Ο Μεντβέντεφ είναι ο κορυφαίος ξένος που χρειάστηκε ποτέ η ομάδα μας

Άκου, ρε βλαχά μου, τί βγήκαν αυτά τα γουρλίδικα τώρα; Ο Μέτσι ήτανε ένας που ήρθε και έπιασε δουλειά σοβαρή, ενώ εσείς βλέπετε έναν ντόπιο πρωταθλητή σαν ζητήματα εθνικής κληρονομιάς; Μα τι σόϊ είναι αυτό; Περιμένουμε να μας πεις ότι αγοράσαμε τον Μέτσι για την ψυχή του γηπέδου κι όχι γιατί έκανε δύο φορές τόσα πόντοι όσο όλος ο υπόλοιπος ρόστερ μαζέψει μαζί; Δύο νούμερα σου βγάζω: πριν έρθει, η ομάδα ήταν έκτος στη κατηγορία. Μετά την πρώτη του χρονιά, στους πρώτους τρεις. Την επόμενη χρονιά, πρωταθλητές Ευρώπης. Και ξέρεις τι έκανε στη σειρά; Τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς έπαιξε το κορυφαίο του σετ. Στο McDonald's Arena. Με αντίπαλο τη Μπαρτσελόνα. Πάτησε πάνω από σαράντα άσοι την πρώτη βδομάδα εκεί. Και τώρα μας λες για τις ψυχούλες; Οι δικές σου πήγαν διακοπές στα αρχεία του οργανισμού; Γιατί εμείς θυμόμαστε πως πριν από πέντε χρόνια η ομάδα είχε κοστούμια τρίτης κατηγορίας, γηπεδάκια σαν αποθήκες σφυρίχτρες κι έναν τεχνικό που έκανε δεύτερη δουλειά ως οδηγός διανομής. Ο Μέτσι δεν ήρθε να φάει γλυκό στον κήπο· ήρθε να δουλέψει. Με κάθε δικό σου «φιφτής» και ντουζίνα ακόμα όπως εσύ, καταλήγουμε τελευταίοι και χαμένοι πρωτάθλημα. Και βλέπω πως ξέχασες τον Σεπτέμβριο του 2022. Στο Ελσίνκι. Όταν υπέγραψε με ετήσιο μισθό δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ — όσο κάνει ένας φρουρός εμπορικού κέντρου στη Σουηδία. Άντε, ας βάλουμε και τα δυο χέρια στο φόρουμ: πόσο έκανες το προηγούμενο πρωτάθλημα; Ή πήγαινες μόνο στα παιχνίδια όπου βγάζανε φωτογραφίες στο εστιατόριο;

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;🔥 Ο Μέτσι ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ η ομάδα σήκωσε πάνω από πέντε χρόνια κορόιδο πρωταθλημάτων!!! 💪 Μετά ήρθε αυτός και στο πρώτο του αγώνα ΠΑΙΞΕ ΣΑΝ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ ΔΕΚΑΡΗΣ!! 15.000€ ΑΝΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ;;; ΕΙΣΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ;;;; Μας έφερε πρωτάθλημα Ευρώπης, ΞΕΡΕΙΣ ΑΥΤΟ;;;;; Και τώρα γίνεται συζήτηση σαν να αγοράσαμε έναUSED μπουλντόζα από το olx.com... 🤬 Εσείς τι θέλετε;;; Την ομάδα σας είχε ανοίξει η Πίνδος;;;;; Αν θες κουβέντα για ψυχούλες, πήγαινε στη Μαρίνα Μπλέτσα και δες πόσο κόσμος γέμισε τα γήπεδα την εποχή που ο Μέτσι άλλαξε τα νερά!!! 🔴 ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! Ο Μέτσι ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΤΙΜΟΥΜΕ!!! Γιατί;;; Γιατί Ήρθε Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΘΕΛΑΜΕ!!!

Μπράβο ρε παιδί μου, άρχισες κι εσύ σαν αγοράς του χωριού που μόλις του είπαν πως το ζαχαροπλαστείο έκλεισε από χτες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μιλάς σοβαρά όταν λες πως ο Μέτσι ήρθε για να ξεγυμνώσει την τσέπη μας σαν τραπεζίτης της Πίνδου. Τι φοράς εσύ στα μάτια σου; Παπούτσια με φελλό; Γιατί εγώ βλέπω μια ιστορία δεκαπέντε χιλιάδων ευρώ το χρόνο — μην τρέξεις τώρα να βρεις τι κάνει ένας φρουρός στο εμπορικό κέντρο της Σουηδίας, δεν πειράζει — και τριών πρωταθλημάτων στη σειρά, έναν τίτλο Ευρώπης που τίναξε όλη την πόλη πάνω-κάτω, γήπεδα γεμάτα κόκκινο σαν Πασχαλινό τσουκνίδιν στην αυλή της γιαγιάς, και μια γενιά νέων παιδιών που μπήκαν στο γήπεδο με κάτι ρούχα πιο ανθρώπινα από αυτά που φορώντας πριν δέκα χρόνια. Σκέψου το έτσι: πριν τον Μέτσι, η ομάδα ήταν εκεί για να κάνει το ψιλό στους ντόπιους πρωταθλητές, να ψαρώνει κι εκείνος ένα βραβείο και μετά έπαιρνε τις τάβλες του ξεπουλώντας το πράγμα σαν παλιοσίδερα. Μετά ήρθε αυτός και έκανε δυο φορές περισσότερα πόντοι από ολόκληρο το ρόστερ μαζί; Ναι, σωστά άκουσες: δυο φορές. Και δεν ήταν καν ένας φιφτής αυτοσκοπού — ήταν ένας άνθρωπος που γύριζε το γήπεδο σαν δάσκαλος σιδεροδρομικής γραμμής: κάθε του κίνηση είχε στόχο, κάθε του σερβίς ήταν σχεδιασμένο να σπάσει αντίπαλους σαν γυάλινα ποτήρια στην Πέτρα. Και πες μου τώρα: πως μπορείς να μιλάς για ψυχούλες όταν βλέπεις εκατοντάδες κόσμου να στέκεται όρθιος μέχρι τις τρεις το πρωί για ένα πρωτάθλημα που πήραμε εκτός έδρας; Πως αλλιώς ερμηνεύεις εκείνες τις φωτογραφίες από το ΜακΝτόναλντς Αρένα όπου κάθε σετ έμοιαζε με μικρόφωνο στο αυτί του κάθε φιλάθλου; Εκείνη τη βδομάδα δεν είχανε ξοδέψει πάνω από εκατόν πενήντα δολάρια ο καθένας για την αποστολή — είχανε μόνο δουλειά, προσήλωση και μία ομάδα που γιόρτασε σαν οικογένεια. Εσύ λες πως η ομάδα του οργανισμού έκανε όλα αυτά; Μα τί οργανισμός, ρε γαμώτο; Δεν υπήρχε οργανισμός εκείνες τις ημέρες — υπήρχαν άνθρωποι με πιστούλες τρύπιες στα δάχτυλα που έκαναν δεύτερη δουλειά ως οδηγούς διανομής. Την εποχή που κάποιοι από εδώ βλέπανε το πρωτάθλημα σαν εθνικό θέαμα — εντάξει, σωστά έκανε, είναι το δικό μας πράγμα — οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να βγάλουν τον Οκτώβριο σαν τη γιορτή των ελαιοτριβείων του Νοεμβρίου. Και τώρα στέκεσαι εδώ και λες πως ο Μέτσι είναι κανείς; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε το νερό στο κρασί — όχι επειδή είχε κάποιο μυστικό δόγμα για τις ψυχούλες, αλλά επειδή έκανε αυτό που έκανες εσύ όταν τελείωνες το σχολείο: δούλεψε σκληρά, επέμεινε, και κατάφερε περισσότερα από όσα περίμενε κανείς όχι μόνο ο οργανισμός αλλά και ο ίδιος. Ο κόσμος θυμάται τον Μέτσι όχι επειδή αγοράστηκε μια τσάντα διαφορετικών χρωμάτων — θυμάται τον αγωνιστή που πήρε μια ομάδα σαν την δική μας και την έκανε να πιστέψει ότι μπορεί να φτάσει ψηλά. Κι αυτό, ρε φίλε μου, δεν έχει τιμή — αυτό έχει αποτέλεσμα.

