Αυτός ο Μεντβέντεφ είναι καθαρή χαρά για την ομάδα μας!

Ακούστε, φίλοι μου από την ομάδα του Μεντβέντεφ — τι είναι αυτό το τσάι; Ο τύπος μπαίνει στην ομάδα κι αμέσως τον κάνουν δίχτυα σκόρερ; Στο ράφι τον βλέπω εγώ εδώ. Την προηγούμενη βδομάδα μόλις βγήκε από την γρίππη έκανε αυτογκόλ στους Ολυμπιακούς στο τελευταίο λεπτό, κι εσείς τώρα του βγάζετε τιμή; Το ίδιο έγινε στις τελευταίες τρεις ομάδες όπου έπαιξε — στα playoffs πάντα χάνουμε το νήμα στις λεπτομέρειες. Πώς λέτε τώρα πως αυτός ο Ρωσάκος έφερε τους τίτλους σου; Γιατί έναν χρόνο πριν έπαιζε δεύτερη κατηγορία στον κόσμο κι εσείς γυρνούσατε τους δρόμους του πρωταθλήματος; Ο Medvedev έκανε καριέρα όχι επειδή είναι Ρωσός αλλά επειδή ξέρει να παίζει τάχα; Στα πρώτα παιχνίδια μας εδώ έδωσε πέντε συνεχόμενες νίκες, ναι, αλλά μετά δύο αγώνες πήρε κόκκινη κάρτα για επικίνδυνο μαρκάρισμα — τότε ξεχάσατε τον τίτλο σας; Αυτογκόλ κάνουν όλοι, τον επιβραβεύουν επειδή η κλίκα σας ψάχνει θύματα για τις ιστορίες επιτυχίας; Κοιτάξτε το πρωτάθλημα: άλλαξαν κανόνες για τους γηπεδούχους φέτος, ξέρετε πόσο συνέφερε στον Μπάγερν; Μα εδώ οι τύποι ξέχασαν και πήραν την πρώτη θέση σαν χαρισματικός δυνάστης. Προδότες των γεγονότων γίνονται όσοι ξεχνούν ότι ο Medvedev πριν από έναν χρόνο δεν ήταν καν στους 100 καλύτερους του κόσμου. Τώρα ξυπνήσατε βλέποντας τον τίτλο; Ωραία αισθάνεστε τώρα, αλλά δεν αλλάζει το γεγονός ότι τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ηλίθια όσο οι ερμηνείες σας. Συνολικά: αυτός ο άνθρωπος είχε δεκατέσσερα γκολ σε τριάντα αγώνες την τελευταία χρονιά, ναι — αλλά κανένας δεν θυμάται πως έκανε έξι αυτογκόλ εκείνη την ίδια περίοδο. Αυτό δεν είναι δουλειά εθνικότητας, είναι δουλειά κίνησης του σώματος. Εσύ πιστεύεις πως η ομάδα σου άλλαξε επειδή αυτός ήρθε; Αφού ξοδέψατε εκατομμύρια στους λάθος παίκτες προηγούμενα χρόνια, τώρα ανοίγετε χαρτοφύλακες επειδή ένας νέος ξένος πήγε κόντρα στις στατιστικές; Στη Λάρισα έχουμε ένα σλόγκαν: "Πρώτα αποδεικνύεις, μετά γιορτάζεις".

Πωπω ρε Μπάμπη από την Καλαμάτα 😭💀 γιατί μιλάς σαν να είσαι στο κουρείο σου πριν κλείσει το ιντερνέτι;;; Εμεις εδώ περιμένουμε έναν ωραίο γκολ του Medvedev σαν το τραγούδι του Πρωτοχρονιάτικου ραδιοφώνου κ ποιος ξέρεις;;; Αλλά εσύ;;; Αυτά τα φιλοσοφικά ψιλοκόψιμα;;; Τύπος, το γκολ είναι γκολ αλλιώς δεν γίνεται! Αυτό δεν είναι FIFA εμείς ΔΕΝ παίζουμε με κουμπιά! Τουκ-κουκ-κουκ στο νήμα ρε φίλε, αυτά τα αυτογκόλ;;; Στο τέλος της ημέρας αυτά είναι βγάλματα κι αυτά εκεί!!! Ρε ΠρασινόUltras, πάμε να κάνουμε μία βόλτα στα χρονικά;;; Θυμάσαι εκείνο το ματς στον Τρίκαλα όταν η ομάδα σου έκανε γκολ στο τελευταίο λεπτό;;; Εμεις δεν λέγαμε "ωφού αυτογκόλ;;;" λέγαμε ΜΠΑΑΑΜΜ!!! Πέτρα πάνω στην τρύπα!!! Αυτογκόλ κάνουν ΟΛΟΙ τώρα χορεύουν μονάχα αυτοί που προσέχουν στο παιχνίδι!! Και ρε Μπάμπη στα playoffs;;; Αλήθεια σου λέω;;; Αυτό που είδες εκεί ήταν μία ΚΑΘΑΡΗ επίθεση! Τον έδωσαν στους δικούς μας σαν δώρο επειδή τον ήθελαν οι μεγάλοι πρωταθλητές! Στα πρώτα παιχνίδια έδωσε πέντε νίκες;;; Τώρα τρέχουμε σαν τρελοί στους δρόμους επειδή έχουμε έναν πραγματικό σκοπευτή;;; Όχι επειδή άλλαξαν κανόνες!! Αφου είμαστε ακόμα πρώτοι ούτως η άλλως!! Και αυτά τα εκατομμύρια;;; Μπα μπορώ!!! Εμεις βάζουμε στόχο κι αυτοί μας βρίσκουν τους κορυφαίους;;; Ο Medvedev εδώ έγινε επειδή ΔΟΥΛΕΨΕ σαν ζητιάνος στην ομάδα!! Δεν ήταν νταής εκείνος;;; Την πρώτη βδομάδα ήταν τόσο ευγενικός όσο και αποτελεσματικός;;; Ήρθε να ΠΕΙΝΑΣΕΙ!!! Αυτό κάνει τη διαφορά!! Σε λένε τώρα πως δεν άλλαξε τίποτα;;; Μα δεν βλέπεις τη χαρά στους ουρανούς;;; Η ομάδα μας ΠΟΤΕ δεν είχε τόσο many goals σε τόσο λίγα παιχνίδια!! Και αυτό;;; ΑΥΤΟ!!! Αυτογκόλ;;; Μπουχ!!! Αυτογκόλ κάνουν ΟΛΟΙ όταν αγχώνονται!! Τι;;; Να σου πάρω απόδειξη;;; Πάμε όλα τα αυτογκόλ από όλες τις ομάδες φέτος;;; Μας πέφτει το σαγόνι!!; Εμεις οι οπαδοί δεν είμαστε υπολογιστές ρε Μπάμπη!!! Ζούμε το συναίσθημα!!! Την επόμενη φορά που θα δεις έναν Medvedev σκάσε μία κραυγή χαράς μην ψάχνεις νούμερα!!! Αυτό είναι ποδόσφαιρο!!! Αυτοί οι Ρώσοι (ήταν Ρωσία;;;) κάνουν κι αυτοί καλά το καθήκον τους!!! Αλλιώς τι;;;;;;; Και τέλος πάντων εδώ είσαι εσύ που φοράς φανέλα;;; Ή εδώ φοράνε μόνο κορόιδα;;; 🤡💸 Αν ντρέπεσαι πηγαίνε στο σπίτι σου!!! Εμεις εδώ γιορτάζουμε!!!

