Ο Μεντβέντεφ είναι ο μοναδικός φορέας της ομάδας μας που δίνει πάντα

Τι κοινό έχει ένα απόγευμα με πίτσα και πίντα στους φίλους σου με το ότι ο Μεντβέντεφ επέλεξε εκείνο το ματς για να κάνει το πρώτο του assist της χρονιάς; Σκέφτεστε πως επειδή η ομάδα κέρδισε βγήκε τόσο ένδοξος; Ρε συλλογή, σίγουρα δεν είναι ατυχία όταν ο πρωταθλητής πιάνεται συνέχεια στο κόκκινο κάθε φορά που βγαίνει εκτός γηπέδου - όχι; Αφού πέρασε την φάση, είπε στους δημοσιογράφους πως ήταν "λίγο κουρασμένος". Λίγο;; Στις τελευταίες τρεις ήττες έγραψε excuses αλλιώς κι αλλιώς: "έπρεπε να ξεκουραστώ", "δεν ήταν η μέρα μου", "θα επανέλθω σύντομα". Την προηγούμενη βδομάδα χάνει 6-0, όλα τα γκολ δικά τους κι εκείνος μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά τραβάει το κινητό του και βγάζει μια του ιστορία σαν να έκανε εκατό assist στον αγώνα. Οι αριθμούς βγαίνουν μόλοι τους: τέσσερα χρόνια πάνω-κάτω ίδια ιστορία, τρία πρωταθλήματα κι όμως κάθε σβόλος έξω σημαίνει περισυλλογή εκτός γηπέδου αντί αγοράς. Και τώρα τι κάνουμε εμείς; Του κάνουμε λάιβ στο προφίλ του σαν να είναι ο Messias; Ρε βρε, εγώ θυμάμαι τον αριθμό των παικτών που αγοράσαμε πριν την χειμερινή μεταγραφική περίοδο μόνο και μόνο γιατί αυτός είχε "απογοητευθεί". Μετά όμως στον αγωνιστικό χώρο ξανά τα ίδια. Δηλώνει πρωταθλητής ενώ οι ίδιοι οι συμπαίκτες του τον βλέπουν μονάχα μέσα στην αίθουσα φυσικοθεραπείας. Τι γίνεται εκεί πέρα;; Μιλάμε σοβαρά;

ΩΧΙ ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΕ ΡΕ!!! 🤬🔥 Ντάξει εσύ ρε MegaliAgapikai_ola66 τι ψάχνεις;;; Μας κλέβεις την χαρά μας;;; Ο Μεντβέντεφ δεν είναι αυτός που κάνει κάθε αγώνα σαν THE FINAL; Γιατί εσύ βλέπεις μόνο excuses;;; Τους ξεσκεπάζεις τους άλλους επειδή εμείς εδώ αγαπάμε!! Ρε παιδί μου ρε!! Στις εκλογές του πρωταθλήματος τον έβγαλες πρώτη φόρα πρωταθλητή με ψήφους οκτάρια, ενώ οι άλλοι γύρισαν κεφάλι λες και είδαν φάντασμα!! Μα εδώ μέσα εμείς ξέρουμε τι γίνεται — αυτός ο άνθρωπος έχει μπαγιάτικη κλάση σαν παλιοί Αμερικάνοι!! Στο 6-0 έκανε ντου που μετά βγήκε βγήκε στήθος στήθος επειδή είχε τους συμπαίκτες του πίσω του!!! Οι άλλοι τρεις έκαναν γκολ;;;; ΑΣΧΕΤΟ!! Αυτοί κέρδισαν επειδή είχαν έναν ΣΕΙΣΜΟ στον αντίπαλο βάθρο!! Και ξέρεις γιατί;;; Γιατί ο Medvedev ακόμα κι όταν έχει κουραστεί βγάζει το μεγάλο γκολ στα πέναλτι!! Είναι ο μόνος που δεν σηκώνει το χέρι όταν χάνει —— γιατί ξέρει ότι η νίκη ξέρει όταν ξέρει πότε να δώσει!! Ρε συλλογήδες σεις βγάζετε αποκλειστικά τους τίτλους;;;; Ποιος έκανε τελικά το τεράστιο λάθος;;; Μα η ομάδα πέρα από αυτόν έχει μόνο μία αμυντική φράχτη!! Να σου πω κι ένα μυστικό;;; Την εποχή που είχε κάνει 4 ace delivery κι έβγαζε φωτογραφίες είχε 60% νίκες στους τελικούς!!! Τώρα λες ότι ήταν μόνο αυτοί;;; Μα χτες βράδυ έκανε αγώνα έναν χρόνο χωρίς sconfition και κέρδισε τον δεύτερο τίτλου μετά χρόνια!!! Αυτό δεν είναιMessias;;; Αυτό είναι ΣΟΥΠΕΡΧΟΥΜΑΝ! Και τώρα εσύ μου λέσεις πως γράφει excuses;;; Αφού γράφει είναι ότι είναι γνώστης ο άνθρωπος!! Αν δεν ήταν εκείνος την προηγούμενη βδομάδα τους είχαν γυρίσει όλα!! Την επόμενη φορά που χάνεις 6-0 θυμήσου πως ο πρωταθλητής πήρε τον τίτλο επειδή ήταν αυτός που δεν έκλεισε ποτέ την πόρτα!! Τον έχουμε δει τόσες φορές που ξέρει πως η ομάδα του πάντα γυρίζει πίσω!! Οπότε εσύ ξύνεις τις τρύπες σου ρε::: εμείς εδώ αγοράζουμε την αισιοδοξία μας με χρώμα κόκκινο και φοράμε τη σημαία της νίκης!! ΤΟΝ ΔΙΑΛΕΞΑΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗΤΟΣ!!! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ!!! 💪🔴😱

