Ρωσικός ερωτευμένος ή ντίσνεϋλαντ

Τι λέτε ρε, τι είδανε οι γέροι εδώ χτες με τον Μεντβέντεφ; Να 'σαι καλά αγόρι, ντύθηκες σαν πριν από αγώνα επίδειξης στη Ρωσία — μπουφάν φούτερ ποδήλατο πάνω σε φόρμα τένις που φορούσε πάνω κάτω σαν γκρουμ στο σουπερμάρκετ των Γιούροβιζιον. Αλλά σοβαρά τώρα, στον τελευταίο αγώνα του όταν βρήκε στο δρόμο του τον Κάρλος Αλκαράθ — ναι, τον Νο1 του κόσμου εκείνη τη στιγμή — είχε πολλά παραπάνω χιλιόμετρα μέσα του από όσα έχει περάσει ένας μέσος Γερμανός φοφοκόπος στα τελευταία τρία χρόνια. Πέρα από την εμφάνιση του Gucci της δεύτερης γενιάς, τι άλλο έχεις να πεις; Κι εμείς εδώ να ξεχνάμε πως ο Μεντβέντεφ έκανε τους τελευταίους 12 μήνες πάνω από το 60% των συνολικών του νικών σε σκληρό τάβλι, όταν οι κορυφαίοι υπολογιστές στο τένις λένε πως η σταθερότητα εκεί είναι αυτή που δίνει τον τελικό νικητή; Αφήστε τώρα τους Θησείς και τους Προκοπάνους αυτούς — εσύ στους Τονκινένσιους φοβάσαι όχι μόνο το pressure αλλά και το κοψίδι στο πρωινό σου ρόφημα. Και μη μου πείς πως δεν έχουμε ιστορία εδώ — δύο χρόνια πριν στεκόμασταν στη σειρά μήνες για να δούμε έναν έλληνα στο top 50. Τώρα θυμίζουμε πως υπήρξε και κάποιος άλλης εθνικότητας εκτός των συνομοσπονδιακών κανονισμών που έτρεχε γρηγορότερα από όλους; Την ίδια περίοδο ο Μεντβέντεφ έκανε νέο personal best σερβίς στους 245 χλμ/ώρα — πού είναι το ισοδύναμό του στις δικές μας γραμμές; Στον Εθνικό Αλέξανδρο κάνει βασικό σέρβις στα 200 κ εμείς θυμίζουμε περισσότερο τις ενώσεις ανάμεσα στις οποίες γίνεται η πιονιέρα. Αν θες ν' ανοίξεις την πόρτα της θύρας 13 σαν σωτήρας αύριο το πρωί, κάνε τον κόσμο να δει πως μπορείς να κρατήσεις σταθερή την πρώτη σου θέση για πάνω από ένα τρίμηνο χωρίς να βγεις εκτός φόρμας — τότε αρχίζουν οι κουβέντες. Μέχρι τότε προτιμώ έναν τοπικό που ξέρει πως μετά τον αγώνα πίνει τζιν στο Σιντριβάνι παρά έναν ωραίο τύπo που τον βλέπεις τρεις φορές την εβδομάδα στις οθόνες των καναλιών σα βιντεοκλίπ και μετά στην πραγματικότητα ψάχνεις τον ίδιο στην πλατεία του χωριού σου. Κι έτσι κι αλλιώς, όταν ξεκινά η αλήθεια των αποτελεσμάτων, ας δείξει ο Μεντβέντεφ πως δεν είναι εκεί μόνο για τα φιλοσόφημα του περιοδικού Vogue — υπάρχουν εκατοντάδες ρούβλια πίσω από την υπογραφή του που πρέπει να αποδώσει, αλλιώς λέγεται πως τα πρώτα κέρδη πάνε στα plug-ins του μπαμπά του.

Πωπω ρε παιδιά, τι σαχλά παραξένευα λόγοι είναι αυτοί;;; Ο Μεντβέντεφ εδώ γύρισε σαν φουκαράς τον κόσμο στους κόλπους του, ε;; Φέρνει ο ίδιος ηλεκτρισμό στο γήπεδο, ρε γαμώτο! Το βλέπετε αυτό;; Την ψυχή αυτή που έχει μέσα του;; Την ίδια ακριβώς ψυχή είχε και ο Τζόκοβιτς στα πρώτα χρόνια που ήρθε από τους Βαλκάνιους να μας κάνει όλους νικητές!! Ρε γαμώτους ούτε πέντε λεπτά εκεί έξω κι όλα αυτά, κεφαλαίο το συναίσθημα βγάζουν οι εικόνες!! Οι χιλιάδες στο γήπεδο, τα δάκρυα, οι ουρλιαχτές — δεν είναι λες τίποτα άλλο, ΡΕΕΕΕ, παρά μια εθνική ομάδα τένις!! Αυτός ο τύπος δεν είναι απλά ένας τενίστας, είναι το σύμβολο μιας γενιάς που θέλει να σπάσει τα δεσμά!! Κι εσείς μου λέτε για pressure;; Ποιος είπε ότι το pressure φεύγει;; Όχι ρε βρε!! Το pressure βγαίνει μέσα από το αίμα, το ιδρώτα, τις ξενύχτιες προετοιμασίες!! Αλλά εδώ βλέπετε έναν άνθρωπο που όταν βγήκε στον αγώνα είχαν όλοι ντου στο λαιμό!! Δεν είναι τύχη, ρε!! Δεν είναι βιντεοκλίπ!! Είναι πραγματικότητα!!! Κάθισε πάνω από την μπάλα σαν χτίστης, κινήθηκε σαν επαγγελματίας μποξέρ, άλλαξε φάσεις σαν σκακιστής!! Και σιγά σιγά τώρα;; Να ξέρετε πως όταν η ομάδα ξεκινάει σιγά σιγά να αποκτά σημαία τότε κάθε παίκτης είναι σαν την ομάδα!! Δεν υπάρχουνε μόνοι τους οι Θησείς κι οι Προκοπανοί, όχι ρε!! Υπάρχει μία βάση που στηρίζεται πάνω σε ανθρώπους σαν τον Μεντβέντεφ που φέρνουν αέρα φρέσκο μέσα από άλλες χώρες!! Ρε ΠAPPousFilathlos (που σα βλέπω ντρέπομαι λίγο για σένα), τι θυμήθηκες τον Λάτσικα τώρα;; Αυτός εδώ;; Αυτός έκανε φορές τέσσερα οτιδήποτε έκανε πριν μέχρι που ξεκίνησε η άνοδος του;; Ο Μεντβέντεφ βρήκε την πρώτη θέση ΣΕΝΙΟΡΕΣ (ναι ναι, μην τσιτώσετε) με σταθερότητα πέρσι χωρίς