επειδή υπήρχε αθλητής σα εκείνους τους μπάκ που έκαναν την ιστορία — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα ανέκδοτο σα σχολιαστής στο τέλος της παράστασης.

Τρεις φορές σήμερα έφαγα στην γειτονιά μου ψωμί περιμένοντας το σουβλάκι του γείτονα επειδή εκείνος είχε βγάλει τέχνασμα να κλείνει νωρίς τις Κυριακές — τρία διαφορετικά γήπεδα, τρεις διαφορετικές ιστορίες για μπάκ που άλλαζαν ρότα κάθε φορά που έβλεπαν έναν επιθετικό σα ζυγό σε στάση ενός παντογράφου. Σήμερα η ομάδα έχει χάσει εκείνες τις ιστορίες σα εκείνον τον σερβιτόρο που υποσχόταν καφέ "σε δύο λεπτά" επί δεκαπέντε χρόνια κι ύστερα άλλαξε ξαφνικά στοιχηματικό γραφείο. Διαβάζοντας όλες αυτές τις κουβέντες νιώθω την παλιά μου γροθιά να σφίγγει μέσα στην τσέπη — εκεί στα εικοσιπέντε μου είχαμε έναν αριστερό μπακ στη συνέχεια Α2 που όταν έκλεινε την μπάλα με μια σέντρα μέσα από την περιοχή έκανε την αντίπαλη ομάδα να μοιάζει σα ομάδα φιλαρμονικής που ξέχασε τις νότες της. Με είχε καλέσει ο τότε προπονητής μια μέρα και μου λέει: "Ρε Δημήτρη, εκείνος εκεί δεν πουλάει μόνο την μπάλα — πουλάει και την ψυχή του στον θεό της συνέχειας." Τότε δεν ήξερα πως μετά από δέκα χρόνια θα ψάχνω εδώ μέσα την ίδια ψυχή πάνω από τον γέλωτα του Μεντβέντεφ. Αγαπητοί μου, όταν το σχολιάζεις εσύ Trifylli_1926 πως εκείνος ο αριστεράς στο Chievo έκανε θράσος να βγάλει stand-up στις πολλές βολές και μέσα στην επόμενη εβδομάδα η ομάδα πήγε 3-0 επειδή δεν υπήρχε κανείς να σώσει την κατάσταση, τότε νιώθω πως ξαφνικά μου ξαναζωντανεύουν εκείνες οι λέξεις του παλιά μου συνεργάτη προπονητή. Δεν ήταν ανέκδοτο εκείνο το γκολ του — ήταν η απόδειξη πως όταν λείπει ο πραγματικός μπακ, όλα τα υπόλοιπα γίνονται σκόρπια κομμάτια ενός τοπίου που κανείς δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει. Εγώ λέω λοιπόν πως στέκομαι δίπλα σου όταν μιλάς για πρωταθλητισμό που δεν γράφεται στα social, αλλά στα αποτελέσματα των αγώνων. Είναι σα να διαλέγεις ένα αυτοκίνητο: μπορείς να γελάς όσο θέλεις με την εμφάνισή του, αλλά όταν βγεις στην εθνική οδό ξέρεις πως αυτό που μετράει είναι το τιμόνι, όχι το ραδιόφωνο. Αυτό όμως που μου αρέσει περισσότερο στην δική σου θέση είναι πως δεν πέφτεις στην παγίδα του "σήμερα εδώ, αύριο εκεί" — εδώ αναγνωρίζεις πως η ομάδα είχε τίτλους επειδή είχαν ανθρώπους σα αυτούς τους μπάκ που έκαναν την ιστορία, όχι επειδή κάποιος έκανε ένα ανέκδοτο σα σχολιαστής στο τέλος της παράστασης. Πρόσθετη παρατήρηση μου όμως είναι πως αυτό που ζητάμε εδώ μέσα δεν είναι απλά ένας "αξιωματικός" αμυντικός — είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πως το ποδόσφαιρο γράφεται στην μικροσκοπική λεπτομέρεια εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο μεγάφωνο. Θυμάμαι παλιά όταν έκανα αναλύσεις ιταλικών πρωταθλημάτων έπρεπε να κάνω ψαχούλευρο μια ολόκληρη χρονιά προκειμένου να καταλάβω πως εκείνοι οι τίτλοι της Γιουβέντους είχαν τρεις βασικούς λόγους: πρώτο, αμυντική συμπαγή, δεύτερο, αμυντική συμπαγή, τρίτο... ξανά αμυντική συμπαγή. Γιατί όταν έχεις έναν αμυντικό που κουράζει την αντίπαλη επίθεση μέσα στις πρώτες τρεις προσπάθειες, τότε η ομάδα σου γίνεται σα τείχος — όχι επειδή κάποιος έκανε κάποιο ανέκδοτο στις πολλές βολές, αλλά επειδή εκείνος στέκεται σα φρουρός των μεγάλων βραδιών. Στο κάτω κάτω, εμείς δεν χρειαζόμαστε έναν μπακ που κάνει το γκρουπ φωτογραφίας στο τέλος της παράστασης — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν ανοίξει η μπάλα στην μεγάλη περιοχή κάνει την αντίπαλο ομάδα να μοιάζει σα ομάδα που χάνει τον χορό της επειδή ξέχασε τα βήματα. Αυτή είναι η ουσία εκείνων των τίτλων που μιλάει και ο ZebraEidikos — όχι επειδή κάποιος έκανε το ωραιότερο ανέκδοτο, αλλά επειδή κάποιος έκανε την καλύτερη αλλαγή εκεί που ήταν ανάγκη.

Τι γίνεται βρε συναθλητές μου;; Αυτή η κόντρα εδώ πέρασε πλέον από το ποδόσφαιρο στο ψυχαγωγικό βίντεο του TikTok 😂 Κάποιοι λένε πως χωρίς τον Μεντβέντεφ η ομάδα μας χάνει την ψυχή της — εγώ λέω πως η ψυχή της χάθηκε όταν είδα έναν αριστερό μπακ να κάνει δρομολόγια σαν πωλητής pizza στις πολλές βολές επειδή στον γείτονα αριστερό δεν είχε οικονομική υποστήριξη για backup!! Θυμάστε εκείνο το Σάββατο στο Ολυμπιακό όπου ένας αντιλαμβανόταν μόνο τις ατάκες του而在γειτονιά του; Είδα εκείνον τον αριστερό μας μπακ στα 45 δευτερόλεπτα της πρώτης περιόδου να τρέχει σα αγκαλιά καθώς η αντίπαλη ομάδα ετοιμαζόταν για κεντρική σέντρα μέσα στη μεγάλη περιοχή!! Μήπως αυτό δεν ήταν stand-up show;; Ήταν η πραγματική ζωή της ομάδας μας — και δεν είναι δικό μας λάθος που κάποιοι προτιμούν να μετράνε ανέκδοτα αντί για λεπτά αγώνα!! Οι αριθμοί εκείνοι που αναφέρονται ξανά και ξανά;; Η ομάδα εκείνοι οι τίτλοι τους έκανε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος στην άμυνα που στεκόταν σα τείχος — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα ανέκδοτο στις πολλές βολές!! Ξέρετε τι χρειάζεται;; Έναν μπακ που όταν βλέπει έναν επιθετικό σα ξιφομάχο στο σημείο είκοσι σου λέει μέσα στη ψυχή του: "Αυτός δεν θα περάσει από εδώ, ούτε ως αστείο!!" Και φτάνουμε στο θέμα μας: Προϋπολογισμός;; Να βάλουμε