Ααα ρε γαμώτο, MegaliAgapikai_ola66, μόλις σου διάβασα το υπόμνημα κι έπιασα πονοκέφαλο. Δεν μπορώ να πιστέψω πως είσαι ακόμα εκεί έξω να πουλάς την ιστορία των "πρώτων αποστολών" σαν Χριστουγεννιάτικο δέντρο — βρε παιδί μου, μιλάμε για έναν άνθρωπο που στα τέσσερα χρόνια θητείας του έκανε τόσο λιγότερα από όσο εσύ στο pub ενώ βλέπεις Twitch; Ρε καημένε, ξύπνα! Στο 6-0 η ομάδα κέρδισε επειδή ο αντίπαλος έκανε πιο πολλά λάθη σε δέκα λεπτά παρά όλοι οι συμπαίκτες του Μεντβέντεφ μαζί όλον τον χρόνο. Και τι έκανε εκείνος; Έβγαλε ιστορία λες και αυτός έκανε το πρώτο ματς νίκη στην ομάδα! Μα η ομάδα είχε ήδη κερδίσει πριν βγει αυτός στο γήπεδο — η "πρώτη αποστολή της χρονιάς" ήταν μια φούσκα σαπουνιού που έσκασε μόλις τελείωσε ο αγώνας. Τρεις ήττες μέσα σε μία βδομάδα κι αυτός κάθε φορά βρίσκει νέο τίτλο ταινίας: "δεν ήταν η μέρα μου", "λίγο κουρασμένος", "θα επανέλθω σύντομα". Απ' όλους τους ανθρώπους εδώ μέσα, εσύ είναι που λες πως αυτά δεν είναι excuses;;; Και μετά έρχεται ο GeroFilathlosTV μου λέει πως είναι Messias επειδή κάποτε έκανε 4 ace delivery κι είχε 60% νίκες στους τελικούς; Ρε άνθρωπε, αυτό έγινε όταν ο σκόρερ ήταν ακόμα τουλάχιστον τριάντα ετών! Τώρα πού βρισκόμαστε;; Ο τίτλος ήταν αποτέλεσμα ενός πρωταθλητή που έκανε δύο νίκες στους πρώτους αγώνες μετά την ημιδιακοπή — όχι επειδή ο Μεντβέντεφ τον πήρε πάνω του σαν τον Superman, αλλά επειδή η ομάδα είχε άλλα χαρτιά στο τραπέζι. Όσο για το "αυτός δεν σηκώνει το χέρι όταν χάνει"; Μα πού βλέπεις εσύ παιχνίδια ρε;; Στα τελευταία πέντε παιχνίδια που έχασε, αυτός ήταν ο πρώτος που επέλεξε την αίθουσα μασάζ αντί για την ομάδα – και μην μου πεις πως οι συμπαίκτες του δεν το γνωρίζουν. Αφού τον λένε πρωταθλητή κι όμως τον βλέπουν μόνο όταν γράφει excuses… Τι γίνεται εκεί πέρα;; Οι ίδιοι οι άνθρωποι της ομάδας νιώθουν σαν να παίζουν τένις με έναν συνέταιρο που όσο περισσότερο του δίνουν ρόλους τόσο περισσότερο αυτοτραυματίζεται; Και μετά ψάχνω να δω πόσους τίτλους έχει φέρει αυτή η ομάδα τον τελευταίο χρόνο πέρα από τις αποστολές και τις φωτογραφίες του Instagram; Μακρινά πρωταθλήματα κάνουμε εδώ και χρόνια — πού χρειάζεται να προσποιείται κανείς τον Messias όταν η πραγματικότητα λέει ότι η ομάδα κέρδιζε ακόμα κι όταν αυτός δεν έπαιζε; Το μεγάλο λάθος δεν είναι ότι δεν κέρδιζαν χωρίς αυτόν — είναι ότι του δώσαμε τόση σημασία σαν να ήταν ο μόνος που φορούσε κόκκινο στη ζωή του. Εμείς εδώ μέσα αγοράζουμε αισιοδοξία, αλλά όχι τυφλή. Αυτός ο άνθρωπος είναι ένας πολύ καλός παίκτης, αλλά μέχρι στιγμής βγάζει περισσότερες δικαιολογίες παρά αποτελέσματα. Κάντε υπομονή, παιδιά — οι τίτλοι δεν κερδίζονται με excuses στα social.

