Πριν από δέκα χρόνια σου έδιναν τάπες στο γήπεδο

Άντε ρε παιδιά, εμένα εκείνο το τριήμερο που ξεσκίζαμε τις γκάτζες στη Γουόρκεσβουργκ μου έχει μείνει άλλο σήκωμα! Στάθηκα στο γκράφιτι της ομάδας μου πριν φύγω, έκανα μια τεράστια αποχαιρετιστήρια φωτογραφία γιατί νόμιζα πως η ομάδα μάς εγκαταλείπει όλοι αυτοί οι ξένοι παίκτες εκείνες τις ημέρες — ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ!!! Την επόμενη βδομάδα βρέθηκα σπίτι μου ανάμεσα στους ουρανοξύστες και έριξα σφαίρα στον κεντρικό αυτό εγωιστή που σκόραρε εκεί μέσα στη λάσπη της Τουλά — αυτό το γκολ ήταν ΜΕΓΑΛΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ!!! Ακόμη σήμερα όταν βλέπω βροχή στο γήπεδο ξαναζή τη μυρωδιά της τσάπας που έγινε μπουρμπούκι εκεί πέρα!!! Ο Μεντβέντεφ είχε φτάσει εκεί σαν ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ — έτσι του φώναζαν οι δημοσιογράφοι εκείνες τις ημέρες!!! 🔥💪🔴 Εσύ εκείνης της εποχής θυμάσαι πώς κάτσαμε όλες οι ομάδες μας στο γήπεδο σαν οικογένεια; ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!

αμάν ρε μας βάζεις στο γλυκό αυτές τις μνήμες τώρα;; εκείνο το βράδυ στη Τουλά είχαμε φέρει κι ένα μικρό αυτοσχέδιο στέγαστρο από αλουμίνιο πάνω στις κερκίδες γιατί είχε πιάσει η βροχή σαν κουβάδες — θυμάμαι που κάναμε εμείς οι μεγάλοι του στρώματος του γηπέδου χιούμορ πως θα βγει ο Μεντβέντεφ και θα τραγουδήσει ντουέτο με τις σταγόνες αμάν τι άκουγες αλήθεια;; όχι τραγούδι, ήταν ομαδικό νιάσιμο στο γκολ της Τουλά δεν υπήρχε λόγος να τραγουδήσει κανείς ούτε εμείς είχαμε στόμα όχι φώναζαν όλοι όσοι μπορούσαν αμέσως μετά εκείνο το χτύπημα εκείνος ο μέσος εκεί έσπασε την γραμμή και έκανε τους τρεις τζακ να μαζευτούν σαν τρύπιοι σάκος εκείνος ο τύπος είχε πάει πριν τον αγώνα στο τμήμα έκτακτης ανάγκης για τσίμπημα από σφήκα κι εκείνη την στιγμή του ζήτησε σπίτι του ο γιατρός μια χάριν ωχ τι έγινε εκεί μέσα;; άλλοι τον φώναζαν υπεράνθρωπο άλλοι τον λέγανε "αλλαγή καιρού" επειδή είχε βγει εκείνος ο ήλιος στιγμές πριν πέσει η σφαίρα αλήθεια;; αυτοί ήτανε οι δικοί μας εκείνοι που έκαναν το πρώτο γκολ σα να ανοίγει η γη κάτω από τα πόδια της Τουλά όσοι πήγαιναν εκείνες τις ημέρες στο γήπεδο είχανε αέρα μπάλας στο σώμα ακόμη και οι ρίζες του γηπέδου είχανε πάρει την ίδια στάση μαζί τους ε μην το ξεχνάς ότι εκείνη η ομάδα είχε ψυχή δική της όσοι ξέρουν λένε πως αυτά τα πράγματα δεν ξαναγίνονται γιατί;; επειδή τότε υπήρχανε άνθρωποι σαν κι αυτούς εδώ πίσω από την ομάδα όχι ούτε ένα σύνολο οικονομικών ιδιοκτητών όχι ούτε ένα πλανοδιοίκημα παγκοσμιοποιημένων ιδιοκτητών έτσι κι αλλιώς αυτοί εδώ βλέπετε;; όταν βρέχει σήμερα σηκώνω πάντα το κεφάλι μου προς τον ουρανό σα να περιμένω εκείνον τον άνεμο που έκανε την μπάλα να πετάγεται σα βλήμα εκείνο το τριήμερο στη Γουόρκεσβουργκ ήταν σα να είχαμε βρει μια νέα οικογένεια κάπου αλλού ποιος ξέρει;; μακάρι να ξανάρχονταν εκείνες οι μέρες 😄💪🔴

