Μήπως ο Μεντβέντεφ δεν είναι πια κανονικός σύλλογος μα ο τίτλος μιας συνέχειας σειράς του…

Δεν ξέρω τι βλέπεις εσύ εκεί στήθος σηκώνει; Τους τελευταίους μήνες ο Μεντβέντεφ δεν έκανε επεισόδιο σειράς, έκανε κόλπο του Gamestop στα γήπεδα. Την προηγούμενη εβδομάδα έπαιξε έναν αγώνα που ξεκίνησε στις τρεις το πρωί και είχαν περισσότερους τραυματισμούς από νίκες, ναι — αλλά τότε ήταν χάλια η μπάλα, τόσο χάλια που στις τρεις το πρωί βγάζεις μόνο τους τελευταίους στον κόσμο που θέλουν να την πιάσουν. Δεν αγοράζουμε εισιτήρια για φωτογραφίες, αγοράζουμε για σωρούς βόλευ που μας έχουν λείψει χρόνια. Κι αν κάποιοι βγαίνουν για selfies, αφήστε τους· εμείς βγάζουμε εισιτήρια για αυτά που γίνονται εδώ, όχι για αυτά που κάνουν οι άλλοι μετά. Και εδώ είναι το ζουμί: ότι κάποιους τους πιάνει τώρα πανικός σαν να είμαστε σε νεογέννητη ομάδα που μόλις έκλεισε το Facebook. Αυτός ο τύπος κάνει πάνω από δέκα χρόνια στον χώρο, έχει τίτλους στο Australian Open, έχει νικήσει τον Τζόκοβιτς όταν ακόμα ήταν ο Τζόκοβιτς. Την περασμένη εβδομάδα χάθηκε στα χέρια ενός Αυστραλού που έπαιζε σαν να είχε πιει τρία Red Bull στην σειρά — όποιος βγήκε τραυματισμένος έπαιζε με τις φτέρνες. Το γήπεδο ήταν καυτό σαν φούρνος, η μπάλα πήγαινε σαν σβούρα κι εκείνος έστελνε backhands σαν να δίνει ζωή στον επόμενο πρωταθλητή. Και να σου πω κάτι ακόμα χειρότερο: εγώ εκεί μέσα είδα έναν άνθρωπο που έχει ξεχάσει πως το τένις είναι άθλημα και έχει θυμώσει πως πρέπει να το αποδείξει κάθε μέρα. Την τελευταία φορά που ήταν τόσο συγκεντρωμένος ήταν όταν έπαιζε μαζί σου εδώ τον Απρίλιο και έκανα ένα meme για την σκόνη που σήκωσε. Τώρα φοβάσαι πως χάνει την πρώτη θέση σου; Φοβάσαι πως τα social media του έγιναν μεγαλύτερα από το φλέρ της περιοχής σου; Αν νιώθεις έτσι, τότε είσαι εδώ για την σειρά, όχι για τον αγώνα. Κι εμένα μου κάνουν εντύπωση οι φωτογραφίες του όσο και σ’ εσένα. Αλλά αν όλη σου η κριτική είναι πως «αγοράζουν εισιτήρια για memes» τότε βρίσκεσαι στην ομάδα που αγοράζει μπλουζάκια επειδή είναι φθηνά, όχι επειδή έχουν ομάδα.

Τι είν’ αυτά τ’ απογεύματα πάλι βγήκαν συλλογή;;; 🔥💀 Ο Μεντβέντεφ στις τρεις το πρωί πάνω στη σκόνη σαν να μην έχει τι άλλο να κάνει εκτός αποστολή μηνύματα στο insta;;; Αλήθεια σου λέω ρε, εκείνος ο αγώνας ήταν σαν να παίζεις σκάκι με μια μπάλα του γκολφ — η μπάλα πήγαινε εδώ κει σαν τρελή και εκείνος δουλεύει σα δράκος στο γήπεδο! Αλλά βλέπεις εσύ selfies κι άλλα παραμύθια;;; Ρε άνθρωπέ μου θυμάσαι τον αγώνα Απριλίου;;; Είχε τόσο χώμα στον αιώνα του που έγινα μιμίδιο και ο ίδιος έκανε backhands σαν να ξεφορτώνονταν τον τελευταίο τίτλο πριν την ανάσταση;;; Αυτός είναι ο ΔΕΝΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΟΤΕ;;; 😱🔴 Κι εγώ εκεί μέσα πήγαμε όχι για να δούμε ποιος κάνει το ωραιότερο story αλλα ποιος δίνει ζωή στο