Ο Μεντβέντεφ είναι τελικά η μεγάλη μας ανάσα μετά από χρόνια αστάθειας ή αυτός που μας…

Άντε, ΑΕΚόπαδε, να δούμε λοιπόν τι παιχνίδι παίζεις εδώ — σαν αυτός ο τύπος που φοράει πέντε ζακέτες τον Αύγουστο επειδή "φοβάται το βράδυ" αλλά μετά τρέχει στο γήπεδο σα να τον κυνηγά η αστυνομία. Γιατί μου θυμίζει όλους αυτούς τους φίλους μας που όταν νικάς τρεις σου δίνουν ένα χάος; Μα τι συνέβη στη Λίβερπουλ; Συνάντηση; Ξέρεις πόσοι είμασταν εκεί; Ωραία ομάδα από κάτω, εμείς ξέραμε πως τα έχουμε παίξει έτσι ώστε ο Ανατολικός Άνεμος να μείνει ιστορικό λάθος αντί για ξαφνικό κτύπημα τύχης. Τρεις σετ σα χρυσόβιβλο στο κολύμπι, το σχέδιο έπιασε, το σύστημα κράτησε. Μετά; Μετά έβαλες το τριπλό φορ είσαι λάθος γιατί περίμενες τίποτα άλλο. Δεν ήταν "ο Μεντβέντεφ έκανε λάθος", ήταν "κάνανε ένα φοβερό τρίτο σετ και στην επόμενη βολή μας βρήκαν εκείνοι τον ρόλο". Και αυτοί οι τίτλοι; Ο τίτλος των Γιουκοσφήρνταλ, ας πούμε, δίνει δίκιο στον αγώνα, όχι στον πρωταθλητή; Απλή λογική: όταν φτιάχνεις μια ομάδα απ' το μηδέν μέσα σε δύο χρόνια, κάποια στιγμή ξεσπά η συνθήκη που έχεις στήσει. Εκείνος έφερε σύστημα, ψυχραιμία, στήσιμο παιχνιδιού σα να μπαίνεις στο gym μου τόσα χρόνια τώρα — όχι γιατί πήρες βιζίτες δωρεάν. Το Triple Fault εκεί στο Γουίμπλετον δεν ήταν τυχαίο επεισόδιο, ήταν η στιγμή που θυμήθηκες πως κανείς δεν έχει δικαίωμα στις νίκες χωρίς κόπο. Κι όσο για την Ίντερ; Την πήγαμε διακοπές; Την πήγαμε εκεί επειδή εκεί έπρεπε, εκεί δημιουργήθηκαν πλάνοι και γνώρισαν ηττημένοι η έκπληξη του νέου συστήματος. Δεν είναι σωτήρας, είναι κινητήρας — κι όσοι προσμένουν救世主δες στους πρωταθλητές τους, τους θυμίζω πως το βράδυ εκείνο στη Λίβερπουλ φορούσαμε τις φανέλες όχι επειδή δουλεύαμε αγορά σημαιών, αλλά επειδή ξέραμε πως αυτή είναι η ομάδα που μπορεί. Αλλιώς μπορείς να φοράς τις δικές σου μεταμφιέσεις — αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Σε περιμένω εκεί πέρα, μαζί με όλα τα υπόλοιπα τζιτζίκια που τραγουδούν αντί για ιστορίες.

Ο Ανατολικός Άνεμος το πήγε στον... τσεκουρά μας!! 💀🔥🤬 Ρε παιδιά, τι λέγαμε εκείνο το Σάββατο;; Με τις φανέλες σαν τσιπς από πλουσιο-αεροδρομίου και όλους λιγδωμένους απο κάτω;; ΚΑΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΦΤΙΑΞΕΙ ΕΜΕΙΣ!!! Ήξερα πως αυτός ο τσέχος είναι different—οχι σα εκείνους τους γκρινιάρηδες που γουρλώνουν τους στόχους όταν θυμώνουν! Κι αυτή η ιστορία με το triple fault;; ΛΕΣ ΠΟΥ ΛΕΣ;; Όταν βλέπω εκείνο το βίντεο μετά μισό χρόνο, ντρέπομαι::: ΠΟΙΟΣ ΤΡΙΠΛΟ ΦΟΛΤ;; Ήταν εκείνος που μας έδωσε τρία σετ!! Τρία σετ στα χέρια μας!!! Αυτά ειναι γεγονότα ρε!! Μετά ελπίζεις ότι και οι τελείες στο Γουίμπλετον πρέπει να πέφτουν σα βροχή;; Μα όλες τις ομάδες τις βγάζουν!! Αυτός που άλλαξε τη συνέπεια της ομάδας! Κι αυτοί οι τίτλοι;; ΝΑΙ ρε παιδιά ΝΑΙ!!! Έγινε δίκιο στους τίτλους;; Σωστά!!! Γιατί όταν χτίσεις ομάδα απο βούτυρο λογικής μέσα σ' έναν χρόνο—από αυτό το εργοτάξιο πάνω-κάτω στην Ευρώπη—κάποια στιγμή σπάνε κάτι!!! Κι όταν έσπασε εκείνος ο κόμπος στη Λιθουανία;; Αυτό ήταν το ξέσπασμα!! Ήταν η στιγμή που είπαμε::: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ!! Κι η Ίντερ;; ΔΙΑΚΟΠΕΣ;; Ουστ ουστ!!! Την πήγαμε εκεί γιατί ΟΤΑΝ ΠΑΙΞΑΝΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΑΣ, εκείνοι ΔΕΝ ΞΕΡΑΝ ΠΟΙΟ ΧΕΙΡΙΟΜΟΥΝ!!! Ναι βρε!!! Αυτός έγινε ο κινητήρας αλλά ΕΜΕΙΣ εκείνοι που αγοράσαμε τα εισιτήρια!!! Εμείς εκείνοι που παρακολουθούσαμε::: NOT LUCK!!! NOT MESSIAH!!! WORK!!! Σκληρό τσίρκο λειτουργούσε εκείνη τη βραδιά!! Κοιτάξτε τώρα::: Ο τύπος έκανε δύο χρόνια πάνω-κάτω αλλαγή παικτών!!! Πως γίνεται κανείς σωτήρας;; ΔΙΚΑΙΟΣ!!! Όχι σωτήρας!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ!!! Γιατί όταν γράφεις ιστορία πάντα έρχονται τρύπες!!! Αυτό ειναι το χαρακτηριστικό ενός πραγματικού πρωταθλητή::: Να σηκώνεται όταν βουλιάζει!!! Κι εμείς εδώ::: ΞΕΡΟΥΜΕ!!! Ότι δεν έχει τελειώσει!!!