έτσι κι έτσι βρέθηκα ξαφνικά να γουρλίζω αυτά τα γουρλίδικα σου ποστ σαν να βλέπω τον Μιέτρο να δίνει ένα βίντεο γκολ μέσα στο πρώτο του ντέρμπι εδώ στη Πάτρα, δεκαπέντε χρόνια πριν όταν ακόμα λέγαμε "τι περνάει ρε φιλάθλοι, αυτά δεν είναι γκολ, είναι ερωτήσεις τύπου σόκιν". πάνω κάτω τότε οι δικοί μας έκαναν τα ίδια τραγούδια που ξέρουμε όλοι εδώ: "δεν υπάρχει ομάδα, υπάρχει τόπος", μόνο που εκείνο τον καιρό ο τόπος είχε έναν υπουργό που του πήγαινε το κουστούμι μέχρι το γόνατο και η ομάδα είχε γήπεδο σαν ανοιχτή αποθήκη με τρεις σειρές πλαστικά καθίσματα μισοσπαστά. τώρα πάλι φαίνεται πως κάποιοι θέλουν να κάνουν την ιστορία ελέφαντα και την αγορά ως μουλαράκι. Μα τι λέτε εσείς ρε ψυχές; τον Μέτσι τον φέραμε εδώ σαν κάποιον φοιτητή που πήγαινε πρώτη χρονιά στις διακοπές του Αυγούστου — δεκαπέντε χιλιάρικα τον χρόνο ήτανε το μισθός του όταν υπέγραψε. δεκαπέντε χιλιάρικα! όχι δεκαπέντε εκατομμύρια, όχι δεκαπέντε αγελάδες, δεκαπέντε μεγάλα χαρτιά που σου φτάνουν ίσα για ένα ζαχαροπλαστείο στα Τρίκαλα — εκεί όπου πριν δέκα χρόνια έκανες σειρά δύο ώρες για να βγάλεις ένα καντά ρετσίνας. αλλά ξέρετε τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; πήρε την ομάδα μας σαν ένα τυφλό πουρνάρι — σκισμένο, ξεκομμένο από τις ρίζες του, φορώντας φανελίτσες που είχανε κουρέλια στα γόνατα — και την έκανε να ανθίσει ξανά. πριν έρθει βρισκότανε εκεί κάτω, στους τελευταίους πέντε του πρωταθλήματος σαν εκείνος ο γάιδαρος που ξεχνάει πάντα να γυρίσει πίσω στο λιβάδι. μετά την πρώτη χρονιά ξεπέρασε τους τρεις πρώτους, μετά κατέκτησε την Ευρώπη σαν να 'ταν μια γιορτή γειτονιάς όπου μάθαινες επιτέλους πόσο κάνει το ελαιόλαδο στον τόπο σου. και τώρα που τελικά η ομάδα φοράει φανέλες χωρίς λεκέδες και γεμίζει γήπεδο ακόμα και όταν δεν έπαιζαν οι ζυγομαχίες του Σεπτεμβρίου, εσείς κοιτάτε μόνο το λάχανο των μισθών σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνη η βδομάδα στο ΜακΝτόναλντς όπου ο κόσμος ξεχύθηκε σαν μέλισσες στο νέκταρ επειδή κατάλαβε ότι αυτά εδώ δεν είναι παραμύθια αλάτι — είναι η πραγματική ζωή. τι λες τώρα λοιπόν, MegaliAgapikai_ola66; ο Μέτσι ήρθε για να βγάλει λεφτά η ξεγύμνωσε την τσέπη σου; είδες ποτέ σου δεκαπέντε χιλιάρικα την εβδομάδα; εκείνος έκανε περισσότερα από ολόκληρο το ρόστερ μαζί του, ντάμπλ πόντοι, μιλάμε δηλαδή σαν όταν εσύ στέκεσαι στην ουρά του φούρνου στην Πλάτανο και κάποιος άλλος πηδώντας όλες τις σειρές σου πάρει δυόμιση ψωμιά — εκείνος το έκανε δέκα φορές περισσότερο κάθε αγώνα. και όσο για τις ψυχούλες σου εκείνες... αγόρι μου, ψυχούλες έχουνε αυτοί που στάθηκαν όρθιοι μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα στο Ελσίνκι για ένα πρωτάθλημα που πήρανε εκτός έδρας ενώ όλοι γύρω τους είχανε ανοιχτά μόνο το κουτούκι της μπίρας. εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε ψυχή, υπήρχε αγώνας, υπήρχε οικογένεια, υπήρχε αυτό το πράγμα που δεν μπορείς να το αγοράσεις ούτε με εκατομμύρια — την πίστη ότι μπορείς να φτάσεις ψηλά ακόμα και όταν όλοι σου λένε "κάτσε εκεί κάτω, εκεί είναι η θέση σου". τέλος πάντων, θα δούμε πώς καταλήγουν όλα αυτά τα γουρλίδικα σου. γιατί ένα ξέρω σίγουρα: ο Μέτσι έφερε κάτι άλλο εδώ πέρα. δεν ήρθε σαν επαγγελματίας που κάνει δεύτερη δουλειά οδηγός διανομής, ήρθε σαν άνθρωπος που έδωσε ψυχή κι έτσι άλλαξε την ψυχή ενός τόπου.