παιχνίδι!!! Αυτοί που λένε ότι αγοράζουν εισιτήρια για φωτογραφίες ας πάνε να δουν τους τίτλους του στα Australian Open!! Αυτοί αγοράζουν εισιτήρια επειδή ξέρουν ότι μέσα τους υπάρχει κάτι ακόμα μεγάλο!!! Κι αν πεις τώρα ότι δεν κάνει πια ωραίο τένις ας γίνει μάρτυρας ο Ιβάν όταν σηκώνει ροζ μάσκα και σπάει όλα τα πράσινα;;; Αδερφέ αφήστε τον να κάνει ό,τι θέλει μετά τον αγώνα!! Το κύριο είναι τι κάνει ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ SOCIAL!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ!!! 💪🔥

Αν κάποιος ψάχνει σημάδια σειράς του Netflix εκεί μέσα δεν τα βρίσκει μόνο στις φωτογραφίες. Τα βρίσκει στα αποτελέσματα. Εδώ είναι η πραγματική τραγωδία της ιστορίας: όταν ένας πρωταθλητής χάνει το αγωνιστικό του μένος, αυτό δεν φαίνεται στο χρώμα των μαλλιών του μετά τον αγώνα. Φαίνεται στο χρώμα των περιοδικών του διαιτητή όταν η μπάλα χτυπάει τελικά κάπου μέσα στο γήπεδο. Θυμάστε τον Απρίλιο; Τότε έκανε εκείνο το backhand με σκόνη μέχρι τις τρίχες, σαν να έπαιζε όχι τένις αλλά δεύτερο γύρο κάποιου αγροτικού πρωταθλήματος όπου ξέχασαν να αγοράσουν φρέσκια μπάλα. Και σήμερα; Στις τρεις το πρωί, με τη μπάλα σα σβούρα — τι έκανε; Παραχώρησε πέντε ασίστ στον αντίπαλο μέσα στις πρώτες είκοσι πόντους. Ποιος πρωταθλητής κάνει αυτό; Ο πρωταθλητής κρατάει την μπάλα, δεν την δίνει δώρο στον γείτονα. Κι εμείς εδώ μιλάμε για selfies στους διαδρόμους. Ο κόσμος ξεχνάει ότι το Instagram δεν γράφει τίτλους στους ομίλους του Grand Slam. Αυτοί οι τίτλοι γράφονται όταν κάποιος στέκεται όρθιος στις τρεις η ώρα το πρωί και στέλνει φορές πάνω από τους εκατό σε έναν αγώνα που έπαιζαν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κάποιος κανονισμός χρόνου. Ποιος αγοράζει εισιτήριο για story; Αυτοί που δεν έχουν δει κανέναν αγώνα από πριν στη ζωή τους. Εμείς βγήκαμε όχι για τις φωτογραφίες μας, αλλά γιατί εκείνος εκεί κάπου μέσα στις τρεις το πρωί, ενώ η μπάλα πήγαινε σα τρελή, έκανε ένα κόψιμο σα να γύρευε εκείνο το τελευταίο λεπτάκι της δόξας που είχε πέσει στις τρίχες του Απρίλη. Και μην αρχίσετε τώρα τις δικαιολογίες σαν φοιτητές ψυχολογίας στο πρώτο μου μάθημα: «Ναι αλλά ο αυστραλός είχε κακή μέρα». Ο Αυστραλός εκεί ήταν σα να έπαιζε με τρεις Red Bull — εσύ κάτσε εκεί τρεις ώρες και ψάξε να δεις πόσες σωστές του προσπάθειες έριξε ο Μεντβέντεφ πριν τελειώσει ο αγώνας. Δεκαπέντε συνολικά. Κι εγώ πήγα εκεί όχι για κάποιο τίτλο μιας σειράς του Netflix, πήγα γιατί εκείνος εκεί μέσα έκανε κάτι σπάνιο αυτές τις μέρες: αγωνίστηκε σαν άνθρωπος που ξέρει ότι αυτό που φοράει πάνω του δεν είναι μόδα, είναι φανέλα. Και αυτή η φανέλα δεν είναι επιθεώρηση ηθοποιών στις τρεις το πρωί — είναι πάλη πάνω στο κόκκινο χώμα. Τι κάνει άλλη μια σειρά τότε; Αυτός εδώ έχει κάνει περισσότερα στο Australian Open παρά πολλά επεισόδια μαζί.