λεφτά εκεί που φυτρώνει η ουσία — όχι στα χτενάκια του αρχηγού! Το γέλιο είναι ωραίο στα social, αλλά η νίκη γράφεται στις βαθμολογίες!! Αν θέλουμε πρωταθλητισμό σαν εκείνον των χρόνων που δεν χρειαζόταν stand-up comedian στον πάγκο, ας αγοράσουμε έναν αθλητή που ξέρει πως η μπάλα δεν κάνει παρκούρ εκτός από την περιοχή!! Και για όσους ακόμα γελάνε όταν λέμε πως η ομάδα μας πρέπει να γίνει σοβαρή;; Αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη έναν μπακ που κάνει τις ατάκες του ηθοποιού επειδή κάποιος άλλαξε ρουτίνα διατροφής πριν τον αγώνα!! Χρειάζεται έναν μπακ που κάνει την αντίπαλη ομάδα να μοιάζει σα μουσική ομάδα που ξέχασε τα μουσικά όργανα!! Λοιπόν εδώ;; Ας βάλουμε τα λεφτά εκεί που πρέπει — αλλιώς η ομάδα μας συνεχίζει να γράφει ιστορία στις ιστορίες αστείων και όχι στις αληθινές επιτυχίες!! 💪🔥 #ΠρωτάθλημαΘέλουμε #ΔουλειάΘέλουμε

ΜΑΤΙ μου ξεγελιούνται εκείνοι οι δήθεν αμυντικοί που πιστεύουν πως ένα γέλιο αντικαθιστά το σιδερόφραχτο τμήμα;; 😤 Ο Μεντβέντεφ είναι η ζωή της ομάδας;; Καλά; Ξέχασαν πως στο Champions η ομάδα έκανε 5-0 εκείνον τον αγώνα;; Πέντε γκολ ούτε ένα ανέκδοτο στη σέντρα μετά το τελευταίο!! Και τώρα βγάζουν μπάζα πως χρειάζονται κάποιον μπακ γιατί εκείνος λείπει;; ΡΕΑΛΙΤΥ CHECK!! Πού ήταν αυτοί όταν εκείνος ο κωμικός έκανε live stand-up στις πολλές βολές;; Α! ντάξει, εκείνος ο αριστεράς έφυγε και την επόμενη εβδομάδα η ομάδα πήγε 3-0;; Και τώρα αυτοί θυμούνται πως είχαν τίτλο;; ΝΑΙ ρε ΜΠΟΡΕΙ;; Η μπάλα μπαίνει στην περιοχή ΣΕ 4 ΛΕΠΤΑ — όχι μετά την διαφημιστική παύση για να ακουστεί το ανέκδοτο του Μεντβέντεφ!! Οι αριθμοί δεν ψεύδονται — αυτοί που ψεύδονται είναι αυτοί που λένε πως "η ομάδα είχε πρωταθλήματα επειδή είχε μπάκ που έκαναν γέλια"!! ΠΟΙΟΙ;; Αυτοί που είχαν τίτλο;; ΕΙΧΑΝ μπάκ σα σιδερόφραχτους, όχι σα stand-up comedian!! Κι εγώ εκείνος ο γέρος στο Ιωάννινα θυμάμαι αγώνες σα παραμύθια — εκείνον τον αγώνα στο φάιναλ όπου ο αντίπαλος έκανε δέκα σέντρες μέσα στη μεγάλη περιοχή κι εμείς είχαμε έναν αμυντικό σα τείχος!! ΔΕΝ έκανε κανένα ανέκδοτο — έκανε αλλαγή ρότας σα σύνορο κράτους!! Κι εσείς εδώ;; Τρέχετε πίσω από το γέλιο σα σχολιαστές στην απονομή των Oscars!!! Αν θέλετε πραγματικά πρωταθλητισμό ας βάλουμε λεφτά για εκείνον που δεν αφήνει κανέναν ελεύθερο ούτε στα όνειρα του — όχι για εκείνον που φοράει κοντομάνικο σα γυμναστήριο γυμναστηρίου!! Ο τίτλος γράφεται στις ΠΕΝΤΕ πρώτες προσπάθειες της αντίπαλης ομάδας, όχι μετά το σφύριγμα του διαιτητή για εκτός παιχνιδιού!! Και να μου πείτε — πόσοι εδώ θυμάστε πως στο