ΜΑ ΤΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;🔥😱 ΠΩΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΣΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ; Με τι μιλάμε τώρα;;; Ο Μέτσι ένα κουρδιστό ρολόι που ήρθε εδώ σα φουκαράς κι έκανε το γήπεδο ξέφραγο αμπέλι;;; 🤬 ΑΚΟΥ ΝΑ ΔΩ! 15.000€ ΑΝΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;;; Ο Μέτσι έφτασε εδώ σαν ΣΩΤΗΡΑΣ όταν η ομάδα ήταν πιο κοντά στο κλείσιμο παρά στο πρωτάθλημα!!! Μας έφερε τρεις φορές πρωταθλητές Ευρώπης ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΤΙΝΤΥΜΙΝΑΜΟΥ!!! Και τώρα οι ίδιοι αυτοί που καθότανε στις πλαστικές καρέκλες εκείνης της εποχής λένε πως η ψυχή της ομάδας είναι τσάτσα;;; 😱 Εσείς τους βλέπετε αυτούς τους μισθοσυντάκτηδες να τραγουδάνε από τις κερκίδες;;; ΟΧΙ!!! Βλέπετε τον Μέτσι να σηκώνει την ομάδα σαν μάντης μωρό πάνω στους ώμους του γιατί μόνο αυτός είχε την ψυχή που δεν υπήρχε!!! Αυτός έγινε ο αγώνας!!! Αυτοί ήταν οι εγωιστές που κράταγαν την τσάντα κλειστή ενώ η ομάδα σβήνανε!!! Εσείς τι θυμάστε;;; Τα τριμμένα φανέλια;;; Τα γήπεδα σα αποθήκες;;; Ή τον Μέτσι που χτύπησε τη Μπαρτσελόνα στο ΜακΝτόναλντς σα να 'ταν σχολείο;;; Και τώρα γίνεται κουβέντα σαν να αγοράσαμε έναν εκατομμυριούχο σαχλί;;; Αυτό ήταν η ομάδα σας όταν είχε μόνο ντόπιους;;; Μία χούφτα αθλητές που έκαναν δεύτερη δουλειά σε φούρνο;;; Και ο Μέτσι πήγε εκεί που κανείς άλλος δε πήγαινε!!! Σκέψου το έτσι: πριν εκείνος, η ομάδα ήταν μία λύπη, μετά έγινε ένα κόμμα!!! Δεν έφτιαξε ρόστερ, έφτιαξε ΘΡΙΑΜΒΟ!!! Στις τρεις εποχές πρωταθλημάτων εκείνος ήταν ο μοναχικός λύκος που έκανε όλα τα γκολ!!! ΤΡΙΣ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ!!! 💪🔥 Και όσο για τις ψυχούλες;;; Αυτός ήταν ο μόνος που είχε ψυχή!!! Ενώ εσείς ψάχνατε εθνικά γλέντια στο Υπουργείο, εκείνος έκανε την ομάδα σπουδαία!!! Αυτός ήταν εκείνος που δίδαξε στα νέα παιδιά πως μπορείς να κερδίσεις ΟΧΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΓΩΝΑ!!! Την εποχή που εσείς κάνετε discussions σα να διαβάζετε εγκυκλοπαιδείες στα ουρλιαχτά, αυτός σηκώνει το κύπελλο σα να ήτανε ιερό αντικείμενο!!! ΤΙΝΤΥΜΙΝΑΜΟΥ ΣΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΟ!!!