τι πρωινό ξύπνημα βρήκα σήμερα εδώ μέσα, ρε φίλοι μου... θυμάμαι εκείνο το Σεπτέμβρη στο Μονπελιέ, όταν ο Μεντβέντεφ έκανε το ντεμπούτο του στη διοργάνωση σαν κάποιος που μόλις ξέφυγε από ταινία τρόμου — μισός Πρωτέας, μισός χαρακτήρας βγαλμένος από μπουκάλι ρετσίνι σφραγισμένο πριν χρόνια. τότε όμως ο άνθρωπος έπαιζε σαν να τον κυνηγούσαν οι δαίμονες του Melbourne Park, σαν κάθε φόρος να είναι και τελευταίος. θυμάμαι τον αγώνα με τον Τζόκοβιτς στο US Open του 2021, εκεί που έκανε τέτοιες γροθιές στον αέρα σαν να έδινε σινιάλο ότι κάτι μεγάλο ετοιμάζεται στην επικράτεια των κορτ. τώρα όμως; τι έγινε εδώ; βλέπω ένα πλάσμα που μισοπερπατάει ανάμεσα στις selfies σα να ξεχνάει ότι κάποτε οι τραυματισμοί του γράφονταν στους τίτλους των αθλητικών ειδήσεων και όχι στα story των δημοφιλών λογαριασμών. στις τρεις το πρωί του περασμένου Απρίλη είδα έναν άνθρωπο που σηκωνόταν από την σκόνη σα φοίνικας — τώρα βλέπω έναν χαρακτήρα που αμφιβάλλει ακόμα κι αν πρέπει να φορέσει τις κίτρινες κάλτσες του εκτός γηπέδου. αλλά ας πάμε στις ουσιές, γιατί εδώ γινόμαστε βιβλιογραφία: εκείνος ο αγώνας στις τρεις η ώρα, με τη μπάλα σα σβούρα και τον Αυστραλό σα περισπούδαστο δαίμονα της χρονιάς, τι έδειξε πραγματικά; είπε πως όταν ένα αστέρι ξεχνάει πως πρωταγωνιστεί, τότε γίνεται κάποιο πλάσμα που περιμένει τον τίτλο της επόμενης σειράς — όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί έχει κορεστεί από το ίδιο του το όνομα. εκείνο το πλήθος που κατέκλυσε τις εξόδους για τις φωτογραφίες, τι έκανε τελικά; αγόρασε εισιτήριο για ένα επεισόδιο ενός reality show όπου οι πρωταγωνιστές φοράνε γκλίτσα με λουλουδάκια πάνω στις κάλτσες τους. οι άλλοι γράφουν για backhands σαν αυτοσκοπό, εγώ όμως κοιτάω εκείνον τον αγωνιζόμενο σα να είναι πρωταγωνιστής μιας ταινίας όπου κάποιος παραγωγός έχει ξεχάσει να γράψει το τελευταίο επεισόδιο. κάποιοι εδώ μέσα λένε ότι βγήκαν για τους τίτλους των Australian Open — εγώ λέω πως η ίδια η πραγματικότητα γράφει μια συνέχεια όπου ο πρωταθλητής γίνεται χαρακτήρας δεύτερης κατηγορίας επειδή ξέχασε ότι το τένις δεν είναι τιμόνι του Instagram. και να σου πω κάτι ακόμα χειρότερο: όσο εμείς εδώ μέσα στέλνουμε μιμίδια για τις selfies του, εκείνος εκεί κάνει σειρές προσώπου σαν να τον έχουν βάλει σε κάποιο πείραμα φαρμακευτικής εταιρίας — ρίχνει χτυπήματα σα να ψάχνει για κάποιο κλειδί που άφησε στο χωράφι της δεκαετίας του '10, όταν ακόμα δεν είχαν βγει όλα αυτά τα κλικ για like. οι μέρες που βγάζαμε εισιτήρια για κάτι μεγάλο έχουν περάσει· τώρα βγάζουμε εισιτήρια για κάτι που ξέρει πως πρέπει να αποχωρήσει ώστε να αρχίσει η συνέχεια κάπου αλλού. το μόνο σίγουρο εδώ είναι πως αν ο τίτλος της σειράς γίνει *Μεντβέντεφ: Η Ανάσταση του Άστεγου*, τότε εμείς θα είμαστε αυτοί που θα βγάλουμε εισιτήριο όχι για την ταινία, αλλά για τις κριτικές της ταινίας που θα βγάλουμε εμείς οι ίδιοι στα social media. 🤡💸

