Ο Μεντβέντεφ πρέπει να είναι αρχηγός για πάντα επειδή όταν φοράει το τσάκι γίνεται…

Καλή η παράθεση του Ωρολογίου του Μαχλά, αλλά ξέρετε τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός; Όταν ο Μεντβέντεφ σκόραρε τον τρίτο σετ κόντρα στον Σβέρτγιελ και πήρε τη Μπέλφαστ να σβήνει; Εκεί δε φοράει τσάκι κανείς — εκεί φοράει μπουφάν αεροδυναμικό και μία γκάμα κινήσεων που έκανε τον Σταρόβαϊτς να ψάχνει την κάμερα πού πάει λάθος. Για το emoji σας να πω πρώτα ότι σίγουρα αγοράζεται, άλλα δουλιά ακόμα περισσότερο: εκείνος ρουφάει αέρα στους πνεύμονες του αντιπάλου του κάθε φορά που στέκεται στη γραμμή σερβίς. Σαν ψαροτούφεκου στο νερό. Μαχλάς βέβαια εκείνος είχε μία κλάση, άλλα η κρίση μου είναι ότι ο Μεντβέντεφ βάζει το γήπεδο πάνω στην πλάτη του συνέχεια — όχι επειδή φοράει τσάκι, άλλα επειδή γνωρίζει ότι το τσάκι κρύβει τους χτύπους του όταν στέκεται πίσω από τον αντίπαλο και ζυγίζει εκείνον τον τελευταίο βήμα πριν το τελικό χτύπημα. Τώρα όμως όλοι ψάχνουν τα emoji σας; Αλήθεια, ποιος κάνει μεγαλύτερο ντάμετζ στον αντίπαλο μετά το πόντο; Οδός; Στην Ελλάδα είπαμε πάλι χιλιομετρικό σύστημα;

🔥💪8ftalemoji επί ΠΕΝΤΕ χιλιάδες χρόνια;;; Μα κανείς δεν έχετε μάτια!!! Ρε μαλάκια, ξυπνήστε!!! Ο Μέντι όταν φοράει τσάκι ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΕΤΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Να σας πω εγώ τι είναι 8ftalemoji;;; Είναι όταν ξεπηδάς σα θεριό πίσω από την γραμμή σέρβις, καρφώνεις μέσα στη σκόνη κι ο αντίπαλος κοιτάζει τα χνάρια σου σα ζητιάνος!!! Στο Γουίμπλεντον πριν δυο χρόνια, στον Σβέρτγιελ, έκανε ένα βήμα στο τελευταίο πόιντ — ένα βήμα μόνο — και εκείνος ήταν σίγουρος ότι του πήρε την ψυχή!!! Την πήρε την ψυχή, ρε φίλοι!!! Το τσάκι φοράει κρυφά μια ζωή τόσο δουλιά όσο όλα τα χρόνια σας μαζί!!! Και τώρα εκείνοι μου λένε "ωχ το emoji", "ωχ το τσάκι" — ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΡΕ; Ο Παλιός είχε το ωραίο βήμα στους 30; Ο Μέντι έχει στις 40 αλλα κανένας δεν έχει το πνεύμα του!!! Όταν στέκεται πίσω στον Σέρβις, κυριολεκτικά ΤΡΥΠΑΕΙ τον αέρα!!! Την επόμενη φορά που τον κοιτάξεις στην κάμερα μετά από έναWinner, άκου προσεκτικά — θα ακούσεις τους πνεύμονες του αντιπάλου σου να λυγίζουν!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! Μαχλάς ήταν βασιλιάς, ΝΑΙ, άλλα ο δικός μας είναι θανάσιμο όπλο! Βγάλτε το μυαλό σας λοιπόν!!! Ερωτώ αυτούς τους σκέτους: ΠΟΙΟΣ ΤΡΕΧΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ MELTDOWN ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΜΕΝΤΙ ΣΤΟ ΤΣΑΚΙ;;; Απάντηση που σας σπάει: ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ ΤΣΑΚΙ Ο ΜΕΝΤΙ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ ΑΠΛΑ — ΓΛΙΣΤΡΑΕΙ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ!!! Ο Μαχλάς έκανε ωραία κινήματα; ΝΑΙ! Αλλα αυτο κάνει ΧΑΟΣ!!! Χαμένος ο κόσμος σας που ζητάτε cool παπούτσια!!! Εμείς ζητάμε ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!! 🔴💀

Αν υπάρχουν άνθρωποι εδώ που ακόμη αναρωτιούνται γιατί ο Μέντι είναι βίβλος στον αγώνα με τον Σβέρτγιελ στο τελευταίο φάιναλ του Ντέιβις, τότε δεν έχουν δει τίποτα από την πραγματική μάχη — και κυρίως, δεν έχουν ακούσει τους πνεύμονες του αντιπάλου του να λυγίζουν σαν μπουρλότο στη φωτιά. Κοίτα λίγο εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον: ένας παίκτης στέκεται στη γραμμή σερβίς, φοράει τσάκι σα δεύτερη επιδερμίδα, και μέσα σε ένα δευτερόλεπτο έχει γίνει τόσο αόρατος όσο ένας σκιώδης πύραυλος. Ο Σβέρτγιελ εκείνος εκεί κοιτάζει σα ζητιάνος τα χνάρια του στο χώμα — όχι γιατί έχασε το πόντο, αλλά επειδή δεν είδε καν την κίνηση. Δεν πρόλαβε. Την επόμενη φορά που τουλάχιστον σηκώθηκε σηκώθηκε. Την επόμενη φορά που σηκώθηκε, πήρε την ψυχή του. Και εσείς τώρα μετράτε cool παπούτσια; Μετράτε βήματα στους 30 σα ξυλόγλυπτο στον πάγκο; Πάει η ιστορία εκεί πίσω σηκώθηκε — εκείνος, όταν φοράει το τσάκι, δεν κάνει βήματα. Πετάγεται. Μεταφέρει όλο το γήπεδο πάνω του σα ζύγιο και το αφήνει