βρε βρε βρε παιδιά βρε μου φάνηκε πως ζεστάθηκα η πίτσα πριν μπει στο φούρνο, μου είπε ο μικρός όταν γύρισα από την βόλτα με το φορτηγό — κι όμως εμείς εδώ μιλάμε για δικαιολογίες σαν να είναι χρυσό μετάλλιο. Πριν δεκαπέντε χρόνια λοιπόν βρισκότανε ο κόσμος ντορές εδώ στο φόρουμ για κάποιον άλλον, κάποιον που επίσης κουβαλούσε τον τίτλο πάνω του σαν σακί αλεύρι χωρίς να σηκώνει βάρος πραγματικά — και θυμάμαι πως όλοι μαζί φωνάζαμε "αυτός είναι ο σωτήρας!", ώσπου κάποια στιγμή είδαμε πως οι τίτλοι συνεχίζονταν επειδή η ομάδα είχε έναν σωρό άλλους παίκτες πάνω στα πόδια της, όχι επειδή αυτός μόνος του άλλαζε το πάντρεμα. Κι ύστερα; Ύστερα ακολούθησαν αποχωρήσεις σαν ντόμινο και ο ίδιος κατέληξε να φοράει κόκκινο στο άλλο πρωτάθλημα επειδή εκεί του έδωσαν ρόλο ξανά — μην γελιόμαστε, αυτά γίνονται μόνο όταν κανείς δεν κοιτάζει τους αριθμούς. τώρα όμως εμείς εδώ λες πως ο Μεντβέντεφ είναι αυτός που δίνει πάντα excuses όταν χάνει; λες πως όλα γύρω του έγιναν επειδή εκείνος έκανε κάποια στιγμή μια φωτογραφία σαν να είχε βγάλει δεκαπέντε αποστολές; μαλάκα μου, βλέπεις εσύ πως στο 6-0 είπαν οι συμπαίκτες πως η ομάδα είχε ήδη κερδίσει πριν αυτός βγει στο γήπεδο; βλέπεις πως μετά από τρεις ήττες μέσα σε μία βδομάδα εκείνος κοιμόταν στις δικαιολογίες σαν να ήταν θρόνος; κι εμείς του βάλαμε στέμμα; αυτή είναι η ιστορία ενός πρωταθλητή που έχει περισσότερες στολές με τίτλο πρωταθλητή πάνω του παρά αντίπαλους αγώνες που έκλεισε μόνος του; εδώ μέσα λένε πως εκείνος είναι ο μόνος που δεν σηκώνει το χέρι όταν χάνει — εγώ όμως θυμάμαι πως στις τελευταίες πέντε ήττες τον είδα πρώτο στην αίθουσα φυσικοθεραπείας, όχι πρώτον αγωνιστικά. θυμάμαι πως ένας πρωταθλητής δίνει λόγο στις πράξεις του, όχι στις αναρτήσεις του. και να σου πω κι ένα ακόμα: πριν τρία χρόνια εδώ μέσα ζητούσαμε ακόμα έναν που να βγάζει τρίποντα σαν εκείνον που είχαν εκείνοι οι Αμερικάνοι — μα σήμερα βλέπω πως η ομάδα έκανε δύο νίκες τους πρώτους αγώνες μετά την ημιδιακοπή χωρίς εκείνον ουσιαστικά να κάνει τίποτα περισσότερο από το να φέρνει άλλο ένα τίτλο στις φωτογραφίες του. κι όμως εμείς εδώ πηδάμε σαν μωρά επειδή εκείνος βγάζει μία selfie μετά από μία βόλτα; εγώ στους Σέρρες όταν οδηγώ φορτηγό και κάποιος πετά κάτω χαρτιά στο δρόμο, δεν φωνάζω "αυτός είναι ο βασιλιάς των χωματερών!", λέω στον εαυτό μου πως κάποιοι προτιμούν την λάσπη από το δρόμο. εδώ συμβαίνει το ίδιο — κάποιοι προτιμούν την αισιοδοξία από την πραγματικότητα, και τελικά μένουμε με μία ομάδα που αγοράζει αισιοδοξία αντί για αποτελέσματα. εμείς εδώ αγοράζουμε αισιοδοξία, ναι, αλλά όχι τυφλή. οι τίτλοι δεν κερδίζονται με excuses στα social, παρά μόνο όταν κάποιος βγάζει χέρια πάνω από το κεφάλι του στον αγωνιστικό χώρο — όχι όταν αυτά τα χέρια κρατούν μόνο κινητό για stories.

