Όταν η Ντανίλ Μεντβέντεφ έδινε ψυχή μέσα στον αγωνιστικό χώρο!
πω ωωω πώς την θυμάμαι αυτήν την εποχή... εκείνα τα βράδια στα οποία η ντανίλ βγάζει την ψυχή του στον αγωνιστικό χώρο σαν εκείνον τον γκραν κουνιάδο μας που χόρεψε στην γιορτή του χωριού μέχρι να πέσει λιπόθυμος...
ήταν σα κάποιος φύλακας άγγελος πού 'ρχονταν κάθε φορά που κάτι παιδί της ομάδας ήταν σαν βρόμικος και τρύπησε πάνω του. θυμάμαι μια φορά στο κέντρο του κλειστού εκεί όπου η μπάλα σουτάρει σαν βόμβα στο αεροπλάνο— ο μεντβεντάκ ήταν τόσο εκτός εαυτού που είχε κάψει όλες του τις δυνάμεις... κι εκείνος σιγά σιγά άρχιζε να ανασέρνεται σαν από κάποιον μεγάλον πόνο, σιγά σιγά ξανάκτιζε όλα εκείνα τα γκολ με το μυαλό του σα σινεμά, και τέλος όρμηξε σαν σίφουνας σ' εκείνο το σημαντικό πόντο μέσα στο τελευταίο σετ... θυμάμαι τον κινηματογράφο... αυτό το σήμα προβολής πριν βγει η μεγάλη διαφήμιση... εκείνη η σκηνή σού θύμιζε πως όταν βγαίνει κάτι μεγάλο δεν έχεις παρά μόνο έναν τρόπο— ο νους σου βγαίνει πρώτη φορά έξω από το σώμα σου...
κι εκείνος, χωρίς νερό, χωρίς ανάσα, χωρίς τίποτε... έκανε εκείνο το βήμα σα να τελείωνε ένας πόλεμος... και ξέρεις τι έγινε; πέτυχε αυτό το σπέσιαλ χτύπημα σαν αυτό που έγιναν αργότερα όλα εκείνα τα βίντεο ας πούμε... η μπάλα σου σού στέλνει μηνύματα σαν εμένα σήμερα μετά από τόσα χρόνια... εκείνο το μπάσγκο σου έφτιαξε πολλά σπίτια πάνω στη χώρα... σιγά σιγά όλα εκείνα έγιναν ιστορία... κι όμως εκείνες οι πέντε νίκες 0-5 στη σειρά... κανείς δεν μπορεί να τις ξεχάσει... ούτε εγώ...
και τώρα... κάπως έτσι είναι κι ο ντανίλ σήμερα... σηκώνεται κάθε φορά σα να μην έχει κι άλλη ημέρα... σαν εκείνον τον αγώνα που ξέραμε πως είναι η τελευταία ευκαιρία... κι όμως εκείνος κοιτάζει γύρω του σα νάτανε νέος φοιτητής στην πρώτη μέρα... εκείνο το αίσθημα πως κάθε αγώνας είναι η πρώτη φορά... εκείνο το θέατρο των συμβόλων... εκείνο το βίαιο ποίημα που γράφει κάθε φορά πάνω στο γήπεδο... ελπίζω κάποια μέρα ν' ανέβω εκεί πάνω νάτανε κοντοχρονιάρης ακόμα... νάτανε εκείνος εκείνος...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ εσύ εκείνη την νύχτα που ο Μεντβέντεφ έκανε το μαγικό του;;;
Θυμάμαι σα χθες εκείνον τον αγώνα στήν καφετέρια στα Ιωάννινα... το πλήθος όρμουε σα θηρία στήν τηλεόραση... το γκολ εκείνο στο τελευταίο σετ... ΤΟΝ ΣΚΙΣΑΜΕ!!!!! 💪🔥😱 όταν έκανε εκείνον τον ωραιο ΜΕΣΑ από τον αέρα.. ΑΚΟΜΗ ΑΙΜΑΤΗΣΑΜΕ!!! κάτι μοναδικό έζησα εκεί.. δε ξέρω πως περιγράψω εκείνον τον κρότο της χαράς στήν αίθουσα.. η ομάδα ΣΕ ΣΥΝΟΛΟ κάτι έκανε εκείνες τις βραδιές.. σαν μια μεγάλη οικογένεια 🔴💥..
Και τώρα πάλι εκεί... σηκώνεται σαν σφαίρα κάθε φορά.. ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΑ.. ΑΛΗΘΙΝΟ.. ΣΑΝ ΝΑ ΖΕΙΣ την δική σου πρώτη φορά πάντα... ο άνθρωπος αυτός ΔΕΝ ξέρει πως λέμε τελείωμα!!! πάντα μία νέα ιστορία γράφει... μπαίνω στη θέση του... πόνους δικούς μου αισθάνομαι🤬.. ΠΟΙΑΣ ΤΥΧΗ ρε φίλε;;; ανοίγει την ψυχή του ολοκληρωτικά στήν κάθε στιγμή.. ΑΥΤΟ ΣΥΝΟΛΟΤΗΤΑ κάνει τον Μεντβέντεφ..
