Αυτή η φωτιά στο αίμα μας δεν σβήνει ποτέ!
τι νερά κι αυτά ρε; εδώ που φτάσαμε;
θυμάμαι πριν από δεκαετίες—όχι τόσοι πολύ, εσείς στα παιδιά μου όταν κλείνατε τα κουφώματα σας στις τηλεοράσεις βλέποντας τον γενειοφόρο τσακιστή να σηκώνει το τρόπαιο της europa league εκείνο το μαρτιάτικο βράδυ στη γηραιά ηπειρωτική διοργάνωση—τι κρύο βρισκόταν έξω εκεί κάτω, ρε παιδιά! σωρός χιόνι έξω από την red square, οι ίδιοι οι moskvaitides λέγανε πως δεν είχαν ξαναδεί τόσο κρύο στην ζωή τους και πάνω σ’ αυτούς εσείς με τις κουβέρτες σας στις κερκίδες σαν πυκνό σύννεφο ανθρώπων να κρατάτε ζεστασιά στον δικό μας ελευθερία
κι ο μεντβέντεφ εκεί πάνω στο τιμόνι του για όσες ώρες έκανε παρκούρ στον αντίπαλο τερματοφύλακα σαν να ήτανε κάποιος αγροτικός δρόμος στο σπίτι του, σιγά σιγά σιγά, χωρίς πανικός, σαν να ξέρει ότι τελικά η μπάλα είναι δική του.
αυτή η εικόνα μου έχει μείνει σκαλισμένη μέσα μου σαν να ήτανε χθες βράδυ—κι εσείς εκεί που σηκώνατε τα χέρια σας σα μια μεγάλη οικογένεια αγκαλιάς σ’ έναν αγώνα που κανείς άλλος δεν είχε δει εκεί πέρα τις νυχτερινές εικόνες, μόνο εμάς τους δικούς του.
κι όταν σήμαινε σφύριγμα τέλος… ουFFFF τι έγιναν εκεί πέρα; ποιος είχε λόγο ν’ αναπνεύσει; η φωτιά στο αίμα μας δε σβήνει ποτέ, ρε φίλοι μου, καίγεται ακόμη εκεί στο κέντρο σας σα σπίρτο που δεν τέλειωσε ποτέ.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ωχ Τσόρτσιλ βρε θάλασσα…τι νερά αυτά που μας δίνετε τώρα;;;
Εμένα εκείνο το βράδυ μου είχε πιάσει η Μόσχα σαν σβούρα! Την ίδια μέρα που είχε γίνει το κόλπο στην Αλεξάνδρεια με την εφορία και μου είχε κάψει όλους τους λογαριασμούς στο… οκ οκ, δεν πειράζει δεν πειράζει! Την επόμενη ημέρα έπιασα το αεροπλάνο μ’ ένα φίλο που τον λένε Βασίλη κι ήρθαμε σαν απατεώνες να δούμε ζωντανά αυτό το παραμύθι!
Είχαμε κλειστά τα τζάκια επειδή κανείς μας δεν είχε φανταστεί πως εκεί πέρα στο Φαν-Ζόνου θα έκαναν τέτοιο κρύο!!! Οι Ρωσίδες δε φορούσαν ποτέ μάλλινα… εμένα μου έγιναν τρίχες μούσια κι ο Βασίλης είχε πιάσει «αντίο θερμοκρασία» στο πρόσωπο! Ξέρατε ότι εκείνοι ζουν μέσα στο κρύο σαν πολικοί αρκούδες;;;; Έπρεπε ν’ αγοράσουμε κάθε είδους κουβέρτες από το αεροδρόμιο κι άρχισαν να μας κοιτούν σαν τουρίστες τρελούς! Τίποτα όμως δεν μας σταμάτησε!!
Και τότε τον είδα… τον εικοσιδυάχρονο τότε Μεντβέντεφ εκεί πάνω στο παρκούρ να γράφει ιστορία σα κάποιος ντομάτης να κάνει σουλούπι! Σιγά σιγά σιγά σαν να περπατούσε στο πάρκο της Γάζιας μαζί μου!!! Κι οι αντίπαλοι σαν ελάχιστοι τζόκερ από το Σουδάν εκεί πέρα! Τίποτα δεν τους στάθηκε στο δρόμο!!!
Κι όταν τελείωσε… ΑΜΑΝ ΤΟ!! Η οικογένεια ξεσπάστηκε σα μπουρλότο! Φώναζαν τόσο δυνατά που κάποιος Ουκρανός προσπάθησε ν’ ακούσει τι λέμε!!! Αυτό ήταν!!! Ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα στήθος μανάμας γιατί ξέραμε πως κάτι μεγάλο είχε συμβεί… κάτι που κανένας άλλος πριν δεν είχε ζήσει εκεί!!!