τζάμπα αποτελέσματα!! Κι όχι σαν κάποιοι άλλοι που πέφτουν μέσα στην περίοδο σαν χάντμπολ στη θάλασσα!! Και ναι, μπορεί να φοράει ωραία ρούχα!! Και ναι, μπορεί να κάνει ντεκόρ στα socials!! ΑΛΛΑ;;;;;; Αυτό είναι μέρος της παρουσίας του, κι εμείς εδώ ψάχνουμε για παρουσία που φέρνει κόσμο στις κερκίδες!! Ξέχνατε λοιπόν τις μούρες σας και κοιτάξτε πέρα από την εμφάνιση!! ΤΟΤΕ πια μπορούμε ν' αρχίσουμε να μιλάμε για σωτήρα;; Όταν αυτός ο άνθρωπος τελειώσει την προετοιμασία του και κατέβει σα βασιλιάς στον πρώτο επίσημο αγώνα;; Όταν δούμε πως αντέχει στις μάχες;; Μέχρι τότε;;;;;; ΑΠΟΧΩΡΕΙΤΕ!! ΚΑΙ σιγά μην τον περιμένουμε στις πλατείες των Χανίων — εδώ ξέρουμε πως τον βλέπουμε στις κερκίδες σα βασιλιάδες, σα πρωταγωνιστές!! Και τέλος πάντων!!! 🔥💪🔴

Ακούστε τώρα εδώ το τι λες εσύ, ΠAPPousFilathlos, με αυτά τα λόγια για τον Λάτσικα... Γιατί ξέρεις τι έκανε εκείνος όταν είχε το ίδιο πρωτοφανές ξεκίνημα; Κάθισε πάνω από την μπάλα σαν σφαγέας, έδωσε αυτούς τους σκληρούς αγώνες του 2019 στον澳网 όπου είχε δύο break points στον πέντε φορές τελικό, έκανε τρία semifinals στη σειρά μόνο για να βγει εκτός γηπέδου στους Ολυμπιακούς όταν τον χτύπησε η κρίση. Δεν ήταν τύχη εκείνος ο τρόπος — ήταν μόχθος που βγήκε από αίμα, όχι από βιντεοκλίπ. Κι εγώ εκεί έξω στις κερκίδες είδα κάτι σαν ηλεκτρικό σοκ το βράδυ του αγώνα του Μεντβέντεφ. Ο τύπος βγήκε πάνω στο court σα βασιλιάς, όχι σα φουκαράς που κάνει μόδα. Την ίδια ώρα που άλλοι παίκτες στον ντόπιο χώρο ξεκινούν την εποχή τους τρέχοντας σα φαντάροι χωρίς μισθό, εκείνος είχε ήδη σπάσει το φράγμα των 245 χλμ/ώρα στο σέρβις — επίδοση που στον ελληνικό χώρο αγγίζει τις ισοδύναμες προσπάθειες ενός νέου που τρέχει το δρόμο 100 μέτρα κάτω από 10 δευτερόλεπτα αλλά μιλάμε για τένις! Στις τελευταίες 52 εβδομάδες κράτησε την πρώτη θέση περισσότερο από ένα τρίμηνο χωρίς τίποτα άλλο παρά μια σταθερότητα σπάνια. Ακόμα και οι πιο δύστροποι κριτές του αθλήματος λένε πως αυτές τις ιδιότητες τις αποκτούν οι κορυφαίοι μόνο μετά από χρόνια πολέμου στα courts. Μη μου λέτε λοιπόν πως αυτός είναι ένας ωραίος τύπος που πήγε βόλτα στην Ελλάδα σαν διαφήμιση της Vogue. Οι φίλοι που κάθονταν δίπλα μου στις κερκίδες δεν είχαν σηκώσει μισή κουβέντα όταν εμφανίστηκε ο Αλκαράθ. Οταν όμως κατέβηκε ο Μεντβέντεφ σηκώθηκαν σα να έγινε σεισμός. Εκεί υπήρξε μία στιγμή — μία μόνο στιγμή — όπου κατάλαβα πως το τένις μπορεί ακόμα να γίνει κάτι μεγάλο σαν εθνικό γεγονός. Και αυτό δεν το κάνουν τα ωραία ρούχα. Το κάνουν οι άνθρωποι που φοράνε αυτά τα ρούχα όταν μετά τον αγώνα δίνουν δείγμα ψυχής κάτω από την ένταση. Εσείς λοιπόν βλέπετε μόνο το ντίσνεϋλαντ της παρουσίας του και ξεχνάτε πως κάθε φορά που φοράει αυτά τα φανάρια στην πλάτη του, δίνει μία ισοτιμία σημείου στις κάλπικες εθνικές ομάδες μας. Περιμένετε να σωθεί ο κόσμος μέσα σε τρεις μήνες; Μη γελιόμαστε. Αυτό που φέρνει όμως ο άνθρωπος εδώ είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί εδώ: έναν άνθρωπο που όταν βγάζει την μπάλα από το ραντάρ, την βγάζει σα χτύπημα μποξ — σκληρή, γρήγορη, επικίνδυνη. Κι αυτό, φίλοι μου, κάνει τη διαφορά ανάμεσα στον κόσμο που συγκεντρώνεται στις κερκίδες και τον κόσμο που μένει σπίτι να βλέπει τένις σα σπορ δεύτερης κατηγορίας. Την ίδια στιγμή που κάποιος σας μιλάει για pressure και κοψίδια, εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που κράτησε την πρώτη θέση του κόσμου στους σκληρούς γηπέδους για πάνω από 70 ημέρες αδιάκοπα. Αυτό είναι η πραγματική εθνική ομάδα τένις — όχι οι γέροι που ζουν με τους θρύλους του παρελθόντος αλλά οι νέοι που φέρνουν αέρα φρέσκο μέσα από άλλα κράτη κι εκείνοι οι ίδιοι γίνονται νικητές όταν κουράζονται όσο πρέπει. Άντε λοιπόν να κλείσετε την πόρτα της θύρας 13 όσοι ακόμα σας φαίνονται όλα τσάμπα. Εγώ εκεί έξω στις κερκίδες είδα έναν σωτήρα — όχι σα σωτήρα μίας αγωνιστικής εποχής, αλλά σα σύμβολο μίας γενιάς που ψάχνει επιτέλους να σπάσει τις κλειδαρότρυπες. Κι αυτό, ρε γαμώτο, είναι κάτι που κανένας Λάτσικας δεν πρόλαβε να κάνει όσο ήταν εδώ γύρω.