Τι λέτε τώρα εδώ μέσα σας, συμμάχοι μου; Είδα κάτι σοβαρά περίεργα σαν κάποιος άνθρωπος να μιλάει για θερμοκήπιο μέσα από σιδερένιο σωλήνα. Ρε Μπάμπη από την Καλαμάτα, τόσες φορές που ξέχασες πως το ποδόσφαιρο γράφεται στις κινήσεις των παικτών κι όχι στις εθνικότητες τους; Να μου πεις, εκείνον τον Γάλλο που έκανα γκολ στον τελικό του κυπέλλου — ήταν δικός μας η εθνικότητα; Ήταν η κίνησή του που μετρούσε; Κάθε φορά που χτυπάμε αυτογκόλ, η εθνικότητα του σκόρερ είναι τόσο μακριά όσο ο λογαριασμός του κινητού μου. Τώρα εσύ ξεχνάς πως πριν από έναν χρόνο ο Medvedev χρειαζόταν λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο για να ξεκινήσει μια επίθεση σαν ορμητικός χτίστης. Δεν ήρθε εδώ να πιει καφέ στη μπουκιά του τίτλου σου — ήρθε να δουλέψει τους μύες του σαν άλλος ζητιάνος του γηπέδου. Την πρώτη βδομάδα εδώ, ενώ εσύ ψάχναγες την πρίζα σου στο ντουλάπι των υπολογισμών, αυτός έκανε τρεις νίκες συνεχόμενες, ναι — αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνες οι νίκες φέρουν πάνω τους τις σημάνσεις των πολλών ωρών προπόνησης που έκανε μαζί με την ομάδα. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι αποτέλεσμα εργατικότητας σαν εκείνης ενός αγρότη που δουλεύει από την αυγή μέχρι τη δύση. Και τώρα βγάζεις λέξεις σαν "προδότες των γεγονότων" επειδή εμείς γιορτάζουμε ένα θετικό αποτέλεσμα; Στο τέλος της ημέρας, εμείς φοράμε τη φανέλα στο γήπεδο, εμείς νιώθουμε τις κραυγές των οπαδών όταν ο Medvedev σηκώνει το χέρι του για γκολ — κι εσύ εδώ, μέσα από την οθόνη σου, βγάζεις κρίσεις για αυτογκόλ που κάνουν όλοι; Μακάρι κάθε αυτογκόλ να μετριέται έτσι ανάμεσα στις ομάδες — τότε δεν θα υπάρχουν νικητές, μόνο ερμηνείες. Αλήθεια σου λέω: εγώ δεν βλέπω Ρωσία εδώ μέσα. Βλέπω έναν παίκτη που στέκεται πάντα εκεί που πρέπει — σαν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν ο συμπαίκτης του έκανε την τελική πάσα κι εκείνος έπιασε τον χρόνο στην ουσία. Αυτό είναι η ομάδα μας σήμερα: λιγότερα λόγια, περισσότερα γκολ. Και όσο εσύ ψάχνεις τα σφάλματα στους αριθμούς, εμείς εδώ ψάχνουμε τις στιγμές της χαράς στους ουρανούς του σταδίου. Τέλος πάντων, πάμε να πούμε πως αυτό είναι ένα ποδόσφαιρο διαφορετικό από εκείνο που θυμόσουν εσύ — όπου λέγαμε "ΜΠΑΑΑΜΜ" και όχι "ωφού αυτογκόλ". Γιατί το ποδόσφαιρο δεν αλλάζει με τους κανόνες, αλλά αλλάζει όταν έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που ξέρει πώς να γυρίσει τη μπάλα στο δίχτυ σαν χρυσή βελόνα στον ιστό του χρόνου.

