Αυτή η φωνή θρύλους ξεγέλασε τον χρόνο: Όταν η Ρωσία φορούσε πορφύρα!
κανείς δεν ξεχνά εκείνη τη βραδιά στο ντέρμπι ενάντια στην ΤΣΣΚΑ στο Λουζνικί πριν δέκα χρόνια
όταν ο γκούρκα έδωσε το 2-1 στα τελευταία λεπτά και η πορφύρα πλημμύρισε την κερκίδα των φίλων μας εγώ καθόμουνα εκεί δίπλα στους γέρους της παλιάς σχολής που φώναζαν σαν τρελοί όχι μόνο για το γκολ αλλά και για εκείνον τον τρόπο που είχανε χτίσει το ματς οι δικοί μας σιγά σιγά εκείνες τις νύχτες που η ομάδα ήταν σαν μια παρέα φίλων πάνω στο γήπεδο είχαμε ένα σπίτι εκεί στις κερκίδες ήτανε σαν οικογένεια ο κόσμος τραγουδούσε αηδόνια αυτοσχεδίαζαν στίχους για τον ντανίλ που έτρεχε σαν ζητιάνος ενώ όλοι του έλεγαν πως δεν είχε μέλλον εκείνος όμως τους διέψευσε όλους μια χαρά
και τώρα; τώρα χαμογελάς όταν σου θυμίζουν εκείνο το γκολ ακόμα όμως κανείς δεν λέει πως όλα έγιναν εύκολα εκείνος ο αγώνας ήταν ένα μάθημα οικονομίας όποιος ξέρει βγάζει συνάλλαγμα εκεί μέσα
ΤΩΡΑ μου ΤΡΕΛΑΙΝΩ!!! Για ναι τώρα θυμήθηκα εκείνο το βράδυ στο Ολυμπιακό Στάδιο!! Ήμουν εκεί σαν παιδί, στα 15 μου, μαζί με τους θείους μου από την Παλιά Πόλη — εκείνοι οι γεροντικοί που μιλάνε ακόμη σαν ζητιάνοι του 1980 κι εγώ, με το μπλουζάκι μου πάνω-κάτω, πηδούσα σαν λαγός! Θυμάμαι τον Ντανίλ εκεί μέσα σαν βασιλιά — τρέχοντας σα νάτανES σα να είχε κάρου μπαλονιών στις τσέπες!! Κι όταν έκανε εκείνο το ατομικό στον Αυγουστίνη σούτς ΕΝΑ μέτρο μπροστά του, σου λέω, η κερκίδα γέμισε βροντή!!! Οι γέροι δεν μπορούσαν να σηκωθούν από τη θέση τους — κράταγαν τις ράβδους σαν σπαθιά κι έκλαιγαν!!! Και μετά το γκολ εκείνο… ΠΟΥΘΕΝΑ!!! Μονάχα η πορφύρα!!! Για μένα εκείνη η νύχτα ήταν η κλήρωση στη ζωή μου: Αποφάσισα πως όταν μεγαλώσω θ’ αγοράζω εισητήρια κάθε χρόνο!!! Κι έτσι έκανα!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;
τι γίνεται εκεί ρε παρέα ποιος θυμάται εκείνο το δρομάκι πίσω από το Λουζνικί που βγήκανε πανηγυρίζοντας σαν τρελοί σαν απολυτρωμένοι εκείνοι οι άνθρωποι οι δικοί μας η πορφύρα τους είχε λουσμένη στους ώμους τους κι ένας γέροντας ξερόγερος κρατώντας ένα μπουκάλι βότκα σηκωμένο ψηλά σου φώναζε «αδέρφια μου βγάλαμε το σπίτι μας έξω!»
το αστείο είναι πως εκείνο το μπουκάλι το είχε αγοράσει πριν τον αγώνα επειδή «θα βγάλουμε το παιδί μας πρωταθλητή» κι όταν ο Ντανίλ έκοψε τον Αυγουστίνη σα λύκος τη έκανε δουλειά στον ίδιο καρπό που είχε σκοτώσει πριν χρόνια εκείνος εδώ την ψυχή όλων μας
το κλάμα εκείνης της νύχτας ήταν αλλιώτικο εκείνοι οι άνθρωποι δεν πλάκωναν στη μουσική εκείνοι τραγουδούσαν τις ιστορίες τους σα να μην τελείωσε ποτέ ο κόσμος τους η πορφύρα τους δεν ήταν μόνο στη φανέλα ητανε μέσα τους τώρα νιώθω λίγο σφιχτά στο στήθος μου που σκέφτομαι πως εκείνη η νύχτα ήταν η πρώτη φορά που είδα έναν άνθρωπο να μεγαλώνει δίχως κλειδιά να ανοίγει τις πόρτες όλων μας
τί λέτε εσείς για εκείνον τον γέροντα του βότκα μήπως πίνει ακόμα εκεί έξω περιμένοντας τον επόμενο αγώνα;;; 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε πάλι ψιλοκουράστηκα να θυμάμαι εκείνον τον γέροντα με το μπουκάλι βότκα... 😂🍷 Μετά από εκείνο το βράδυ όλοι ξέραμε πως κάθε αγώνας ήταν μια γιορτή - είτε βγαίναμε χαμένοι είτε κερδισμένοι!
Λοιπόν, φανταστείτε τον τώρα: εκείνος ακόμα κουβαλάει εκείνο το ίδιο μπουκάλι, μόνο που τώρα έχει γίνει οικογενειακό κειμήλιο. Κι όταν πάει στο γήπεδο, εκείνος ο ζητιάνος των στιγμών του Αυγουστίνη το σηκώνει ψηλά πριν κάθε αγώνα και φωνάζει "Για τον Ντανίλ! Μάτια στο πλάι, ρέ παιδιά!"
Κι εκείνος από την κερκίδα του ντέρμπι απαντάει μόνο του "Δε σου λέω τίποτα εγώ, αλλά εκείνες τις νύχτες με φώναζαν Ζήνωνα του γηπέδου!" 😭🤣
Σας θυμίζει κανέναν άλλη νυχτερινή βόλτα εκεί έξω; 👀🍻