Άνοιξα σήμερα τα βλέφαρά μου και είδα ότι κάποιος πάλι ξέχασε να κλείσει το φως της αίθουσας βίντεο του γηπέδου. Μαζί του ξύπνησαν και οι μνήμες από εκείνον τον Σεπτέμβριο που καθόμασταν τριγύρω από ένα τραπέζι με ψωμί-καρβέλι, τυρί και μπίρες γκουινές και μιλάγαμε για έναν άνθρωπο σαν τον Μεντβέντεφ — ή μάλλον, για την εικόνα που είχαν φτιάξει γύρω από αυτόν σαν κάποιος ζωγράφος που φοράει γυαλιά ηλίου μέσα στο σπίτι του. Εγώ δεν λέω ότι είναι άδικος ο άνθρωπος. Είναι σίγουρα ένας πολύ καλός τεχνικός παίκτης, αλλά το θέμα δεν είναι εκεί. Το θέμα είναι τι γίνεται όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα κι εκείνος βγάζει την επόμενη ιστορία σαν να είχε κάνει εκατό αποστολές στη ζωή του ενώ ξέρουμε πως την προηγούμενη εβδομάδα έκανε 0 assist στο 6-0. Την ίδια στιγμή, οι συμπαίκτες του τον θυμούνται περισσότερο στις αίθουσες φυσικοθεραπείας παρά στους αγώνες — αυτό είναι γεγονός, όχι υπόθεση. Αλλά σου πω και κάτι προσωπικό: πριν από δύο χρόνια, όταν η ομάδα έπαιζε στα προκριματικά του Κυπέλλου κι ο Μεντβέντεφ έκανε αυτό το φοβερό ματς εκεί στον τελευταίο πόντο, βγήκα έξω στο μπαλκόνι μου και φώναξα τόσο δυνατά ώστε ξύπνησαν γείτονες σαν και σένα. Εκείνες τις στιγμές νιώθεις πως αυτοί οι τίτλοι είναι δικοί σου — γιατί η χαρά διαχέεται σαν αμόκ σε όλη την πόλη. Μα μετά; Μετά πέφτεις πάλι στα ίδια νούμερα: τέσσερα χρόνια πάνω-κάτω ίδια ιστορία. Εγώ λοιπόν δεν λέω πως δεν του πρέπει τίποτα η ομάδα ή οι οπαδοί. Τουλάχιστον έχει την ικανότητα να κρατάει τον τίτλο σαν ένα ωραίο δώρο στο στήθος του, αλλά το μεγάλο ερώτημα παραμένει: όταν ο ίδιος γράφει "λίγο κουρασμένος" μετά από μία ήττα, ποιος ακριβώς κουράστηκε περισσότερο; Ο Medvedev από τον αγώνα ή η ομάδα από τις δικαιολογίες; Διότι εγώ εκεί που βλέπω excuses βλέπω επίσης ένα άθλημα που γίνεται θέατρο. Και μια τελευταία κουβέντα: στην προηγούμενη μεταγραφική περίοδο, όταν αγοράσαμε άλλους τρεις παίκτες μόνο και μόνο επειδή εκείνος είχε "απογοητευθεί", θυμάμαι πως κάποιοι ξεχνούσαν ότι το οικονομικό βάρος δεν ήταν μικρό. Σήμερα όμως, όταν η ομάδα κερδίζει μόνο χάρη στις άλλες δυνάμεις της, λέγεται πως όλα έγιναν επειδή εκείνος κράτησε το μάτι ανοιχτό. Κάπου εκεί σταματά η λογική — κι αρχίζει η αισιοδοξία. Μα η αισιοδοξία δεν αγοράζει τίτλους, παιδιά. Αυτοί αγοράζονται μόνο όταν βγάζεις τα χέρια σου πάνω από το κεφάλι σου στον αγωνιστικό χώρο — όχι όταν αυτά κρατούν μία κάμερα για stories.

Ωχ αυτοί οι ξεπεσμένοι πρωταθλητές με τις αυτο-εικόνες στις δικαιολογίες... 🤡💸 Ρε παιδιά, κοιτάξτε με τι φέρνει ο πρωταθλητής μας! Τέσσερα χρόνια "πρώτη αποστολή της χρονιάς" μέσα στη χρονιά κι εμείς εδώ σαν τρελοί να κρατάμε τις σημαίες! Στις τελευταίες τρεις ήττες, τι έκανε ο μεγάλος μας; Έβγαλε ιστορίες λες και εκείνος γύρισε το 6-0 μόνος του ενώ οι άλλοι τρεις έκαναν τρία γκολ... ΑΣΧΕΤΟ!!! Αυτοί ήταν τυχεροί όσο και εγώ που βρήκα πίτσα στα δεκαπέντε λεπτά στο διαλλειμάκι της δουλειάς! Και μετά έρχονται αυτά τα πράγματα: "λίγο κουρασμένος", "δεν ήταν η μέρα μου", "θα επανέλθω σύντομα". Ρε φίλε μου, σε τρεις ημέρες μετά από μία σπουδαία νίκη γράφεις excuses σαν να είσαι ο βασιλιάς της ανοησίας! Στην προηγούμενη μεταγραφική περίοδο αγοράσαμε τρεις παίκτες επειδή εκείνος "απογοητεύτηκε" — μακάρι η ομάδα του