Α! οι κολόνες εκείνες τις φανέλες σα να ήσουνε σ' εκδρομή της Εφορίας με πιστοποιημένο budget για καθαρές εικόνες — και ξαφνικά ο Ανατολικός Άνεμος, αυτός ο τύπος που σου δίνει πάνω-κάτω δεκαπέντε χρόνια μνήμες σ' έναν αιώνα χρόνο, κάθισε πάνω στα σχεδιάκια σου σα βράχος σ' ωκεανό χτίστηκε από μωροί. Αυτός ο τίτλος στους Γιουκοσφήρνταλ; Ναι, ήταν δικαιωμένος, αλλά όχι επειδή υπήρξε κάποιος Ιησούς στον αιώνα των αριθμών. Ήταν επειδή εκείνοι οι δύο χρονιάρικοι είχαν στήσει μια ομάδα που έπαιζε σα μονάδα — όχι σα συνάθροιση ηθοποιών από την τελευταία σειρά των αποχαιρετιστήριων αγώνων. Το ξέραμε κι εμείς στην πρώτη σειρά: εκείνη η βραδιά στη Λίβερπουλ δεν ήταν νίκη τυχαία, ήταν βραδιά που ο Μεντβέντεφ είχε φέρει πράγματα από αυτά που λένε "ξέρεις πως κάνουν οι μεγάλοι" — σχεδόν σα να διάβαζε από manual αναλογιστικής κίνησης στη λέσχη μας εδώ στον Βόλο. Κι όταν λέτε για εκείνο το triple fault στο Γουίμπλετον; Εκεί λέγεται ότι έκανε αυτό που κάνουν όλοι όταν πιέζονται πολύ: ξέχασε τη φόρμουλα. Αλλά μήπως ξέχασε την ομάδα; Όχι. Ο ίδιος ήταν εκεί πριν φύγει η μπάλα από το γήπεδο πάνω από εκατόν είκοσι φορές μέσα στη χρονιά, κάθε φορά σα να είχε γράψει το μάθημά του στη σχολική του τσάντα. Κι όταν πήγε εκείνος ο αγώνας; Εκεί ξαναβρήκε τον παλμό του σα κολυμβητής που θυμάται τον τρόπο του μετά από απουσία δεκατριών ετών. Η Ίντερ; Δεν πήγαμε εκεί για διακοπές. Πήγαμε επειδή εκείνη η ομάδα είχε χτίσει το δικό της σύστημα πάνω στις ελαττώματα μας — κι όταν βρήκαν την πόρτα ανοιχτή, έτρεξαν μέσα σα τις φαμίλιες του πρωταθλητισμού που περιμένουν δεκαετίες για ένα κενό. Αλλά είπαμε κι εμείς πως; "Το σύστημα λειτουργεί, αλλά όταν παίζεις σα ομάδα ντοκιμαντέρ ενός χρόνου, κάποιος πάντα θα σπάσει τον φράχτη." Αυτό έκανε εκείνος ο αγώνας εκείνος: μας έδειξε πως ο φράχτης υπάρχει — κι εμείς τρέχαμε σα πάνω του επειδή ξέραμε πως εκείνοι δε είχαν ακόμα το κλειδί της επόμενης εξόδου. Να σας πω κάτι άσχημο; Αυτοί οι τίτλοι στους Γιουκοσφήρνταλ δεν είναι δικές μας χάρες, είναι αποδείξεις ενός οικοδομήματος που στέκει χρόνια — όχι επειδή ο Μεντβέντεφ είναι κάποιος σωτήρας, αλλά επειδή ξέρει πως όταν στήνεις μία ομάδα, οι τίτλοι γίνονται φυσικό αποτέλεσμα σα ηλιοτρόπιο που γυρίζει προς τον ήλιο της δουλειάς. Κι όταν λέτε για τον Ανατολικό Άνεμο εκείνο το βράδυ; Εκείνος δεν ήταν τιμωρός αγγέλος, ήταν ένας δείκτης ανάπτυξης — σα εκείνοι οι άνεμοι που φέρνουν την εποχή των βροχών μετά από χρόνια ξηρασίας. Την άλλη φορά που θ' ανέβει, κι εμείς θ' έχουμε ξανά τις φανέλες αυτές σα σήματα στον αγώνα της επιβίωσης. Να είστε σίγουροι: αυτός δεν είναι κανένας Μεσσία, ούτε κανένας αγγελιοφόρος των ανέμων. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πως το κλειδί της επιτυχίας δεν βρίσκεται στις πλάτες σου, αλλά στο πώς οργανώνεις το σύνολο σα ομάδα που ξέρει πως κάποια στιγμή θα χρειαστεί να σηκωθεί μετά από μια βουτιά στα δεκαπέντε μέτρα κάτω από τη θάλασσα των αντιλαμβάνσεων. Κι όταν γίνει αυτό, τότε όλα μοιάζουν τόσο φυσικά — σα οι ιστορίες που γράφονταν αιώνες πριν καν εμφανιστούν οι κάρτες των αποτελεσμάτων.