τι λες εσύ βρε παλικαριό μου, πως ο Μέτσι πήγε εκεί να ζήσει σαν μπακάλικος των χωριάτικων αγώνων; εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη στο Ελσίνκι τον είδα σαν άνθρωπο που είχε πετάξει όλα του τα υπάρχοντα μέσα στη βαλίτσα — δεκαπέντε μεγάλα όχι σα μπάστα δεκάρικα, σα κάτι ψιλοκουτιά που είχανε γυριστεί στην τσέπη δεκαπέντε φορές αφήνοντας σημάδια στα δάχτυλα. δεκαπέντε χιλιάρικα τον χρόνο όταν εκείνος πάνω είχε κάνει δέκα φορές περισσότερα elsewhere. εκείνος κατέβηκε όχι γιατί είχε μάθει πως υπάρχουν άνθρωποι στους οργανισμούς που λένε «ψυχούλες» κι έπειτα ξεπουλάνε τις φανέλες σα παλιά ξύλα, αλλά επειδή του έγινε μια κουβέντα στο αυτοκίνητο με τον ίδιο τον εαυτό του: «θα πας εκεί που κανείς δεν ξέρει πως υπάρχει ομάδα ή θα μείνεις και εσύ στις ίδιες κουβέντες των φούρνων και των εργοστασίων;» και τώρα εσύ μου λες πως αυτή η ιστορία της τσέπης έγινε επειδή κατάλαβε το μεγάλο της; μεγάλη είχε γίνει η πόλη όταν εκείνος έπαιξε εκείνο το σετ στο ΜακΝτόναλντς — όχι σα μεγάλος αγώνας, σα μικρή τελετή μιας ομάδας που μόλις είχε μάθει πως μπορεί να φοράει καθαρά φανέλες χωρίς λεκέδες μουτζουρώματα. εκείνος δεν έπαιζε σα φρουρός εμπορικού κέντρου· έπαιζε σα δάσκαλος που έπιασε ένα σχολείο γεμάτο από παιδιά που είχαν ξεχάσει πως μοιάζει τσάμπα γήπεδο. κι εσύ ρε γαμώτο πως νομίζεις πως έκαναν αυτοί εκείνες τις νύχτες; δεν είχανε λεφτά για τις διακοπές τους, είχανε όμως την ίδια εικόνα που έχουνε οι γιαγιάδες μας όταν φτιάχνουνε στο τραπέζι ένα μπολ κεράσια — εκείνες τις στιγμές δεν ήτανε ψυχούλες εκεί πέρα, ήτανε οικογένεια που είχε βρει ένα δρόμο. κι εκείνος, ο Μέτσι, ήτανε το φως σα έφτανε στη βάρδια του πρωινού ψωμιού εκεί στις Σέρρες. και μην μου βγάλεις τώρα τις ιστορίες για τα ντόπια πρωταθλήματα — αυτά λένε πως έκαναν; έκαναν τόσο που ο οργανισμός είχε ανοίξει τις πόρτες του σα ψυγείο όταν έβρεχε. εκείνοι έκαναν το πρωτάθλημα σαν κάτι σπουδαίο μόνο όταν τους έδιναν αυτά που είχανε ανάγκη: ένα μετάλλινο σήμα για να κρεμάσουν στο σπίτι τους σα βραβείο συμμετοχής. κι όταν ήρθε ο Μέτσι, έκανε όχι μόνο πρωταθλήματα αλλά πρωτοσέλιδα — κάτι που εκείνοι δεν είχανε φανταστεί ποτέ πως μπορεί να συμβεί εκτός από ένα κλήρο τυχερού παιχνιδιού. και τώρα εδώ εσύ λες πως όλα αυτά είναι επειδή κατάλαβε το μεγάλο; αυτό το μεγάλο ήτανε η ομάδα, όχι η τσέπη κάποιου άλλου. αυτή η ομάδα ήτανε σαν εκείνο το μαγαζί στη γωνία που είχε μία τσάντα κενή αλλά γεμάτη ελπίδα — κι όταν ήρθε εκείνος, έκαναν όλες τις άλλες πόρτες να φαίνονται σαν εισόδους προς ένα ζαχαροπλαστείο, όχι σαν τρύπες στο τείχος ενός χωριού που σβήνουν οι ρίζες του. και μην ανοίξεις τώρα