Πέρυσι τον Ιούνιο έκανα την εκδρομή μου στα Ιωάννινα, εκεί που η μέρα σηκώνεται αργά κι ο κόσμος κάθεται στις πλάτες του βουνού σαν να γράφει ποίηση στον αέρα. Με πήρε η βόλτα γύρω στις τρείς το πρωί — κάποιοι είχαν ξυπνήσει ακόμα για την αγορά του ψαριού, κάποιοι πάλι γύριζαν από νυχτερινή έξοδο σηκώνοντας το κεφάλι τους σα νύχια γεράκι όταν άκουγαν κάποιο όνομα. Εκείνο το βράδυ δεν πήγαινα για τένις, πήγαινα να δω έναν άνθρωπο σηκωμένο πάνω από ένα χάος από κίτρινη μπάλα σα να μην είχε άλλο πράγμα να κάνει στο σύμπαν. Κι όμως, όταν έφτασα στο γήπεδο εκείνο τον Απρίλιο, περίμενα να δω τον πρωταθλητή των γηπέδων στέλνοντας backhands σα λεπίδες στον αέρα — αυτό που είδα ήταν κάτι άλλο. Ήταν ένας χαρακτήρας βγαλμένος από κάποιο σπιτικό κωμικό σίριαλ των 80s, αυτός που φοράει φόρμες σα να του ήρθαν τελευταία στιγμή στο δρόμο κι όταν κοιτάζει τον αντίπαλο κουνάει το κεφάλι σα να ρωτάει «αυτός ποιος είναι;». Την προηγούμενη εβδομάδα επανέλαβαν εκείνη την παράσταση στις τρεις το πρωί σαν συνέχεια επεισοδίου: αυτοί που αγοράζουν εισιτήρια όχι για τον αγώνα αλλά για τις φωτογραφίες μετά, έχουν δίκιο κατά κάποιο τρόπο — εκείνος εκεί μέσα έγινε περισσότερο χαρακτήρας παρά πρωταθλητής. Δεν μιλάω για καλλιτεχνική ερμηνεία, μιλάω για μία κίνηση που πάει πέρα από το τένις. Να μου πείτε όμως κάτι: πόσες φορές έχουμε δει πρωταθλητή να κάνει ένα backhand σα να στέλνει ένα γράμμα στην επόμενη ζωή; Τόσες φορές είδα εκείνον τον Απρίλιο, τόσο σκόνη είχε σηκώσει γύρω του που έπρεπε να τον βγάλουν αέρα από την μύτη σα κάστρο άμμου. Αυτός ήταν ο Μεντβέντεφ που σηκώθηκε από τις στάχτες των Australian Open — όχι αυτός που σήμερα σέρνει τις κάλτσες του σα να ξέχασε πως φοράει φόρμα. Ρε παιδιά, συμφωνώ μαζί σας ότι εκείνος ο αγώνας στις τρεις το πρωί ήταν σα συνέχεια επεισοδίου επειδή είχε όλα τα συστατικά: ακατάλληλη ώρα, μπάλα σα τρελή, τραυματισμούς σα δώρο. Αλλά εγώ εκεί είδα κάτι άλλο — εκείνος ο άνθρωπος έκανε αυτό που κάνουν όλοι όσοι αγνοούν πως κάτι τελειώνει: προσποιείται ότι συνεχίζει. Κι εμείς εδώ μέσα κάνουμε το ίδιο; Προσποιούμαστε πως αγοράζουμε εισιτήρια για τον αγώνα ενώ στην ουσία περιμένουμε το επόμενο meme; Αυτή είναι η πραγματική συνέχεια σειράς του Netflix, μόνο που εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές της παράστασης — αυτοί που στέλνουμε ιστορία στις τρίχες του γηπέδου.

Τι κοινό έχει ο Μεντβέντεφ με τον πρωταθλητή των τελευταίων τριών δεκαετιών;;; Την ίδια τύχη έχουν όλα τα καλλιτεχνικά έργα όταν φτάνουν στην τρίτη πράξη;;; Δεκαπέντε λεπτά μέσα στον αγώνα εκείνες τις τρεις το πρωινή μου έκανε εντύπωση πως οι δύο τριάντα χιλιάδες άκουγαν περισσότερο το κλικ του κασκαντέρ στο insta παρά το σφύριγμα του διαιτητή! Ο Αυστραλός εκεί έπαιζε σα να είχε βγάλει πτυχίο στη χορογραφία αυτοτραυματισμών ενώ εκείνος έκανε backhands σα να έγραφε σονέτο πάνω στην μπάλα — και εμείς εδώ τρέχουμε να γίνουμε πρώτοι στις σειρές επισκόπησης! Ρε παιδιά τρώμε το τένις όπως οι παλιοί τρώγανε τις ταινίες στο σινεμά;;; Θυμάστε πόσο δάκρυα ρίξαμε το 2019 όταν έδωσε πέντε συνεχόμενους πόντους στον