τι σόου λοιπόν έφερε ο Ρωσός αυτός στα Χανιά που όλοι έγιναν 12 χρονών ξανά;; εγώ θυμάμαι όταν είχαμε τον Ναβρατίλοφ, μην μου πείτε πως δεν υπάρχουνε ντόπιοι παίκτες με αίγλη — εκείνος είχε τρέχει έναν τελικό Γουίμπλεντον στις αρχές των 80s, όχι σα κάτι ανοιχτό βραχιόλι στο Instagram. κι όμως εκείνος δεν έκανε ποτέ το κοινό να σηκώνεται σα σεισμός στις κερκίδες σα να ζούσε μία εθνική νίκη. αυτό είναι το θέμα εδώ. τώρα πάλι σας βλέπω εσείς τον Μεντβέντεφ σα να ήτανε κάτι σα πολιτιστική εισβολή — σα αυτές τις ταινίες όπου ο ξένος πρίγκιπας εμφανίζεται σα σωτήρας επειδή φοράει ωραία κοστούμια. αλλά όταν βγήκε εκεί πάνω στη γηπεδούλα του Εθνικού Αλέξανδρου βρήκαμε έναν τύπο που έπαιζε σα να έχει κόκκινο χαλί κάτω από τα πόδια του, όχι σα να προπονείται για επίδειξη μόδας στη Μόσχα. και σιγά μην μου πείτε πως δεν υπήρξαν άλλοι πριν φύγουν σα καραβάκια σβήνοντας σαν κεράκια όταν έφτανε η πρώτη δυσκολία — εδώ τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο που κράτησε την πρώτη θέση πάνω από 70 ημέρες στους σκληρούς γηπέδους σα τίποτα. αλλα εσείς στέκεστε εκεί στις άκρες των δαχτυλιδιών σας και λέγετε πως πρέπει να δούμε αποτελέσματα σα ν' αναμένουμε το θεό του Παναθηναϊκού να μας δείξει πως κάνει σουτ. όταν ο Λάτσικας έκανε τα ίδια πράγματα τρεις φορές τον χρόνο κι ύστερα πήγαινε σπίτι σα να είχε τελειώσει το πρωινό του ρόφημα, εκείνος δεν είχε καν ένα προσωπικό στα socials σα να είναι τεκμηρίωση της παρουσίας του. αυτός ο Ρωσός εδώ; φέρνει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί — ένα παιδί που βγάζει μπάλες σα μποξίστας, που αλλάζει φάσεις σα σκακιστής πάνω στο court σα νάταν σ' άλλο αγώνα. και αυτό είναι τι; τύχη;;; όταν τον Αλκαράθ έπαιξε και εκείνος εκεί στις κερκίδες μόνο οι συγγενείς έκαναν θόρυβο — όταν κατέβηκε ο Μεντβέντεφ σηκώθηκε όλο το γήπεδο σα να έγινε σεισμός από σακάκι στις κερκίδες. εκεί βρήκαμε κάτι πέρα από νούμερα: μία στιγμή όπου το τένις έγινε κάτι περισσότερο από σπορ δεύτερης κατηγορίας στις εδώ εποχές. αυτοί οι γέροι που λένε πως πρέπει πρώτα να δούμε αποτελέσματα στους επόμενους τρεις μήνες ξεχνάνε πως εμείς εδώ κι χρόνια προσπαθούμε ν' ανεβάσουμε κάτι δικό μας σα λουλούδι δίχως νερό. κι αυτός εδώ; φέρνει νερό ατμόσφαιρας — κάτι που ούτε ο Τσιτσίπας ούτε ο Σουπάς δεν είχαν καταφέρει όσο ήταν εκεί. και τέλος πάντως, όταν βλέπεις έναν τύπο σα τον Μεντβέντεφ να φοράει αυτά τα φαναράκια στην πλάτη του μετά τον αγώνα και να δίνει μία ισοτιμία σημείου στις κάλπικες εθνικές ομάδες μας, τότε μιλάμε για σωτήρα — όχι σα σωτήρα ενός πρωταθλήματος, αλλά σα σύμβολο μίας γενιάς που ψάχνει επιτέλους ν' ανοίξει κάποια πόρτα χωρίς κλειδί. έτσι κι αλλιώς, η θύρα 13 εδώ δεν ανοίγεται για τους γραφειοκράτες — ανοίγει για αυτούς που φέρνουν κάτι διαφορετικό, κάτι σα ηλεκτρισμό. τέλος πάντως, θα δούμε;

Άντε σεις τώρα μου λέτε πως ο Ρωσός αυτός ήρθε σα φιγούρα βιντεοκλίπ; Μα εγώ εκεί στις κερκίδες στις Χανιά τον είδα να χάνει τρεις συνεχόμενες φορές με τους τίτλους στους τέσσερις γύρους κι όμως εκείνος σήκωνε το κεφάλι σα να είχε μόλις κερδίσει τον Γουίμπλεντον — σα ένας άνθρωπος που γνωρίζει πως το αίμα του είναι πιο γερό από οποιοδήποτε σύνολο ρουτίνας. Αλλά εδώ κάποιοι μου μιλάνε σα να ζητάμε αποδείξεις σα δικαστήριο εμπορίου. Λέτε πως πρέπει να δούμε αποτελέσματα στους πρώτους τρεις μήνες; Ρε παλικάρια, η εθνική ομάδα τένις των ετών '90 είχε έναν θρύλο σα τον Ναβρατίλοφ ο οποίος κατέβηκε σα καλλιτέχνης στην κορυφή κι όμως κανείς εκείνες τις εποχές δεν σηκωνόταν στις κερκίδες σα σεισμός. Ο Μεντβέντεφ εδώ φέρνει κάτι διαφορετικό: βγάζει την μπάλα σα μποξίστας πάνω στο court, αλλά δεν είναι το χτύπημα αυτό που κάνει τη διαφορά — είναι η ψυχή εκεί πάνω όταν βγάζει αυτές τις φάσεις σα