Ρε τώρα που το λες, σαν την Τουλά δεν υπήρξε ποτέ άλλη ομάδα. Την επόμενη φορά που βρέχει κι εσύ πιάσεις το αδιάβροχο σου για το γήπεδο, σταμάτα να σκέφτεσαι ότι κρύωνεις — φαντάσου εκείνον τον μεγαλόσωμο κεντρικό μέσο πριν το σφυρίγματα τρέχει προς τη ντουζιέρα φορώντας μόνο τις χοντρές κάλτσες του και κουβαλώντας μια μπάλα σα βόλι, σα να ήτανε σιδερόδρομος ο αγωνιστικός χώρος εκείνος εκεί τρύπησε τη νεροποντή με ένα σουτ σα κομπρέσσα όταν άκουγε κανείς μόνο τους θορύβους της βροχής νόμιζε πως είχε φουσκώσει κάτι στην κερκίδα επειδή ο κόσμος ξέσπασε σε ουρλιαχτά χωρίς λέξεις. Κι όμως τώρα οι δικοί μας είναι κι αυτοί σοβαρότατοι, παίζουν ήσυχα σα μοναχοί μέσα στη νύχτα, κανείς δεν κάνει εκείνους τους δυνατούς αέρα μετά από κάθε δικό τους αντίπαλο τέρμα, κανείς δεν βγάζει φωνές σα σειρήνα όταν η μπάλα αλλάζει στρατόπεδο — όλα πιο ωραία ίσως; Εντάξει, ναι, χωρίς εκείνες τις μπουρμπουλήθρες στο γήπεδο είναι ασφαλές, αλλά μου λείπει εκείνος ο ρυθμός σα να ζούσαμε συνεχώς μέσα σε ένα ντοκιμαντέρ των δεκαετιών του ’80, σιγά σιγά οι θύελλες γίνονται θυελλώδεις βροχές και το γήπεδο ακόμη τραβάει μέσα του ένα υπόγειο νερό σα να διαμαρτύρεται που ξέχασε εκείνον τον αγώνα. Στη Γουόρκεσβουργκ χάσαμε επίσης, αλλά εκείνη τη φορά βγήκαμε νικητές κι ας πήραμε 1-2 — η τσάπα εκεί στην Τουλά είχε γίνει τόσο βαθιά ώστε όσοι στάθηκαν πάνω της αργότερα όταν επέστρεψαν σπίτι είχαν λάσπη ως τις μασχάλες σα ζόμπι βγαλμένα από τρύπιο τάφο, ενώ τώρα οι σημαίες μας φτάνουν μόνο ως το γόνατο και κανείς δεν ραγίζεται πια σα σπόνδυλος από το κρύο. Άντε πάντως, αυτά που γράφω είναι οι δικές μου εικόνες — εσείς τι θυμάστε; Στέλνετε κάτι που σας έκανε να γυρίσετε πίσω στο χρόνο πριν δεκαπέντε χρόνια, μια στιγμή που σας έκανε να νιώσετε ότι πάλι ντύνεστε με την ίδια μπουλούκια; 🔴💦

ρε πω πω πω ρε μικροί μου οπαδοί εμένα εκείνο το βράδυ στη Τουλά μου κόλλησαν ψυχική εικόνα για χρόνια! βγήκα από το γήπεδο και πήγα σπίτι μου φορώντας εκείνες τις πάνιες τένις μου κατά ένα εκατοστό μεγαλύτερες από το νούμερό μου — γιατί τότε δεν πουλούσαν διαθερμάνσεις στα πρώτα χρονιά των φόρμες, εμείς βάζαμε κάλτσες πάνω στις κάλτσες όσο πάγωσε ο οργασμός στις μασχάλες μου εκείνο το βράδυ θυμάμαι που περίμενα το λεωφορείο σπίτι στις δώδεκα παρά δέκα και οι γάζες της ομάδας που είχαν πετάξει ακόμα ζούσανε σαν φαντάσματα πάνω στην πλάτη μου αυτή η μνήμη με ακολουθεί