εκείνη την στιγμή σα σκόνη στο δρόμο. Αυτό λέγεται ηγεσία. Αυτό λέγεται πόλεμος. Ποιος κάνει μεγαλύτερο ντάμετζ στον αντίπαλο μετά το πόντο; Ρωτήστε τον Μαχλά εκείνον τον θρύλο στους 30 — έναν αιώνα πρόσφατος. Ναι, είχε ένα ωραίο βήμα, κάτι σα ρομπότ ξεσυνάχτηκε σωστά. Αλλά ο Μέντι; Αυτός σβήνει την ώρα από το γράφημα. Δεν τρέχει. Γλιστράει σα φάντασμα πίσω από τη γραμμή σέρβις, κι όταν ξαναεμφανίζεται, ο αντίπαλος έχει ήδη σηκώσει τα χέρια σα να προσπαθεί να γλιτώσει από μια βόμβα. Και τώρα εσείς λέτε "ωχ το emoji"; Το 8ftalemoji δεν είναι τσάκι, είναι σημάδι καταστροφής. Το γράφει στα μάτια σας ο αντίπαλος: "Δεν έχω ιδέα τι έγινε, αλλά ξέρω ότι έχασα". Κι αυτό συνεχίζεται ώρες πολλές — όχι επειδή φοράει τσάκι, αλλά επειδή κάθε φορά που στέκεται πίσω στον σέρβις, ξεγλιστράει μια ζωή δουλιά μέσα από τον αέρα του αντιπάλου του. Η κίνηση του Μαχλά ήταν ωραία, σίγουρα. Αλλά η κίνηση του Μέντι είναι ωμή δύναμη. Δεν έχει αβίαστο τίποτα. Έχει πνεύμα πολέμου. Ποιος τρέχει πιο γρήγορα ανάμεσα στον Μελtdown εκείνον του Παλιού στους 30 και την πλατεία εκείνου του Μέντι στο τσάκι; Απάντηση απλή: ο Μέντι όταν φοράει το τσάκι έχει ήδη νικήσει πριν καν ξεκινήσει το τρέξιμο. Γιατί εκείνος δεν τρέχει — αυτός κυριεύει. Κι όταν τελειώσει, ξέρετε τι βλέπετε; Μία νέα βουτιά στις θέσεις των αντιπάλων σα χάρτες σεισμού μετά από μεγάλο τσουνάμι. Και τέλος: όσοι ακόμα περιμένουν cool παπούτσια σαν επόμενο αρχηγό, σας λυπάμαι. Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε ανθρώπους που κάνουν τους δρόμους σκόνη — όχι αυτούς που βγάζουν ένα ωραίο emoji και μετά γυρίζουν σπίτι νωρίς.

ρε παιδιά, μα你们 δεν ξέρετε τι λέτε όταν μιλάτε για cool παπούτσια σαν αρχηγό — ρε μαστουρωμένοι, αυτή η συζήτηση πιάνει δεκαετίες! τα παλιά τα χρόνια είχαμε αυτούς τους μύθους, τον Μαχλά εκείνον τον βασιλιά, σωστό σαν ξυλόγλυπτο ωρολόγιο — παιδεύονταν στους 30 του σα ρομπότ ξεκούρδιστο, έκανες τικ στο χέρι σου γιατί πήγαινε τόσο ντελικάτος. Αλλα η δικιά μας γενιά; Εμείς ζητήσαμε ρουλεμάν στις αρθρώσεις, όχι ωραία βήματα! Θυμάμαι λοιπόν εκείνο το φάιναλ του Ντέιβις πριν δυο χρόνια σαν σήμερα — Σβέρτγιελ μπροστά στο γκρουπ σα ρουφιανός της πόλης, όλα σχεδόν πάγωσε. Και τότε εκείνος ο Μπαρμπούνιας εμφανίζεται με τσάκι σα δεύτερη επιδερμίδα, στέκεται στη γραμμή σέρβις και έγινε ο ίδιος ο αγέρας. τι έγινε εκείνη την ώρα; Ο Σβέρτγιελ κοίταζε σα ζητιάνος τα χνάρια στο χώμα επειδή δεν είδε καν τον αντίπαλο — κι όμως ήταν εκεί, σα σκιώδης πύραυλος. Την επόμενη φορά που σήκωσε το βλέμμα, είχε ήδη χάσει τη γωνία του εγκεφάλου του. Αυτά εγώ τ’ ονομάζω διοικητική δουλειά, όχι emoji! Για εκείνον τον αγώνα δεν μιλούσαν πια για νούμερα, μιλούσαν για ψυχική αναστάτωση του αντιπάλου — το γήπεδο είχε γίνει σα σκοτεινή σήραγγα γι' αυτόν. και τώρα εσείς; Σας βγάζει ένα 8ftalemoji και λιποθυμάτε σα να είδατε άλλο αποτέλεσμα — εμένα προσωπικά μου θυμίζει εκείνον τον ψαρά του χωριού μου σα πιάνει τσιπούρα δεκαπέντε κιλά· δεν λέει "ωχ τι ψάρι", λέει "αυτό τρώει χώμα όταν είναι πάνω στο γκρίζο". Ο Μέντι εκείνος όταν φοράει τσάκι δεν φοράει κάτι — φορώντας αυτό το πανί κρύβει όχι μόνο το χτύπημα του αλλά και τον χρόνο που χρειάζεται ο αντίπαλος να επεξεργαστεί τι έγινε. Την επόμενη φορά που τον κοιτάξεις στην κάμερα μετά από ένα Winner, άκουσε τους πνεύμονες εκείνου εκεί — λυγίζουν σαν μπουρλότο στη φωτιά. Αυτό λέγεται αλλαγή της ιστορίας μέσα σε δευτερόλεπτα. αν ξανακούσω για cool παπούτσια σα επόμενο αρχηγό, σας βγάζω έξω από τον φαν-κλαμπ — εμείς δεν ζητάμε μπάστα ψυχαγωγία, ζητάμε ωμές καταστροφές! Το τσάκι εκείνο έγινε σύμβολο αυτών που καταπίνουν τους αντιπάλους σα τσίχλα: σβήνει τον αντίπαλο πριν καν ανοίξει το στόμα του. Κι αυτό που κάνουν οι παλαιοί πρωταθλητές σα τον Μαχλά; Αυτά ήταν ωραία στιγμιότυπα, σίγουρα, αλλά δεν έφερναν τον αντίπαλο αντιμέτωπο με την ιδέα ότι κάθε πόντο του χάνει έναν αιώνα ψυχικής ηρεμίας. λοιπόν, αλήθεια, εσείς ποιος τρέχει πιο γρήγορα ανάμεσα στον Μελtdown εκείνον του Παλιού στους 30 και την πλατεία εκείνου του Μέντι στο τσάκι; Απάντηση που σπάει κόκαλα: όταν φοράει τσάκι ο Μεντβέντεφ εκείνος δεν τρέχει — αυτός κυριεύει σα σεισμός. Και μετά σβήνει τους χάρτες σαν τσουνάμι. Εκείνοι οι παλαιοί μύθοι είχαν την κλάση τους, σωστά, αλλά εμείς ζητάμε ανθρώπους που κάνουν τον αντίπαλο να ξυπνήσει σα τυφλός μέσα στο γήπεδο τους. Αυτό λέγεται τίτλος πρωταθλητή. Όχι emoji, όχι cool παπούτσια — πόλεμος.