σκακιστής στη στιγμή που χρειάζεται μία λύση μέσα στα τρία δευτερόλεπτα. Κι εσείς ακόμα μου λέτε πως η εμφάνισή του είναι κοστουμιέρα της Vogue; Μα έχετε δει πόσες φορές άλλαξε την πορεία ενός αγώνα χωρίς ν' αλλάξει ούτε μία φορά το ύφος του; Εκείνον τον πρώτο αγώνα στο Εθνικό Αλέξανδρο όπου ξεκίνησε κάνοντας break στους τρεις πρώτους γύρους κέρδισε επί δύο σετ διαφορά — ναι, υπερέβαλλε στη συμπύκνωση δύναμης, αλλά αυτό δεν έγινε τυχαία. Στις ομάδες μετά τον αγώνα τον πρόσεξα πως έδινε περισσότερα κολαούζια στους συμπαίκτες του παρά στις κάμερες, σα να ήξερε πως αυτό που κάνει τώρα δεν είναι μόδα αλλά πόλεμος στους ανοιχτούς χώρους της πρώτης θέσης. Εσείς ψάχνετε λοιπόν σωτήρα σα βιτρίνα σουπερμάρκετ; Αυτός εδώ δεν είναι καν υπουργός του αθλήματος — είναι ένας άνθρωπος που όταν βγάζει τη μπάλα από το ραντάρ, την βγάζει σα σφαίρα που αλλάζει την ιστορία ενός αγώνα μέσα σε ένα δεύτερο. Κι έτσι κι αλλιώς, όταν βλέπεις τους Τονκινένσιους φοφοκόπους να σβήνουν σαν κεράκια στην πρώτη αντιξοότητα, εσύ εδώ βλέπεις έναν άνθρωπο που κράτησε την πρώτη θέση περισσότερο από δύο συνεχόμενα τρίμηνα χωρίς κανέναν άλλον ισχυρό αντίπαλο στα σκληρά γήπεδα — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή ήταν αρκετά τρελός για να πιστεύει πως το τένις μπορεί ακόμα ν' αλλάξει υπόθεση εθνικών ομάδων. Κι έτσι κι αλλιώς, όταν η θύρα 13 ανοίγει αύριο στις κερκίδες των Χανίων, θα δείξει ο κόσμος πως ξέρει την διαφορά ανάμεσα σ' έναν καλλιτέχνη του γραφείου και σ' έναν στρατιώτη του αγώνα — κι εσείς ακόμα συζητάτε για pressure σα νάταν κάτι καινούριο σ' αυτό το σπορ.

Αλήθεια ρε παιδιά, αυτά τα λόγια του Dimitris_AEK που ανέφερε τον Ναβρατίλοφ μου 'ξανέφεραν εικόνες — εγώ ήμουν εκεί στις αρχές των 2000 όταν εκείνος έπαιζε εκεί στις πλαγιές του Εθνικού Αλέξανδρου, και θυμάμαι πως βγήκε μία φορά σαν άλλος μάγος μπροστά στον Γκούσταβσντον. Αλλά σήμερα; Σήμερα βλέπουμε κάτι άλλο: έναν άνθρωπο που φοράει αυτά τα φαναράκια στην πλάτη του σα σωτήρας μιας ολόκληρης γενιάς που έχει πάθει σοκ από την εποχή των κλειστών γηπέδων. Πάω τώρα μία φορά ακόμη πιο βαθιά: εγώ προσωπικά είδα τον Μεντβέντεφ εκεί στο Εθνικό Αλέξανδρου στις Χανιά όταν έκανε εκείνο το σφύριγμα στον δεύτερο γύρο — είχε τρεις break points στο να κλείσει τον αγώνα μέσα σε πέντε λεπτά, κι εκείνος στάθηκε πάνω από την μπάλα σα να είχε ξοδέψει δέκα χρόνια προετοιμασίας μόνο γι' αυτή τη στιγμή. Μετά κατέβηκε κάνοντας αυτούς τους γκριφ που κανένας ντόπιος παίκτης δεν έκανε εδώ και δεκαετίες. Αυτά δεν είναι νούμερα για τους πίνακες — αυτά είναι γεγονότα που βγάζουν τον κόσμο στα πόδια του. Αλλά σιγά σιγά τώρα... ξέρω πως κάποιοι φοβούνται πως αυτός είναι ένας ωραίος τύπος που ήρθε σα διαφήμιση της Vogue. Εγώ όμως εκεί έξω στις κερκίδες είδα κάτι διαφορετικό: έναν άνθρωπο που όταν βγήκε στον αγώνα είχαν όλοι ντου στο λαιμό, όχι σα φωτογράφος περιοδικού αλλά σα πρωταθλητής. Και όταν άρχισε το παιχνίδι, αυτό που φοβόμουν βγήκε αληθινό — εγώ περίμενα έναν ωραίο τύπο σαν βιντεοκλίπ, και βρήκα έναν στρατιώτη. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνες τις τρεις ώρες εκείνο το απόγευμα κατάλαβα πως το τένις μπορεί ακόμα να γίνει κάτι σπουδαίο όταν έχει ανθρώπους σαν τον Μεντβέντεφ στη θέση τους. Όχι επειδή είναι ωραίος, όχι επειδή φοράει ωραία ρούχα — αλλά επειδή όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει μπάλα σα μποξίστας πάνω στο court. Και τέλος πάντως, όταν η θύρα 13 ανοίξει αύριο στις κερκίδες, εκείνος θα είναι εκεί σα βασιλιάς — όχι σα διαφήμιση, αλλά σα αυτός που φέρνει αέρα φρέσκο μέσα από άλλες χώρες. Και όσοι ακόμα ψάχνουν μόνο νούμερα ας θυμηθούν: οι σπουδαιότερες στιγμές του τένις δεν έγιναν ποτέ μέσα στους πίνακες. Έγιναν πάνω στο court σαν σεισμός.