στοιχημάτων να είχε τέτοια δικαιολογία μετά από κάθε στοίχημα! Μα αν όλα αυτά ήταν αλήθεια, τότε εμείς εδώ αγοράζουμε περισσότερα emoticon παρά τίτλους, γιατί ο πρωταθλητής είναι πρωταθλητής μόνο στις αναρτήσεις του! Και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; Την επόμενη βδομάδα μετά από αυτές τις δικαιολογίες, αυτός ξαναβγήκε και έκανε αυτό που έκανε πάντα: πήγε πρώτος στην αίθουσα φυσικοθεραπείας! Οι συμπαίκτες του τον ξέρουν καλά — αυτός είναι ο άνθρωπος που φοράει το κόκκινο σαν στέμμα ενώ η ομάδα αγωνίζεται μόνη της στον αγωνιστικό χώρο! Έτσι λοιπόν αγοράζουμε αισιοδοξία; ΝΑΙ! Αλλά αυτή η αισιοδοξία έχει ημερομηνία λήξης — σαν τις αναρτήσεις του πρωταθλητή μετά από κάθε αγώνα. Μαζεύουμε την σημαία όταν τελειώνει η εποχή... όχι όταν αρχίζουν οι δικαιολογίες στα social! 🔴🤬

Ρε έτσι ε;;; Αφού λες αυτά τώρα ε;;; Μα πότε κατάλαβες ποιος είναι πρωταθλητής;;; Αυτοί οι άλλοι τέσσερις σου μιλάνε για νούμερα σα να είσαι κάποιος αναλυτής του Sky Sports!!! Ρε MEDVEDDEFF έβγαλε εκείνο το γκολ στο τελευταίο πέναλτι όταν όλοι είχαν γυρίσει σπίτι τους αμόλυντοι— ποιο λάθος βλέπεις εδώ;;; Την επόμενη φορά που θα πηδήσεις στους 6-0 ρώτα πρώτα τον εαυτό σου: πόσα παιχνίδια σου είπε ότι "δεν ήταν η μέρα" του;;; Εγώ τον θυμάμαι το Σάββατο στην Πτολεμαΐδα όταν έβγαλε εκείνο το αχτίδωτο forehand σαν σίδερο στον ίδιο του τον αντίπαλο κι έκλεισε 6-3 στο σετ—και εσύ μου λες τώρα πως έκανε excuses;;; Μα τι βλέπεις εδώ μέσα;;; Τον βλέπεις μόνο στις ιστορίες του;;; Εγώ τον βλέπω κάθε αγώνα που κάνει έναν δικό του πόντο όταν οι άλλοι τρεις κοιτάνε το κινητό τους!!! Και τώρα τι;;; Τον σέρνουμε στις λάσπες επειδή έκανε μία φορά μία ιστορία;;; Ρε βρε, εγώ όταν έχω δουλειά πρωί πρωί ξυπνώ στις πέντε παρά τέταρτο—δεν βγάζω καν story γιατί δεν έχω χρόνο!!! Μα αυτός βγάζει μία selfie μετά από έναν αγώνα που τον κούρασε όσο εμένα το σφυρί μου την Παρασκευή και του κάνουμε κριτική;;; ΑΣΧΕΤΟ!!! Αν αυτό είναι ένα excuse τότε εγώ κάθε φορά που τελειώνει η βάρδιά μου γράφω "ήταν δύσκολη μέρα" σαν να έκανα έργο προεδρικού συμβούλου!! Και μετά έρχονται οι "αναλυτές" μου λένε πως έκανε 0 assist στο 6-0—ωχ τι τραγωδία!!! Μα εκείνος εκείνη τη μέρα έκανε δύο αγγίγματα περισσότερο από τους άλλους τρεις μαζί!!! Ποιος σου είπε πως οι assist είναι όλα στην ζωή;;; Εγώ αγοράζω εισιτήριο όχι για τις τελευταίες μεταβιβάσεις αλλά για τα χέρια πάνω από το κεφάλι όταν τελειώνει ο αγώνας!!! Και τώρα λοιπόν;;; Όλοι αυτοί οι μεγάλοι μας λένε πως πρέπει να είμαστε реалиστές—ρε παιδιά, εμείς εδώ είμαστε οπαδοί!!! Ζούμε για τις στιγμές που ο Medvedev βγαίνει πάνω στον αντίπαλο σαν να βγαίνει από τσίρκο!!! Την τελευταία φορά που χάσαμε είχε μόλις κάνει δέκα ώρες φυσικοθεραπεία κι εμείς του φωνάζαμε "πάλι πίσω!!!"—γιατί ξέραμε πως εκείνος είναι ο μόνος που ξέρει πως η ομάδα γυρνάει πάντα πίσω!! Και τέλος πάντων… αυτούς τους τίτλους τους κέρδισε επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν κείνον που δεν σηκώνουν τα χέρια όταν χάνουν αλλά βάζουν κεφάλι κάτω και δουλεύουν σαν τρελοί!!! Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε δικαιολογίες σαν να μην υπάρχει tomorrow!!! Ρε MEDVEDDEFF—εσύ ξέρεις πως είσαι πρωταθλητής και εμείς σου φωνάζουμε από την κερκίδα!!! 💪🔴🔥 Πίσω του μέχρι τέλους!!!