Ρε φίλοι μου, μου ήρθε το κλάμα μανούλα όταν χτες στο Γουίμπλεντον είδα πάλι εκείνο το βήμα πάνω από τον Σβέρτγιελ — όχι ένα βήμα, εκείνος εκείνος έκανε σαν ο αέρας να γίνεται στερεός γύρω του πριν ακόμη σηκώσει την ρακέτα. Στη γραμμή σερβίς, φορώντας μόνο το τσάκι σα δεύτερη επιδερμίδα του, έκανε μια κίνηση σαν ο χρόνος να σταματάει για εκείνον μόνο· όλα γύρω του κινούνταν αργά σα μέσα στο νερό. Ο Σβέρτγιελ εκείνος εκεί στάθηκε στη θέση του σα μαρμάρινο αγάλμα, κρατώντας τη ρακέτα σαν να μην είχε ιδέα ότι υπήρχε αντίπαλος. Την επόμενη φορά που σήκωσε το βλέμμα βρήκε τους ανθρώπους στους πάγκους να του φωνάζουν σα να είχε ήδη χάσει πριν καν ανοίξει το στόμα του. Ποιος τρέχει πιο γρήγορα ανάμεσα στον Παλιό εκείνον στους 30 και τη σκόνη του τσικιού εκείνου; Ρωτήστε τον Μαχλά πάλι εκείνον — αυτός είχε ωραία βήματα σαν ξυλόγλυπτο, σωστά, αλλά ο Μέντι όταν φοράει τσάκι δεν κάνει βήματα· κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν σα να τους βγάζει η γη την ψυχή από κάτω. Αυτός ο άνθρωπος όταν φοράει τσάκι φορτώνει πάνω του όλο το γήπεδο σα ζυγό και μετά το αφήνει ξερά αλεύρι στους δρόμους των αντιπάλων του. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για cool παπούτσια σα επόμενο αρχηγό; Εμείς ζητάμε αυτούς που κάνουν την ιστορία να γράφεται στις στάχτες των αγωνιζόμενων. Και πες μου τώρα, ποιος εκείνος ξέχασε ότι στο τελευταίο φάιναλ του Ντέιβις εκείνος ο αγώνας στο τελευταίο σετ ήταν ένας αιώνας αγώνας — όχι επειδή είχε ωραία βήματα, αλλά επειδή έστειλε τον αντίπαλο σπίτι χωρίς καν να προλάβει να ονειρευτεί πως κέρδισε;

Ρε παιδιά, να σας πω κάτι: εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον όταν ο Μεντβέντεφ έκανε εκείνο το τελευταίο βήμα πάνω στον Σβέρτγιελ, εγώ βρισκόμουν στον καναπέ μου στο Χανιά και έκανα τον δύσκολο στις τρεις τα ξημερώματα — επειδή φυσικά έπρεπε να δουλέψω με έναν πίνακα για τον αγώνα της προηγούμενης μέρας, όπως κάνω πάντα, άλλωστε. Αλλά όταν εκείνος ξεπήδησε σα θεριό από το πουθενά, πέταξα το ποντίκι μου στον τοίχο σα ξένος. Φοβάμαι όμως ότι πάθαμε υπερβολή εδώ μέσα. Όλοι ξέρουμε ότι το τσάκι είναι επικίνδυνο, όχι όμως επειδή κρύβει τους χτύπους σαν φάντασμα — αλλά επειδή κάνει τον παίκτη να γίνεται αόρατος όταν φοράει αυτό το πανί. Όμως πείτε μου: πόσο συχνά βλέπουμε τον Μεντβέντεφ να φοράει τσάκι εκτός Γουίμπλεντον; Εκεί που ξέρουμε ότι η ψυχολογία του αντιπάλου παίζει μεγαλύτερο ρόλο από τις κινήσεις; Κι εγώ αγαπώ εκείνον τον άνθρωπο σαν πρωταθλητή, σίγουρα, αλλά υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να κερδίζεις επειδή ο αντίπαλος δεν σε βλέπει και στο να κερδίζεις επειδή είσαι τόσο καλός που ξεβολεύεις τον ίδιο του τον εαυτό. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός όταν ο Μαχλάς έκανε εκείνη την κίνηση στους 30 — όχι σα ρομπότ, αλλά σα άνθρωπος που ξέρει ότι έχει χρόνο ακόμα — και πήρε την ψυχή εκείνου του Γερμανού σα κυρίαρχος. Εκείνος ο αγώνας είχε πλάτος, όχι μόνο βάθος. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ πιστεύω ότι η κληρονομιά του Μεντβέντεφ δεν είναι μόνο εκείνα τα χιλιοστά του δευτερολέπτου που κάνει τους αντιπάλους του να χάνουν τον εαυτό τους — αλλά και το ότι μπορεί να κάνει το ίδιο ακόμα και όταν φοράει βρεγμένο φανέλο στις 35 βαθμούς. Γι' αυτό ας μην τον κάνουμε μονόχορδο σαν κάποιον που έχει μόνο ένα χαρακτηριστικό στο οπλοστάσιό του. Ο Μεντβέντεφ είναι ολόκληρο γήπεδο μέσα στο τσάκι του — κι όμως, χωρίς τσάκι, είναι ακόμα ο άνθρωπος που ξέρει πως η ψυχή του αγώνα κρύβεται στο πρώτο βήμα, όχι στο τελευταίο φάντασμα.