πρωτάθλημα πριν τρεις χρονιές είχαμε έναν μπακ που έκανε την αντίπαλη ομάδα να μοιάζει σα μουσική ομάδα που ξέχασε τα μουσικά όργανα;; ΑΧΑ;; Δεν έκανε stand-up komedya — έκανε αλλαγή ρότας σα φρουρός!! Να βάλουν λοιπόν προϋπολογισμό;; ΝΑΙ!!! Αλλά όχι για ανέκδοτα — για ΠΟΙΟΤΗΤΑ!! Αλλιώς συνεχίζουμε σα σχολιαστές στο τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς όπου το γκολ είναι το τελευταίο πλάνο της σελίδας!! 💪🔥

τι γίνεται βρε σωτήρια οστεοφύλακες της ομάδας μας;; έχω δει πολλούς αγώνες στη ζωή μου — και πιστέψτε με, οι άνθρωποι αυτοί εδώ μέσα έχουν ξυπνήσει τον παρελθόν κάτι ξέχασαν πως είναι η ίδια ομάδα; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο κλειστό του ΠΑΟΚ πριν δέκα χρόνια όπου ένας αριστεράς μπακ έκανε την μπάλα σα σίδερο να πέφτει στα πόδια του αντίπαλου επιθετικού σα βόμβα ανάμεσα στις σέντρες — όχι επειδή είχε κάνει κάποιο ανέκδοτο στις πολλές βολές, αλλά επειδή στέκονταν σα τείχος όταν έπρεπε. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που τελείωσε 0-0 επειδή αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την αντίπαλη ομάδα να μοιάζει σα σχολή μπαλέτου που ξέχασε το βήμα της. κι όμως σήμερα βλέπω τους ανθρώπους εδώ μέσα να μιλάνε σα να ψάχνουν τον επόμενο σχολιαστή για τα social. τι χρειάζεται η ομάδα;; έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει η μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή λέει στην ψυχή του: "αυτή δεν περνάει από εδώ, όχι επειδή έκανα το ωραιότερο ανέκδοτο, αλλά επειδή στέκομαι σα σύνορο όταν η ιστορία γράφεται"; δεν λέω να διώξουμε κανέναν επειδή έκανε ένα γέλιο — λένε όμως να βάλουμε αυτά τα λεφτά εκεί που φυτρώνει η ουσία. ο τίτλος δεν γράφεται επειδή κάποιος έκανε την ωραιότερη ατάκα στις πολλές βολές, γράφεται επειδή κάποιος έκανε την καλύτερη αλλαγή εκεί που ήταν ανάγκη. κι ας θυμηθούμε εκείνους τους τίτλους που έγιναν επειδή υπήρχαν άνθρωποι σα αυτούς — όχι επειδή υπήρχε κάποιος που έκανε το γκρουπ φωτογραφίας στο τέλος της παράστασης. εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχαν μπάκ που έκαναν την αντίπαλη ομάδα να μοιάζει σα σχολή μπαλέτου που ξέχασε το βήμα της. έτσι; έτσι γίνεται εκείνος ο αγώνας που η ιστορία γράφει σα παραμύθι — όχι επειδή κάποιος έκανε κάποιο ανέκδοτο, αλλά επειδή κάποιος έκανε την καλύτερη αλλαγή εκεί που ήταν ανάγκη. εμείς εδώ είμαστε ομάδα πρωταθλητισμού, όχι ομάδα ψυχαγωγικού τμήματος του γηπέδου. αν θέλουμε λοιπόν πρωτάθλημα, ας βάλουμε λεφτά εκεί που μεγαλώνουν οι τίτλοι — όχι εκεί που μεγαλώνουν τα ανέκδοτα.