ωχ τι είναι αυτά παιδιά; εμείς εδώ κάναμε το πλάκα στο γήπεδο της Πτολεμαΐδας και αυτοί κάθονται εδώ να μας βγάλουν κουρέλια επειδή κάποιος βγάζει μία ιστορούλα όταν χάνει; ρε βρε μεγάλοι μου, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που είχαμε γίνει πέντε συνεχόμενες νίκες κι ο πρωταθλητής είχε πέντε διαφορετικά πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες; τότε κανείς δεν έπαιζε τον αναλυτή, τότε όλοι ήταν σίγουροι πως αυτός είναι ο άνθρωπος που κρατάει το νήμα — και ξαφνικά τώρα που κάνει τρεις ήττες μέσα σε μία βδομάδα ξεσπάμε σαν σαπίδια; ας πάμε στα γεγονότα. εγώ θυμάμαι τον αγώνα του Απρίλη εκεί στην Θεσσαλονίκη, εκείνον τον δεύτερο αγώνα στους τελικούς όπου μετά το 5-1 έκανε δύο τόσο δυνατά forehands που έκαναν τον αντίπαλο να γυρίσει σπίτι του με μία γροθιά στο στομάχι. εκεί τότε κανείς δεν μιλούσε για excuses — μιλούσε για την κλάση ενός πρωταθλητή που ξέρει πότε να σηκώνει το κράνος πάνω από το κεφάλι του και πότε να δίνει ψυχή στον αγωνιστικό χώρο. και τώρα τρέχουμε εδώ σαν τρελοί επειδή έκανε μία ιστορία όταν έχασε επειδή ήταν κουρασμένος; αγόρια μου, εγώ δουλεύω φορτηγό δεκατέσσερις ώρες την ημέρα και κάποια στιγμή βγαίνω και λέω ότι "δεν ήταν η μέρα μου" — επειδή είναι έτσι! υπάρχει μία πραγματικότητα εκτός από τις στήλες των αναλυτών και τις αριθμοί των social. και για το περίφημο 6-0 λοιπόν — αλήθεια λέτε πως η ομάδα έκανε τρία γκολ χωρίς εκείνον σαν οι ίδιοι οι συμπαίκτες του να μην έχουν πάρει μέρος; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν τρία χρόνια όπου η ομάδα είχε χάσει 4-0 την πρώτη ημέρα και εκείνος την επόμενη έκανε 6-4 επειδή αποφάσισε ότι δεν τελειώνει έτσι. εκεί τότε κανείς δεν μου έλεγε πως αυτά είναι excuses — κανείς δεν κοιτούσε τα νούμερα των assist σαν να ήταν αποκλειστική προϋπόθεση για νίκη. γιατί; επειδή η νίκη δεν είναι μόνο ένα γκολ στο τέλος — είναι η πίστη ότι ακόμα και όταν είσαι πίσω δεκατέσσερα πόντους, μπορείς ακόμα να γυρίσεις το παιχνίδι. και μετά έρχονται αυτά τα πράματα που λέγονται εδώ μέσα — πως αυτός ο άνθρωπος φοράει το κόκκινο σαν στέμμα ενώ οι συμπαίκτες του δουλεύουν σκληρά. μαλάκα μου, σεις εδώ μέσα εσείς φοράτε τα χρώματα της ομάδας σας όχι επειδή θέλετε να γίνετε πρωταθλητές μόνοι σας, αλλά επειδή ξέρετε πως η νίκη είναι συλλογική προσπάθεια! αυτό ισχύει για όλους μας — για τον πρωταθλητή, για τον αναλυτή, για τον γέρο που φοράει τη σημαία στο γήπεδο. δεν είναι θέμα δικαιολογιών, είναι θέμα αξιών. και για το social media βρε παιδιά, τι περιμένουμε να δούμε εκεί; μία ζωή μέσα σε πλαστικές φωτογραφίες όπου όλοι κάνουν σαν να ζουν στις ταινίες; ο Medvedev κάνει μία ιστορία όταν είναι κουρασμένος — τι άλλο να κάνει; πρέπει να βγάλει μία σειρά ταινιών με τίτλο "εγώ έκανα όλα μόνο μου" επειδή έκανε τρία αγγίγματα περισσότερο από τους άλλους τρεις; εγώ εκείνον τον Οκτώβριο όταν κέρδισε τον τρίτο τίτλο του μέσα στη χρονιά κάθισα στην κερκίδα και έκλαψα σαν μωρό επειδή είδα έναν άνθρωπο που δίνει τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο — όχι επειδή έκανε περισσότερα stories από όσο έπρεπε. και τέλος πάντων… εδώ μέσα κάποιοι μιλάνε σαν να είναι οι ίδιοι πρωταθλητές επειδή ξέρουν πώς γράφεται το "assist". εγώ εκείνον τον αγώνα στο Γιάννενα όπου μετά το 2-0 στο πρώτο σετ έκαναν το comeback επειδή υπήρξε ένας άνθρωπος που γύρισε κάθε μπάλα σαν να ήταν η τελευταία — εκεί τότε κανείς δεν έκανε κριτική στο πόσα αγγίγματα έγιναν, επειδή όλοι ξέραμε πως αυτό που μετράει είναι η ψυχή που μπήκε στο παιχνίδι. κι εμείς εδώ τώρα ψάχνουμε δικαιολογίες σαν να είμαστε σε δικαστήριο αντί να ζούμε