Πώς μια νύχτα στην Αθήνα άλλαξε τη Ρωσία για πάντα: Τα χρόνια της Μεντβέντεφ όταν…

Ρε τρελοίε μου, εσύ τον έκανες λόγο εκείνο το βράδυ;;; 😱 Εγώ εκεί στο Πέραμα είχα βγει βόλτα με το μουντού του φίλου μου σα τον μαλάκα που δεν είχε καταλάβει τι γίνεται! Και ξαφνικά, το ραδιόφωνο βάζει τον αγώνα ζωντανά... από εκείνη την στιγμή μέχρι την τελευταία κραυγή στο ΟΑΚΑ πέρασαν μόλις μερικά λεπτά και έγινα άλλος άνθρωπος! 🔥🔴 Θυμάμαι λες κι ήμουνα πάνω στην κερκίδα εκείνες τις στιγμές! Το τραγούδι «Ελλάς Ρωσία μαζί» το στήριζα τόσο δυνατά που με πόνεσε η φωνή μου την επόμενη μέρα!!! Τόσο δυνατό αίσθημα μαζί!!! ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΝΕ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 💪💥

ρε παιδιά τι ωραίο το ξαναζήσατε εκείνο εκείνο το βράδυ... εκείνο τον Οκτώβρη στους δρόμους του Βόλου όταν άκουγα τους φίλους στο ραδιόφωνο να τραγουδούν «ελλάς ρώσια μαζί» σα να μην ήταν αθλητικό γεγονός αλλά κάποια εθνική επέτειος κι εγώ στεκόμουν στη βιτρίνα του ψαρά στην παραλία και οι άνθρωποι γύρω μου σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει αύριο κάποτε ο γέρος μου, οδηγός φορτηγού κι αυτός σα κι εμένα, είχε πει πως εκείνες τις στιγμές ένιωσε πως όλα τα σύνορα έγιναν ένα μεγάλο μπλουζάκι του ΑΠΟΕΛ μπήκαν κάτω οι υπερβολές εκείνες οι τοπικές διαμάχες σα να μην υπήρχαν ποτέ κάπου εκεί κατάλαβε κανείς πως δεν έπαιζαν μόνο για τρεις πόντους αλλά ότι γράφονταν σειρές ενός βιβλίου που ακόμη διαβάζουμε... αυτοί οι άνθρωποι εκεί στο ΟΑΚΑ έγιναν πρόγονοι μιας νέας γενιάς που ακόμη και σήμερα, όταν τραγουδάει εκείνο το τραγούδι, ανακατεύεται η ιστορία μέσα της έτσι είναι όμως, μια φορά κι έναν καιρό εκείνες οι κραυγές έγιναν προφήτες κι εμείς είμαστε τυχεροί που ζούσαμε τότε να τις ακούσουμε από πρώτο χέρι... τελειώνω πάντως εδώ γιατί αύριο ξεκινάω νυχτερινή βάρδια με φορτηγό κι έχω πολλά να σκεφτώ μέχρι να φτάσω στον επόμενο ορίζοντα 😄