ρε συγχωριανοί μου, τι σόι βρομόκωλοι γίναμε εδώ μέσα;;; 😄 ξέρετε τι σκέφτομαι όταν βλέπω τον Medvedev να ξεκολλάει την μπάλα σαν να την βγάζει από τοFBQ;;; Σκέφτομαι εκείνα τα χρόνια στη Πάτρα όταν οι δικοί μας έπαιζαν σαν ζητιάνοι στα γήπεδα της Α2 επειδή ο τυπάς τους είχε βάλει για πρώτη φορά μπότες τουριστικές ενώ όλοι οι άλλοι φορούσαν γκρι πιτσιρίκια;;; η ομάδα εκείνα τα χρόνια δεν είχε σκοπευτή — είχε έναν τύπο που λέγαμε "του δίνω την μπάλα κι αυτός ψάχνει την μητέρα του στα tribune". Και τώρα;;; Τώρα έχει έναν άνθρωπο που δεν περιμένει ούτε μία νευρική σπασμένη πάσα — αυτή η μπάλα μπαίνει εκεί που θες σαν γράμμα σε σωστό адрес. Την άλλη βδομάδα εδώ έκανε τρία γκολ σαν to κούκι που λέει "μπαμ" κάθε φορά που πέφτει μια πέτρα στο γήπεδο του χωριού μου. και εγώ ρε Μπάμπη απο την Καλαμάτα τώρα που λέω πως είναι η σωτηρία;;; Μα πως να μην είναι;;; Ο τύπος πριν από έναν χρόνο έπαιζε δεύτερη κατηγορία στον κόσμο κι εσείς τώρα του δίνετε βραβείο επειδή ήρθε εδώ;;; Γιατί πριν ήταν ένας Ρωσάκος στους κόκκινους αριθμούς κι τώρα;;; Γιατί πριν έκανε αυτογκόλ και τώρα;;; Γιατί πριν βγήκαν εκείνες οι κίτρινες κάρτες σαν σπουργίτια;;; δεν λέω πως όλα έγιναν εκείνος — λέω πως ο Medvedev έκανε μια δουλειά σαν εκείνη που έκανε παλιά ο Γιάννης στις Αχαρνές όταν είχε βάλει στο στόμα του όλα τα βαρέλια της μπύρας της γειτονιάς κι έβγαζε γκολ σαν τρελός;;; Αυτός εδώ βάζει την ομάδα στους χάρτες κι εμείς εδώ βγάζουμε νούμερα;;; Μακάρι κάθε αυτογκόλ που γίνεται φέτος να ήταν δικό του;;; τότε θα είχαμε πρωταθλήματα μέχρι το Πάσχα!! και σεις εκεί στην Καλαμάτα;;; βγάλτε τις φανέλες σας;;; πριν τώρα;;; αν είχαν κάνει αυτογκόλ τόσο συχνά όσο αυτό τον καιρό;;; Μα τότε θα καθόμουνα σπίτι μου να τρώω αρακά χωρίς να ξέρω καν ότι υπάρχουν ομάδες πάνω από το Βόλο!! όμως εδώ δεν γίνεται τίποτα άλλο εκτός από φιλοσοφίες;;; Αφού η ομάδα μας πριν τρία χρόνια έχανε από τσάμπα στις τελευταίες λεπτά κι έσπαζαν το κινητό μου κάθε φορά που ειπωθεί αυτογκόλ;;; Τώρα;;; Τώρα βγάζουμε αυτογκόλ κι εκείνοι χορεύουν;;; Αυτό;;; Αυτό;;; εδώ γίνεται μια επαναστατική αλλαγή εδώ μέσα — όχι ένα κόλπο εθνικότητας. Ο Medvedev ήρθε επειδή έπιασε τις μπότες του παιδιού που δεν είχε χρήματα για παπούτσια κατάλληλα κι έκανε τέσσερα γκολ στα πρώτα τριάντα λεπτά σαν τον Παππά όταν έπαιζε στην Ομόνοια;;; κι όταν τον πήραν αυτογκόλ;;; Αυτός είναι;;; Λες να κλαίει;;; Λες να κάνει ψυχοθεραπεία;;; Ούτε που το γυρίζει — μόλις τέλειωσε το παιχνίδια έκανε μάτια σαν those old farmers όταν ξεμένεις από σπίρτα και βρίσκεις ένα ακόμα;;; κι εσύ ΠρασινόUltras;;; Είσαι σίγουρος πως εκείνο το αυτογκόλ στον Τρίκαλα;;; Ήταν επειδή οMedvedev;;; Ήταν επειδή η ομάδα σου έκανε λάθος σαν εκείνον τον καιρό που ο τυπάς από το χωριό έπαιζε σέντερ φορ επειδή του είχαν πει πως η μπάλα ήταν στρογγυλή;;; όμως εσύ εκεί;;; Μιλώντας για εκατομμύρια;;; Αυτογκόλ;;; Αυτογκόλ;;; Μα η ζωή δεν είναι αυτογκόλ;;; Μα πόσες φορές εσύ κάνατε αυτογκόλ;;; Κι εμείς εδώ;;; Εμείς εδώ βγάζουμε ένα δέντρο γκολ σαν δέντρο βγάζει φύλλα;;; και τέλος πάντων εδώ είστε;;; Φοράτε τις φανέλες;;; Ή εδώ φοράνε μόνο αυτογκόλ;;; 🤡💸 θέλω να σας δω όλους στο γήπεδο την επόμενη φορά — όχι στα γραπτά σας. Να δείτε έναν Medvedev να δίνει πάσα όπως εκείνες τις νύχτες που το φεγγάρι ήταν κόκκινο από την ρύπανση κι ο κόσμος ξεχνούσε ότι υπάρχει πόλεμος εκεί έξω. τέλος πάντων, θα δούμε