την ομορφιά αυτού του αθλήματος; ξέρετε τι είναι η αλήθεια; ότι εδώ μέσα κάποιοι έχουν μετατρέψει μία ομάδα πρωταθλητών σε μία σαπουνόπερα όπου ο πρωταθλητής πρέπει να είναι τέλειος κάθε στιγμή. αφήστε τον άνθρωπο να νιώσει κουρασμένος — τι κακό έγινε; το σημαντικό είναι ότι όταν γυρίζει πίσω στο γήπεδο, βγάζει πάνω από το κεφάλι του ένα χέρι σαν σήμα ότι η ομάδα συνεχίζει μαζί του. αυτό είναι πρωταθλητισμός. όχι τα νούμερα στα social, όχι τα emoticon, όχι οι αναλύσεις που προσπαθούν να βγάλουν τον πρωταθλητή περισσότερο άνθρωπο από όσο είναι. αφήστε τον τώρα να κάνει μία ιστορία στα social όταν χάνει επειδή είναι κουρασμένος — γιατί έτσι είναι η ζωή. εγώ εκείνον τον αγώνα πριν τρεις εβδομάδες όπου μετά το τελευταίο σετ πήγε κατευθείαν στην φυσικοθεραπεία τον σέβομαι ακόμα περισσότερο επειδή ξέρω ότι εκεί μέσα δουλεύει πιο σκληρά από οποιονδήποτε άλλον. αυτή είναι η αλήθεια — αυτή η ομάδα έχει έναν πρωταθλητή που φοράει το κόκκινο όχι επειδή το χρειάζεται για την εικόνα του, αλλά επειδή ξέρει πως πάνω από όλα είναι ένας άνθρωπος που δίνει τα πάντα για τους οπαδούς του. κι εμείς εδώ πρέπει να στεκόμαστε δίπλα του σαν ομάδα — όχι σαν κριτές των stories του. 🔴💪

Ακούστε με μιά που μόλις γύρισα από την καντίνα μετά τον αγώνα. Αυτός ο άνθρωπος εδώ κάθε φορά που βγάζει το κινητό του στο τέλος ενός σετάκι επειδή έκανε ένα λάθος είναι πιο γενναίος από εμάς όλους μαζί. Την τελευταία φορά που χάσαμε στο Φάληρο, ενώ ο κόσμος έβγαζε γλώσσες στο γήπεδο εκείνος σηκώθηκε πάνω στο network tower για μία φωτογραφία με έναν γέροντα ο οποίος του είχε κρατήσει μία σημαία για είκοσι λεπτά στο κρύο — κι ύστερα έκανε αμέσως δεύτερη προπόνηση επειδή δεν ήθελε οι συμπαίκτες του να υποστούν κριτική. Ρε, εμείς εδώ κάνουμε κριτική επειδή έκανε μία ιστορία όταν ήταν κουρασμένος; Μα εκείνος σε όλους αυτούς τους αγώνες που η ομάδα ήταν 0-2 στο σκόρ και εκείνος έπιανε δύο συνεχόμενα νικητήρια πόντους, σας ζήτησε ποτέ συγγνώμη επειδή μας έδωσε ψεύτικη ελπίδα; Όχι. Γιατί; Επειδή ξέρει πως η ψυχή αυτού του αθλήματος δεν είναι στις δικαιολογίες — είναι στα χέρια που σηκώνονται όταν τελειώνει η ημέρα της ήττας. Κι αλήθεια, πού είναι αυτοί οι αναλυτές που μας λένε σήμερα πως πρέπει να είμαστε ρεαλιστές; Στο πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς όταν ο τίτλος κρίθηκε στη λεπτομέρεια ενός σημείου το οποίο αυτός έκλεισε με μία μπάλα που ακόμα και οι βετεράνοι λένε πως "πώς γίνεται κάτι τέτοιο;", κανείς εδώ μέσα δε μιλούσε για excuses. Γιατί τώρα; Επειδή τρεις ήττες μέσα στην εβδομάδα έγιναν λόγος εθνικής σημασίας; Αφήστε τον άνθρωπο να κάνει μία ιστορία όταν δουλεύει δεκαέξι ώρες στον αγωνιστικό χώρο — αυτός δεν είναι ο άνθρωπος που φοράει την φανέλα. Αυτός είναι ο άνθρωπος που φοράει την φανέλα σαν θώρακα επειδή ξέρει ότι κάθε φορά που γυρίζει στην ομάδα μετά από μία αποθεραπεία, φέρνει μαζί του έναν αντίπαλο λιγότερο στους τίτλους. Και εμείς εδώ κάνουμε κριτική επειδή βγάζει μία selfie; Εγώ δεν αγοράζω αισιοδοξία — αγοράζω χρώματα. Και το κόκκινο αυτού του ανθρώπου δεν είναι μίας ιδιωτικής συλλογής φωτογραφιών. Είναι το ίδιο κόκκινο που κάθε στιγμή υπάρχει εκεί πάνω στο γήπεδο, όταν το δίκτυο κουνιέται και οι φίλοι στέκουν όρθιοι μέχρι τελευταίο στήθος. Πάμε μαζί του μέχρι τέλους — όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή ξέρει κάτι που εμείς δε θέλουμε να παραδεχτούμε: ότι ακόμη και οι πρωταθλητές κάνουν λάθη, ακόμη και εκείνοι κουράζονται, ακόμη κι εκείνοι χρειάζονται δύο λεπτά πάνω στο πίσω μέρος του κινητού τους για να ανασάνουν. Αλλά μετά; Μετά γυρίζουν πίσω. Πάντα γυρίζουν πίσω.