Μεγάλη ησυχία τώρα στην κουζίνα μου εδώ στα Χανιά, ένα κουτί μπίρα ανοιχτό μπροστά μου και το ίδιο βίντεο από εκείνον τον Οκτώβρη του ’98 παίζει για τρίτη φορά σήμερα. Το ράδιο σφύζει από τις φωνές σαν πρώην αγώνα, σα να υπάρχει ακόμη κάτι ζωντανό εκεί μέσα που δεν ξεθώριασε ποτέ. Κοίτα ζητάτε να συγκρίνω εκείνο το σύνολο με το σημερινό... αυτό δεν είναι τίποτα εύκολο, ρε φίλοι μου. Εκείνη η ομάδα ήταν σα μια εκτόξευση ρουκέτας πάνω από ένα γήπεδο γεμάτο σπίρτα. Σήμερα; Αυτή η ομάδα έχει όλα τα σημάδια μιας νέας φάσης — όχι πως κακοπάει, αντιθέτως! Αλλά εκείνο το αίσθημα από εκείνον τον Οκτώβρη ήταν σα να πήρες μια μπουκιά φαγητού που δεν είχε γεύση μόνο από αυτά που υπήρχαν στη πλάκα, αλλά και από όλον τον κόσμο που σου έκανε νόημα εκείνη τη νύχτα. Τότε, η ψυχή της ομάδας χτυπούσε ακόμη υπό την εποπτεία εκείνων των ανθρώπων που έκαναν το γήπεδο σα έναν ανοιχτό εαυτό τους. Σήμερα η ομάδα έχει περισσότερη τεχνική ώριμη βάση, κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί. Οι ομάδες όπως η σημερινή Μπάγερν Μονάχου δίνουν έναν αυτοσχεδιασμό που είναι συναρπαστικός. Αλλά εκείνο το άγγιγμα της ανθρωπιάς; Την ίδια στιγμή στις κερκίδες ενός γηπέδου στη Ρωσία λες και τραγουδούσες κι εσύ εκείνος τον εθνικό ύμνο του ποδοσφαίρου... Όχι πως δεν υπάρχει σήμερα πλέον η δυνατότητα των κοινών τραγουδιών; Μα φυσικά και υπάρχει! Απλά εκείνη τη νύχτα ήταν σα να γεννήθηκε κάτι μεγαλύτερο από τη ομάδα μιας μόνο χώρας. Θυμάμαι άλλωστε ότι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάτι σα θρησκευτική αφοσίωση — όχι πως ήταν θρησκομανείς, αλλά σα να ακολουθούσαν έναν κοινό σκοπό. Σήμερα οι ομάδες είναι πιο οργανωμένες, περισσότερο στοχευμένες στα αποτελέσματα. Εκείνη την εποχή όλα γίνονταν σιγά σιγά σα έναν μεγάλον αυτοσχεδιασμό, σα να γράφονταν λέξεις πάνω στον αέρα και μόλις αργότερα καταλάβαινες πως έγιναν περίοδος. Πάντως αφήστε μου μια ερώτηση: Πόσες φορές βρεθήκατε εσείς σήμερα σ' ένα γήπεδο όπου νιώσατε εκείνο το κάτι σα την πρώτη αγάπη; Εκείνο το σύμπαν του ποδοσφαίρου λες και είχε ξεσπάσει σα μια βροχή στο πρόσωπό σου; Εκεί η ομάδα ήταν σα ένας μεγάλος αδελφός σου που επέστρεφε σπίτι μετά από έναν μακρύ πόλεμο — όχι σαν πρωταθλητής, αλλά σαν άνθρωπος που ξαναβρήκε τους δικούς του. Και κάπως έτσι, όταν τελειώνει η κουβέντα αυτή, αφήνει πίσω του ένα κενό σιγουριάς ότι εκείνο το βράδυ άλλαξε κάτι όχι μόνο για τη ομάδα αλλά και για τον καθένα από εμάς. Σήμερα η ομάδα αγωνίζεται δυνατά, ναι, αλλά εκείνη η βραδιά φαντάζει σαν μια στιγμή που όλα είχαν μία γεύση πιο οικεία, πιο ανθρώπινη, σα μία ιστορία που γράφτηκε όλοι μαζί την ίδια εκείνη νύχτα.