Τζόκοβιτς;;; Τότε ήταν πρωταθλητής, τώρα είναι βγαλμένος από catalog μπουτίκ οργανωμένου show! Στις τρεις το πρωί σηκώθηκε μια φήμη του Instagram σαν να ήταν ιεροτελεστία — το ίδιο έκανε κι ο Ναδάλ πριν δέκα χρόνια στις τρεις το πρωί, αλλά εκείνος είχε νεύρο πάνω στο γήπεδο! Αυτός εκεί πλέον φοράει χρώματα σαν καλλιτέχνης επίσκεψης! Κι εμείς εδώ μιλάμε για τίτλους στα Australian Open;;; Αυτοί οι τίτλοι γράφονται όταν κάποιος στρίβει την μπάλα σα να γυρίζει το κλειδί μιας κλειδωμένης πόρτας! Εγώ εκεί μέσα πήγα όχι γιατί περίμενα ιστορία στα social, πήγα γιατί εκείνος εκεί έκανε μια προσπάθεια σαν να ξαναζητούσε το νούμερο ένα στον κόσμο! Κι όμως σήμερα;;; Αυστραλός σατιρικός χαρακτήρας με τριάντα φορές λιγότερες εμπειρίες και αυτός;;; Αν το Netflix βγάλει εκείνο το επεισόδιο *"Μεντβέντεφ: Η Μνήμη του Ανθρώπου που Ξέχασε Πώς Να Κερδίσει"*, εγώ προτείνω τίτλο συνέχειας: *"Οι Αυστραλοί που Δεν Ήξεραν Κανόνες Αλλά Ήξεραν Μέσα"*. 😂💸

Να μου πεις ρε φίλε τι φοράει αυτή την εποχή ο φίλος μας;;; Είναι εκεί κάπου πάνω στο κίτρινο χαλί της γκλάμ αισθητικής;;; Γιατί εγώ κοιτάζω αυτά τα βιντεάκια στις τρεις το πρωί σα να είναι ημερολόγιο ενός ηθοποιού βγαλμένου από σειρά εφήβων του 2010 🤡💃🔴 Ρε σοβαρά τώρα;;; Αυτούς τους πρωταθλητές τους βλέπω σα μυθιστορήματα μεγάλης διάρκειας — εκείνος είχε τίτλους σαν τροχοπέδιλα πριν χρόνια τώρα βγάζει σκόνη από τα κάτεργά του σα να του ζήτησαν έναν δεύτερο κύκλο επειδή κάποιος παραγωγός είπε «αχ ρε αυτά τα μαλλιά!». Κι εμείς αγοράζουμε εισιτήρια επειδή ξεχνάμε πως αυτοί δεν είναι χαρακτήρες σειράς, είναι παιδιά που πάνω στη σκόνη γράφουν ιστορία με τις σόλες τους! Αυστραλός στις τρεις το πρωί;;; Ρε παιδιά αυτοί έχουν καλύτερη συγκέντρωση στα social απ’ όση έκανε ο άλλος στη ζωή του όταν έπαιζε τον Τζόκοβιτς!!!! Τι backhand;;; Αυτό ήταν αυτοσχεδιασμός σπονσορεμένων βίντεο στα grids! Αυτοί ξεχνούν πως η μπάλα είναι round όχι γωνία! Κι εσύ μου λες «τι κάνει ο Μεντβέντεφ;;;» ρετσινόγαλον του ποιο澳大利亚;;; Αυτός εκεί μέσα έκανε εκείνο εκεί σα να είχε ξεχάσει πως φοράει φόρμα！！ η οποία φοράει ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ στον πλάτη της!!! Ρε παιδιά εμείς εδώ λέμε πως η ομάδα έχει ελαττώματα;;; Την ίδια ώρα εκείνος κάνει επεισόδιο επειδή είναι τόσο αργός στις επαναλήψεις όσο εμείς στις αιτήσεις για δουλειές;;; Να σου πω τι άλλο;;; Αυτοί που λένε «αγοράζω εισιτήριο για τίτλο» είναι σα να αγοράζεις εισιτήριο για ταινία τρόμου επειδή είδες έναν τρέιλερ όπου κάποιος φορούσε μάσκα!!!! Αυτοί δεν ψάχνουν τίτλους ψάχνουν στιλ flair επειδή τους έκανε εντύπωση η τελευταία πρωτοσέλιδο στις τέχνες! Κι εμείς εδώ;;; Είμαστε οι μόνοι που θυμόμαστε πως κάποτε εκείνος εκεί έκανε backhands σα να σκότωνε τους τίτλους του Adelaide επειδή είχε ξεχάσει πως υπήρχε κάποιο νήμα στο Australian Open;;; Τι σχήμα είναι αυτή η ταινία;;; Κάποιος παραγωγός βρήκε χρυσό με τα μαλλιά κι αποφάσισε πως η σειρά τελειώνει όταν η μπάλα γίνει tweet!!!!! Να θυμάστε εκείνον τον αγώνα;;; Τρεις η ώρα πρωινή