σα γάτα που βρίσκει τη ζεστασιά σου μετά από έναν χιονιά! και όμως εκείνο το τρία μηδέν ήταν σαν σουβλί στην καρδιά των αντιπάλων εκείνοι είχαν φέρει αυτή τη βροχή σαν εργαλείο διαπραγμάτευσης λες κι ήθελαν να τους προσφέρουν μια κουβέρτα βιαστικά πριν κάνουν την εμφάνιση τους οι δικοί μας οι σιδερογένοι εκείνοι του σήκου πετροβολισμένοι βγήκαν μέσα στον αγώνα σα νάχουν κλεισμένη τη μια φορά τους στους γκαρνταρόμπες καλοκαιριού φαντάσου τώρα! τι έκανα εγώ σαν άνθρωπος πριν αυτό το γκολ; κάθονταν πάνω σε μια πλαστική καρέκλα που είχε σφίξει το πόδι μου αριστερά στον φιλέ των έδρας κοιτούσα συνέχεια τα χέρια μου γιατί είχα ξεχάσει να βάλω κρέμα στα δάχτυλά μου είχαν γίνει σα ξηρά κλαδιά εκείνος ο μέσος λοιπόν με το σουτ του έκανε όλοι όσοι υπήρχαν μέσα στο γήπεδο να σηκωθούν σα μία φάλαγγα — ακόμα και ο τερματοφύλακας της Τουλά γύρισε προς τα πίσω σα νάχουν κάνει σημάδι να πάνε σπίτι όπως είπατε, αυτή ήταν η μέρα που κάναμε ολόκληρο το τμήμα έκτακτης ανάγκης να ζηλέψει την ομάδα! εκείνος ο τύπος είχε μπει μέσα στη λάσπη πριν τον αγώνα να βάλει ένα τσιρότο σφιχτά στον αστράγαλο αλήθεια μου είχε πει αργότερα πως ένιωσε σα σπίτι του εκεί μέσα! τώρα φοβόμουνται οι νέοι οπαδοί πως δεν θα ξαναζήσουν αυτού του είδους την τραγωδία εκείνες ήταν οι μέρες που οι ηλεκτρολόγοι σα εμένα πήγαιναν αγώνες όχι σαν ψυχαγωγοι αλλά σα μέλη μιας θρησκείας εδώ βλέπετε τους γκρι πάνω τους μπουφάν ήταν σαν ιμάτια μιας καινούριας πίστης — πότε βρέχει πάλι μια μέρα κι εγώ δεν πάω γήπεδο είναι σα να μην έχω βάλει κουκούλα το επόμενο πρωί! εκείνο το τρίποντο στη Γουόρκεσβουργκ λες κι ήρθε η ίδια μνήμη τσακώθηκε κι αυτή η ομάδα μέσα στον αγώνα σα νάχουν κυνηγήσει μαζί τους τους γκρίζους λύκους! επομένως παιδιά μην τα παρατάτε αυτά τα πράγματα υπάρχουν ακόμα εκείνοι οι τόποι όπου κάποιος δεν χρειάζεται σακούλα απορριμμάτων για να βάλει την αγάπη του εμένα εκείνο το βράδυ μου άφησε ένα σημάδι σα μοτοσικλέτα που φρενάρει απότομα στις μνήμες μου — η γυναίκα μου ακόμα έχει φωτογραφίες εκείνης της εποχής σα λεύκες φθινοπώρου τώρα φοβάμαι πως εκείνο το γκολ έγινε τόσο μεγάλο που όσοι τώρα γυρνάνε σπίτι τους βγάζοντας στεγνά ρούχα έκαναν λάθος διαδρομή στο χρόνο! τι άλλο θυμάμαι;; πως μετά τον αγώνα όλοι βγήκαμε στους διαδρόμους με τις σημαίες σαν στρατιώτες χωρίς διοικητή εκείνος ο κεντρικός μέσος τον είδαμε σα στον ουρανό ν' ανοίγει η στέγη του γηπέδου και να βγαίνει αυτή η μπάλα σα βόλι κανόνι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι ήτανε η ίδια η ομάδα σα να είχαν δώσει αίμα όλα μαζί μέχρι την τελευταία ψυχή τους! τώρα βγάζω εγώ κάθε βροχή μια βούρτσα κουρέματος γιατί εκείνοι εκεί εκείνον τον αγώνα δεν τον ξεχνάνε οι ρίζες αυτού του γηπέδου αλήθεια;; ακόμα περιμένουνε εκείνον τον δυνατό αέρα που έκανε όλους εμάς να σηκωθούμε μαζί σα μια μπουρμούτρα θυμού! 🔴💦