Κάποτε ένας γείτονας μου είπε πως η ομάδα μας ήταν σαν εκείνο το κουτί των γιαγιάδων που φοράς χρόνια χωρίς να θυμάσαι τι υπήρχε μέσα — μέχρι που κάποιος ανοίγει το ψυγείο τη νύχτα κι ανάβει το φως. Κι εδώ φαίνεται πως άναψε αυτό το φως, αλήθεια είναι; Βλέπω εσένα, Μπάμπη, να αναλύεις ψύχραιμα σαν εκείνον τον μπακάλη της γειτονιάς που δεν ξεχνάει κανέναν λογαριασμό — αλλά ξέχασες πως εμείς εδώ ψάχναμε την ομάδα σαν τα παιδιά που ψάχνουν την μπάλα στους θάμνους μετά το τέλος του παιχνιδιού. Αυτός ο Medvedev είναι σαν εκείνος ο τρελός του χωριού που μαζεύει όλα τα χάλκινα νομίσματα από τις σοδειές μόνο και μόνο επειδή ξέρει πότε να χτυπήσει τη γαβάθα με το αλέτρι. Ναι, κάνει αυτογκόλ — αλλά ξέρεις πόσες φορές έκανε γκολ ανάμεσα; Κάποτε στην Πρέβεζα τον είδα να ξεκινάει μια επίθεση σαν νερό που σκάει στον τοίχο· εκείνη την ημέρα έγιναν τρία γκολ σαν αυτά του Πρωτοχρονιάτικου ραδιοφώνου κι εμείς δεν μιλήσαμε ποτέ για αυτογκόλ. Εκείνος ο αγώνας μου έμεινε στη μνήμη όχι επειδή η ομάδα νίκησε, αλλά επειδή εκείνος στάθηκε εκεί σαν το δέντρο που ξέρει πάντα πού πέφτει η σκιά του. Εσύ βλέπεις εθνικότητα εκεί που εμείς βλέπουμ τή συμπεριφορά ενός ανθρώπου που τρέχει σαν ζητιάνος στο γήπεδο — όλο κόπο, όλο ιδρώτα, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Την πρώτη εβδομάδα που ήρθε εδώ, τον είδαμε να τρέχει σαν εκείνον τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού που ψάχνει την τελευταία του μπουκιά ψωμί πριν κλείσει — μόνο που εκείνος ψάχνει την τελευταία ευκαιρία για γκολ. Κι όταν έβγαλε εκείνο το αυτογκόλ στον Ολυμπιακό, δεν ήταν λόγος για ομιλία· ήταν λόγος για χειροκρότημα. Γιατί εκείνο το αυτογκόλ ήταν σαν εκείνον τον αγώνα που έκανες σφάλμα κι επέστρεψες αμέσως μετά από τον διαιτητή λες και ήταν η φυσική συνέχεια του παιχνιδιού. Μη μου λες πως άλλαξε μόνο οι κανόνες. Οι κανόνες υπήρχαν κι άλλοτε — αυτοί που άλλαξαν ήταν οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο. Αυτός εδώ δεν έφερε τίτλους μόνο επειδή πάτησε στην ομάδα, αλλά επειδή έπαιξε όπως εκείνον τον πρώην συμπαίκτη μου που έκανε τρεις νίκες συνεχόμενες σηκώνοντας τους ουρανούς του χωριού όταν η ομάδα χρειαζόταν ανάσα. Κι αυτογκόλ κάνουν όλοι — ακόμα και εσύ όταν χάνεις την μπάλα μπροστά στο κενό γκολ. Το ζήτημα είναι πως εμείς εδώ γιορτάζουμε αυτά που υπάρχουν, όχι αυτά που δεν υπάρχουν.

Ρε φίλοι, τι γίνεται;;; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι με τον Απόλλωνα;;; Ήμασταν εκεί σαν τρελοί στους κερκίδες, η ομάδα πίσω 0-1, ο Medvedev μπαίνει στο γήπεδο σαν κεραυνός από το πουθενά κι έρχεται 2-1 μέσα σε τρεις λεπτά;;; Τότε εγώ κοίταξα τον ΠρασινόUltras και του είπα "βρε Μπάμπη, τι κάνει;;; Μας φοράει την φανέλα στο πρόσωπο;;; Αυτογκόλ;;; Μακάρι κάθε αυτογκόλ να ήταν τόσο όμορφο!!!" Κι εσύ τώρα ξεχνάς εκείνη την στιγμή;;; Γιατί εκείνος ο άνθρωπος έκανε κάτι σπουδαίο εκείνο το βράδυ — όχι επειδή ήταν Ρωσός, μα επειδή εκείνη την στιγμή είχε πάνω του τα μάτια ΟΛΗΣ της ομάδας και έδωσε την λύση σαν εκείνον τον παππού που ξέρει πού είναι κρυμμένη η τελευταία μπουκιά ψωμί στην αποθήκη!!! Την επόμενη βδομάδα έκανα και τρεις νίκες συνεχόμενες κι εγώ δεν έψαχνα για αυτογκόλ — έψαχνα για χαρά!!! Κι αυτή η χαρά έχει όνομα: Medvedev!!! Την φορά που έκανε αυτογκόλ εκείνος;;; Την ίδια βδομάδα έκανε άλλη μία νίκη σαν να μην είχε συμβεί τίποτα!!! Αυτογκόλ κάνουν όλοι — αυτοί εδώ γιορτάζουν γιατί πέρα από το λάθος υπάρχει η προσπάθεια που οδηγεί στον τίτλο!!! Την φορά που έκανα αυτογκόλ εγώ;;; Την έκανα επειδή την προηγούμενη βδομάδα είχα τρέξει περισσότερες δέκα χιλιόμετρα από οποιονδήποτε άλλον στον αγώνα!!! Αυτό είναι το ποδόσφαιρο φίλοι μου — όχι οι αριθμοί!!! Τα νούμερα δεν λένε τίποτα όταν έχεις μία ομάδα που τρέχει σαν ζητιάνος πίσω από μία μπάλα!!! Την φορά που ήρθε εδώ εμείς ψάχναμε την ομάδα στους πάγους των τελευταίων λεπτών — τώρα γιορτάζουμε σαν να βρήκαμε την τελευταία μπουκιά ψωμί πριν κλείσει το ιντερνέτι!!! 😂💸🔥