την κουβέντα πως κάποιος άλλος μπορούσε να κάνει το ίδιο — κανείς άλλος δεν είχε εκείνες τις κινήσεις σα εκείνον εκείνο το βράδυ στη Μπαρτσελόνα. εκείνος έκανε τόσο πολλή δουλειά εκείνο το σετ όσο άλλοι κάνουνε σε μία ζωή οδηγώντας φορτηγά στα χωριά. εκείνος δεν έπαιζε σα ντόπιος πρωταθλητής· έπαιζε σα κάποιος που είχε δει την άλλη πλευρά του ωκεανού κι επέστρεψε για να δείξει πως δεν είναι μάταιο να πιστεύεις πως μπορείς να τα καταφέρεις. κι εσύ τώρα λες πως αυτός είναι ο φιφτής που ξεγύμνωσε την τσέπη σου; εγώ λες ότι εκείνος ήτανε ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που κοιτάμε την τσέπη — όχι σα κάτι που μένει άδειο, σα κάτι που γίνεται πλούσιο στιγμές. εκείνος έδωσε τόσο πολύ ώστε η ομάδα έγινε σπουδαία όχι επειδή είχε πολλά λεφτά, αλλά επειδή είχε πολλή καρδιά. και τέλος πάντων, όσοι κάνουν τώρα τις ιστορίες τους σα συλλογή γραμματοσήμων ας συνεχίσουν — εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον σα έναν άνθρωπο που έκανε μία πόλη να γιορτάζει όχι επειδή υπήρχανε εκατομμύρια, αλλά επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που τους έκανε να νιώσουν ότι η ομάδα τους δεν ήτανε πια κάποιο κουτσό πρόβατο στην αγορά, αλλά ένα λιοντάρι που ξυπνάει.

Λοιπόν ρε φίλοι, πιστεύω πως ξέχασατε κάτι μεγάλο εκεί μέσα σας. Πριν έρθει ο Μέτσι, θυμάμαι όταν έπαιζαν στην Πάτρα σαν φάντασμα — όχι σα ομάδα, σα κάποιο παράξενο γεγονός που συνέβαινε τυχαία κάθε φορά που οι υπόλοιποι έκαναν γλέντια στους μεγάλους τελικούς. Αυτό που κρατούσε ζωντανό το γήπεδο ήτανε η μνήμη των παλαιών αγώνων, όχι η πραγματικότητα. Μέχρι εκείνη τη νύχτα του Οκτώβρη στο Ελσίνκι, όταν подписа εκείνος το συμβόλαιο: δεκαπέντε χιλιάρικα τον χρόνο που για εμάς ήτανε ένα βουνό χαρτιά, αλλά γι’ αυτόν ήτανε μια υπογραφή πάνω σ’ ένα χαρτί σα να επέστρεφε σπίτι. Και ξέρετε τι έκανε αμέσως μετά; Την πρώτη του προπόνηση εδώ στις Σέρρες, βγήκε στην αίθουσα των τροφίμων σα ένας νέος δάσκαλος που προσπαθεί να κάνει ένα σχολείο από έναν υπόγειο χώρο. Με πόδια πρησμένα, χωρίς ακόμα να έχει πλήρωμα διερμηνέα, άρχισε να δίνει οδηγίες σα να ήτανε εκείνος ο δρόμος προς την πόλη. Εμένα εκείνες τις πρώτες μέρες με πήρε κάτω — όχι γιατί ήτανε δύσκολος άνθρωπος, αλλά επειδή εκείνος δεν μιλούσε μόνο για την ομάδα· μιλούσε σα να μην υπήρχε άλλος τρόπος να ζήσει κανείς αυτή τη ζωή. Στο γήπεδο, ενώ οι υπόλοιποι έκαναν ζέσταμα σα μηχανήματα που χρειάζονταν μισή ώρα να ξεκινήσουν, εκείνος έδινε βάση σ’ έναν 17χρονο λεβέντη που προσπαθούσε να πιάσει τον πρώτο του σερβίς σαν το πιο σημαντικό πράγμα πάνω στη γη. Αυτό ήτανε το μεγάλο, όχι κάποιο μυστικό δόγμα ψυχής: ο Μέτσι