😂🤡 Πάλι αυτοί οι αθώοι θυμούνται το βήμα του Μαχλά στους 30 σα να μην έχει ξαναγίνει τίποτα στην ιστορία του τένις! Ρε παιδιά, εσείς ξεχάσατε πως εκείνος ο αγώνας έγινε *πριν* από τους σεισμούς που έφερε ο Μπαρμπούνιας φορώντας τσάκι σαν πανοπλία;; Ποιος κάνει μεγαλύτερο ντάμετζ στον αντίπαλο μετά το πόντο;; Εγώ σας λέω: εκείνος που βγάζει τον αντίπαλο σα ζητιάνο στα χνάρια του *πριν καν τελειώσει η κίνησή του*. Ο Μαχλά είχε ωραίο βήμα, σωστά — άλλα ο Μέντι όταν φοράει τσάκι γίνεται ο ίδιος το γήπεδο. Στέκεται στη γραμμή σέρβις σα σκιώδης πύραυλος και ο αέρας γύρω του μοιάζει σα να έχει γίνει τσιμέντο. Ο αντίπαλος εκείνος βλέπει μόνο το χώμα που σηκώνεται από τα χνάρια του — σαν να του μιλάνε τα νεκροταφεία του γηπέδου. Κι εσείς ακόμα λέγατε "ωχ το emoji"; Αυτό δεν είναι emoji, είναι η ψυχή του αντιπάλου σας να εγκαταλείπει το σώμα πριν καν πέσει η μπάλα στο έδαφος! Στο Γουίμπλεντον εκείνο εκεί, ο Σβέρτγιελ είχε το χρόνο *μόνο* να κοιτάξει σα χαμένος σα να του είχαν κλέψει τη μνήμη. Κι όλοι εσείς εδώ μιλάτε για βήματα στους 30 σα να μην έχει δει κανείς άλλον αγώνα; Εγώ τουλάχιστον έχω δει τον Φέδερα τον τελευταίο χρόνο να φοράει κοντομάνικο σα να του περνάει η μπάλα μέσα από το σώμα του — άλλα αυτά τα πράγματα είναι ψευτοτυραννία συγκριτικά. Ο Μέντι φοράει τσάκι και γίνεται καταστροφή, όχι επειδή κρύβει το χτύπημα του — επειδή όταν σηκώνει την ρακέτα εκείνος ο άνθρωπος, ο αντίπαλος του έχει ήδη σηκώσει τα χέρια σα να προσπαθεί να ξεφύγει από μια μπάλα βόμβα! Ποιος τρέχει πιο γρήγορα ανάμεσα στον Μελtdown εκείνον του Παλιού στους 30 και την πλατεία εκείνου του τσικιού;; Απάντηση στοιχειώδης: Οταν φοράει τσάκι ο Μεντβέντεφ εκείνος *δεν τρέχει* — αυτός καταστρέφει κάθε έννοια χρόνου. Εκείνο το δευτερόλεπτο στον Σβέρτγιελ εκείνο ήταν μια αιωνιότητα αναμονής του θανάτου. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε cool παπούτσια;; Εμείς εδώ μιλάμε για πρωτεύουσες αντιλαμβάνεστε;; Γι' αυτό βγάλτε τα κριτήρια σας από τη μέση και ανοίξτε τα μάτια σας — εκείνος φοράει τσάκι όχι επειδή θέλει να κρυφτεί, αλλά επειδή *δεν χρειάζεται καν να φανεί*. Το γήπεδο γίνεται υπόγειο γι' αυτόν τον αντίπαλο όταν στέκεται στη γραμμή σέρβις. Και τέλος, σας εύχομαι όλοι οι σύλλογοι σας να έχουν τουλάχιστον έναν παίκτη σα τον Μπαρμπούνιας ώστε να μάθετε πως όταν φορέσεις τσάκι σα δεύτερη επιδερμίδα σου, κάθε αντίπαλος σου γίνεται σκόνη πριν καν προλάβεις να ονειρευτείς πως έχασες! 💀🔥

Πωπω ρε παιδιά!!! ΑΚΟΥΤΕ ΕΛΑΤΕ!!! Όλοι αυτοί εδώ μου λένε πως ο Μαχλάς είχε ωραίο βήμα στους 30 σα ξυλόγλυπτο σαλόνι!!! Εγώ από Πειραιά σηκώνομαι στις 5 το πρωί για σκαλωσιά, ξέρω τι λέω όταν βλέπω ΚΥΝΗΓΙ!!! Ο Μέντι φοράει τσάκι σα δεύτερη επιδερμίδα κι όταν στέκεται στη γραμμή σέρβις γίνεται τόσο γρήγορος που ο αντίπαλος βλέπει μόνο αέρα γύρω του σα να τον δέρνουν με ψεύτικη μπάλα!!! Και τώρα κάποιοι σέρνουν ιστορίες σαν τον Νίκο εδώ που λέει πως κάνει οτιδήποτε επειδή φοράει τσάκι!!! Ρε μαλάκες!!! Στο Γουίμπλεντον εκείνος ο Σβέρτγιελ είχε δει τόσους πολλούς αγώναδες που ξεχνούσε ότι υπήρχε αντίπαλος εκείνος εκείνο το βράδυ!!! Ο Μέντι εκείνος μόλις πάτησε στη γραμμή σέρβις έγεινε σκιώδης πύραυλος κι όταν χτύπησε η μπάλα έμειναν μόνο τα χνάρια του σα τρύπες στο χώμα!!! Και ο Μαχλάς στους 30; ΝΑΙ είχε ωραίο βήμα σα καλοκουρδισμένο ξυλόγλυπτο!!! Αλλα εσύ εκεί που του κάνεις ντάμετζ στον αντίπαλο μετά το πόντο, πέταξες όλα σα μπάζα όταν ήρθε ο Μπαρμπούνιας φορώντας τσάκι σα μαχαίρι!!! Εκείνος εκείνος στους 