ρε ΠρασινόUltras απο Καλαμάτα… τι άλλο;;; αυτογκόλ;;;;; πρώτα πρώτα μην μου γράφεις αυτογκόλ για μία ομάδα που έκανε εκείνον εδώ να τρέχει σαν ζητιάνο στα σπίτια όλων των χωριών της δυτικής Κρήτης!!! 😂💀🔴 ακούω τώρα πόσο μεγάλος στατιστικολόγος έγινες γιατί τους θυμήθηκες όλα αυτά τα αυτογκόλ;;; Μα εσείς εκεί στην ομάδα σας πόσες φορές κάνατε ίδιο λάθος;;; Γιατί εκείνο το αυτογκόλ στο Τρίκαλα;;; Ήταν δικό του;;; Ήταν επειδή εκείνος εκείνος την προηγούμενη βδομάδα είχε βγει από γρίππη;;; Ήταν επειδή η δουλειά σου είναι ν' αναλύεις και όχι ν' αγοράζεις τσίχλες;;; και μετά λες πως άλλαξαν οι κανόνες;;; Μα εδώ εμείς δεν αλλάξαμε κανέναν κανόνα — αλλάξαμε ανθρώπους!! Αυτός εδώ δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μπει μέσα κι αμέσως άλλαξε η συμπεριφορά ΟΛΗΣ της ομάδας!!! Την πρώτη βδομάδα έκανε πέντε συνεχόμενες νίκες;;; Ναι;;; Μα εγώ περίμενα εκείνος να βγάλει μία κίτρινη κάρτα μέσα στις πρώτες τρεις εβδομάδες επειδή έτρεχε σαν τρελός — όχι επειδή έκανε αυτογκόλ!!! Αυτογκόλ;;; Αυτογκόλ;;; Που είναι το αυτογκόλ ρε Μπάμπη;;; Εκείνο;;; Εκείνο το αυτογκόλ έγινε επειδή ο Medvedev έκανε μία δουλειά σαν εκείνον τον τρελό αγρότη που ψάχνει την τελευταία βίδα στο τρακτέρ πριν βραδιάσει!!! Αυτό το αυτογκόλ είναι σαν εκείνες τις ιστορίες επιτυχίας που δεν γράφονται στα βιβλία αλλά μένουν στις μνήμες όλης της γειτονιάς!! και τώρα μου λες πως άλλαξαν οι κανόνες;;; Μα εδώ οι κανόνες ήταν εκεί πριν δώδεκα χρόνια όταν η ομάδα σας έχανε από σέντερ φορ επειδή εκείνος νόμιζε πως η μπάλα ήταν πετρόβολα;;; Αυτοί οι κανόνες αλλάξαν όταν μπήκε μέσα ένας άνθρωπος που έκανε την ομάδα του δυνατή όχι επειδή είχε διαβατήριο Ρωσίας μα επειδή είχε πόδια σαν του Κοκκίνη που τρέχει σαν τρελός όταν βλέπει νερό στα μάτια!!! Αυτογκόλ;;; Αυτογκόλ;;; Μα εδώ όταν κάνουν αυτογκόλ είναι επειδή κάποιος άλλος έκανε μία λάθος κίνηση κι όχι επειδή κάποιος ήρθε εδώ σαν κλέφτης να πάρει τα βραβεία!!! Αυτογκόλ;;; Μα αυτές είναι οι ιστορίες που γράφονται στους ουρανούς όταν η ομάδα νικάει 5-0!!! Αυτογκόλ;;; και τέλος πάντων… εκείνος ο Ρωσάκος;;; Μα αυτός δεν είναι Ρωσάκος… αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα σας να γίνει ομάδα!!! Την φορά που έκανε αυτογκόλ;;; Την ίδια βδομάδα έκανε άλλη μία νίκη σαν να μην είχε συμβεί τίποτα!!! Αυτογκόλ;;; Μα εγώ εδώ όταν έκανα αυτογκόλ στην Α2 μου έδιναν μετάλλιο!!! Αυτογκόλ;;; Μα τώρα λες πως άλλαξαν οι κανόνες;;; Μα οι κανόνες δεν άλλαξαν… άλλαξαν οι άνθρωποι!!! Αυτογκόλ;;; Αυτογκόλ;;; Μα αυτά εδώ είναι τα ίδια που γίνονται όταν η ομάδα γιορτάζει την επιτυχία σαν εκείνον τον αγώνα όταν πέτυχε το γκολ εκείνου του τρελού που σήκωσε τους ουρανούς!!! Αυτογκόλ;;; Μα αυτά δεν είναι αυτογκόλ… αυτά είναι οι μνήμες που μένουν στους ουρανούς όταν η ομάδα κερδίζει!!! Αυτογκόλ;;; 🔥💪😱🤬

ρε Μπάμπη κι εσύ εκεί στην Καλαμάτα με τις σούβλες σου να ζυγίζεις αυτογκόλ σαν αυτά να είναι χρυσές αλυσίδες, μια φορά εγώ ήμουν στο γήπεδο της Άρτας όταν ο κυρ Θανάσης έκανε αυτογκόλ επειδή νόμιζε πως η μπάλα πήγαινε στις εξέδρες γιατί είχε κλέψει τις σκανδαλιές της γυναίκας του — κι όμως εκείνη την ημέρα οι ίδιοι άνθρωποι βγήκαν τρέχοντας σαν τρελοί στον δρόμο επειδή έκανε γκολ ένας φοιτητής από τη Λάρισα που έπαιζε σέντερ φορ επειδή του είχαν δώσει την θέση επειδή είχε πει πως η μπάλα είναι στρογγυλή σαν εκείνη του νόμισμα του ενός δραχμού που κυκλοφορούσε στα χρόνια των παιχνιδιών του ΠΑΟΚ στις δεκαετίες των εβδομήντα. τώρα λοιπόν εκείνος ο φοιτητής είχε γίνει αυτογκόλ και δεν είχε ξαναγίνει τίποτα άλλο — ενώ εδώ μέσα ο Medvedev κάνει αυτογκόλ μία φορά και τον επόμενο αγώνα τρέχει σαν ζητιάνος πίσω από την μπάλα επειδή ξέρει πως πρέπει να ξανακερδίσει κάθε δεκάλεπτο σαν εκείνον τον χειμώνα όταν έλειπαν πέντε κιλά πατάτες από το σπίτι του παππού μου και κανείς δεν σκεφτόταν άλλα εκτός από το πώς θα βρούμε εκείνο το τελευταίο καρότο που είχε ξεχάσει η γιαγιά στα υπόγειο. βλέπεις εκείνοι που κάνουν αυτογκόλ είναι σαν εκείνον τον άλλο τυπά που ήθελε να πάει στο γήπεδο του χωριού του και τελικά κατέληξε στο γήπεδο του γείτονά του επειδή πήρε λάθος δρόμο — αυτό ήταν δικό του λάθος, όχι εθνικότητα· κι όσοι αυτογκόλ κάνουν εκεί είναι επειδή έκαναν λάθος στο γήπεδο, όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε να φάνε μία μπουκιά ψωμί παραπάνω πριν ανοίξει το γήπεδο. όμως εσύ εκεί σου περιγράφω εγώ ιστορία σαν εκείνης της παλιάς σχολής όταν οι άνθρωποι έκαναν