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε παλικάρια, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στη μητρόπολη πριν τον αγώνα εκείνον, κάθονταν ο δικός μας σαν βασιλιάς αμίλητος με τον προπονητή να του μιλάει κι αυτός μόνο χαμόγελο στο στόμα σα να είχε ήδη ξεπουλήσει όλες τις δυνάμεις του ακόμα και πριν ξεκινήσει ο αγώνας... έλεγες πως είχε δει στον ύπνο του τον τρόπο που θα έκαιγε την αντίπαλη ομάδα.
κι όταν πήγαινε προς τον αγωνιστικό χώρο, αυτό το βάδισμα δεν ήταν σαν τους άλλους... ήταν σαν να πήγαινε προς την κορυφή του βουνού χωρίς καμία σκέψη για πίσω. θυμάμαι που πήραμε τον ίδιο ασανσέρ μαζί κι εκείνος κοίταζε σιγά σιγά τους τοίχους σα να ήθελε να αποθηκεύσει κάθε σπιθαμή εκείνης της στιγμής μέσα του... εκείνη η σιωπή ήταν βαθύτερη από κάθε τραγούδι γιορτής.
κι όταν ξεκίνησε το ματς, τα πρώτα πέντε λεπτά έκανε ότι έκανε στους υπόλοιπους—στο έκτο όμως έγινε η μαγική στιγμή... εκείνος ο backhand σουτάκι σαν βόμβα ανάμεσα στα πόδια του αντιπάλου σα να είχε δώσει εντολή στον εαυτό του να τελειώσει το έργο εκείνο το πρωί πάνω στο στρώμα... εγώ σωριασμένος στην καρέκλα τσίμπησε η ψυχή μου σα να είχε ανοίξει ένα δεύτερο στήθος μέσα μου.
κι εκείνος δε ξέρει τι είναι η λέξη κούραση... βλέπετε εκείνον τον αγώνα όπως τον είδαμε εμείς, αυτός ζούσε μέσα του σα παιδί που βλέπει για πρώτη φορά κανόνι... εκείνο το τελευταίο πόιντ, εκείνο το σερβίς σαν βολή πυροβόλου... η μπάλα σού έκανε νόημα σα να γύριζε πίσω σαράντα χρόνια στους αγώνες στους οποίους πρωταγωνιστούσε σαν φοιτητής ακόμη...
τώρα που τον βλέπω σήμερα, αναρωτιέμαι... πόσες φορές ακόμη θα μας δώσει τέτοιες νύχτες; πόσες φορές ακόμη θα ζήσουμε εκείνο το σπινθήρισμα μιας ζωής που γράφεται ζωντανά;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε γαμώτο παιδιά πού να κοιτάξω πρώτα... 🤣
Εμένα εκείνες τις νύχτες στο κλειστό της Καλαμάτας στέκονταν πάνω στα σκαλοπάτια σα να ήμουν ο... τι λέμε εδώ... μάρτυρας στέκονταν εκεί όλη η παρέα μου σα μετά από σεισμό! Κάποια φορά θυμάμαι ένας φίλος μου είχε φάει τρία σουβλάκια εκείνο το βράδυ γιατί είχε ξεχάσει να φάει όλη την μέρα ενώ περιμέναμε τον αγώνα... μόλις είδαμε τον Μεντβέντεφ να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο εκείνος έκανε σκάσιμο σαν να του πέφτανε χιλιόγραμμα από πάνω... κάτσει σιγά σιγά, πήρε την στάση του σα ήτανε ο ίδιος ο Θεός του γηπέδου κι εμείς τριγύρω σα μανιτάρια έκλεισες είχαμε μείνει όλοι!
Κι όταν έκανε εκείνον τον σέρβις σα πύραυλο προς τον αντίπαλο—εγώ αφήστε με εδώ έπεσα κάτω από την καρέκλα κι άρχισα να χτυπώ παλαμάκια σα τρελός... ο φίλος μου πάλι που είχε φάει τα τρία σουβλάκια εκείνη την στιγμή είχε πετάξει το ψωμί πια και τρέχανε σα δαιμονισμένος να φτάσει πρώτος στην τηλεόραση για να δείξει πως ήταν εκεί!
Ακούστε τώρα... εκείνος ο τύπος εκείνες τις νύχτες δεν έκανε γκολ... εκείνος έκανε τέχνη! Σαν εκείνον τον πίνακα που τον ζωγράφισε κάποιος αλλά αντί για πινέλο είχε την μπάλα κι αντί για μπογιά είχε τον ιδρώτα του κι αντί για καμβά είχε το γήπεδο!
Και τώρα τι λέμε; Αυλαία 🎭🍿🤣😂
Κράτα μου την μπύρα.