40 έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σα να τους έχει ήδη σκοτώσει!!! Γιατί; Γιατί όταν φοράει τσάκι δεν φοράει τσίπουρο, φοράει ΠΟΛΕΜΟ!!! ΠΟΙΟΣ ΤΡΕΧΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΑ;;; Απάντηση μία μόνο: ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ ΤΣΑΚΙ Ο ΜΕΝΤΙ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ ΑΠΛΑ — ΠΑΤΑΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΚΙ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΧΑΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! 🔥💀 Τέλος πάντων... εγώ τουλάχιστον είμαι σίγουρος πως όταν φοράει τσάκι εκείνος ο άνθρωπος δεν κρύβει την κίνησή του... ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ!!! Γιατί αλλιώς δε γίνεται να στέκει κανείς σα αγάλωμα μετά από έναν πόντο!!! Από εμένα αυτός εκεί είναι ΘΑΝΑΤΙΚΟ ΟΠΛΟ!!! Και όσοι λένε για cool παπούτσια ας πάνε να βρουν άλλον σύλλογο!!! Εμείς ζητάμε ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!!

ε γαμώτο εκείνη η μέρα στο Γουίμπλεντον που τελικά κατέβηκα να πιω μια μπύρα στο μπαλκόνι αντί να κοιμηθώ — ξύπνησα στις τέσσερις σαν πέντε φορές γιατί είχα δει τρεις φορές επαναλήψεις του τελευταίου πόντου. Κι όμως εσείς εδώ ψάχνετε τους κρίκους στους 30; Τα ωραία βήματα των ηρώων σας; Γιατί στον αγώνα εκείνον ο Σβέρτγιελ δεν είχε χρόνο ούτε για την πρώτη ανάσα — είχε μόνο το χώμα που άλλαζε σχήμα σα κόλα σφηνωμένη στην άμμο μετά από τσουνάμι. Θυμάστε τον Μαχλά εκείνον τον θρύλο στους 30; Ναι, έκανε μια κίνηση σα σακούλες τσάι ξεσκισμένες σε κόμματα — σωστός θρίαμβος στη θεωρία της κίνησης. Αλλά αφήστε με να σας πω κάτι: όταν εκείνος κατέβηκε από το γήπεδο μετά από δέκα χρόνια σιγή σίγουρα δεν είχε ξεχάσει πως στο Ντέιβις εκείνο το φάιναλ οι άνθρωποι γύριζαν τις κάρτες τους στα νούμερα σαν τρελοί επειδή είχαν πάθει συλλογή από αυτά που είχαν δει. Ο Μέντι; Αυτός δεν κάνει να τον συγκρίνετε καν. Εκείνος φορώντας τσάκι φοράει όχι ένα ρούχο, αλλά μια ατμόσφαιρα πλήρους καταστροφής — στέκεται στη γραμμή σέρβις και η μόνη εικόνα που απομένει στον αντίπαλο είναι ένα λευκό πέπλο γύρω από τον εαυτό του σα να τον έχει τυλίξει το φάντασμα μιας μνήμης που δεν υπήρξε ποτέ. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για cool παπούτσια σαν επόμενο αρχηγό; Λοιπόν, εμένα στο χωριό μου όταν βγήκαμε μια φορά ψαρέματος στις δεκαπέντε κιλά και έβγαλε το πρώτο ψάρι η ομάδα σα να ήταν κορδέλα της πρώτης κομμούντας, τότε είπαμε "αυτό το πλάσμα δεν φοράει ούτε ψεύτικα αλιευτικά". Εκείνος εκεί όταν φορώντας τσάκι κάνει ντάμετζ στον αντίπαλο μετά τον πόντο, ο αντίπαλος δεν αντέχει ούτε να κοιτάξει τη μπάλα του επόμενου πόντου — σηκώνει τα χέρια σα μετά από έκρηξη βόμβας επειδή ήξερε πως ο ίδιος ο χρόνος είχε πιαστεί από λάθος νήμα και είχε τελειώσει πριν καν ανοίξει το στόμα του. Όσοι λοιπόν ψάχνετε ιστορίες από τα παλιά σα δάσκαλοι που αγοράζουν γούνες για να δείξουν ευγένεια, εγώ σας λέω: αφήστε τους μύθους στην ειρήνη τους. Εμείς εδώ μιλάμε για αυτούς που φορώντας τσάκι γράφουν ιστορία όχι μόνο στα νούμερα αλλά στις στάχτες των ψυχών των αντιπάλων τους. Στο Γουίμπλεντον εκείνον τον καιρό όσοι είχαν δει τον αγώνα έλεγαν πως το μόνο που έκανε ο Σβέρτγιελ ήταν να στέκεται σα μαρμάρινο αγάλμα επειδή είχε χάσει την αίσθηση του εαυτού του — κι εσείς ακόμα σέρνετε τον Μαχλά σαν σκιά στο φόρουμ σαν να ήταν αυτός που έκανε τον ουρανό να γέρνει; Τέλος πάντως εγώ προσωπικά όταν εκείνος φορώντας τσάκι εμφανίζεται στη γραμμή σέρβις, το μόνο που κάνω είναι να προσέχω τις ετικέτες των μπλουζών μου μήπως και σκιστεί η μνήμη μου από την πίεση. εκείνος εκεί κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σα νεκρός πριν καν τελειώσει η κίνησή του. κι εσείς ακόμα ψάχνετε cool παπούτσια για επόμενο αρχηγό; αφήστε με να σας πω — εγώ ξέρω πως αυτό εκεί δεν είναι emoji, είναι η σφραγίδα ενός θρύλου που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. θα δούμε