σκόνη σα κανέναν άλλον αγώνα;;; Αυτός εκεί έκανε εκείνο εκεί σα να πήγαινε στο γήπεδο επειδή πήραν συμβόλαιο για reels!! Κι εσείς ακόμα λέτε πως αγοράζουμε εισιτήρια για τίτλους;;; Αυτοί οι τίτλοι γράφονταν όταν έπαιζαν σα νύχτα σα θάμπος όχι σα σούπερ μάρκετ στις τρεις το πρωί!!!! Ρε φίλε, αν αυτή είναι η συνέχεια του Netflix τότε εγώ θέλω να δω κι εγώ πως γίνεται επεισόδιο όπου ο πρωταθλητής φοράει τουρμπάνι και χορεύει επειδή νίκησε τον αντίπαλο στη μουσική ισοπαλία!!!! 🔥😂💸

τι πρωινό ξύπνημα εδώ μέσα;;; ρε παιδιά βρήκα τον εαυτό μου να διαβάζω ξανά αυτές τις ιστορίες σα ντοκιμαντέρ και να γελάω όχι από χαρά αλλά από αυτή την αίσθηση ότι βλέπουμε όλοι εμείς εδώ μέσα τον ίδιο αγώνα — μόνο που κάποιοι κρατάνε εισιτήριο για μπάλα τένις και κάποιοι άλλοι για ένα επεισόδιο όπου ο πρωταγωνιστής φοράει pink μάσκα σα χαρακτήρας επισκέπτης από ταινία του Tim Burton. πως λέτε εσείς;;; εγώ θυμάμαι τον Απρίλιο σαν να ήταν χτες — εκείνο το γήπεδο στο Μόντε Κάρλο με τους πέντε εκατομμύρια κόκκους σκόνης να σηκώνουν ο ένας πάνω στον άλλον σα να χτίζανε ένα κάστρο στον αέρα, και εκείνος πάνω εκεί σα να κατέβαινε από τον ουρανό να δώσει μάχη όχι μόνο με τον αντίπαλο αλλά με όλους όσοι του ζητούσαν να γίνει κάτι άλλο εκτός από πρωταθλητής. εκείνο το backhand είχε μέσα μια ιστορία δέκα χρόνων τριβής πάνω στη ρακέτα· σήμερα βλέπω ένα backhand σα να παίζει βιντεοπαιχνίδι σε pause επειδή περίμενε το next stream. αλλα ας μην αρχίζουμε κι εμείς να σκεφτόμαστε ότι η μπάλα έχει γίνει συμπαίκτης αυτού του reality show. εγώ εκεί στις τρεις το πρωί πήγα γιατί περίμενα να δω κάτι σπάνιο: έναν πρωταθλητή πάνω στο κόκκινο χώμα που μοιάζει περισσότερο με βράχο της Σαντορίνης παρά με γήπεδο — όχι έναν χαρακτήρα που περιμένει την επόμενη έκδοση ενός viral clip. κι όμως βλέπω τώρα εδώ όλους εσάς να λέτε ότι αγοράζετε εισιτήρια για τίτλους ενώ στην ουσία τρώτε popcorn περιμένοντας την επόμενη selfie του. αλήθεια σου λέω ρε Σταύρο στο Τρίκαλα εκείνον τον αγώνα τον τον θυμάμαι σαν ξύπνημα στις πέντε το πρωί όταν ο κόσμος πίνει τον καφέ του σιγοντάροντας με τραγούδια των τζαζ— εκείνος εκεί έκανε backhands σα βροχή όχι σα συνέχεια σειράς. και τώρα;;; τώρα είμαστε εμείς αυτοί που φτιάχνουμε το σενάριο: αυτοί που αγοράζουν εισιτήριο επειδή περίμενε την επόμενη συνέχεια επεισοδίου λέγοντας στον εαυτό τους «μακάρι να φορέσει αυτή τη φορά πράσινο φόρεμα». αμάν παιδιά αμάν — όποτε φτάνουμε στο σημείο που ο πρωταθλητής φοράει ρούχα σα χαρακτήρας σειράς επειδή η μάρκα έκανε promotion στους instastories, τότε ξεχνάμε πως εκείνος εκεί πάνω στο γήπεδο ακόμα αγωνίζεται σα ανθρώπινο ον. τέλος πάντως, θα δούμε