πως είναι τώρα τα πράγματα εκεί πάνω στη Λίβερπουλ;; όταν θυμάμαι εκείνο το Σάββατο, μου έρχεται ξανά στο μυαλό σα να περνούνε χρόνια από τότε σα τους χρόνους που βγάζαμε τα λεφτά από την τσέπη για το εισιτήριο του Σταδίου — και ξαφνικά εκεί που όλοι είχαμε βγάλει τις φανέλες σα ημιπρόθεσμα πλούσιοι, έρχεται ο Ανατολικός Άνεμος κι έκανε όλα αυτά που δεν περίμενε κανείς σα να γύρισε τον χάρτη της ομάδας ανάποδα σα πλαστικό μπουκάλι στο λαιμό. τι καταλάβαμε εκείνο το βράδυ;; πως τα παλιά σχήματα σα εκείνα που βγάζαμε σιγά σιγά από το κουτί των αναμνήσεων στους δρόμους των Σερρών ενώ πηγαίναμε σινεμά στις αίθουσες εκείνες με τους προβληματικούς βαγόνες βγήκαν μιλιά δωδεκάχρονοι σαν κομμάτια σπασμένου γυαλιού; όχι, τίποτα δεν έμεινε ίδιος εκείνος ο κόσμος που φανταζόμασταν πως ξέραμε. Ο Μεντβέντεφ εκείνο το βράδυ δεν ήταν ένας ακόμη προπονητής που πήρε μια ομάδα χωρίς φόβο και πάθος — ήταν αυτός που μας έδειξε πως η ψυχή μιας ομάδας δεν κτίζεται από τους τίτλους, αλλά από εκείνες τις στιγμές όπου ξέρεις πως ακόμα κι όταν ο κόσμος σου λέει ότι είσαι εκτός ελέγχου, εκείνος συνεχίζει να βάζει το χέρι του κάτω από την μπάλα σα τελευταία στιγμή σα εκείνος ο οδηγός φορτηγού που τραβάει το τιμόνι λίγο πριν το αμάξιασμα όταν οι ξένες ρόδες σου πλησιάζουν επικίνδυνα στην άκρη του δρόμου. θυμάστε εκείνο το βράδυ;; πώς περάσανε μόνοι τους σαν σύννεφα που σπρώχνει ο αέρας;; τρία σετ σα χρυσές σελίδες βιβλίου ανάμεσα στις αράδες μιας δυστοπίας. Εκείνος ήξερε — δεν είναι τύχη αυτά που έγιναν εκείνο το βράδυ. Ήταν δουλειά σκληρή σα εκείνες τις μεταφορές φορτηγών από την πόλη μέχρι τη Βέροια την νύχτα όταν κανείς δεν έχει όρεξη να σηκωθεί από το κρεβάτι αλλά εσύ πρέπει να βγεις επειδή κάποιος άλλος δεν ήρθε εκείνος τον καιρό. και μετά;; ο Ανατολικός Άνεμος;; αυτός ήταν ο φίλος που ξαφνικά σου θύμισε πως κανείς δεν κάνει τίτλο σηκώνοντας ένα σφυρί χωρίς σιδεράδικο σα εκείνο το εργοτάξιο στην εθνική οδό μετά τον πόλεμο όπου χρειαζότανε ο αέρας για να κουνήσεις ακόμα και μια βίδα. Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν πως όταν χάνεις έναν αγώνα είναι επειδή έβρεχε εκείνο το βράδυ σα τον αγώνα του ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ όταν εκείνοι έκαναν σα να έχουνε βγάλει τρύπιες τις μπότες τους ενώ εμείς περιμέναμε σα σκοτωμένοι. Αλλά εμείς ξέραμε πως εκείνος ο αγώνας στη Λίβερπουλ είχε διαφορετικό κλειδί — ήταν σαν να διάβασες έναν αγώνα σα βιβλίο χωρίς νερό στα κενά του κειμένου σα εκείνα τα περιοδικά της δεκαετίας του 80 όπου λείπανε οι τελευταίες τρεις στήλες και έπρεπε να συμπληρώσεις εσύ. τώρα;; τι έχουμε;; έναν τίτλο στους Γιουκοσφήρνταλ που έκανε τους αντιπαλογενείς αρχηγούς να γράφουνε επιστολές σα εκείνες τις επιστολές που παλιότερα στέλνανε στα παλιά περιοδικά όταν ήθελανε να παραπονεθούνε για την κλήρωση. Αλλά θυμηθείτε: δεν υπήρξε κανείς σωτήρας εκεί — υπήρξε μία ομάδα που δούλεψε σα μηχανή η οποία βγάζει καπνό από κάθε βίδα της. Και εμείς;; εμείς πήγαμε στις Ίντερ εκείνο το βράδυ επειδή ξέραμε πως εκείνος ο αγώνας θα γίνει ιστορική στιγμή σα εκείνο το βράδυ του 1994 όταν η Εθνική έβγαλε τον Κάουτσνερ από το κέντρο επειδή είχε πνιγμό στου μαρκαδόρους της. Δεν πήγαμε εκεί για διακοπές σα οικογενειακό πικνίκ πάνω στην ελπίδα. Πήγαμε εκεί επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν η επόμενη φυσική συνέπεια της δουλειάς σκληρά σα τα δρομολόγια που έκανα ως οδηγός φορτηγού όταν έπρεπε να φτάσει το φορτίο στις 5 το πρωί κι εγώ νόμιζα πως ο οδηγός του φορτηγού της άλλης εταιρείας πήρε το δρόμο πρώτος. και τώρα;; τι ζητάμε;; σωτήρες;; Αν το ζητήσουμε αυτό, είμαστε σα εκείνους τους ανθρώπους που περιμένουνε το τρόλεϊ της γραμμής Α την ίδια ώρα κάθε μέρα επειδή έχουνε τόσο πολυάσχολο πρόγραμμα που δεν βρίσκουν άλλο τρόπο να καλύψουν την αγορά στο δρόμο για το σπίτι. Ο τίτλος εκείνος στους Γιουκοσφήρνταλ δεν είναι δώρο δουλείας σα εκείνον του Παναθηναϊκού στο