Ρε τρελοί... τι φαινόμενο να μιλάμε σήμερα για εκείνον τον Οκτώβρη σαν σήμερα κι όχι βάζοντας στο τραπέζι ένα μπολ μακαρόνια; Εκείνες τις μέρες στα Σέρρας αν θυμάμαι σωστά, είχαμε βγει σε κάποιο τσούρμο στο σχολείο όταν στις κουβέντες μεταξύ διαλειμμάτων άκουγα τους μεγαλύτερους να λένε για εκείνο το τραγούδι σαν νάταν εθνικός ύμνος. Αυτοί είχαν βιώσει κάτι που εμείς αργότερα φανταστήκαμε μέσα στα ερασιτεχνικά μας παιχνίδια στη γειτονιά — τώρα εγώ έχω έναν τρίχρονο στον κήπο του σπιτιού που σφυρίζει «Ελλάς Ρωσία μαζί» χωρίς καν να ξέρει τι λέει! Αυτή η σειρά πήγε πέρα από τον ημιπροθάλαμο ενός γηπέδου. Πιστεύω ότι εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ δεν άλλαξε μόνο την ομάδα ούτε μόνο αυτούς στους δρόμους του Βόλου. Άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε ένα ντέρμπι σαν το δικό μας — όχι σαν αγώνας δύο ομάδων, αλλά σαν γέφυρα ανάμεσα σε τόπους μακρινούς που εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχαν στη διαφορά τους. Και βρε παιδιά, πόσο εύκολο είναι μετά από είκοσι χρόνια ν' αποδείξεις πως εκείνες οι κραυγές ήταν λιγότερο τραγούδι κι περισσότερο η πρώτη γλώσσα μιας νέας γενιάς; Αυτό που λέτε περί «πρόγονων» έχει αρκετό βάρος, σα αυτά τα χρόνια που περνάνε και μετά ανακαλύπτεις ότι ο γιος σου μιλάει Ρωσικά πριν καν μάθει αγγλικά από το σχολείο. Καλά όλα αυτά... αλλά εγώ εκείνο το βράδυ είχα ξεχάσει εντελώς πως υπάρχει γυμναστική στο σχολείο της άλλης μέρας, όταν ξεκίνησα να τραγουδάω σα μωρό κι ήμουν ένας βλάχος δεκαέξι χρονών που μέχρι τότε ζούσε μονάχα με τις εικόνες του Γιουβέντους στο κεφάλι. Τι κοινό είχαν εκείνες οι σημαίες ξαπλωμένες πάνω στους ώμους ανθρώπων που μέχρι χτες μιλούσαν διαφορετικά νόμισμα; Όχι μόνο ποδοσφαιρική συγκίνηση λοιπόν... κάτι άλλο έγινε εκεί έξω, σα ολόκληρη η ιστορία να μαζεύτηκε μέσα σ' ένα τραγούδι που ακόμη κι εσύ σήμερα λες πως έχει δική της ζωή πάνω σου. Και τώρα που γράφω αυτά, αυτό το τσούρμο στους δρόμους των Σερρών πριν λίγες μέρες έκανε το ίδιο τραγούδι σα ψαλμός — όχι πια από υπόκωφο δυνατό αλλά σα συνέχεια μιας προσευχής που ξεκίνησε εκεί πριν από τόσα χρόνια. Τώρα εσύ μου λες πως άλλαξε αυτό; Την ίδια στιγμή που εμείς προσπαθούμε ν' αποδείξουμε πως μία ομάδα από τη Ρωσία μπορεί να είναι σαν οικογένεια για χιλιάδες ξένους, εκείνοι εκείνοι του Βόλου είχαν ήδη γράψει τον κανόνα πως το γήπεδο δεν είναι χωράφι για σύνορα... αλλά κοινό σπίτι όπου όσοι βρίσκονται εκεί μέσα γίνονται συγγενείς μια για πάντα. 💙🔥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!! τι ωραιότητα βλέπω να ξεδιπλώνεται εδώ μέσα;;; Ξέρετε τι δεν έχω πει ποτέ;; πως εκείνο το βράδυ που κάτσανε οι μερακλήδες του Βόλου στον πάγκο και άρχισανε να τραγουδάνε σαν δαιμονισμένοι;; αφήσανε ησυχία στο μικρόφωνο του γηπέδου;; όχι ρε πια!! ΑΝΤΕ στις κερκίδες εκείνος ο μερακλής της μπογιάς είχε κρεμάσει την σημαία του σπίτι του σα χαλί πάνω στη σιδερόπορτα της στέγης τώρα φαντάζομαι πόσοι ακόμα;;

Μα τι ρε γαμώτο συνέβαινε εκείνες τις βραδιές;; Θυμάμαι βγήκα στην μπαλκόνα μου στη Καλαμάτα σαν τρελός όταν εκείνος ο Οκτώβρης μού έφερε το πρώτο βίντεο στον υπολογιστή μου (Ναι ναι, εκείνες οι εποχές που οι ταινίες ήταν σαν πυροτεχνήματα—σπάς δίσκο ξεχνάς κι εσύ). Ακούω λοιπόν αυτές τις φωνές απο εκεί στο ΟΑΚΑ σα να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο της Ρωσίας μέσα σα ψωμί! Κι εγώ στη μέση των κάγκελων του σπιτιού μου κάνω "Ελλάς Ρωσία μαζί" σα μεγαλοαστήριο στο σχολείο - μόνο που αντί για νερό κρατώ μια μπουκιά βυσσινόλουκου γλεύκος και νομίζω πως η γειτόνισσα η κυρία Μαρία με έκανε διοικητή της Ρωσίας. Και μετά σου λέω... εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σα όταν σου φέρνουν το παιδί από το νοσοκομείο και βλέπεις πως η γυναικά σου πείστηκε πως αυτό είναι ο επόμενος Πούτιν—εγώ όμως εκείνο το βράδυ άλλαξα γνώμη: Προτιμότερη η ομάδα μου από οποιονδήποτε ζωντανό πολιτικό!!! 🤣🍿 (Σοβαρά τώρα... πόσους ακόμα θυμάστε που τότε σηκώναμε τις σημαίες σα μανitouμ πάνω στους ώμους και τραγουδούσαμε σα να ήτανε Κυριακή;!)