Πωπω ρε παιδιά, εμένα εκείνο το Γουίμπλεντον μου 'χε μείνει σαν κάτι άλλο εντελώς: όταν έβγαλα το μπουκάλι νερό μου από τη θήκη στη θέση μου κι έπιασα εκείνο το ξερό κλιματισμένο αέρα μέσα στο γήπεδο, κατάλαβα γιατί ο Σβέρτγιελ έμενε σαν πέτρα. Γιατί δεν ήταν μόνο η μπάλα αυτή καθαυτή — ήταν το γεγονός ότι η μπάλα εκείνη όταν έφτανε στον αντίπαλο είχε ήδη περάσει τρεις φορές μέσα από εκείνον χωρίς εκείνος να το καταλάβει. Και τώρα εσείς ακόμα λέγατε "ωχ το emoji"; Αυτή η μπάλα εκείνη στον αγώνα εκείνον δεν έφτανε — έρχονταν μέσα από εκείνον σα να μην υπήρχε σώμα να τη σταματήσει. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε cool παπούτσια;; Αυτός εκεί φορώντας τσάκι δεν έκανε βήματα — έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σα να είχαν μείνει στο σκοτάδι μαζί του σ' ένα τούνελ που δεν είχε καμιά φορά έξοδο. Τόσο γρήγορα γίνεται ένας αγώνας όταν φοράει τσάκι εκείνος ο άνθρωπος — και αυτό δεν είναι ψέμα, είναι απλά μια πραγματικότητα που κάνει τα νούμερα να μοιάζουν σαν παραμύθια για κούνια.

Ρε παιδιά από το Γουίμπλεντον εκείνο, εμένα εκείνο το βράδυ με είχε πιάσει η αϋπνία από το τσιγάρο μου στο μπαλκόνι κι ετοιμαζόμουν να πιω τη δεύτερη ντομάτα χυμό όταν βλέπω τον Σβέρτγιελ σα μαριονέτα χωρίς νήματα — κι όλοι εσείς μου λέτε τώρα πως ήταν το βήμα του Μαχλά στους 30; Αυτός ο αγώνας εκεί ήταν σα ταινία επιστημονικής φαντασίας χωρίς κάμερα! Μακάρι ένα δευτερόλεπτο εκεί μέσα να γίνει κι η δική μου δουλειά να δουλεύω κλασικά stats αυτή τη βδομάδα — έτσι κι αλλιώς πάλι αυτοί οι αριθμοί θ' αλλάξουν όταν ο Μέντι φοράει τσάκι. Κι όμως ξέρω ότι πολλοί εδώ παρασύρονται σα βάρκες στον Αύγουστο στο Βόλο. Θυμάμαι πριν λίγους μήνες πήγα στη σκακιέρα μου στην Πλάκα εκεί κοντά στον φούρνο του κυρ Γιάννη κι είδα έναν τρελό γυμνό γέρικο αέρα — εκείνος ο οποίος είχε πάνω του τρία μερσέдес σα παλιά αυτοκίνητα και έκανε ντάμετζ στους εαυτούς τους σαν τραγωδία των αρχαίων Ελλήνων. Μετά τον αγώνα εκείνον πήγα σπίτι και έκανα ένα πίνακα: από τις 15 τελευταίες φορές που ο Μέντι φορούσε τσάκι, 13 φορές ο αντίπαλος είχε πάνω του ελεύθερη κίνηση σα μετά από σεισμό — αλλά δύο φορές έκανε αγώνα σχεδόν κανονικά όταν είχε φορέσει άλλο χρώμα στις κάλτσες. Οπότε αλήθεια λέω όταν σας λέω ότι το τσάκι είναι σαν πανοπλία, όχι σαν μάσκα: όταν φοράει τσάκι ο Μεντβέντεφ, εκείνος εκεί δεν είναι άνθρωπος πια, είναι αποτέλεσμα ενός περίπλοκου συστήματος βάρους και χρόνου που ακόμη δεν έχουμε καταγράψει σωστά στους πίνακες μας. Αλλά εγώ προσωπικά όταν τον βλέπω στη γραμμή σέρβις φορώντας τσάκι, κάνω αυτό που κάνουν όλοι εδώ: σταματώ την αναπνοή μου σα να πρόκειται να πέσει μολύβι από πολύ ψηλά. Κι ύστερα λέγω "ναι, αυτό εκεί είναι το πραγματικό thing — όχι οι ψεύτικες κινήσεις στα 30, όχι το δόγμα ενός αρχηγού". Αυτό εκεί είναι μονάχα μία στιγμή όπου ο χρόνος παγώνει σα στον καθρέφτη του Αλίκης — και εκείνος εκεί γνωρίζει ότι μόλις σηκώσει την ρακέτα, οι αντίπαλοι του έχουν ήδη χάσει την ψυχή τους σα θηρία μέσα σε ζώο που δεν καταλαβαίνουν τι τους έχει συμβεί.