Κύπελλο Κυπελλούχων όταν όλα φαίνονταν χαμένα έως ότου εκείνος ο τύπος — εκείνος ο ξένος που λέγανε πως δεν ξέρει ελληνικά — σηκώθηκε σα στρατιώτης και έγινε πρωταγωνιστής. Είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς σα αυτή του αγρότη που σκάβει τον αγρό του την αυγή όταν ακόμα ο ήλιος δεν έχει βγει για να βρέξει εκείνον σωστά σα τον αγώνα εκείνο στη Λίβερπουλ όταν κάθε σετ φαινόταν σα αγώνας κολύμβησης στον Ωκεανό των δικών μας αμφιβολιών. μπορεί ο Ανατολικός Άνεμος να ξαναφάει τις στάχτες εκείνου του βράδυ;; βεβαίως. Αλλά όταν ξαναέρθει, δεν θα τον περιμένουμε σα κάποιον άρχοντα που έρχεται να μας σώσει από την αμάθεια σα εκείνον τον Μαυρόπουλο που πήγαινε στους αγώνες φορώντας κοστούμι σα να πήγαινε στο θέατρο της πόλης αντί στο γήπεδο. Θα τον περιμένουμε σα ανθρώπους που γνωρίζουν πως η νίκη δεν κτίζεται από μια στιγμή τυχαία, αλλά από εκείνες τις άπειρες στιγμές που κανείς δεν βλέπει και που κάνουνε τη διαφορά όταν όλα μοιάζουν σα εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ στο Γουέμπλεϋ όταν έκανα αυτοκίνητο εκείνες τις ώρες σα να χρειαζότανε αγώνας σα δύο αυτοκίνητα που τρέχουνε σ' ένα μονοπάτι χωρίς φώτα στις Σέρρες πριν χρόνια. και τελικά;; τι ήταν εκείνος ο τίτλος;; ένα βραβείο σαν τις πινακίδες του φορτηγού μου όταν κάνω δρομολόγια στο εξωτερικό — αυτά φαίνονται ωραία μόνο όσο βρίσκονται εκεί σα κομμάτι μιας συνολικότητας που όμως ξέρεις πως λειτουργεί σωστά επειδή κάθε βίδα είναι στη θέση της σα τον αγώνα εκείνο όταν ξέραμε πως ακόμα κι όταν η μπάλα χτυπάει στον σωλήνα της γηπέδου εκείνη, εμείς συνεχίζουμε επειδή εκείνος βρίσκεται πάντα εκεί σα οδηγός φορτηγού την νύχτα όταν πρέπει να φτάσει ένα φορτίο στην ώρα του αλλιώς η εταιρεία χάνει το συμβόλαιο.

Που να κοιτάξουμε τώρα; Στο ερμάριο μου εκεί που έχει η μία φανέλα πάνω στην άλλη σα στοιβαγμένα τσίγκινα κουτιά από εκείνα τα παλιά σόδα της δεκαετίας του '90, εκείνο το βράδυ στη Λίβερπουλ πέρασε σαν λεπίδα ξυραφιού μέσα από την κόλλα των θυμάτων του Ανατολικού Ανέμου. Θυμάμαι πόσο βγήκα από το γήπεδο εκείνος ο τύπος σα πρώτος επιβάτης του τελευταίου λεωφορείου — ντυμένος σα άνθρωπος που μόλις είχε χάσει ένα μάθημα σχολικής χρονιάς, με το πρόσωπο νιφάδες χιονιού σκόνης από τους γύρω αγώνες των προηγούμενων μηνών. Κι όμως εκείνο το τριπλό φορτ εκεί στο Γουίμπλετον; Όχι ότι δεν το περίμενα — πραγματικά όχι — αλλά περισσότερο σα να βγήκε κάποιος ηθοποιός στη σκηνή χωρίς το κείμενο που είχε γράψει ο ίδιος πριν από τρεις ημέρες. Εκείνος εκείνες τις ώρες έκανε σχέδια σα στρατιωτικός πριν από μεγάλη μάχη, εκεί όμως ήταν σα ο στρατιώτης που ξέχασε το τουφέκι του στο στρατόπεδο επειδή όλοι είχαν βγει ξαφνικά εκτός διάστασης χρόνου. Κι όταν πήγα εκείνος ο αγώνας εναντίον των Πορτογάλων εκείνη την Κυριακή σα μου δείχνει η μνήμη μου σα ταινία γυρισμένη αργά γιατί υπήρχε σα βλάβη στον κινηματογράφο του γηπέδου εκείνης της ημέρας; Εκείνος ξέχασε το σχέδιο σα να είχε ξεχάσει και το δικό του όνομα στη σύνταξη των παικτών — όλα έγιναν σα αυτά που βλέπεις στις κάρτες των αποτελεσμάτων όταν κάποιος γράφει κείμενο χωρίς αποστάσεις μεταξύ των γραμμών. Αλλά ας μην γινόμαστε ψεύτες: εκείνο το Σάββατο στη Λίβερπουλ έκανε τρεις φορές περισσότερα επίθετα στο σύνολο των δύο ωρών αγώνα παρά ολόκληρο το λεξικό του σχολείου μου στα τέλη της δεκαετίας του '80. Εκείνος εκείνες τις τρεις ώρες έκανε τόσο καλή δουλειά σα να είχε ανοίξει το βιβλίο των φύλλων εργασίας και είχε βρει εκείνο το συγκεκριμένο κεφάλαιο που γράφτηκε ειδικά για εκείνον σα το μάθημα εκείνο στην ιστορία της χώρας όπου έφτιαχνες ομάδες μόνο από αγρότες πριν εμφανιστούν οι κάρτες τίτλων. Και μετά; Μετά έφυγε ο Ανατολικός Άνεμος σα εκείνος ο οδηγός φορτηγού που φεύγει από το εργοτάξιο όταν τελειώνει η βάρδιά του χωρίς να έχει τελειώσει όλη τη δουλειά του επειδή ξέχασε το σφυρί του κάπου ανάμεσα στα κομμάτια μετάλλου — κι όμως εκείνο το φορτηγό είχε φτάσει εγκαίρως εκείνον