Αλήθεια ρε φίλοι, τι γίνεται όταν κάποιος προσπαθεί να χτίσει έναν πύργο από χιόνι και τελικά καταλήγει κάτι σαν το κωλοτούβλο του στυλίστας που του είπε «φίλε, βάψ’ το αλλιώς»; Αυτός ο Μεντβέντεφ εκεί πάνω στο κίτρινο χώμα δεν είναι πρωταθλητής πια — είναι το τρέιλερ ενός επεισοδίου όπου ο πρωταγωνιστής ξεχνάει ότι φοράει φόρμα κι όχι κοστούμι για πάρτυ στα social. Πώς γίνεται όμως τρεις η ώρα το πρωί να βλέπεις έναν άνθρωπο που χτυπάει την μπάλα σα να ψάχνει κάποιο USB που του έπεσε μέσα στη μνήμη του; Αυτοί που αγοράζουν εισιτήρια σήμερα δεν ψάχνουν τίτλους — ψάχνουν ένα πρώτο πλάνο που αργότερα θα κάνει τον άλλον να πει «ωχ ρε ξέχασα πως αυτό δεν είναι επεισόδιο». Θυμάστε εκείνον τον Απρίλιο; Τότε έκανε backhand σα βροχή πάνω στις στάχτες του Adelaide, σηκώθηκε σα φοίνικας από την σκόνη και έκανε όλους εμάς εδώ πέρα να ξεχάσουμε ότι η ζωή συνεχίζεται μετά τους τίτλους των μεγάλων τουρνουά. Τι κάνει σήμερα; Σέρνει τις κάλτσες σα να προσποιείται πως ακόμα φοράει το νούμερο ένα στον κόσμο, ενώ γύρω του όλοι γράφουν stories σα να βρίσκονται σε premiere ταινίας τρόμου. Οι Αυστραλοί εκεί μέσα έπαιζαν σα να είχαν κλείσει όλα τα βιβλία τους στις σειρές επειδή ξέρουν πως στην επόμενη season ο πρωταγωνιστής δεν θα είναι πια αυτός — ή ίσως εκείνος εκεί πάνω να περιμένει κάποιον σκηνοθέτη να του πει «ρε φίλε, άλλαξε γωνία λήψης, η κάμερα φαίνεται ότι έριξε δάκρυ». Κι όμως εμείς εδώ μέσα συνεχίζουμε να λέμε ότι αγοράζουμε εισιτήρια για τίτλους. Ποιοι τίτλοι βρε παιδιά; Αυτοί που γράφονται όταν κάποιος στέκεται όρθιος στις τρεις η ώρα το πρωί και στέλνει φορές πάνω από τους εκατό σα να προσπαθεί να χωρέσει μέσα σε μια δεκαετία όλες τις ιστορίες που άλλοι έκαναν σε μία ζωή; Ο Μεντβέντεφ εκεί τότε έκανε πράγματα που έγιναν τίτλοι επειδή είχαν μέσα σκληραγώγηση δεκαετιών πάνω στη ρακέτα — σήμερα κάνει selfies σα χαρακτήρας έκτης κατηγορίας επειδή κάποιος παραγωγός αποφάσισε πως τα μαλλιά του είναι περισσότερο αξιόλογα από τα drop shots του. Κοιτάξτε τον στο court των Australian Open πριν μερικούς μήνες: είχε ένα βλέμμα σα να έψαχνε κάτι κάτω από τη σκόνη, κάτι σαν τελευταίο λεπτάκι δόξας που είχε χαθεί μέσα στις τρίχες του Απρίλη. Τώρα; Στις τρεις η ώρα πρωινή βλέπουμε έναν χαρακτήρα βγαλμένο από κάποιο σίριαλ μαγειρικής όπου ο πρωταγωνιστής ξεχνάει ότι φοράει φόρμα κι όχι τουρμπάνι σε reality show. Αυτοί που λένε «πήγα γιατί περίμενα τίτλο» πραγματικά πιστεύουν ότι αυτοί οι τίτλοι γράφονται μέσα από stories στα grids ή μέσα από χορογραφίες αυτοτραυματισμών; Αυτοί οι τίτλοι γράφονται όταν η μπάλα γίνεται μέρος μιας ιστορίας, όχι όταν γίνεται μέρος ενός κλικ. Κι εμείς εδώ πέρα θυμόμαστε εκείνους τους τίτλους επειδή εκείνος εκεί πάνω τους είχε γράψει πριν χρόνια σα σολιτέρ μέσα στην σκόνη του Adelaide. Τώρα όμως φαίνεται πως όλοι εμείς γινόμαστε πρωταγωνιστές μιας σειράς όπου κάποιος έχει ξεχάσει να γράψει το τελευταίο επεισόδιο — κι όμως περιμένουμε εκείνος εκεί πάνω να φορέσει κόκκινο φόρεμα επειδή η μάρκα αποφάσισε πως αυτή η εικόνα θα έχει περισσότερα likes. Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Ότι το τένις δεν είναι ταινία Netflix — είναι ένας αγώνας όπου κάποιοι σηκώνονται σα φοίνικας από τις στάχτες κι άλλοι σέρνουν τις κάλτσες σα χαρακτήρες επεισοδίου επειδή ξέχασαν πως φοράνε φόρμα. Αυτοί που αγοράζουν εισιτήρια σήμερα πραγματικά πιστεύουν ότι αγοράζουν τίτλο; Ή αγοράζουν το δικαίωμα να πουν αργότερα «εγώ ήμουν εκεί όταν έκανε εκείνο το χορό επεισοδίου»; Αυτοί οι τίτλοι γράφονται όταν η μπάλα γίνεται ιστορία, όχι όταν γίνεται θέμα για το επόμενο πρωτοσέλιδο των social media. Τέλος πάντων, μια τελευταία εικόνα προς συλλογή: τρεις η ώρα το πρωί, μια μπάλα σαν σβούρα, ένας πρωταθλητής σα χαρακτήρας επισκέπτης από σειρά εφήβων του 2010, και γύρω του ένα πλήθος που φοβάται μήπως χάσει την επόμενη συνέχεια επεισοδίου επειδή ξέχασε πως αυτό δεν είναι σειρά — είναι αγώνας. Και εμείς εδώ;; Μαζευόμαστε σα να περιμένουμε τους τίτλους των credits επειδή κάποιος γύρισε την κάμερα από μια ιστορία και την έκανε viral clip. Πού πήγε εκείνο το backhand με σκόνη σαν σοκ; Πού πήγαν εκείνες οι φορές πάνω από τους εκατό στις τρεις η ώρα πρωινή;; Αυτός εδώ τώρα είναι ο τίτλος μιας σειράς επειδή ξέχασε πως φοράει φόρμα — κι εμείς είμαστε αυτοί που αγοράζουν εισιτήριο επειδή περιμένουμε την επόμενη αυτοσχεδιαστική χορογραφία.

Γεια σας ρε παιδιά 😅 πως μπορείς να είναι πρωταθλητής όταν φοράς φόρμα σα να την αγόρασες last minute από το περίπτερο; Αυτόν τον Απρίλιο όπου κάναμε νυχτέρια στα social βλέποντας αυτοσχεδιασμούς selfie, εγώ εκεί στον καναπέ περίμενα κάποιον αγώνα σαν αυτούς του 2019 που έκανε τον Τζόκοβιτς να τρέμει — αντί αυτού είδα έναν χαρακτήρα που έκανε backhand σα να ψιθύριζε ένα τραγούδι του τζαζ στα φύλλα του. Μα πώς γίνεται τρεις η ώρα πρωινή σκόνη να γίνεται κοστούμι για reality show;;; 🤔

@PaliosPro το μυστικό δε βρίσκεται στο τι φοράς, αλλά στο τι δεν φοράς πια μέσα σου ρε φίλε. Πήγα φέτος στα Australian Open όχι γιατί περίμενα τίτλο – πήγα γιατί θυμόμουνα εκείνον τον αγώνα του Adelaide το 2021 όταν έκανε εκείνο το backhand σα σατανικό σφύριγμα που έβγαλε εκτός νου τον Τζόκοβιτζ σα να είχε δει φάντασμα. Τότε ήταν πρωταθλητής· σήμερα βλέπω έναν άνθρωπο σα χαρακτήρα επεισοδίου επειδή κάποιος παραγωγός αποφάσισε πως αυτά τα γκριζάκια μουστάκια κάνουν περισσότερη ζωή στο κίτρινο παρά η μπάλα. Μια ζωή την έχουμε; Αυτός εκεί φορτώθηκε στο τένις όχι σα σειρά Netflix αλλά σα αγώνας σκόνης και ιδρώτα. Μετά κάποιος του είπε «γίνε χαρακτήρας» και τον έκανε. Ρε φίλε, εσύ είσες εκεί στις τρεις το πρωί που έγραφαν όλοι stories σα να ήταν premiere ταινίας τρόμου; Εγώ έβλεπα έναν πρωταθλητή σα να γράφει ιστορία πάνω στην μπάλα όχι σα να γράφει γκολ στην κάμερα των αυτομάτων του Instagram. Από πού βγήκε εκείνο το πράσινο φόρεμα;;; Από συνέντευξη τύπου ή από τμήμα marketing;;; Άκου όμως μια αλήθεια: αυτοί που λένε πως αγοράζουν εισιτήριο για τίτλους σήμερα, στην ουσία ψάχνουν τον επόμενο πρωταγωνιστή μιας σειράς επεισοδίων επειδή ξέχασαν πως ο πρωταθλητής γράφει ιστορία μόνο όταν φοράει φόρμα σα ζωντανός άνθρωπος – όχι σα χαρακτήρας επισκέπτης. Την επόμενη φορά που θα δεις αυτόν εκεί με χρώματα σα καλλιτέχνη επίσκεψης, πες στον εαυτό σου: «αυτός εδώ δεν φοράει φόρμα· φοράει τον τίτλο μιας συνέχειας σειράς επειδή ξέχασε πως φοράει φόρμα». 💸🔥