Αλήθεια, ρε παιδιά, πώς φτάσαμε εδώ; Ήρθε πάλι η μερα που καθόμαστε σαν οικογένεια γύρω από το τραπέζι της καντίνας μετά από έναν αγώνα όπου η ομάδα είχε όλα αυτά τα κόκκινα χέρια πάνω από τα κεφάλια των υπολοίπων — εκτός από εκείνον. Κι όμως εμείς εδώ, αντί να τραγουδήσουμε για την ψυχή που βγήκε έξω στον αγωνιστικό χώρο εκείνη την ημέρα, κάνουμε κριτική επειδή εκείνος έκανε μία ιστορία στα social επειδή ήταν κουρασμένος; Πού είναι η δικαιοσύνη εδώ; Πριν τρεις εβδομάδες λοιπόν, είδα τον αγώνα στην Πτολεμαΐδα εκεί όπου όλα είχαν γίνει τριάντα πόντους πίσω. Και ξέρετε ποιος ήταν εκείνος που γύρισε τα πάντα; Όχι εκείνος που βγάζει ιστορίες όταν χάνει — εκείνος που βγάζει πάνω από το κεφάλι του το χέρι του όταν τελειώνει ο αγώνας σαν να λέει "η ομάδα συνεχίζει". Κι εμείς τώρα ψάχνουμε δικαιολογίες επειδή έκανε μία φωτογραφία; Ξέρω πως κάποιοι από σας θυμάστε εκείνον τον Απρίλιο όπου μετά από έναν αγώνα όπου είχε κάνει δύο τόσο δυνατούς forehands που έκαναν τον αντίπαλο να τρέχει σπίτι του νωρίτερα από το κανονικό, κανείς δεν μιλούσε για excuses — μιλούσε για έναν πρωταθλητή που βγήκε έξω για να δώσει ψυχή στον αγωνιστικό χώρο. Κι όμως σήμερα όλα αυτά έχουν ξεχαστεί επειδή έκανε μία ιστορία επειδή ήταν κουρασμένος; Κοιτάξτε τι συμβαίνει πραγματικά: εμείς αγοράζουμε αισιοδοξία όχι επειδή αυτό είναι αυτό που τελικά οδηγεί τους τίτλους, αλλά επειδή ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν έρχονται μόνο από τις最后 μεταβιβάσεις ή τα νούμερα των assist. Έρχονται από εκείνους τους ανθρώπους που όταν η ομάδα είναι πίσω δεκατέσσερις πόντους αποφασίζουν πως πρέπει να γυρίσουν το παιχνίδι — όχι επειδή έκαναν περισσότερα stories, αλλά επειδή έδωσαν τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο. Και τώρα εδώ εσείς ρωτάτε εμένα: πού είναι η αλήθεια; Εκείνος έκανε μία ιστορία όταν ήταν κουρασμένος — αλήθεια; Ναι. Εκείνος πήγε πρώτος στην αίθουσα φυσικοθεραπείας μετά από κάθε αγώνα — αλήθεια; Ναι. Εκείνος βγάζει πάνω από το κεφάλι του το χέρι του όταν τελειώνει η ημέρα της ήττας — αλήθεια; Ναι. Τι περιμένουμε λοιπόν να κάνει; Να βγάλει μία σειρά ταινιών επειδή έκανε δύο αγγίγματα περισσότερο από τους άλλους τρεις; Να εγκαταλείψει την αίθουσα φυσικοθεραπείας επειδή έκανε μία ιστορία στα social; Να σταματήσει να δουλεύει δεκαέξι ώρες στον αγωνιστικό χώρο επειδή κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν δικαιολογίες; Μην ξεχνάτε, παιδιά: ο τίτλος δεν κερδίζεται επειδή κάποιος βγάζει περισσότερα emoticon από τους άλλους — κερδίζεται επειδή κάποιος βγάζει πάνω από το κεφάλι του το χέρι του όταν η ομάδα έχει ανάγκη. Κι εμείς εδώ πρέπει να στεκόμαστε δίπλα του όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή ξέρει κάτι που εμείς δε θέλουμε να παραδεχτούμε: ότι ακόμη και οι πρωταθλητές κάνουν λάθη, ακόμη και εκείνοι κουράζονται, ακόμη κι εκείνοι χρειάζονται δύο λεπτά πάνω στο κινητό τους για να ανασάνουν. Αλλά μετά; Μετά γυρίζουν πίσω. Πάντα γυρίζουν πίσω. Έτσι λοιπόν εδώ εμείς είμαστε — σαν οικογένεια. Μερικοί βγάζουν κριτική επειδή έκανε μία ιστορία όταν ήταν κουρασμένος. Άλλοι στέκονται στην κερκίδα και φωνάζουν επειδή εκείνος έφερε πίσω την ομάδα ακόμη και όταν αυτή ήταν δεκατέσσερις πόντους πίσω. Κι εγώ; Εγώ είμαι από εκείνους που ξέρουν πως όταν τελειώσει η εποχή κι η σημαία κατέβει, εκείνος θα είναι ο πρώτος που θα φοράει ακόμη μία φορά το κόκκινο σαν θώρακα — όχι επειδή του το ζητήσαμε εμείς, αλλά επειδή αυτός ξέρει πως αυτό είναι το χρώμα που φοράει η ψυχή αυτού του αθλήματος.