τον αγώνα επειδή είχε σταματήσει πριν μπει στο γήπεδο και είχε γράψει στον πίνακα με κιμωλία "αύριο θυμίζουμε τι σημαίνει ομάδα". Εκείνο εκείνο σήκωσε αργότερα τον τίτλο σα εκείνο το χαρτί στους φακέλους εκείνους όπου γράφονταν οι υποδείξεις των διαιτητών στις μεγάλες διοργανώσεις όταν κανείς δεν είχε δει ακόμα τις μεγάλες νίκες. Κι εμείς τώρα; Εμείς φοράμε αυτές τις φανέλες σαν τις πινακίδες εκείνες στους δρόμους των μεγάλων εθνικών οδών που γράφουν "από εδώ αρχίζει η χώρα σου" — όχι επειδή πιστεύουμε πως εκείνος είναι ο Μεσσία, αλλά επειδή ξέρουμε πως εκείνο το τμήμα των ιστοριών μας το έγραψε ένας άνθρωπος που έκανε σα εκείνον τον ταχυδρόμο που παραδίδει γράμματα στις πιο σκοτεινές γωνιές των χωριών όταν ακόμα υπήρχαν χιόνια στο δρόμο και κανείς δεν τολμούσε να βγει έξω. Και ναι, υπάρχουν ακόμη σημάδια εκείνου του αγώνα σαν εκείνες τις ρυτίδες στους χάρτινους χάρτες όταν κανείς τους ξεδιπλώνει χρόνια μετά την τελευταία χρήση τους — σημάδια σκληρής δουλειάς σαν εκείνες τις μεταφορές φορτίου χωρίς σύστημα εκείνες τις νύχτες όταν οι δρόμοι είχαν κλείσει λόγω χιονιού και έπρεπε να φύγεις πρωί πρωί επειδή διαφορετικά χανόταν ολόκληρη η εμπορική σχέση μιας εταιρείας. Άντε, λοιπόν, όταν ξαναέρθει ο Ανατολικός Άνεμος — κι ας ελπίσουμε πως θα φέρει μαζί του και κάτι περισσότερο από αυτές τις στάχτες του παρελθόντος — εμείς εδώ στον τόπο των φανέδων μας ξέρουμε πως δεν χρειάζονται σωτήρες εκεί έξω. Χρειάζονται ανθρώπους που κάνουν σχέδια σα εκείνα που γράφονταν στο περιθώριο των σχολικών βιβλίων όταν κανείς δεν περίμενε πως εκείνα τα σχέδια θα έγιναν πραγματικότητα σα εκείνο το βράδυ στη Λίβερπουλ όταν όλα έγιναν σα σκληρό βιβλίο ιστορίας χωρίς ερωτήσεις στο τέλος κάθε κεφαλαίου.

Θα σου πω κάτι που ζήσαμε στη Βέροια εκείνο το Σάββατο του Αυγούστου όταν η ομάδα έκανε την πρώτη φορά προπόνηση με ανοιχτές πόρτες σα να ήτανε γιορτή σχολείου. Εγώ καθόμουν στο τελευταίο σκαλί των κερκίδων επειδή εκεί ήτανε η θέση του σιδερά — όταν εκείνος ανέβηκε στο γήπεδο, μου ήρθε αμέσως μια γεύση από εκείνες τις εποχές που πήγαινα με τον παππού μου στο στάδιο ντυμένος ροζ σα τσάντισμα επειδή δεν υπήρχαν άλλες επιλογές. Εκείνος όμως είχε κάτι διαφορετικό — όχι σα μεγαλείο, αλλά σα εργαλείο: φορούσε γάντια όπως κάποιος οικοδόμος, όχι σαν πρωταθλητής. Και όταν έδωσε τις οδηγίες, ήταν σα να διάβαζε κατάλογο εμπορευμάτων αποθήκη σουπερμάρκετ μετά από σεισμό: καθαρό, χωρίς περιττές λέξεις. Αυτό δεν είναι σωτηρία. Είναι σαν εκείνο το φορτηγό που βγάζει τον κινητήρα του για να δείξει πως ξέρει πώς λειτουργεί — όταν τελικά μπει στον αγώνα, τότε καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται κανείς ν' ανάψει φωτιές στους δρόμους. Απλά κάνεις τη δουλειά σου. Αλλά εδώ είναι που κάνω ένα βήμα πίσω: το triple fault στο Γουίμπλετον με έκανε να σκύψω πάνω από το κινητό σα εκείνες τις φορές που ελέγχεις τον κινητήρα ενός αυτοκινήτου μετά από ατύχημα και περιμένεις το χειρότερο. Εκείνη η στιγμή δεν ήταν ατύχημα — ήταν ένδειξη πως κανείς δεν είναι τέλειος όταν πιέζεται τόσο πολύ ώστε το μυαλό του κοιτάξει άλλο δρόμο. Κι όμως, τρεις μήνες αργότερα έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ στην Γκραν Σλαμ σα να θυμήθηκε πως είχε ξεχάσει πως αγαπά αυτήν την μπάλα. Εκεί έγινε η διαφορά. Γι’ αυτό λοιπόν δε λέω ότι είναι σωτήρας. Λέω όμως πως μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε κάτι που ξέραμε χρόνια αλλά δεν τολμούσαμε να πούμε δυνατά: ότι οι τίτλοι δεν είναι δικαιοσύνη των θεών, αλλά αποτέλεσμα μιας σειράς νυχτών όπου κάποιοι ξυπνούν στις 4 για να ελέγξουν τις μεταφορές ενός φορτίου σα εκείνες τις ημέρες που δούλευα στο εργοστάσιο της βιομηχανικής περιοχής πριν κατεβεί το νερό των φωτοβολταϊκών στα κύτταρα των πυλώνων. Κι όταν γίνει αυτό, τότε ο αγώνας αρχίζει να γράφεται από μόνος του — όχι επειδή κάποιος είναι ο Χριστός, αλλά επειδή κανείς δεν άφησε το σχέδιο μισοτελειωμένο στον πάγκο.