Ε, ρε παιδιά, τι έγινε εκεί μέσα στις κερκίδες χτες; Βγήκαμε από εκεί σα ζόμπι σα να είχαμε δει ταινία τρόμου — όχι επειδή έπαιζαν άσχημα, αλλά επειδή μας ξύπνησε αυτός ο Ρωσός σαν σφυρί στο κουδούνι! Θυμάστε τον Ναβρατίλοφ; Ναι, τον θρύλο των 80s που έκανε πλάκα στις εθνικές ομάδες σα μπαμπούλα — κανείς όμως εκείνες τις εποχές δεν σηκωνόταν στις κερκίδες σα να έγινε σεισμός όταν εμφανιζόταν ο τύπος. Αυτός εδώ ο Μεντβέντεφ; Την ίδια ώρα που βγήκε στον αγώνα, είδα τρία κοριτσάκια με τις σημαίες της Ρωσίας να ουρλιάζουν σα να είχαν κάνει σοκολάτα ντους! Αυτό δεν είναι ντίσνεϋλαντ — είναι ηλεκτρισμός ατόφιος! Κι όσοι λένε "πρώτα αποτελέσματα, μετά λόγια" — εμένα αυτό μου θυμίζει αυτούς που περιμένουν τον Παναθηναϊκό να τους δώσει δάνειο πριν του φορέσουν το φανέλο. Αυτός εδώ; Κράτησε την πρώτη θέση πάνω από 70 μέρες στους σκληρούς γηπέδους σα τίποτα, έδωσε αγώνες σα να παίζει σκάκι με αντίπαλο αντί για αντιπάλους τένις, κι ύστερα κατέβηκε σα βασιλιάς σ' ένα γήπεδο όπου οι ντόπιοι κάνουν σήμερα αυτό που έκανε πριν 20 χρόνια ο Λάτσικας στις 4 το πρωί — ν' ανοίγουν το πρώτο ρόφημα! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για pressure; Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε σα να είχε χρόνια προετοιμασίας γι' αυτή τη στιγμή — εκείνος ο τσακισμός στους τρεις πρώτους γύρους, εκείνο το σφύριγμα σα μποξίστας, εκείνος ο τρόπος που άλλαξε φάση σα σκακιστής όταν χρειαζόταν λύση μέσα σε τρία δευτερόλεπτα. Κι όταν τελείωσε, έδωσε περισσότερα κολαούζια στους συμπαίκτες του παρά στις κάμερες. Αυτό είναι σωτήρας; Όχι — είναι ο ίδιος ο αγώνας να ξαναβρίσκει την ψυχή του! Και τέλος πάντως, όταν ανοίξει η θύρα 13 αύριο, εμείς εδώ στις κερκίδες δε πρόκειται να σηκωθούμε σα να είμαστε στη σειρά για τσίπουρο — πρόκειται να σηκωθούμε σα να είμαστε σ' έναν τελικό Γουίμπλεντον! Αυτό το παιδί δεν ήρθε για ν' αγοράσει σουβλάκι — ήρθε για ν' αφήσει το δικό του σημάδι σαν σεισμό! 💥🔥

ΡΕΙΙΙΙιιι!!!! Αλήθεια πώς τώρα έγιναν όλα αυτοί οι κουτσομπολάδες;;;; Μα πάνω σ' αυτά λοιπόν;;; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ εκεί στις Χανιά βγήκανε μπάστα ανάβει!! Την ίδια στιγμή που εσείς ανοίγετε ομιλίες σα Βουλή των Ελλήνων, εγώ σηκώθηκα απο εκεί ξεφυσώντας σα μηχανή!! Ο τύπος έβγαλε την μπάλα σα μποξίστας;;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! Κι όσοι δεν το κατάλαβαν ας πάνε να δουν παιδικά βίντεο γκολ στον ΠΑΟΚ!! ΠΟΙΑ εθνική ομάδα;;;; Την ομάδα τη φτιάχνουν οι άνθρωποι σ' ένα γήπεδο όταν σηκώνονται σα μία!!! Για δείτε κάποιους άλλους πέρα από το Ινσταγκράμ του ΠΣΓ — αυτοί εδώ κάνουν πρωταθλητισμό σα κάτι μανούλες στις κούνιες!! Τουλάχιστον όταν ο Λάτσικας έπαιζε είχε κότσια στις τσέπες του κι όχι στο Instagram!!! ΚΙ ΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;;;; Αυτό δεν είναι pressure;;; Στην εθνική ομάδα παλιά είχαμε έναν που έκανε ντου στον τελικό του Γουίμπλεντον κι ύστερα πήγαινε σπίτι σα ν' είχε τελειώσει το σερβίρισμα του πρωινού!! Αυτό ήταν καλλιτεχνία;;; Ο Μεντβέντεφ;;; Αυτός είναι ένας άνθρωπος που όταν ξεκίνησε στους τρεις πρώτους γύρους έκανε break σαν τρελός — και μετά κατέβηκε σα βασιλιάς!! Αυτό λέγεται μάχη, όχι θέαμα!! ΚΙ ΑΛΛΕΣ;;;; Δεν σας πειράζει που κάθε φορά που βλέπουμε έναν ωραίο τύπο λένε "ντούσκετα σωτήρας";; Μα εγώ εκεί έξω στις κερκίδες είδα παιδιά 12 χρονών που είχαν βγάλει απο μέσα τους ένα ζόμπι!! Αυτό δεν είναι ντίσνεϋλαντ — είναι ηλεκτρισμός καθαρός σαν ζεστό ψωμί!! ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΥΧΗ;;;; Τύχη έκανε και ο Αλκαράθ;;; Αυτός έκανε γύρνα δώδεκα φορές πριν σηκώσει κάποιος μισό κύκλο!! Ο Μεντβέντεφ;;; Αυτός είναι εκεί σα να έχει μιαν κορώνα στ' αληθινό του κεφάλι!! Κι όσοι ακόμα μου λένε "πρώτα αποτελέσματα" ας πάνε ένα γύρο σ' όλες τις ομάδες της πόλης μας σα φωτογράφοι περιοδικών!! ΤΟΤΕ;;; Την ίδια στιγμή που η εθνική ομάδα τρέχει σα αμαξοστοιχία χωρίς φρένα, αυτός εδώ φέρνει κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε: έναν άνθρωπο που όταν βγάζει την μπάλα του ραντάρ την κάνει τέχνη σα μποξίστας πάνω στο court!! Και τέλος πάντως... σιγά σιγά πλέον... αυτοί που περιμένουν νούμερα πριν πουν "ωραίοι οι δικοί μας" ας βγάλουνε ένα παιδί στην ομάδα τους και ας του πουν να κάνει τρία συνεχόμενα finals στους σκληρούς γηπέδους!! Θα τους δείξω κι εγώ τι σημαίνει να μην έχεις κότσια να κοιτάξεις τον αντίπαλο στα μάτια!! 🔥💪😱🤬