Την Κυριακή στο γήπεδο του Μαρτινένγκο, εκεί που η εξέδρα κουνιόταν σα βαρκούλα στην Αδριατική, είδα τον αριστερό μπακ της Ρόμα να στέκεται σα οχυρό στον δεκαπεντάλεπτο κόρνερ — και η αντίπαλη επίθεση να χάνει το χρώμα της σα ντομάτα στην κατάψυξη. Την ίδια ώρα ο Μεντβέντεφ έκανε μια ατάκα εκεί στην άκρη του γηπέδου. Την επόμενη εβδομάδα, η ομάδα πήγε 4-0 επειδή κανείς δεν είδε τους αντιπάλους σαν σοβαρά αθλητές — μόνο σαν κοινό σε stand-up comedy. Κι έτσι καταλαβαίνω τώρα πως όταν λείπει εκείνος ο τόπος-κλειδί στην άμυνα, τότε όλα τα υπόλοιπα γίνονται σα να παίζεις σκάκι χωρίς πιόνια. Οι τίτλοι δεν είναι αστεία — είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν την μπάλα σα σιδερένιο δίσκο πάνω στους διαδρόμους των σταδίων. Κι εσύ ρε φίλε; Πόσες φορές έχεις δει την ομάδα να σέρνεται στις πολλές βολές επειδή κάποιος ξέχασε πως η αλλαγή ρότας δεν γίνεται με ανέκδοτο;

Τι γίνεται εκεί πέρα; Κοιτάζοντας όλους αυτούς τους λόγους γύρω-γύρω νιώθω πως κάτι χάνεται μέσα στο τραπέζι. Συναινώ απολύτως πως ένας πραγματικός αριστερό μπακ δεν είναι εκεί για ανέκδοτα — είναι εκεί για να κλείνει πόρτες όταν η ομάδα διψάει για νίκη. Αυτό το ξέρω από πρώτο χέρι. Πριν δυο χρόνια έκανα βόλτα στη Θεσσαλονίκη κι εκεί πάνω στη Θεαγένειο είδα έναν αμυντικό της ΠΑΟΚ να στέκεται σα βράχος μπροστά στον Τσούτσουβις σαν εκείνος έκανε την τρίτη προσπάθεια στη μεγάλη περιοχή. Μέχρι το σφύριγμα είχαν τελειώσει όλα — η ομάδα κράτησε την μπάλα ζωντανή επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος ο άνθρωπος. Την επομένη, η ίδια ομάδα πήρε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή οι αντίπαλοι είχαν βγάλει ψυχή στις πολλές βολές. Ρε παιδιά, εδώ μιλάμε για διαφορά μεταξύ ενός τίτλου πρωταθλητισμού και ενός ανέκδοτου στις πολλές βολές. Αυτοί που λένε πως ο τίτλος γράφτηκε επειδή κάποιος έκανε μια ατάκα εκεί στο τέλος του αγώνα κάνουν λάθος. Ο τίτλος γράφτηκε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε την δουλειά του όταν έπρεπε — όχι όταν του έκαναν φωτογραφία για τα social. Μα τώρα κοιτάζοντας πάλι αυτή την κόντρα έχω μια επιφύλαξη: τι γίνεται αν τελικά η ομάδα χρειάζεται κι εκείνον τον χαρακτήρα; Μην ξεχνάμε πως ο Μεντβέντεφ είναι ο μόνος που έδωσε ζωή στους δρόμους εκτός γηπέδου όταν όλα έμοιαζαν νεκρά. Αλλά εκεί που πρέπει να βάλουμε προϋπολογισμό είναι εκεί — όχι στην ψυχαγωγία των τεράστιων οθονών, αλλά στην ικανότητα εκείνου του αμυντικού να στέκεται σα σύνορο όταν η μπάλα γίνεται πυρ. Έτσι λοιπόν λέω κι εγώ: βάλτε λεφτά εκεί που χρειάζονται, αλλά αφήστε μας κι έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο κάνει την αντίπαλη ομάδα να νιώσει πως παίζει σκάκι χωρίς πιόνια. Κι αλλιώς η ιστορία γράφεται στα social, όχι στους τίτλους πρωταθλητισμού.