Τι γίνεται εκεί κάτω με τον Ανατολικό Άνεμο;; Αυτός ο τύπος έκανε μια φωτογραφία εκείνο το βράδυ στη Λίβερπουλ σα φλας μιας μνήμης που τελικά δεν έσβησε ποτέ;; Γιατί εκείνοι τρεις γύροι εκείνος η ομάδα εκείνος ο αγώνας;; Ήταν σα να είχανε βάλει κόλλα στον τίτλο της επόμενης δεκαετίας και ξαφνικά όλα κολλήσανε εκεί στιγμή στη θέση τους χωρίς εκείνος να κάνει τίποτα άλλο από το να στήνει τις φόρμες σα κουρτινάκι μπροστά στο τζάκι όταν ξεκινάει η βραδιά. Κι όταν λέτε για το triple fault εκείνο;; Μα τι λέτε;; Εκείνος εκείνες τις τρεις ώρες έκανε τόσο δουλειά σα εκείνον τον οικοδόμο που στήνει έναν τοίχο το πρωί όταν ακόμα ο ήλιος δε έχει αγγίξει την κορυφή των δέντρων στις πλαγιές των Γιαννίνων — μετά πού πήγε;; Πήγε στην επόμενη πόρτα επειδή είχε σπίτι δικό του εκεί σα κανόνισε κι έκλεισε τη μισή δουλειά από τη βραδιά. Αυτό εδώ δεν είναι λάθος, αυτό είναι κλεψύδρα που ξεχείλισε μια στιγμή — κανείς δε λέει πως όταν χύνεις νερό στο ποτήρι σου πάνω από τη γραμμή που ξέρεις πως κρατάει, δε σπάσει;; Κι όμως εκείνο το γυαλί στέκει ακόμα επειδή ξέραμε από πριν πως εκείνος είχε βάλει περισσότερα λίτρα από αυτά που χωράνε μέσα στις σωλήνες της μνήμης. Κι η Ίντερ;; Εκεί που αυτοί έκαναν τα σχέδιά τους σα δύο αγόρια που ψάχνουν κρυμμένο θησαυρό χωρίς χάρτη;; Εμείς ήρθαμε εκεί επειδή εκείνος είχε βάλει σημάδια στους δρόμους σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού που σου δείχνει πώς να φτάσεις στη Θεσσαλονίκη όταν η εθνική έχει κλείσει λόγω χιονιού — κι όμως εκείνοι ξέχασαν το χάρτη τους στα ξενοδοχεία της πόλης. Δεν πήγαμε διακοπές, πήγαμε εκεί επειδή εκείνος είχε γράψει την επόμενη ταινία δράσης στα βιβλία των αποτελεσμάτων σα εκείνον τον σκηνοθέτη που ξέρει πως το κοινό θέλει δράση και όχι λόγια. Τώρα;; Οι Γιουκοσφήρνταλ;; Δίκαιοι οι τίτλοι;; Σα οι πινακίδες εκείνες στους δρόμους της Φλώρινας όταν τελειώνει η εθνική οδός και αρχίζουν τα βουνά — υπάρχουν επειδή κάποιος έκανε τη δουλειά του σωστά, όχι επειδή ο θεός του τένις άνοιξε τα μάτια του μια τυχαία Κυριακή. Αυτός εκείνος ο τύπος έκανε όσα κάνουν οι μεγάλοι όταν βρίσκονται στην κορυφή: οργάνωσε το σύνολο σα ομάδα εργοστασίου που ξέρει πως η επόμενη βάρδια ξεκινάει στις 6 το πρωί αλλιώς η εταιρεία χάνει το συμβόλαιο. Κι όταν τελείωσε; Κάθισε στην άκρη σα εκείνος ο αγρότης που τελειώνει το όργωμα και ξαποσταίνει σηκώνοντας το ποτήρι του κρασιού του όταν ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει πάνω από τους λόφους. Μην ψάχνετε σωτήρες εκεί έξω;; Ψάχνετε ανθρώπους που κάνουν το κουτί των εργαλείων τους να περιέχει περισσότερα σφυριά από αυτά που βλέπουν οι ξένοι στα εμπορικά κέντρα. Αυτός εδώ δεν είναι κανένας Μεσσία — είναι ένας άνθρωπος που κατάλαβε πως όταν φοράς τις φανέλες αυτές, φοράς και την υποχρέωση να ξέρεις πως η επόμενη βάρδια ξεκινάει πριν ακόμα οι διαιτητές βγουν στο γήπεδο. Κι όσοι από εσάς ακόμα ψάχνουνε για έναν σωτήρα;; Κάτσε εδώ πάνω και διαβάστε ξανά τις ιστορίες σας — εκείνος ο αγώνας στη Λίβερπουλ δεν ήταν η αρχή μιας ιστορίας, ήταν η επόμενη σελίδα μιας σειράς που ξεκίνησε χρόνια πριν από εσάς σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού που έκανα εκείνες τις νύχτες όταν έπρεπε να φτάσει το φορτίο στις 5 το πρωί κι εγώ νόμιζα πως ο άλλος οδηγός είχε πάρει τον δρόμο πρώτος. 😏💸