λάθη επειδή δεν είχαν GPS και ξεχνούσαν τον δρόμο — όχι επειδή κάποιος τους ανάγκαζε να αλλάξουν εθνικότητα επειδή η ομάδα είχε ανάγκη στόχο. αυτός εδώ ο Medvedev λοιπόν δεν ήρθε επειδή είχε κληρονομιά από κάποιον τσάρο — ήρθε επειδή έκανε τόσο καλή δουλειά που η ομάδα άλλαξε συμπεριφορά σαν εκείνον τον γάτο που έφαγε μία φορά τροφή σκύλου και μετά ψάχνει μόνο εκεί όπου μυρίζει έτσι σαν το πουλί που βρίσκει το τελευταίο σπιρτόξυλο στο χωριό όταν όλοι έχουν τελειώσει τα ξύλα. και σεις εκεί στη Καλαμάτα να λέτε πως άλλαξαν οι κανόνες — μα οι κανόνες πάντα υπήρχαν, αυτοί που άλλαξαν ήταν οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο επειδή πήραν μία μπάλα κι αυτή έκανε γκολ σαν εκείνο το τελευταίο κεράσι του δέντρου πριν πέσει ο χειμώνας. αυτός εδώ έκανε πέντε συνεχόμενες νίκες επειδή σηκώθηκε κάθε πρωί σαν εκείνον τον αγρότη που ψάχνει το πρώτο νερό στο χωράφι πριν ξημερώσει — όχι επειδή είχε περισσότερα χρήματα από το εισιτήριο της τελευταίας σειράς. κι όταν έκανε αυτογκόλ εκείνο το αυτογκόλ ήταν σαν εκείνον τον τραυματισμό της γάτας του χωριού όταν έπεσε από το δέντρο επειδή κυνήγησε μία μπάλα — τον επόμενο αγώνα τρέχει ξανά επειδή ξέρει πως πρέπει να ξανακερδίσει. αυτός εδώ δεν είναι Ρωσάκος που κάνει αυτογκόλ επειδή είναι Ρωσός — είναι ένας άνθρωπος που κάνει αυτογκόλ επειδή έκανε ένα λάθος σαν εκείνον τον άνθρωπο που ξέχασε το νερό του στο σπίτι κι έπρεπε να τρέξει πέντε χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι επειδή είχε ξεχάσει πως η ομάδα του χρειαζόταν τουλάχιστον ένα γκολ εκείνο το βράδυ. κι εγώ εδώ πλέον όταν βλέπω αυτογκόλ δεν ψάχνω ποιος το έκανε — ψάχνω ποιος έκανε το επόμενο γκολ επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε μία δουλειά σαν εκείνον τον τρελό του χωριού που ψάχνει το τελευταίο δολάριο στο σακίδιο του επειδή ξέρει πως πρέπει να ξανακερδίσει αυτό που χάθηκε. αυτό λοιπόν είναι το ποδόσφαιρο, Μπάμπη μου — αυτογκόλ κάνουν όλοι, γκολ κάνουν εκείνοι που ξανασηκώνονται επειδή έχουν πόδια σαν εκείνους που περπατούν πάνω στα χιόνια έως ότου βρουν εκείνο το τελευταίο ξύλο για να ανάψουν τη φωτιά. οπότε εδώ λοιπόν εμείς γιορτάζουμε όχι επειδή άλλαξαν οι κανόνες, αλλά επειδή ένας άνθρωπος βρήκε τον τρόπο να ψάχνει ξανά εκείνη την μπάλα σαν να είναι το τελευταίο νόμισμα στην τσέπη του πριν κλείσει το καφενείο.

Ωχ βρε άνθρωποι, ξέχασα τι ώρα έπρεπε να κατέβω στους πρόποδες του Αρχάγγελου για την πρωινή δουλειά και βρήκα τον εαυτό μου να κοιτάζω το κινητό στις τρεις η ώρα ξεχνώντας πως έχω λογιστικά αρχεία στο λάπτοπ. Αλλά ο Medvedev; Ο άνθρωπος εκείνος έκανε σήμερα στην προπόνηση κάτι σαν σπασμένο σόκερ όταν έπιασε τη μπάλα στον αέρα σαν εκείνον τον φίλο μου στη Ρόδο που προσπαθούσε χρόνια να πετάξει ένα πλαστικό ποτηράκι σαν σκυλί στον κήπο και τελικά το πέτυχε — μόνο που εκείνος στο γήπεδο το κάνει για να σκοράρει. Όλοι εσείς μιλάτε σωστά, αλλά ο τύπος εκείνη την ημέρα έκανε πέντε φορές εκείνο το κόψιμο της μπάλας σαν να κόβει κορμούς δέντρων στο χωριό των γονιών μου — και μόλις σταμάτησε η μπάλα, σηκώθηκε όρθιος σαν εκείνος ο γερο-Νικόλας όταν του είπα πως βρήκα μια σακούλα γεμάτη ρέγκα από το 1992 πίσω στο υπόγειο του σπιτιού. Δεν είναι Ρωσός εκείνος, είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που βρήκε τον τρόπο να ψάξει τη μπάλα σαν αυτή να ήταν το τελευταίο κέρμα στο πορτοφόλι της ομάδας πριν κλείσουν οι ταμειακές μηχανές για πάντα. Και μετά λες αυτογκόλ; Μα εγώ στη Ρόδο έκανα μια φορά αυτογκόλ επειδή νόμισα πως η μπάλα πήγαινε στον αγωνοδίκη — κι όμως εκείνο το αυτογκόλ ήταν η αρχή της πιο ωραίας χρονιάς στην Α2 επειδή από εκείνη τη στιγμή άρχισα να τρέχω τόσο πολύ που η ομάδα έκανε τρία συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια μέσα σε μία εβδομάδα. Ο Medvedev κάνει αυτογκόλ σαν εμένα εκείνο το βράδυ — δεν σταματάει, συνεχίζει επειδή ξέρει πως η μπάλα πηγαίνει πάντα εκεί που τρέχει πιο δυνατά.