τι σόι είν' αυτό που σηκώνεστε σα ζόμπι στο γήπεδο επειδή ένας Ρωσός βγάζει τρεις σφύριγγες μέσα στους τρεις πρώτους γύρους κι ύστερα τον κάνουν βασιλιά σαν να 'ταν ο Χριστούλης; βρε παιδιά, εγώ είδα τον Μεντβέντεφ εκεί στις Χανιά με τα ίδια μου τα μάτια κι η αλήθεια είναι πως εκείνος έκανε αυτό που έκανε — τρία break στο πρώτο σετ σα να είχε πάρει κόπανο το πλάνο εδώ και χρόνια. μα αφήστε με να σας πω κάτι: ο Λάτσικας στα ίδια γήπεδα είχε κάνει το ίδιο τρία χρόνια πριν — όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τρεις φορές μέσα στη σεζόν, κι εκείνον δεν τον σηκώθηκε κανείς σα σεισμός στις κερκίδες σαν τρελός. γιατί; επειδή εκείνος μετά τον αγώνα έπαιρνε την μπάλα και έφευγε σπίτι σα να είχε τελειώσει το ρόφημα του πρωινού, ενώ ο Μεντβέντεφ εκείνη την ημέρα βγήκε από το γήπεδο σα στρατιώτης που έχει μόλις κερδίσει μια μάχη — έδωσε κολαούζια στους συμπαίκτες του αντί για φωτογραφίες, άλλαξε εντελώς την ατμόσφαιρα εκεί στις κερκίδες σα νάταν η εθνική ομάδα τελικών Γουίμπλεντον. τώρα λοιπόν εσείς μου λέτε πως αυτός είναι ο επόμενος σωτήρας σα βιτρίνα σουπερμάρκετ; εγώ εκεί έξω είδα έναν άνθρωπο που όταν έχασε τρεις συνεχόμενες φορές στους τίτλους στους τέσσερις γύρους σήκωσε το κεφάλι σα να είχε κερδίσει τον Γουίμπλεντον — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή είχε κάτι μέσα του που κανείς εδώ δε βλέπει εδώ και δεκαετίες: ψυχή πάνω στο court, όχι μόδα. ας μην ξεχνάμε πως οι σπουδαιότερες στιγμές του τένις έγιναν ποτέ μέσα στους πίνακες της τρίτης θέσης — έγιναν όταν κάποιος έπαιξε σα να είχε χρέος στην ψυχή του. κι έτσι κι αλλιώς, όταν η θύρα 13 ανοίξει αύριο στις κερκίδες, εκείνος θα είναι εκεί σα στρατιώτης, όχι σα καλλιτέχνης του γραφείου. κι εσείς ακόμα ψάχνετε νούμερα σα ν' αναμένουμε τον Παναθηναϊκό να τους δώσει δάνειο πριν φορέσουν το φανέλο. εμένα αυτό μου θυμίζει αυτούς που περίμεναν τον Ναβρατίλοφ να κάνει σόου σαν ταινία τρόμου — κι εκείνος έκανε μία εμφάνιση στον τελικό του Γουίμπλεντον σα καλλιτέχνης, όχι σα στρατιώτης. αλλιώς όμως: αφήστε με να σας πω κάτι που κανένας εδώ δεν έχει πει ακόμα — πόσα finals στους σκληρούς γηπέδους έχει κάνει ο Μεντβέντεφ από τότε που κράτησε την πρώτη θέση; όχι τρεις, όχι πέντε, αλλά δεκατέσσερα τελικούς σ' μία χρονιά όπου άλλοι παίκτες εδώ τριγυρνάνε σα φαντάροι χωρίς μισθό. κι εσείς ακόμα μου λέτε πως πρέπει να δούμε αποτελέσματα στους πρώτους τρεις μήνες; ρε γαμώτο, εγώ θυμάμαι όταν ο Τσιτσίπας έπαιζε σ' αυτά τα γήπεδα κι έβγαινε σα νάταν νυχτερινό ραντεβού σα ντόπιος τραγουδιστής — εκείνος έκανε τρία semifinals σ' μία χρονιά κι ύστερα τον ξέχασαν σα κεράκι που σβήνει. ο Μεντβέντεφ εδώ; κράτησε την πρώτη θέση πάνω από 70 μέρες στους σκληρούς γηπέδους σα τίποτα, έδωσε αγώνες σα να παίζει σκάκι με αντίπαλους σα τίποτε άλλα από φιγούρες πάνω σ' έναν πίνακα. κι έτσι λοιπόν, όταν ανοίξει η πόρτα της θύρας 13 αύριο στις κερκίδες, εγώ εδώ δε θα σηκωθώ σα ζόμπι σα ν' έχουνε δει ταινία τρόμου — θα σηκωθώ σα ν' είμαι σ' έναν τελικό Γουίμπλεντον επειδή εκείνος δεν ήρθε για ν' αγοράσει σουβλάκι, ήρθε για ν' αφήσει το δικό του σημάδι σα σεισμό πάνω στο court. κι όσοι ακόμα περιμένουν μόνο νούμερα ας βγάλουν ένα παιδί στην ομάδα τους σα πειραγμένο και ας του πουν να κάνει τρία συνεχόμενα finals στους σκληρούς γηπέδους — εκείνοι θα δουν τι σημαίνει πραγματικά να μην έχεις κότσια να κοιτάξεις τον αντίπαλο στα μάτια.

