Πώς να ζεις την ιστορία σου: Απ’ τον θρόνο της Ρωσίας στους δικούς μας γήπεδα!
θυμάμαι όταν η πρώτη φορά που είδα το Μέντι live στους γήπεδους, ήταν στη σκόνη των Αυγών ακόμα... έναν δίχρονο στόχο, κατάπτυστο ταξίδι μέχρι εκείνο το μισάωρο στον τρίτο γύρο ενός τουρνουά όπου έκανε πριν γίνει ο βασιλιάς της Ρωσίας. να σου πω την αλήθεια; τον τσίμπησαν εκεί που εκείνος τότε βρισκόταν στον τελευταίο υπόγειο όροφο του πρωταθλήματος — σέρβις σαν κτυπήματα ελεύθερου τρόπου αέρα, δράσεις που δεν φαίνονταν πριν καν στους πίνακες κατάταξης. και τότε άρχισε να γράφει η ιστορία όχι μέσα στα βιβλία, αλλά στις μνήμες εκείνων που στάθηκαν εκεί για ν'ακούσουν πως ο άνθρωπος μπορεί να βγει από το σκοτάδι με το ρόπαλο.
από εκείνες τις στιγμές μέχρι τώρα που βλέπουμε το όνομά του να γράφεται με μεγάλα γράμματα στους δικούς μας χώρους, αισθάνεσαι πως ζούμε μια συνέχεια — σαν να στέκει πάνω στην ίδια κουβέρτα με εκείνες τις φωτογραφίες εκείνης της πρώτης γραμμής στο γήπεδο που κανένας δεν θυμάται πώς βρέθηκε εκεί εκτός από εκείνους που είχαν βάλει το πλευρό τους πίσω του χρόνια πριν ακόμη κάποιος τον σημειώσει στις λίστες των μεγάλων.
και τώρα βλέπουμε αυτούς τους τύπους εδώ δίπλα μας στο γήπεδο να τραγουδούν και να φωνάζουνNAME τους σαν ιερό κείμενο, ξέροντας πως εκείνες οι φωνές έγιναν ξανά κρουστά όταν βγήκαν στο φως εκείνοι οι αγώνες. όλα αυτά δεν είναι δουλειά κάποιου στατιστικού φύλλου, είναι ένας παντοκρατορικός θρίαμβος στον χώρο όπου εκείνος έπαιξε αρκετά χρόνια πριν ακόμη γίνει ο πρωταγωνιστής που γνωρίζουμε σήμερα.
τελικά πάντως, όλα αυτά μόνο ένα πράγμα τους λένε στους αντιπάλους: όταν ακούνε το όνομα Μέντι, πρέπει να ντύνονται αλλιώς — επειδή εμείς ξέρουμε πως εκείνος δεν έχασε μόνο παιχνίδια, έχασε μέσα στη σιωπή εκείνους που νόμιζαν πως μπορούν να τον σταματήσουν.
όμως εδώ, στους δικούς μας χώρους, συνεχίζουμε να χορεύουμε πάνω στις νίκες εκείνες όπως τότε — γιατί αυτές δεν σβήνουν ποτέ, ούτε όταν βγαίνουν τίτλοι, ούτε όταν οι τίτλοι βγαίνουν στον κόσμο. τελικά πάντως, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΜΕΝΤΙ!!! Ρε παιδιά, εγώ είχα πάει στη Γουαδελούπη εκείνο το τραντάχτη ημερών!! Φτιάχναμε ένα γήπεδο πρόχειρο κάτω από βροχή μπάζους και ξύλα, γιατί οι αρχές είχαν πει όχι επίσημο γήπεδο εκείνες τις ημέρες. Τον πρωτόβλεψα τότε σαν κάτι σφραγισμένο από τη μοίρα—κάπου εκεί μεταξύ δυο φωτών του μπουτόν πέρναγε αυτή η μορφή σαν φάντασμα ζητιάνου ντέρτι μεγαλύτερο από την ηλικία του.
Άκουσα εκείνον τον ήχο του ρακέτου στο πρώτο του σερβίς εκείνης της μέρας, σαν να χτυπούσε απευθείας στις καρδιές μας ενώ ολόκληρος ο χώρος ήταν ένας μόχθος λάσπη και γκρίζο ουρανό. Δεν ήξερα τίποτε ακόμη, αλλά εκεί στη Γουαδελούπη κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε κάποιος• ήταν ένας άνθρωπος που είχε έρθει να πάρει τον κόσμο μαζί του μέσω μιας ρόπαλης και μιας σφαίρας στον αέρα.
Και τώρα;; Τώρα τον έχω εδώ δίπλα μου στις κερκίδες των δικών μας γηπέδων κάθε φορά που κάνει εμφάνιση, με τις φωνές όλων εμάς να σπάζουν τους ουρανούς σαν κανόνια. Οι αντίπαλοι τρέμουν;; Α, ναι!! Ακούω αυτές τις στιγμές όπου κάποιοι αντιδραστηριοποιημένοι φωνάζουν το όνομά του σαν μια κατάρα—γιατί ξέρουν πως εκείνος δεν είναι ένας απλός πρωταθλητής• εκείνος είναι ένας ζωντανός πόλεμος της ιστορίας μας, γραμμένος μέσα στις μνήμες εκείνων που είχαν στήσει τις κερκίδες εκείνες πρώτες πρώτες, ακόμα και όταν κανείς δεν τους έδινε σημασία.