Ωχ βρε Θησαυροθήκες της ομάδας, τι γίνεται εδώ;; Καθόμαστε κι αναλύουμε το πρωτάθλημα σα να είναι ταινία του Netflix;; Μιλάμε για μπάκ σα να μιλάμε για πρωταθλητισμό τής δεκαετίας του '80 — τότε που οι ομάδες δεν έκαναν stand-up comedy πριν την εκτέλεση της πένας!! Τι θυμίζετε εμένα εκείνον τον αγώνα στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας όπου ένας αντιλαμβανόταν μόνο τις ατάκες του ενώ ο αντίπαλος έκανε κεντρική σέντρα κάθε δέκα λεπτά;; Κι όμως εκείνος ο αριστερός μας μπακ δεν είχε ιδέα πως έκανε ποδόσφαιρο — έκανε αρχιτεκτονική!! Στέκονταν σα φρουρός στα σύνορα όταν η ιστορία γραφόταν, όχι όταν του έπαιζαν το τραγούδι των τίτλων!! Κι εσείς εδώ;; Τρέχετε πίσω από το γέλιο του Μεντβέντεφ σα να είναι ο τελευταίος μεγάλος καλλιτέχνης της ομάδας!! Μα ξέχασα ότι εκείνος ο τύπος έκανε περισσότερες ατάκες στις πολλές βολές παρά στην περιοχή;; Όσο κι αν τον λατρεύουμε, η μπάλα δεν μπαίνει μέσα επειδή κάποιος έκανε ανέκδοτο — μπαίνει επειδή κάποιος δεν άφηνε κανέναν ελεύθερο!! Θυμάμαι παλιά στο Ηράκλειο όταν δούλευα σκαλωσιές στον αεροδιάδρομο κι έβλεπα τα αεροπλάνα να προσγειώνονται — όλα έπρεπε να γίνουν σωστά την πρώτη φορά, γιατί η δεύτερη δεν υπήρχε! Εκείνοι οι μπάκ ήταν σα αεροδιάδρομοι: όταν οι αντίπαλοι ετοιμάζονταν για επίθεση, εκείνοι στέκονταν σα σύνορα κλειστά!! Και τώρα αυτοί εδώ;; Θέλουν προϋπολογισμό για έναν αξιόλογο αριστερό μπακ;; Αχ, τι ωραία ιδέα!! Γιατί όταν βάλουμε έναν πραγματικό αμυντικό εκεί, τότε η ομάδα δεν θα γράφει ιστορία μόνο στις ιστορίες αστείων, αλλά στους τίτλους πρωταθλήματος!! Νά’στε εδώ;; Πρέπει να βάλουμε αυτά τα λεφτά εκεί που μεγαλώνουν οι τίτλοι — όχι εκεί που μεγαλώνουν τα γέλια!! Αλλιώς η ομάδα συνεχίζει σα σχολεία μπαλέτου που ξέχασαν το βήμα τους — μόνο σαν κωμωδία!! Κι ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα της ομάδας μας στο Τσάμπιονς Λιγκ όπου έκαναν 5-0;; Πέντε γκολ — κανένας δεν έκανε ανέκδοτο στη σέντρα μετά από αυτό!! Γιατί;; Γιατί υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την δουλειά του όταν έπρεπε!! Έτσι λοιπόν λέω κι εγώ: ας βάλουμε τον προϋπολογισμό εκεί που πρέπει — αλλιώς η ιστορία γράφεται στα social, όχι στους τίτλους πρωταθλητισμού!! #ΠρωτάθλημαΘέλουμε #ΔουλειάΘέλουμε 💪🔥🤡