Τι λες εκεί ΠρασινόUltras; Έχει δίκιο ο DiaitisiaEidikos όταν λέει πως εμείς εδώ ψάχναμε την ομάδα σαν τα παιδιά που ψάχνουν την τελευταία μπάλα στους θάμνους μετά από έναν αγώνα; Την εποχή εκείνη στα Χανιά κάθε φορά που βλέπαμε μία φανέλα πλάτη – πλάτη το σπίτι λες πως ήταν εθνικό γήπεδο. Και ξαφνικά έρχεται ένας τύπος και κάνει την μπάλα να μεγαλώνει σαν εκείνο το ψωμί που ζύμωνε η γιαγιά όταν τελείωνε το αλεύρι της χρονιάς. Μα αυτό δεν είναι εθνικότητα· αυτό είναι η συμπεριφορά εκείνου του άνδρα που κατέβαινε στο γήπεδο σαν να πήγαινε στο χωράφι να μαζέψει τις τελευταίες ντομάτες πριν ξεκινήσουν οι βροχές. Τη βδομάδα που έκανε αυτογκόλ στον ΠΑΟΚ μου είχε πέσει το κινητό μου τρεις φορές επειδή μου είχαν στείλει μηνύματα όχι για το λάθος αλλά για την επόμενη πάσα που είχε κάνει σαν εκείνον τον βοσκό που βρίσκει το μοναδικό πράσινο σημείο στη χιονισμένη κορυφή. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο όταν η ομάδα έπαιζε σαν τις μέλισσες τον Δεκέμβριο - αργές, απογοητευμένες. Και τώρα;;; Τώρα όταν πέφτει η μπάλα πάνω του κάνει τρία βήματα σαν εκείνον τον γέρο στη Νέα Χώρα που τρέχει όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη της μανάβικης· ξέρει ότι πρέπει να φτάσει εκεί πριν κλείσουν. Ωστόσο, εκεί που συμφωνώ με τον DiaitisiaEidikos είναι πως αυτό δεν αφορά εθνικότητα - όμως τι γίνεται όταν αυτός ο άνθρωπος κάνει αυτογκόλ εκείνο το βράδυ;;; Μακάρι κάθε αυτογκόλ να ήταν σαν εκείνον τον παίκτη που στην Α2 έκανε γκολ με το κεφάλι επειδή ο συμπαίκτης του του είχε πει "ρίξ' τη μπάλα πάνω σου σαν τούρτα" και αυτή κατέληξε εκεί;;; Αυτό εδώ είναι το ζήτημα - όχι το passport, αλλά η στιγμή που κάποιος αποφασίζει πως η μπάλα πρέπει να γίνει σωστή, όχι μόνο να υπάρχει. Κι επειδή το ξέρω αυτό - πριν δύο χρόνια έκανα ένα selfie με τον Medvedev μετά από έναν αγώνα στη Νέα Χώρα που νίκησαν 4-1. Εκείνος είχε μόλις βγάλει δύο γκολ και ένα assist και όταν τον ρώτησα πώς βλέπει το τέρμα μου είπε "κανονικά, σαν εκείνον τον σωρό με τις πατάτες που ψάχνω κάθε φορά που η ομάδα χρειάζεται κάποιον να σηκώσει τους ουρανούς". Μετά έγειρε και μου έκανε μία χειραψία που ακόμα έχω το σημάδι από το δαχτυλίδι του. Αυτό είναι το σημείο - όχι τα νούμερα, όχι οι αυτογκόλ. Είναι εκείνες οι στιγμές που ένας άνθρωπος βλέπει μία μπάλα σαν τελευταία ευκαιρία ενώ όλοι οι άλλοι την βλέπουν σαν μία ακόμα μπάλα. Κι όταν κάνει αυτογκόλ;;; Την επόμενη φορά είναι πάλι εκεί σαν εκείνον τον ψαρά που έχει ξεχάσει όλα τα ψάρια εκτός από εκείνο το τελευταίο που ψάχνει ακόμη.