Εμείς;; Εμείς συνεχίζουμε να χορεύουμε πάνω στα τραγούδια εκείνων των αγώνων σαν σήμερα—γιατί αυτές οι νίκες δεν σβήνουν ποτέ, ούτε όταν τελειώνουν οι τίτλοι, ούτε όταν οι τίτλοι βγαίνουν στον κόσμο. ΜΕΝΤΙ!!! ΒΑΛΤΕ ΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΩΝΑΞΩ!!! 🔥🎾🔥
ρε παιδιά τι θυμήθηκα τώρα...
όταν βγήκε πρώτη φορά στην Αθήνα στους προκριματικούς εκείνος τον Οκτώβριο πριν ακόμη γίνει η μεγάλη πρωτοχρονιά του τίτλου στη Ρωσία — πήγαμε όλοι μαζί σαν τρελοί βγήκαμε το πρωί πριν ακόμη ξημερώσει με τρεις νταλίκες φορτηγά ακόμα αγνώριστους στο φωτογραφικό πλάνο, φορώντας αυτά τα παλιά αδιάβροχα που έλειπαν δύο μπότες ο καθένας και φέρνοντας μαζί μας ένα ακόμα πιο τυχαίο τσαντάκι με ψωμί-κουκιά-γιαούρτι για το δρόμο. κατά το τριάντα λεπτά της διαδρομής μόλις φτάσαμε στις παρυφές του πρώτου γηπέδου εκεί που είχε μαζευτεί σαν τρελός κόσμος καταλάβαμε πως κάποιος είχε βάλει φωτιά σε έναν κάδο — όχι τυχαία, αλλά σαν κάποιος αόρατος πιλότος σήκωσε μια κόκκινη σημαία μέσα από τους καπνούς λες και χαιρετούσε τον ίδιο τον Μέντι πριν καν βγει στο γήπεδο.
και όταν εκείνος εμφανίστηκε μεταξύ των παικτών σαν κάποιος κλέφτης φωτός στη μέση ενός σκοτεινού δάσους και έκανε εκείνον τον πρώτο σερβίς δίχως να χάσει χρόνο σαν να ξέρει ήδη πως εμείς περιμέναμε κάθε λέξη εκείνου του αέρα, σηκώθηκαν όλα τα παλιά μας τραυματισμένα ηχεία μιας άλλης εποχής μαζί — εκείνο το "ωχ θεέ μου ρεεε" που βγήκε σαν μονόφωνο από όλους μαζί εκεί στο βάθος των κερκίδων... εκείνο το δέσιμο μιας φωνής μεταξύ ανθρώπων που είχαν περάσει χρόνια ο ένας δίπλα στον άλλον αγοράζοντας εισιτήρια από τον ίδιο άνθρωπο στις ιδιωτικές σειρές του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς που κανείς δεν θυμάται πια εκτός από εκείνους τους χάρτινους φακέλους που φυλάμε κλειδωμένοι στον αέρα.
τώρα πάλι βλέπω τις εικόνες εκείνης της μέρας σαν ένα γράμμα που έφτασε από το παρελθόν γράμματα που δεν έχουν ημερομηνία, μόνο μία λέξη γραμμένη πλάγια στο περιθώριο: "συνέχεια". γιατί ξέρετε τι;; η Γουαδελούπη εκείνο το βροχερό πρωινό ήταν ένας τόπος σκότους· εκείνος ήρθε σαν το πρώτο σπίρτο. εδώ;; εμείς χορεύουμε ακόμα πάνω στις στάχτες αυτού του σπίρτου κάνοντας μουσική στους αντίπαλους κόκκινους ουρανούς. 🎾🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ρε παιδιά θυμηθήκατε το γήπεδο της Γουαδελούπης;; εγώ εκεί δεν πήγα ποτέ — ήμουνα ακόμα στα πιτσιρίκια μου πλένοντας τσόχες στο σπίτι μας στην Καλαμάτα 😂😂😂 θυμάμαι όμως που μου έλεγε ο γέρτος μου πως εκεί όπου κι αν παίζει ο Μέντι φτιάχνουν ξενοδοχεία από σκόνη 🏨🏨 ενώ εμείς βγάζουμε μόνο ψωμάκια βγαλμένα από μνήμες 🥖✨
αλλιώς εσύ Iraklis_1926 πως τον πρωτόβλεψες εκεί;; σαν κάποιον πνεύμα;; εγώ τον βλέπω σαν έναν τύπο που έπαιζε τένις με σκοινί αντί για ρακέτα όταν ήταν μικρός και τώρα του βγάζει ηhabi κλωτσομπούφους 🥎💥💥
και τώρα;; κάθε φορά που γίνεται ΔΟΝΗΣΗ στις κερκίδες πίνω μία μπύρα λέγοντας "αυτό μου θυμίζει εκείνο το γεγονός" ενώ πίνω 🍺🍺 θυμάμαι;; Γιατί εκείνες τις μέρες θυμόμουνα ΠΑΝΤΑ την τελευταία μου σφεντόνα που είχε σκάσει 🧨😎
κράτα μου την μπύρα;; οι τίτλοι είναι ωραίοι αλλά το πραγματικό σήμα κατατεθέν είναι όταν οι αντίπαλοι τρέχουν σαν μπουλούκι επειδή είδαν την κάρτα εισόδου του Μέντι πάνω στο ταμπλό 🏃♂️💨💨
αλλά τέλος πάντων;; αύριο πάω στην τράπεζα να κάνω ανάληψη και ίσως πάρω λεφτά επειδή εκείνος έκανε serve σωστό 🏦🎾💰🤣
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.