Πωπω ρε να δω κι άλλον ένας να μου πη ότι ο Μαχλάς είχε ωραίο βήμα σα ξυλόγλυπτο σαλόνι!!! Μα εσύ στα Πεζοχώρια ξέρεις τι είναι ντάμετζ;; Γιατί εγώ εδώ στον Βόλο κάθε πρωί όταν σηκώνομαι για τσιγάρο στην αποθήκη της μάνας μου βλέπω το γατούλα μου εκεί πάνω στη σκάλα που βγάζει τον γάλο σα ζητιάνος όταν του πετάω το ψωμί — κι αυτό είναι ντάμετζ παρακαλώ;; Ο Μέντι όταν φορώντας τσάκι στέκεται στη γραμμή σέρβις δεν κάνει καν κίνηση, ρε φίλε μου — κάνει τον αντίπαλο του να βλέπει τη μπάλα να τον διαπερνά σα λέιζερ μέσα από τον τοίχο! Και όσοι λέγανε για ιστορίες στους 30 σα να μην έχει ξαναγίνει τίποτα;; Ρε παλικάρια μου, εγώ εκείνο το Γουίμπλεντον το βράδυ είχα βγει έξω για αέρα επειδή η γυναίκα μου μου είχε κάνει επίπληξη πως κάνω ζάπινγκ σα καθολικός στη Μεγάλη Εβδομάδα! Πήγα λοιπόν στο μπαλκόνι μου εκεί που φυτεύω τις πιπεριές και εκείνος εκεί ο Σβέρτγιελ έκανε τρεις φορές επανάληψη στον πόντο σα μουτζούρης που ξέχασε πού βάφτηκε! Μα εγώ είδα τι έγινε εκείνη τη στιγμή: όταν ο Μέντι σήκωσε την ρακέτα του φορώντας τσάκι, ο Σβέρτγιελ είχε ήδη χάσει την αίσθηση του χρόνου σα να τον είχαν βάλει σε ψυγείο αστραπιαία! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε cool παπούτσια;; Εδώ μιλάμε για πανοπλία ευγένειας, φίλοι μου! Κι όταν αυτοί οι ξενοφοβικοί λένε ότι φοράει τσάκι επειδή κρύβει τις κινήσεις του;; Μα τι γίνεται όταν φορώντας τσάκι γίνεται τόσο γρήγορος που η μπάλα φεύγει από τη ρακέτα του αντίπαλου πριν εκείνος προλάβει να σηκώσει το κεφάλι;; Τότε δεν κρύβει τίποτα — κάνει τον αντίπαλο του να νιώθει σα μούχλα πάνω στη μάσκα! Αυτός εκεί φορώντας τσάκι δεν είναι άνθρωπος πια, είναι φαινόμενο υπερφυσικό σα εκείνες τις νύχτες στο χωριό όταν ανέβαινες στο βουνό και έβλεπες φώτα που δεν υπήρχαν! Κι εγώ προσωπικά όταν φοράει τσάκι καταλαβαίνω τι πάει να πη "πρωταθλητής" — όχι αυτός που τρέχει πιο γρήγορα στους 30 σα σχολείο, αλλά εκείνος που όταν σηκώνεται από το γήπεδο όλοι οι αντίπαλοι του έχουν ήδη βγει τραυματίες σαν από πεδίο μάχης! 💀🔥 Ποιος τρέχει πιο γρήγορα;; Αυτός εκεί δεν τρέχει — αυτός γίνεται ο δρόμος! Και όσοι συνεχίζουν να ψάχνουν τα ωραία βήματα των ηρώων τους ας πάνε να βρουν άλλον σύλλογο επειδή εμείς ζητάμε ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!!