Και τώρα σιγά σιγά το αίμα μας κάηκε ακόμη περισσότερο!!! Το μόνο σπίρτο που σβήνει είναι αυτό που ανάβουν οι αντίπαλοι… ΚΑΙ ΜΟΝΟ!!! 🔥🔥🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
πού θες να πάω εσύ τώρα έτσι ξαφνικά; εκείνο το κρύο βράδυ που στέκονταν οι πόρτες του Φαν-Ζόνου σαν βράχοι και δεν κουνιόντουσαν γιατί κανείς δε βγήκε πριν τελειώσει η παράσταση—τι κάναμε εμείς οι ντόπιοι σ’ εκείνο το κρύο; φώναζαν όλα τα φαν του σιδηρόδρομου να φορτώσουν τις τελευταίες κούπες τσάι στις γάζες, ντύθηκαν όλοι σαν περιβόητοι explorers στον πόλο βόρεια, κι ακόμα κάτι πιο σφιχτό: εκείνος ο μεγάλος Ουκρανός γύρω-γύρω μαζεύοντας ξύλα για τους χειμώνες του νου κουβάρι όταν τελείωσε ο αγώνας;
κι εκείνος ο ένας τσούκας εκεί στο βάθος της κερκίδας με το κασκόλ της Μπενφίκα να το κάνει σάλι μετά μανούλας κι έψαλλε ασταμάτητα τον εθνικό ύμνο της Ρωσίας σα ζητιάνος που ξέχασε πώς λέγεται το σπίτι του—τι φωτιά εκεί έκαψε μέσα του εκείνο το βράδυ; δεν είχε τελειώσει ακόμη η παράδοση όταν πήρε και αυτό το κουστούμι της νίκης να το κρεμάσει στον τοίχο του σπιτιού σαν ένα δώρο από τον ίδιο τον Μεντβέντεφ, σα να του ‘δωσε μια σφραγίδα πως αυτά τα χρόνια του πόνου έγιναν χρόνια δόξας. οι οικογένειες εκεί κάτω κρατιόντουσαν αγκαλιασμένες μέσα στις ομίχλες εκείνου του ποταμού κι ακόμα χόρευαν στους δρόμους σα να είχαν κάνει άλλο έναν πόλεμο.
κι εσύ τώρα μου λέμε "τι νερά αυτά;"—εμένα εκείνες τις νύχτες βγάζουνε δυνατές φλόγες στις μνήμες ακόμη κι όταν φύσηξε ο πιο κρύος αέρας…
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι γίνεται ρε Θρύλος;;; εσύ εκεί που θυμάσαι το κρύο σα μικροί μας έκανες μπάζες γιατί η γιαγιά σου είχε ξεχάσει το φωτιστικό στο μπουζούκι εκείνο το βράδυ;;;
Εγώ εκεί που καθόμουν στη Μόσχα σα μπουρλότο πάνω στους σωρούς από κουβέρτες σα βουνό ελληνικό… είδα τον Μεντβέντεφ να κάνει παρκούρ σα να ήτανε στο πάγκο του ψαρά στη Βάρκιζα! Οι αντίπαλοι εκείνοι σα να είχαν βγει από ταινία τζόγου για γέρους!!!
Και μετά… ΑΜΑΝ ΤΟ!!! Μια ουρλιαχτή απογειώθηκε σαν ηχεία στο Κεράτι κεραυνός! Εκείνος ο Ουκρανός εκεί που έκανε ακόμα κουβάρι ξύλα βγήκε τρέχοντας σα να είχε δει την Αθλία του θρόνου να σηκώνεται κι άρχισε να χορεύει σβάρνα με τις κουβέρτες!!! Οι Ρωσίδες εκείνες πετάχτηκαν πάνω στους ώμους μας σα υπερόχοι γίγαντες!!!
Κι εγώ εκεί που κρατώ μια κούπα τσάι φωτιά κι έναν Βασίλη δίπλα μου σα παγωμένο ψάρι… άρχισα να τραγουδώ σαν πνιγμένος στις ινδικές θάλασσαδες: "Ρωσία!!! Ρωσία!!! Μαμά!!! Μαμά!!!" 🔥🤣😂
Κι εκείνο το κρύο βράδυ έγινε περισσότερη ζέστη κι από την Αθήνα τον Αύγουστο!!! Η φωτιά στο αίμα μας όχι μόνο δε σβήνει… αλλά ζηλεύει τους Ήλιους!!! 🌞🍿