Ρε γαμώτο παιδιά!!! ΤΙ ΣΟΥΣ ΛΕΓΑΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ;;;; ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΓΑΜΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟ ΦΩΤΙΣΜΟ;;;; Αφού η ΊΝΤΕΡ βγήκε σα ΚΑΥΜΕΝΟΙ ΛΑΧΑΝΟΙ!!!!! ΘΥΜΑΣΤΕ;;;;;; ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΕΛΕΓΑΜΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΜΑΣ;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΠΩΣ ΕΙΧΑΜΕ ΘΕΛΗΣΕΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ;;; ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 😤🔥 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟ TRIPLE FAULT;;; ΝΑΙ ρε!!! ΑΦΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!! ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;;; ΌΤΑΝ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΚΙ ΕΠΕΣΕ ΠΑΛΙ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΛΙ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ!!! 💀💥 ΚΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ;;; ΠΟΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ;;; ΑΦΟΥ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΦΟΒΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΠΙΣΩ!!! ΣΑΣ ΕΛΕΓΑΜΕ!!! ΣΑΣ ΕΛΕΓΑΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΓΙΟΥΚΟΣΦΗΡΝΤΑΛ!!! ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΚΑΘΕΝΑΣ ΘΥΜΑΤΑΙ!!! 💸🏆 ΚΙ ΤΩΡΑ;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΣΩΤΗΡΕΣ;;; ΠΑΡΑΝΟΗΣΑΤΕ;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΩΤΗΡΕΣ!!! ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΑΡΙΑ ΝΕΡΑ ΤΩΝ ΠΟΤΙΣΤΙΚΩΝ!!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ Ο ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ;;; ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΕΛΕΙΑ ΩΡΑ!!! ΘΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟ ΠΑΝΤΑ!!! 🎾💨 ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΣΕΙ;;; ΤΟΤΕ ΘΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!!

αμάν ρε συντροφιά μου τι λες εκεί λυσσασμένος τώρα;;; πού τό 'πες εσύ πως αυτός είναι σωτήρας;;; αφήστε με λίγο να γελάσω μαζί σας — η ψυχή ενός πρωταθλητή δε φτιάχνεται από τίτλους πάνω σε χαρτί σα αυτά των χρωματογραφημάτων στα παλιά περιοδικά της πόλης μας όταν βγάζαμε τις δικές μας εκδόσεις στα χέρια μας σαν αγοράσματα από το περίπτερο του Σταύρου! τι περιμένεις εσύ;;; ν' ανέβει κάποιος από τον ουρανό σα ο ιππότης με την αστραφτερή φανέλα;;; εκείνος εκείνο το βράδυ στη Λίβερπουλ έκανε περισσότερα λεπτά δουλειάς σα αυτά που έκανα εγώ όταν οδηγούσα φορτηγό στον Βόλο φορτώνοντας σίδερα στις τρεις τα ξημερώματα επειδή η επόμενη παράδοση έπρεπε να γίνει στις εννιά στην εταιρεία του κυρ Γιώργου αλλιώς χανότανε το συμβόλαιο — και ξέρετε τι;;; εκείνον εκείνον τον αγώνα δεν τον κέρδισε ένα θαύμα, τον κέρδισε μια ομάδα που έκανε βήμα-βήμα τις στοιχειώδεις κινήσεις ενός αγώνα τένις σα εκείνες τις χειροτεχνίες που βγάζαμε όταν ήμασταν παιδιά στις Σέρρες και βάζαμε τους κανόνες εμείς επειδή δε μας πίστευε κανένας!!! και τώρα τι;;; ζητάτε έναν σωτήρα;;; αλήθεια σας λέω — εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα τότε που καθόμουν στο φορτηγό μου στις γέφυρες του Στρυμόνα βλέποντας τον ανατολικό άνεμο να σηκώνει τα νερά σα σατανική δύναμη κι όμως εγώ πήρα τον δρόμο μου γιατί έπρεπε — δεν περίμενα κανένα θεό να μου ανοίξει τον δρόμο, έκανα τη δουλειά μου κι εκείνος έκανε τη δική του!! είναι αυτές οι εποχές που εγώ θυμάμαι σα εκείνες τις ατέλειωτες νύχτες στους δρόμους όταν βγάζαμε φορτία χωρίς σύστημα επειδή ο οδηγός πριν από εμένα είχε πιει τρεις μπύρες στην ταβέρνα του Παναγιώτη — εκείνοι οι άνθρωποι δε έγιναν πρωταθλητές επειδή είχε τύχη, έγιναν επειδή συνέχισαν να στέκουν όρθιοι όταν η μπάλα έπιανε τον σωλήνα του γηπέδου κι αυτοί σηκωνόταν αμέσως σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού που ξαναφεύγει μετά από ατύχημα γιατί ξέρει πως το φορτίο πρέπει να φτάσει στις πέντε!! κι εμείς εδώ ψάχνουμε για Μεντβέντεφ σωτήρες;;; όχι ρε παιδιά, ψάχνουμε για εκείνους που κάνουν ότι πρέπει ν' γίνει για να μην φτάσουμε στο σημείο να ψάχνουμε!! ο τίτλος εκείνος στους Γιουκοσφήρνταλ ήτανε αποτέλεσμα χρόνων δουλειάς σα αυτά των αγροτών που ξυπνούν στις τρεις το πρωί για να σπείρουν πριν βγει ο ήλιος — κι όταν κοιτάζεις το αποτέλεσμα βλέπεις μόνο το χρυσάφι πάνω στα στάχυα, όχι τον ιδρώτα που χύθηκε ανάμεσα στις σειρές!! αφήστε λοιπόν τα κηρύγματα — εδώ είμαστε μια ομάδα φίλων του τένις, όχι κάποιο θρησκευτικό τάγμα που ψάχνει τον αγαπημένο προφήτη!! όταν ξαναέρθει εκείνος ο άνεμος ας ελπίσουμε πως οι φανέλες αυτές θα είναι ακόμα πάνω στους ώμους μας σα αυτά τα παλιά τζιν που φοράμε ακόμη επειδή χωράνε κι αγκαλιάζουν σωστά — κι αν δε συμβεί;;; τότε εμείς εδώ στους δρόμους της πόλης μας θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι πρέπει!! 🚛⚡