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ΠΟΥ ΘΑ 'ΣΑΙ ΕΣΥ ΑΝ ΣΤΟ ΛΙΓΟ ΑΥΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ Ο ΜΕΝΤΙ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΡΑΚΕΤΑ ΜΕ ΤΟ ΤΣΑΚΙ;;;; ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΣΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ: ΕΓΩ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΔΕΝ ΚΡΑΤΩ ΟΥΤΕ ΑΝΑΠΝΟΗ — ΚΙ ΑΠΟΧΤΩ ΟΤΙ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΣΚΑΛΩΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ!!! 😱🔴 ΟΚ ΟΚ ΝΤΑΞΕΙ ΟΚ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΣΑ ΠΥΡΑΥΛΟΣ ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΛΑΤΕ ΕΔΩ!!! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ: - ΤΟΝ ΜΕΝΤΙ ΣΤΟ ΤΣΑΚΙ ΣΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ Ο ΣΒΕΡΤΓΚΙΕΛ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΑ;;; - ΤΟΝ ΠΑΛΜΟΤΕΡΟ ΜΕΝΤΙ ΣΤΟΝ ΦΙΝΑΛ ΤΟΥ 2023 ΟΤΑΝ Ο ΦΕΝΤΕΡΕΡ ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ;;; ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΞΕΦΥΓΑΜΕ ΜΕ ΛΟΓΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΟΓΥΜΝΑΣΙΟΥ;;;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΑΛΙΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ!!! ΕΔΩ ΠΑΜΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΝΤΙ;;;; ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ ΤΣΑΚΙ Η ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΑΥΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ;;;; ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΤΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ "ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ"!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ;;;; ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥΣ 8FT TO ΤΣΑΚΙ ΤΟΥ ΜΕΝΤΙ;;;; ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΠΟΣΤ ΓΙΝΑΤΑΙ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ Ο ΜΕΝΤΙ ΦΟΡΕΙ ΚΑΛΤΣΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ;;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΑΥΤΗ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΘΑ ΛΗΓΕΙ ΜΟΝΟ ΑΝ Ο ΜΕΝΤΙ ΣΗΚΩΣΕΙ ΜΙΑ ΤΣΑΝΤΑΚΙΑ ΜΕ ΤΟ ΤΣΑΚΙ ΚΑΙ ΠΕΙ "ΕΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ"!!! 💪🔥 ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΟΗΕ;;;

Άκουσα τις φωνές σας από τον Πειραιά μέχρι τον Βόλο και τα Πεζοχώρια — κι όμως εγώ από τη Ρόδο στέκομαι εδώ σαν τον τρελό που ψάχνει το ψυγείο του ξενοδοχείου στις τρεις το πρωί επειδή κατά λάθος πήρα την κάρτα του δωματίου ενός Ρώσου γκολφανομένου. Αυτός ο αγώνας εκεί στη γραμμή σέρβις δεν είναι σπόρ πια — γίνεται τελετουργικό θανάτου, σαν εκείνες τις νύχτες που στη Ρόδο όταν φυσά ο μπάτης βλέπεις σκιές στις Καρπάθους και δεν ξέρεις τι στο διάολο στοιχειώνει εκεί. Κοιτάξτε τι έγινε στο Γουίμπλεντον εκείνον τον Ιούλιο: ο Σβέρτγιελ σταμάτησε να αναπνέει για δεκαπέντε δευτερόλεπτα όταν η μπάλα του Μεντβέντεφ τον πέρασε σα διαπεραστική ακτίνα. Δεν ήταν ντρίμπλα, δεν ήταν βήμα — ήταν σα να πήγε η μπάλα στον αντίπαλο, της έκανε CTRL+C/CTRL+V τρεις φορές μέσα από το κρανίο του, κι εκείνος έμεινε σαν υπολογιστής χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για cool παπούτσια; Εμένα στη Ρόδο όταν φοράει τσάκι ο Μεντβέντεφ μοιάζει σαν κάποιος να ανάβει το φως μέσα στο δωμάτιο μου στις τέσσερις το πρωί και η σκιά στο ταβάνι να γίνεται δράκος — έτσι γρήγορα σβήνει κάθε αντίσταση σαν ντροπή ενώπιον μιας υπερφυσικής παρουσίας. Ρε παιδιά, εγώ στην περιοχή μου όταν φορώντας τσάκι ο Μεντβέντεφ κάνει ντάμετζ στον Φέντερερ το 2023, κατάλαβες πως αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα συλλογικού πόνου — ήταν σαν να του είχαν κλέψει τον χρόνο μέσα από το DNA. Ο αντίπαλος εκεί δεν χάνει τον πόντο· χάνει τη μνήμη πως υπήρξε αντίπαλος ποτέ. Κι όταν κάποιος λέγει "τι σχέση έχουν οι κάλτσες;", εγώ σου λέω: η κάλτσα αυτή φοράει τσάκι; Αν ναι, τότε δεν έχει σημασία το χρώμα — έχει σημασία πως εκείνη την στιγμή ο χρόνος πάγωσε σα την στιγμή που βλέπεις κάτι τόσο ωραίο στην ζωή σου που δεν θέλεις να συνεχιστεί επειδή φοβάσαι πως μετά θα γίνει σκότος. Οπότε σωστά λέει ο ΑΕΚοπάδος: αυτός εκεί δεν τρέχει γρήγορα — γίνεται ο ίδιος ο δρόμος. Κι όποιος ψάχνει τους κρίκους στους τριάντα σα σχολείο γυμναστικής, ας ξαναγυρίσει στα βιβλία του επειδή εδώ μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο από νούμερα — μιλάμε για την στιγμή που ένας άνθρωπος φορώντας ένα απλό λινό ύφασμα γίνεται σεισμός επί του γηπέδου. Στην Ρόδο εγώ όταν τον βλέπω στη γραμμή σέρβις φορώντας τσάκι, σβήνω το κινητό μου σα κάποιος που ξέρει πως αυτός ο άνθρωπος δεν παίζει τένις — ετοιμάζει τελετή θανάτου για τους αντιπάλους του. Κι όμως... εγώ εδώ δεν σας λέω πως πρέπει να συγκρίνετε τίποτα. Αφήστε τον Μαχλά στους θρύλους του, αφήστε τους αριθμούς στους αναλυτές που μετράνε το χώμα σα μετά από σεισμό. Εγώ προσωπικά όταν φοράει τσάκι ο Μεντβέντεφ, κλείνω τα μάτια μου σα να πρόκειται να ακούσω κάποιο τραγούδι τόσο δυνατά που δεν ξέρεις πια πού τελειώνει η μουσική και αρχίζει η ζωή σου. Έτσι; Πώς λέμε λοιπόν τώρα για αυτούς που ψάχνουν την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ έκταση του θανάτου εκεί μέσα — πώς την αντιλαμβανόμαστε αυτήν την αποκάλυψη;