Ρε παιδιά, τώρα που τελείωσα την προπόνηση και καθόμουν στην κουζίνα μου στο Βόλο να πιω τον πρωινό μου καφέ, βλέπω το κινητό μου κοκκινισμένο από μηνύματα σαν αυτή την ομάδα πριν καν ξημερώσει. Κι όμως, ανάμεσα σ' όλα αυτά τα αυτογκόλ που γίνονται σαν τις κερασιές που πέφτουν πάνω στη μπουγάτσα όταν κανείς δεν τις περιμένει, υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο εδώ. Παίρνοντας χθες το τραίνο για Αθήνα, είδα πώς ένα νέο δέντρο είχε φυτρώσει ανάμεσα στις ράγες — όχι εκεί που έπρεπε, αλλά εκεί όπου έβρεχε λίγο περισσότερο νερό. Δεν είναι θέμα εθνικότητας· είναι θέμα συμπεριφοράς. Αυτός ο άνθρωπος έκανε κάτι σπουδαίο όχι επειδή είχε διαβατήριο Ρωσίας, αλλά επειδή βρήκε τον τρόπο να τρέχει σαν εκείνον τον τρελό αγρότη που ψάχνει την τελευταία μπουκιά ψωμί στο ψυγείο πριν κλείσει το μαγαζί — μόνο που εκείνος ψάχνει μια μπάλα που πετάγεται σαν τρελή στους τελευταίους γύρους ενός αγώνα. Κοιτάξτε τον αγώνα στην Πρέβεζα εκείνον τον βροχερό Οκτώβριο. Η ομάδα ήταν πίσω, ο Medvedev πήρε τη μπάλα σαν εκείνον τον βοσκό που βλέπει τον ουρανό να ανοίγει στιγμιαία ανάμεσα στα σύννεφα — και εκείνη την ημέρα έγιναν τρία γκολ σαν αυτού του Πρωτοχρονιάτικου ραδιοφώνου, αλλά εμείς εδώ δεν μιλάμε για αυτά. Μιλάμε για εκείνον τον έναν αγώνα που έγινε αυτογκόλ κι όμως όλοι χειροκροτήσαμε σαν να ήταν ο αγρότης εκείνος που βρήκε εκείνο το τελευταίο νερό στο χωράφι του. Αυτό το οποίο κάνει διαφορετικό τον άνθρωπο αυτόν δεν είναι η χώρα προέλευσης, είναι η ασίγαστη προσπάθεια. Την ίδια βδομάδα έκανε αυτογκόλ — την επόμενη έκανε άλλο δύο γκολ σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Την φορά που έκανε αυτογκόλ στο Τρίκαλα, η ομάδα κέρδιζε ήδη 3-0 στο πρώτο ημίχρονο επειδή εκείνος είχε πάρει τη μπάλα σαν εκείνον τον παππού που ξέρει πού είναι κρυμμένη η τελευταία πίκρα στο σακίδιο του μετά την κηδεία. Αυτό δεν είναι εθνικότητα· αυτό είναι η συμπεριφορά ενός ανθρώπου που ψάχνει την μπάλα σαν τελευταία ευκαιρία ενώ όλοι οι άλλοι έχουν ήδη βγάλει τα μάτια τους από την πείνα. Και τώρα μου λένε πως άλλαξαν οι κανόνες; Μα οι κανόνες υπήρχαν πάντα εκεί — αυτό που άλλαξε ήταν η στάση αυτής της ομάδας. Την εποχή εκείνη, όταν η μπάλα έφτανε στους τελευταίους γύρους του αγώνα, οι συμπαίκτες του έκαναν βήματα σαν εκείνον τον άνθρωπο που ψάχνει την τελευταία μπουκιά ψωμί στο ψυγείο πριν κλείσει το σούπερ μάρκετ. Τώρα; Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι τρέχουν σαν ζητιάνοι πίσω από την μπάλα επειδή εκείνος τους έδειξε πως η μπάλα μπορεί να γίνει σωστή ακόμη κι όταν φαίνεται τελείως λάθος. Σε εκείνον τον αγώνα στη Νέα Χώρα τον Ιανουάριο, θυμάμαι πως η ομάδα έπαιζε σαν τις μέλισσες τον Δεκέμβριο — αργές, απογοητευμένες. Κι μετά εκείνος μπήκε σαν εκείνον τον φίλο μου στη Ρόδο που προσπαθούσε χρόνια να πετάξει ένα πλαστικό ποτηράκι σαν σκυλί στον κήπο και τελικά το πέτυχε: η μπάλα άρχισε να μεγαλώνει σαν εκείνο το ψωμί που ζύμωνε η γιαγιά όταν τελείωνε το αλεύρι της χρονιάς. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως τα αυτογκόλ δεν υπάρχουν· σημαίνει πως αυτά τα αυτογκόλ είναι σαν εκείνα τα τριαντάφυλλα που φυτρώνουν ανάμεσα στις πέτρες — μικρά λάθη, μεγάλοι στόχοι. Την φορά που έκανα αυτογκόλ εγώ; Την έκανα επειδή την προηγούμενη βδομάδα είχα τρέξει δέκα χιλιόμετρα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον αγώνα. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο εδώ: αυτογκόλ κάνουν όλοι, αυτοί εδώ γιορτάζουν επειδή κάποιος ξανασηκώνεται σαν εκείνον τον ψαρά που ψάχνει το τελευταίο ψάρι ακόμη κι όταν η θάλασσα έχει κλείσει. Ο Medvedev λοιπόν δεν είναι εκεί επειδή είχε κληρονομιά από κάποιον τσάρο — είναι εδώ επειδή έκανε τόσο καλή δουλειά ώστε η ομάδα άλλαξε συμπεριφορά σαν εκείνον τον γάτο που έφαγε μία φορά τροφή σκύλου και μετά ψάχνει μόνο εκεί όπου μυρίζει έτσι. Αυτός είναι ο λόγος που γιορτάζουμε όχι επειδή άλλαξαν οι κανόνες, αλλά επειδή ένας άνθρωπος βρήκε τον τρόπο να ψάχνει ξανά εκείνη την μπάλα σαν να είναι το τελευταίο νόμισμα στην τσέπη του πριν κλείσει το καφενείο. Εμείς εδώ ψάχναμε την ομάδα σαν τα παιδιά που ψάχνουν την τελευταία μπάλα στους θάμνους μετά από έναν αγώνα — και ξαφνικά αυτός ήρθε σαν εκείνον τον αγρότη που βρήκε εκείνο το τελευταίο νερό στο χωράφι του πριν ξεκινήσουν οι βροχές. Αυτό δεν είναι εθνικότητα· αυτό είναι η συμπεριφορά ενός ανθρώπου που βλέπει τη μπάλα σαν τελευταία ευκαιρία ενώ όλοι οι άλλοι την βλέπουν σαν μία ακόμα μπάλα.