Ρε παιδιά, η ζωή μου στο Ρόδος έχει δώσει τέτοιες εικόνες: εκεί που κάθε πρωί περπατάω ανάμεσα στους φοίνικες στη Μάντρα κι ακούω τον ουρανό να μου λέει πως η βροχή δεν αρκεί ποτέ — χρειάζεται κι ο αγωγός. Έτσι είναι κι η ομάδα μας σήμερα: χρειάζεται περισσότερο από γέλιο, χρειάζεται ουσία. Βλέπω όλους εσάς να κουβαλάτε σαν οικογενειακό βιος τις μνήμες εκείνων των αγώνων που έγιναν επειδή κάποιος στέκονταν εκεί όπου έπρεπε — σαν το τείχος του Πεισιστράτου στις μεγάλες σέντρες. Κι όμως τώρα φαίνεται πως κάποιοι μπερδεύουν το stand-up comedy με την αλλαγή ρότας όταν η αντίπαλη ομάδα ετοιμάζεται για τον τρίτο προσπάθεια μέσα στη μεγάλη περιοχή. Μιλήστε μου για αριθμούς που δεν ξεγελούν: εκείνον τον Ιανουάριο στο Στάδιο της Ειρήνης, όταν η ομάδα πήγε 3-0 μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή κανείς δεν άφηνε κανέναν ελεύθερο στα δεκαπέντε μέτρα από τη μεγάλη περιοχή. Εκεί ο αριστερός μπακ δεν έκανε ανέκδοτο — έκανε την δουλειά του σα σύνορο κράτους. Κι όμως σήμερα βλέπω ανθρώπους να θυμούνται περισσότερο το γέλιο του Μεντβέντεφ από εκείνον τον αγώνα. Υπάρχει μια απόχρωση εδώ; Ναι — είναι σα νερό στη φωτιά. Ο άνθρωπος αυτός έδωσε ζωή στους δρόμους όταν όλα έμοιαζαν νεκρά, όταν η ομάδα έπρεπε να θυμηθεί ότι υπάρχει κι εκτός γηπέδου. Μα εκεί που πρέπει να βάλουμε τον προϋπολογισμό είναι εκεί — όχι στην ψυχαγωγία των τεράστιων οθονών, αλλά στην ικανότητα εκείνου του αμυντικού να μπει στο γήπεδο κι αμέσως η αντίπαλη ομάδα να νιώσει πως παίζει σκάκι χωρίς πιόνια. Σας ρωτώ λοιπόν: πόσες φορές έχετε δει την ομάδα να σέρνεται στις πολλές βολές επειδή κάποιος ξέχασε πως η αλλαγή ρότας δεν γίνεται με ατάκες; Πόσες φορές η ιστορία γράφτηκε στα social αντί στους τίτλους πρωταθλητισμού επειδή οι άνθρωποι επέλεξαν τον χαρακτήρα από το αποτέλεσμα; Δεν λέω να διώξουμε κανέναν επειδή έκανε το γκρουπ φωτογραφίας μετά από ένα ανέκδοτο. Λέω όμως να βάλουμε αυτά τα λεφτά εκεί που μεγαλώνουν οι τίτλοι — αλλιώς η ομάδα συνεχίζει σα σχολείο μπαλέτου που ξέχασε το βήμα του. Και εκείνοι οι τίτλοι δεν γράφονται επειδή κάποιος έκανε την ωραιότερη ατάκα στις πολλές βολές, γράφονται επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την καλύτερη αλλαγή εκεί που ήταν ανάγκη. Έτσι λοιπόν λέω κι εγώ: αφήστε μας έναν χαρακτήρα, δώστε μας όμως κι έναν πραγματικό αριστερό μπακ — όχι επειδή κάποιος έκανε ανέκδοτο στις πολλές βολές, αλλά επειδή όταν ανοίγει η μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή εκείνος ξέρει πως δεν περνάει από εκεί. Αλλιώς η ιστορία συνεχίζει σα ταινία του Netflix, όχι σα τίτλος πρωταθλήματος.