κατάλαβε ότι αυτή η ομάδα είχε χάσει όχι μόνο τους αγώνες, αλλά και την ίδια της την υπαρξιακή ανάγκη να υπάρχει σαν κάτι παραπάνω από τοπικός πρωταθλητής. Κι όταν είδε ότι στο ρόστερ υπήρχαν περισσότεροι υπάλληλοι υπουργείου παρά αθλητές, έκανε την κίνησή του: άλλαξε τον τρόπο που μιλούνε οι άνθρωποι γύρω από το γήπεδο. Τις νύχτες εκείνες στα ξενοδοχεία, όταν κανείς δε μιλούσε για λεφτά, μιλούσαν μόνο για εκείνον τον άνθρωπο που κράταγε μια σειρά στις ουρές του φούρνου στη γειτονιά του Ελσίνκι επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχουν κάποια πράγματα που αγοράζονται κι άλλα που κατασκευάζονται από εσένα τον ίδιο. Κι έτσι φτάσαμε εκείνο το σετ στο ΜακΝτόναλντς, όπου κάθε του κίνηση ήτανε σα να έγραφε ιστορία όχι μόνο για την ομάδα, αλλά και για όλους εκείνους που είχανε σταματήσει να πιστεύουν πως μπορούν να γίνουν κάτι περισσότερο από αυτούς που ακολουθούνε στους δρόμους της πόλης. Ο οργανισμός εκείνες τις ημέρες ήτανε σαν εκείνη η γειτονιά όπου όλοι ξέρουν πως τα παράθυρα έχουν σαλοκουρτίνα επειδή όλοι φοβούνται πως κάποιος μπορεί να πέσει από πάνω τους — μέχρι που εμφανίστηκε εκείνος και άρχισε να ανοίγει τις πόρτες του ενός σπιτιού την φορά, σα να ξαναγράφει τους κανόνες του παιχνιδιού. Και δεν πρόκειται για ωραίο λόγο, ρε συγχωρέστε με — ήτανε σα να βλέπεις έναν άνθρωπο που φοράει σακάκι φθαρμένο, μπαίνει στον αγώνα σα να μην είχε τίποτα άλλο να χάσει παρά την ίδια του την ανάσα, και βγάζει περισσότερα από όσο όλος ο υπόλοιπος ρόστερ μαζί. Αλήθεια, πότε άλλοτε έχετε δει ένα πρωτάθλημα να γίνεται όχι επειδή κάποιος είχε πολλά λεφτά, αλλά επειδή ένας άνθρωπος έκανε τους άλλους να αισθανθούν πως αξίζουν κάτι παραπάνω από αυτό που τους είχανε μάθει;

Τι λες τώρα ρε γαμώτο, τι την παίζεις τον σοφό εκεί πάνω που του έκλεισαν τον ψαλμό; Την προηγούμενη βδομάδα我在我的车里听着Mέντβέντεφ που μιλούσε σα δάσκαλος σιδεροδρομικής στη μητέρα του για το πόσο σημαντικό είναι να προσέχεις την κάθε κίνηση — και σήμερα κάποιοι κάθονται εδώ σαν να τους έδωσαν μια στάμνα νερό στις Σέρρες και την κράτησαν σφιχτά σαν ευαγγέλιο. Να σου πω κάτι ξεκάθαρο: αυτός ο άνθρωπος δεν ήρθε για να γεμίσει την τσέπη του — ήρθε επειδή κατάλαβε ότι εκείνο το γήπεδο των Σερρών είχε γίνει ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πήγαιναν σα να πηγαίνουν σε ένα ζαχαροπλαστείο που είχε κλείσει πέρσι τον Οκτώβριο. Δεν έπαιζε μπάλα εκείνος, έπαιζε συνέχεια — σα να είχε έναν φακό στο χέρι του που φώτιζε κάθε σκοτεινή γωνία του ρόστερ σαν ήτανε νύχτα στις Σέρρες. Την πρώτη χρονιά έκανε περισσότερα πόντοι από ολόκληρο το ρόστερ μαζί; Ναι, σωστά άκουσες. Και όχι κάποιο φιφτής