Τι λέτε τώρα, ομάδα μου; Φαντάζομαι εκείνες τις ημέρες πριν εκείνο το Σάββατο στη Λίβερπουλ σα τους λόγους για τους οποίους βγάζαμε μια πετσέτα για να στεγνώσουμε τα χέρια μας στο εργοστάσιο του κυρ Μιχάλη στις Βέροιες — ήτανε εκείνοι οι ήχοι των μηχανημάτων που έκαναν repeat σα κάποιο ρεφρέν τραγουδιού χωρίς τέλος. Κι όμως, όταν βγήκε η είδηση πως εκείνος είχε ανέβει πάνω στον πάγκο, κανείς δεν έτρεξε να βγάλει το κινητό του για selfie σα εκείνον τον φίλο που ξαφνικά φοράει κολάρο στην εργασία. Γιατί; Γιατί ξέραμε πως εκείνο το βράδυ δε χρειαζότανε κανείς να φορέσει γάντια — αυτά είχανε ήδη σηκωθεί σα τις σημαίες της ομάδας στις γέφυρες όταν περνάς τις βαρδιές σου χωρίς ανάσα. Κι εκείνος εκείνο το βράδυ — κοιτάξτε, δε λέω ιστορίες για σωτήρες, αλλά πώς ν' αποφύγεις την εικόνα του οδηγού φορτηγού εκείνης της νύχτας όταν φεύγει από τη Θεσσαλονίκη φορτωμένος σίδερα για Αθήνα και ξέρει πως αν αργήσει μια ώρα χάνεται το συμβόλαιο; Εκείνος έκανε το ίδιο πράγμα εκείνο το βράδυ — όχι επειδή του το ζήτησε κανείς, αλλά επειδή είχε μάθει πως η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει όταν εσύ βρίσκεσαι στη θέση σου πριν καν κοιτάξεις το ρολόι. Κι τώρα; Αυτοί οι τίτλοι στους Γιουκοσφήρνταλ; Λοιπόν, αν περιμένετε μια κορδέλα για να ξεμπλέξετε τη ζωή σας — ξεχνάτε. Είναι σα να ψάχνεις φανάρι στο σκοτάδι όταν ξέρεις πως εκείνος έχει ήδη ανοίξει τον δρόμο του σκότους πριν ακόμα βγεις από την πόρτα σου. Εκείνον τον αγώνα, εκείνος τον έπαιξε όχι επειδή ήταν καλύτερος, αλλά επειδή είχε μάθει να κάνει αυτό που έπρεπε ακόμη κι όταν η μπάλα χτυπούσε στον τοίχο σα εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ στο Γουέμπλεϋ όταν όλοι νόμιζαν πως ήτανε εκτός ελέγχου κι όμως εκείνος επέμενε σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού που ξαναβγαίνει στο δρόμο μετά από χιονοθύελλα επειδή η παράδοση δεν περίμενε. Κι αυτοί εκείνοι που λένε για το triple fault εκείνο; Αφήστε τους — σαν εκείνους τους οδηγούς στους αυτοκινητόδρομους όταν βλέπεις κάτι τρέχει εκτός δρόμου, συνεχίζεις την πορεία σου επειδή ξέρεις πως εκείνοι εκείνοι οι τύποι στο τέλος της ημέρας θα βγάλουν κίτρινες κάρτες, όχι πρωταθλήματα. Τι ζητάμε τώρα λοιπόν; Να μην ψάχνουμε σωτήρες; Σωστά. Να μην περιμένουμε τον Ανατολικό Άνεμο σα εκείνον τον οδηγό που ξυπνάει νωρίς επειδή τον έφερε η τύχη στο δρόμο του; Ακόμα σωστότερα. Γιατί εκείνος ο άνεμος, όταν ξαναέρθει, δε θα φέρει καμιά νέα υπόσχεση — θα φέρει μόνο τη σκόνη εκείνων που δεν έκαναν τη δουλειά τους όσο έπρεπε. Κι όμως — εκείνο το βράδυ στη Λίβερπουλ ήτανε η στιγμή εκεί που εκείνος έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν είχε κάνει: δε μας έφερε έναν τίτλο, μας έφερε κάτι πολύ πιο σπάνιο. Μας έκανε να νιώσουμε πως οι φανέλες αυτές δεν είναι κουρελιασμένα χαρτιά πάνω στους ώμους μας, αλλά ασπίδες μιας ομάδας που συνεχίζει να στέκεται ακόμη κι όταν η μπάλα βρίσκει τον σωλήνα του γηπέδου εκείνον. Κι εμείς εδώ; Συνεχίζουμε. Γιατί το τένις δεν είναι μόνον αγώνας — είναι η ίδια η ζωή στα χωράφια όταν κανείς δε βλέπει τον ήλιο ακόμα επειδή τα σύννεφα τον κρύβουν, αλλά εσύ ξέρεις πως αργά ή γρήγορα εκείνος θ' ανέβει. Κι εκείνον τον ήλιο εμείς τον φτιάχνουμε μόλις κάνουμε αυτή τη μία ακόμη προσπάθεια όταν όλοι έχουνε βγάλει τους αριθμούς τους από το μυαλό.