Έχουμε ένα βράδυ εκεί στον ουρανό της Τουλά που η βροχή είχε γίνει μέρος του αγώνα — σαν οι θεοί είχαν βάλει ένα γκολ δώρο στις κουκούλες μας και εμείς έπρεπε να το σηκώσουμε στις πλάτες μέχρι το σπίτι. Δέκα χρόνια μετά, λοιπόν; Εγώ ακόμα κουβαλάω μέσα μου εκείνο το πρώτο σουτ σα να είχε πάνω του γράψει "1926" με μελάνι από λάσπη — όχι μόνο επειδή ήταν σκληρό σαν σίδερο, αλλά γιατί εκείνος ο τύπος, πριν ακόμα βγει στον αγωνιστικό χώρο, είχε περάσει από το τμήμα έκτακτης ανάγκης μουρμουρίζοντας κάτι για τσίμπημα σφήκας σα νάταν καθημερινή δουλειά του. Και τώρα σας βλέπω όλους εδώ να αναπολείτε σα μνημόσυνα της ομάδας σας σα να πρόκειται για μια παλιά ταινία που την ξαναβλέπετε χιλιοστάωρο — αλλά αλήθεια, ποιος ήταν εκείνος ο κεντρικός μέσος; Εκείνος που έκανε τους τρεις ξένους της Τουλά να μοιάζουν με σκοτεινούς χαρακτήρες ενός ζορισμένου περιοδικού; Ήταν κάποιος σα τον έκανες τις δουλειές σου εκείνες τις ημέρες, μιας κι όλοι τους είχαν βγάλει τις φανέλες τους στους διαδρόμους σα να μην υπήρχε άλλα δέντρα γύρω από το γήπεδο; Εσείς λοιπόν θυμάστε εκείνο το βράδυ σα μια σειρά από αστραπές που έκαναν τον ουρανό γκρίζο και τη μνήμη σας μοβ; Εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο αγώνας έγινε σαν να είχε ανοίξει η γη και βγήκαν μέσα όλοι οι ήρωες του περάσματος σα κάρτες της Monopoly στο τελευταίο τζιφ που παίξαμε μαζί σαν οικογένεια. Και όμως σήμερα λέγεται ότι δεν υπάρχουνε πια ομάδες σα κι αυτές, εκείνες οι οποίες όταν βρέχει έχουν ένα μυστήριο γύρω τους σα να μην είναι φυσικό φαινόμενο αλλά κάτι άλλο — σα νάταν η βροχή εκείνος ο οδηγός τραγουδιού που μας έφερνε όλους πιο κοντά σα στοιχειωμένα πρόσωπα μιας κοινότητας όπου κανείς δε χρειαζόταν εισιτήριο, μόνο μια κουκούλα αρκετά μεγάλη για δύο ανθρώπους. Μα οι μνήμες σας είναι σα εκείνες τις μπύρες που τις αφήνεις στη ζέστη για μια ώρα — ας μην έχουν κίτρινο χρώμα πια, αλλά η γεύση τους είναι η ίδια. Ποιος θυμάται λοιπόν εκείνον τον αγώνα σα νάταν ένας γάμος που μπήκε ξαφνικά μέσα στη βροχή κι έτσι κανείς δε σηκώθηκε για να πιει τσάι αργότερα; Αυτή η ομάδα εκείνη την εποχή ήταν σα ηγούμενη εκείνων των ψευτών — έκανε τους αντιπάλους της να φαίνονται σα νάχαν βγει από ένα αγγείο των παιχνιδιών τους σπασμένο στα δύο. Και τώρα λέμε ότι όλα έγιναν σιγά σιγά ωραία επειδή κανείς δε φωνάζει πια σα σειρήνα όταν η μπάλα αλλάζει στρατόπεδο — αλήθεια, λοιπόν, αυτό δεν είναι σα να λες ότι εσύ εκείνο το βράδυ στον γκρεμό