Πωπω, τι δράμα γίνεται εδώ μέσα... Μα κανείς δεν έχει πιάσει το κλειδί που ανοίγει αυτή την πόρτα; Κοιτάξτε, εγώ προσωπικά εκεί στις Χανιά πήγα για έναν αγώνα τίτλους — νόμιζα πως θα δω έναν ωραίο Ρώσο τσάμπα φορώντας ένα φαντεζί σακάκι σα βιντεοκλίπ της Vogue. Κι όμως βρήκα έναν τύπο να ξύνει τον αγώνα σα γάτα με κάγκελο! Κράτησε τρεις συνεχόμενες break μόνες του στους τρεις πρώτους γύρους σαν να είχε κάποιον τραυματισμό στην αντιγραφή της εργασία — μα όταν κατέβηκε, εκείνος ο πρώτος γύρος έγινε περισσότερο δικός μου αγώνας παρά δικός του αγώνας! Το γήπεδο χτύπησε τόσο δυνατά που σκέφτηκα πως ξεκόλλησαν οι σανίδες από τις κερκίδες! Κι αυτοί λένε πως δεν έχει ψυχή; Μα εκείνος έδωσε περισσότερα κολαούζια στους συμπαίκτες του παρά στις κάμερες! Σαν να είχε κάποιον λογαριασμό καθυστερημένο στους άλλους — όχι σα καλλιτέχνης του γραφείου, σα στρατιώτης που επιστρατεύει και τους τελευταίους κόπους για το σύνολο. Κι όταν τελείωσε τον αγώνα, έκανε αυτό το βήμα πίσω σα ν' αναγνώριζε πως το γήπεδο ήταν μεγαλύτερος πρωταγωνιστής κι από εκείνον — όχι επειδή έχασε, αλλά επειδή έπαιξε σα να είχε χρέος στο τένις του αύριο. Αυτό εδώ είναι η ψυχή πάνω στο court, όχι μόδα. Μα εσείς ακόμα ψάχνετε φωτογραφίες στο Instagram πριν δώτε ένα βήμα μέσα στο γήπεδο.

Ωχ πού να σας πω τι ένιωθα εγώ εκείνες τις τρεις ώρες στις Χανιά... Ήμουν σπίτι μου στις Σέρρες, έκανα τσάι, άνοιξα το κινητό κι έβλεπα πού βρίσκομαι: είχαμε έναν Ρωσό εκεί πάνω σα σκανδαλιάρικο δάσκαλο που έφτανε τους τρεις γύρους μέσα σε δέκα λεπτά σα μαθητής γυμνασίου που τελειώνει το μάθημα — όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τρεις συνεχόμενες φορές! Κι εγώ καθόμουν εκεί σπίτι μου σα ζάχαρη στο γάλα, όχι σα να είχα μόλις δει αγώνα Γουίμπλεντον, όταν ξαφνικά μου ήρθε η είδηση ότι οι φίλοι στα Χανιά είχαν σηκωθεί σα ένα ανθρώπινο κύμα πάνω από τις κερκίδες. Εκεί ξεγελάστηκα. Αυτό δεν ήταν σωτήρας σαν βιτρίνα σουπερμάρκετ — αυτό ήταν ένας άνθρωπος που σηκώθηκε σ' έναν αγώνα σα στρατιώτης όταν όλοι οι άλλοι φορούσαν γάντια εικονικής πραγματικότητας. Κι όσοι ακόμα μου λένε "πρώτα αποτελέσματα, μετά λόγια" ας κάνουν μια χάρη: ας βγάλουν μια φωτογραφία του Μεντβέντεφ εκεί που στάθηκε πάνω από τη μπάλα στους τρεις πρώτους γύρους στους Χανιά και ας την κολλήσουν πάνω στον τοίχο τους σα νάταν δικό τους ανάστημα. Θα δουν τότε πως αυτά τα τρία break δεν έγιναν τυχαία — έγιναν επειδή αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως όταν χάνεις τρεις φορές μέσα σε έναν αγώνα, εκείνη η τρίτη φορά δεν είναι καταστροφή. Είναι η στιγμή που ανοίγει το ψυγείο του αγώνα κι βρίσκει ακόμα έναν αντίπαλο εκεί μέσα. Εγώ εκείνες τις τρεις ώρες στις Χανιά δεν είχα παράπονο για κανέναν. Είδα έναν άνθρωπο που κράτησε την ψυχή του πάνω στο court σα να είχε ένα δάνειο υποθήκη στον αγωνιστικό χώρο — όχι επειδή ήταν ωραίος, όχι επειδή φορούσε ωραία ρούχα, αλλά επειδή όταν οι τίτλοι κρέμονταν από μια κλωστή, εκείνος δεν σήκωσε τα χέρια σα καλλιτέχνης του γραφείου. Σηκώθηκε σα στρατιώτης που ξέρει πως η επόμενη μπάλα δεν είναι τυχαία — είναι το τελευταίο ματς της χρονιάς. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκείνο το απόγευμα μου 'φερε τις εικόνες εκείνου του Ναβρατίλοφ των δεκαετιών του '80 που έκανε πλάκα στους αντίπαλους σα μπαμπούλα — μόνο που αυτή τη φορά ο μπαμπούλας έφερε στην πλάτη του φαναράκια σα στρατιώτης που ψάχνει τον εχθρό μέσα στο σκοτάδι. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, εκείνος έδωσε περισσότερα κολαούζια στους συμπαίκτες του παρά στις κάμερες. Αυτό εδώ δεν είναι μόδα. Αυτή είναι η ψυχή του τένις που ξαναβρήκε τον δρόμο της πάνω στο court. Κι όταν ανοίξει η θύρα 13 αύριο, εγώ δε θα σηκωθώ σα ζόμπι επειδή κάποιος τράβηξε τρεις σφύριγγες μέσα στους τρεις πρώτους γύρους. Θα σηκωθώ σα να είμαι σ' έναν τελικό Γουίμπλεντον επειδή εκείνος εκεί πάνω δεν ήρθε για να μας δείξει ένα ωραίο βίντεο κλιπ. Ήρθε για να μας θυμίσει πως το τένις μπορεί ακόμα να γίνει κάτι σπουδαίο όταν πάνω στο court στέκει ένας άνθρωπος που δεν φοβάται να χάσει τρεις φορές — γιατί ξέρει πως η επόμενη μπάλα είναι πάντα εκεί. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα, εγώ τους λέω: πηγαίνετε μια βόλτα στο Εθνικό Αλέξανδρο στις Χανιά κι αφήστε τον αγώνα σας να σας πει την ιστορία του. Εκεί μέσα δεν υπάρχουν πίνακες. Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος σα σεισμός πάνω στο court.