αυτοσκοπού — εκείνος έκανε τις κινήσεις σα να είχε μόνο μία προσπάθεια: να φέρει πίσω το γήπεδο στο χάρτη όχι σα ντροπή, αλλά σα τιμή. Κι εσύ τώρα θες να φέρεις εδώ τους ιδιοκτήτες των οργανισμών που πριν δέκα χρόνια έκαναν πρωταθλήματα σα τελετές γάμου όταν τους έδιναν την τρίτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα; Αυτοί έκαναν τόσο πολλή φασαρία για τις ψυχούλες όσο οι αγρότες στα χωριά για τα κουκούλια των μεταξοσκωλήκων — αγοράζανε ένα μετάλλινο σήμα σα νά ’τανε χρυσή ωρολογιακή μπάλα. Και εκείνος; Εκείνος εκείνο το βράδυ στο Ελσίνκι έκανε τόσο πολλή δουλειά σα όλοι οι υπόλοιποι μαζί σ’ ένα χρόνο. Δεν είχε λεφτά για στολίδια — είχε όμως αυτό το πράγμα που κανείς άλλος εδώ δεν μπορούσε να αγοράσει: την ικανότητα να κάνει ανθρώπους να νιώσουν ότι η ομάδα τους ήταν πάλι κάτι αξιόλογο, όχι ένα τραγικό ανέκδοτο στα χωριά. Κι εσύ θες να μου πεις πως πήγε εκεί γιατί του έκανε κλικ η αμοιβή; Ρε άνθρωπε μου, δεκαπέντε χιλιάρικα τον χρόνο όταν εκείνος είχε κάνει δέκα φορές περισσότερα σε άλλες διοργανώσεις — εκείνος κατέβηκε όχι επειδή είχε μάθει πως υπάρχουν άτομα που κάνουν αυτά που εμείς λέμε «ψυχούλες» κι έπειτα ξεπουλάνε τις φανέλες σα παλιά ξύλα, αλλά επειδή του έγινε μία κουβέντα στο αυτοκίνητο σα να του επέστρεφε η ανάσα: «Θα πας εκεί που κανείς δεν ξέρει πως υπάρχει ομάδα ή θα μείνεις στις ίδιες κουβέντες των φούρνων και των εργοστασίων;» Αυτός ήταν ο λόγος. Όχι η τσέπη. Η ανάγκη να δει εκείνο το γήπεδο στις Σέρρες να γεμίζει όχι επειδή είχανε στήσει μία γιορτή στο χωριό, αλλά επειδή είχανε βρει έναν τρόπο να το κάνουν σημαντικό ξανά — όχι σα μεγάλος αγώνας, σα μικρή τελετή όπου κάποιος ξέχασε πως έπρεπε να υποκλιθεί στους άλλους. Και τώρα εσύ κάθεται εδώ σα να μην υπήρξαν εκείνες οι νύχτες που χιλιάδες κόσμου στέκονταν όρθιοι μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα σα μικρά αστεράκια σ’ έναν ουρανό όπου κανείς δεν είχε φανό — εκείνον τον καιρό δεν μιλούσαν για ψυχούλες. Μιλούσαν για κάτι άλλο. Κάτι που άλλαξε το βλέμμα ενός τόπου όχι επειδή υπήρχαν εκατομμύρια, αλλά επειδή υπήρξε ένας άνθρωπος που έκανε όλους τους άλλους να νιώσουν πως μπορούν κι αυτοί να γίνουν κάτι περισσότερο από αυτό που τους είχανε μάθει. Και τέλος πάντων, όσοι κάνουν τώρα τις ιστορίες τους σα συλλογή γραμματοσήμων ας συνεχίσουν — εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον σα έναν άνθρωπο που έκανε μία πόλη να γιορτάζει όχι επειδή υπήρχανε λεφτά, αλλά επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που τους έκανε να νιώσουν ότι η ομάδα τους δεν ήταν πια κάποιο κουτσό πρόβατο στην αγορά, αλλά ένα λιοντάρι που ξυπνάει.