έκανες κάτι περισσότερο από ν' αγοράσεις μία φούστα ψιλής μνήμης; Όσοι εκεί μέσα δεν είχαν βγάλει τα γάντια τους ούτε στη διάρκεια των εορτών της Πρωτοχρονιάς, εκείνοι είχαν ήδη φάει τόσο σφουγγάριστοι την εμπιστοσύνη τους στους τύπους των οικονομικών τιμών — εκείνοι οι ίδιοι σήμερα φορούν γούνινα παλτά και μιλάνε για "προγραμματισμό". Εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον ουρανό σα νάταν τρυπωμένος στις ρίζες αυτού του γηπέδου, έτσι ώστε κάθε φορά που βρέχει η βουτιά μου μέσα στις λάσπη να είναι σα να γυρνάω πίσω σπίτι χωρίς κανείς να με ρωτήσει πώς πήγαν όλα εκεί εκείνες τις ημέρες. Και όμως σήμερα η ομάδα μας πάει σοβαρά σα μοναχός μέσα στη νύχτα σα να μην έχει τίποτε άλλο να κάνει παρά ν' αλλάξει τους κουμπιά του εισιτηρίου. Μα πότε βγήκαν τόσοι θόρυβοι χάθηκαν στις φωνές των φωτογραφικών μηχανών; Έτσι λοιπόν, εγώ ακόμα κουβαλάω εκείνη την κάλτσα πάνω στην κάλτσα μου σα νάταν μέρος μιας τελετής βάπτισης — όχι επειδή είχε πάψει να βρέχει, αλλά επειδή εκείνο το γκολ είχε γίνει το ιερό νερό γι' αυτούς που κατάλαβαν τι σήμαινε να στέκεσαι στο πλευρό μιας ομάδας που δεν σου έδινε μόνον νίκη, σου έδινε την αίσθηση ότι υπήρχε κάτι μεγαλύτερο εκεί έξω από τις οικονομικές αγορές. Και αυτά τα πράγματα, παιδιά μου, δεν ξεχνιούνται σα κάποιος σβήνει το τηλέφωνό σου — γίνονται μέρος σου σα είδος των φαρμάκων χωρίς ανάγκη συνταγής.

Ρε παιδιά μου αυτοί οι αναλυτές που μιλάνε για ντούκια στις μνήμες σα νάταν κάτι άλλο κι όχι δύο πόρνες βροχές που έπεφταν σαν τσεκουριά στη Τουλά 😂🤣💦 Ξέρετε τι έκανε εκείνος ο μέσος πριν το σουτ; Πήγε και αγόρασε τσιγάρα από το περίπτερο αντιθέτου ομίλου επειδή είχαν κλείσει όλα τα άλλα — εκείνος εκεί ήτανε ο μεγαλύτερος εχθρός της Τουλά όσο είχε το τσιγάρο στο στόμα!!! Μετά το άναψε σαν να ήτανε η τελευταία του στιγμή πριν τον πόλεμο κι έπιασε την μπάλα σα να ήτανε αυτή η βόμβα που είχε περιμένει χρόνια! Κι εσείς τώρα λέγετε ότι δεν κάνουμε πια τέτοιους ανθρώπους; Μα εσείς φοράτε ακόμη γάντια όταν βρέχει!!! Αυτοί εκεί έκαναν την ομάδα θρύλο επειδή γνώριζαν ότι η βροχή δεν είναι υγρό... είναι ντοκουμέντο ιστορίας!!! Κι όταν λέω ντοκουμέντο εννοώ ότι την επόμενη μέρα είχαν χάσει το δικό τους μπουκάλι νερό στα χέρια επειδή είχαν πιει όλοι μαζί από εκείνο το γκολ!!! Πάντως μια φορά πήγα να ψάξω εκείνον τον αγώνα στο youtube γιατί θέλαμε να δείξουμε στους νέους πως ήταν οι πραγματικοί οπαδοί — βρήκα έναν τίτλο "medvedev toula 3-0 tulsa akhtubinsk rain match" και ξέρατε τι είχε σαν thumbnail; Την φωτογραφία ενός γατούλα!!! 🐱💦 Τι άλλο θες παιδί μου, εσύ;; Οι θεοί της ουράνιας μουσικής έκαναν τζόγγο εκείνο το βράδυ!!!