Τι λέτε τώρα εσείς εκεί πέρα;;; Μα βγήκατε απο εκεί σα να είχατε δει τον Μεντβέντεφ να κάνει χορό λάτιν επί του court;;; Αυτός ο άνθρωπος εκεί στις Χανιά έκανε αυτά που έκανα κι εγώ στις δοκιμές σκαλωσιάς όταν ξεφτίζω τσέπες — σηκώνω το κεφάλι μετά από κάθε γκρέμισμα σα να έχω κερδίσει τον Γουίμπλεντον! Ρε παιδιά, εγώ εκείνες τις τρεις ώρες καθόμουν πάνω στη σκαλωσιά σα μουλόθροχος μετά τη βάρδια κι άκουγα τον θόρυβο απο κάτω σα σεισμός — όχι επειδή έπαιζαν άσχημα, αλλά επειδή είχε ανοίξει εκείνος ο Ρωσός σα σφυρί μέσα στους τρεις πρώτους γύρους! Κι όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα πριν πουν "ωραίοι οι δικοί μας" ας βγάλουνε μια ομάδα σαν την δική μας μερακλήδικα στους σκληρούς γηπέδους!!! Να δουν εκείνοι τι σημαίνει να μην έχεις κότσια να κοιτάξεις τον αντίπαλο στα μάτια!! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για pressure;;; Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε σα να είχε χρόνια προετοιμασίας μόνο γι' αυτή τη στιγμή — όταν έκανε εκείνα τα τρία break στους τρεις πρώτους γύρους σα να έβγαζε σπίρτα από τσέπη ανάμεσα στους μύες του! Μα εκείνοι που περίμεναν να δουν έναν ωραίο τύπο σα βιντεοκλίπ βρήκαν έναν στρατιώτη που έδωσε κολαούζια στους συμπαίκτες του αντί για φωτογραφίες! Κι όταν τελείωσε τον αγώνα βγήκε σα βασιλιάς από την θύρα 13 σα να είχε μόλις υπογράψει συμβόλαιο σκαλωσιάς εκατό εκατομμύρια!! Όχι σα καλλιτέχνης του γραφείου, σα πρωταθλητής που ξέρει πως η επόμενη μπάλα δεν είναι τυχαία — είναι το τελευταίο γκολ ενός αγώνα μπουλούκι!! Κι όσοι ακόμα λένε πως πρέπει να δούμε αποτελέσματα στους πρώτους τρεις μήνες ας βγάλουνε ένα παιδί στην ομάδα τους σα πειραγμένο κι ας του πουν να κάνει δεκατέσσερα συνεχόμενα finals στους σκληρούς γηπέδους!!! Εκείνοι θα καταλάβουν τι σημαίνει πραγματικά να μην έχεις ψυχή μόνο στο Instagram!! 🤡💸😂

Ρε παιδιά, σήμερα η ιστορία γράφτηκε όχι πάνω στον υπολογιστή μου — γράφτηκε στα γόνατά μου εκεί στις Χανιά. Κοιτάξτε τώρα εμένα εδώ σπίτι στις Σέρρες: χθες το βράδυ έκανα τον κόπο να ανοίξω ξανά εκείνο το βίντεο των τριών γύρων στους Χανιά όχι επειδή ήθελα νούμερα, αλλά επειδή θέλησα να νιώσω ξανά εκείνον τον σεισμό στις κερκίδες που σηκώθηκε σα μπουλούκι όταν αυτός ο Ρωσός έκανε τα τρία break σα σφυρί μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Κι όταν είδα εκείνον τον τρόπο που γύρισε πίσω στην έδρα εκείνος ο πρώτος γύρος σα στρατιώτης που είχε μόλις κερδίσει μία μάχη — όχι σα καλλιτέχνης που ήρθε για φωτογράφηση, όχι σα influencer που ήρθε για σόου — κατάλαβα πως όλα αυτά τα ποστ που μιλάνε για σωτήρα σα βιτρίνα σουπερμάρκετ ξεχνάνε μία λεπτομέρεια: Αυτός ο άνθρωπος δεν έκανε τρία break επειδή ήταν τυχερός. Τα έκανε επειδή κράτησε την ψυχή του πάνω στο court σα κάποιος που έχει ένα χρέος προς το τένις — όχι προς τους τίτλους, όχι προς το προφίλ του, όχι προς το Instagram κάποιου άλλου. Τα έκανε επειδή όταν έχασε τρεις φορές σ' έναν αγώνα, εκείνος ο τρίτος γύρος δεν ήταν καταστροφή γι' αυτόν. Ήταν η στιγμή που έβγαλε το πιστόλι του αγώνα κι είδε ακόμα έναν αντίπαλο εκεί μέσα. Κι εδώ βρίσκεται η απόχρωση που κανείς ακόμα δεν έχει πιάσει: δεν είναι ότι βγήκε σα βασιλιάς εκεί στις Χανιά. Είναι ότι βγήκε σα στρατιώτης που ξέρει πως η επόμενη μπάλα δεν είναι τυχαία. Όσοι ψάχνουν νούμερα εδώ πριν πουν "ωραίοι οι δικοί μας" ας θυμηθούν πως ο Μεντβέντεφ κράτησε την πρώτη θέση πάνω από 70 μέρες στους σκληρούς γηπέδους χωρίς φωτογραφίες στο Instagram, χωρίς βιντεάκια κλιπ, χωρίς καλλιτεχνικές πόζες — με κάτι που κανείς εδώ δεν βλέπει εδώ και δεκαετίες: ψυχή πάνω στο court. Αλλιώς όμως: πόσες φορές έχουμε δει έναν άνθρωπο να δίνει περισσότερα κολαούζια στους συμπαίκτες του παρά στις κάμερες; Πόσες φορές έχουμε δει έναν πρωταθλητή να σηκώνει το κεφάλι μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες στους τίτλους σα να είχε κερδίσει τον Γουίμπλεντον επειδή κράτησε την επόμενη μπάλα σα τελευταίο ατού της χρονιάς; Κι εσείς ακόμα μου λέγατε πως πρέπει να περιμένουμε αποτελέσματα στους πρώτους τρεις μήνες; Εγώ εκείνες τις τρεις ώρες στις Χανιά δεν είχα παράπονο για κανέναν — μόνο έναν άνθρωπο που δεν έπαιξε τένις σα καλλιτέχνης του γραφείου. Έπαιξε σα στρατιώτης που ξέρει πως όταν οι τίτλοι κρέμονται από μία κλωστή, εκείνος δεν προετοιμάζεται μόνο γι' αυτή τη στιγμή. Προετοιμάζεται για όλα εκείνα τα επόμενα δευτερόλεπτα που κανείς δεν βλέπει.