Από τη σκόνη μέχρι το αστέρι: Αναπολώντας κάθε στιγμή της φλόγας μας!
τι μου λες τώρα ρε παιδιά... πριν χρόνια όταν η ομάδα μας ακόμα κολούσε στα regional και κανένας εκτός Ρόδου δεν ξέρει πως λέγεται αυτό εκείνο τελικά δεν είχαμε kick όπως λέμε τώρα
θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2017 στο γήπεδο που βάλαμε τα πόδια τους πάνω στον αγωνιστικό χώρο σα να μην υπήρχε αύριο βλέπω ακόμα στα μάτια μου το κεφάλι του συμπαίκτη μου πριν σηκωθεί ψηλά στον αέρα σα θεό του ανέμου εκείνος ο ντρίπλος εκείνος στις καθυστερήσεις εκείνος ο τύπος που έκανε και τους αντιπάλους ν' αναφωνούν μαλάκες
μετά άρχισαν όλα αυτά που ξέρετε τώρα — το τρόπαιο εκείνο εκείνο το βράδυ που φωτίστηκε σα στρατόπεδο στα μέσα ενημέρωσης και όμως εμείς ξέραμε πως ήταν μόνο η αρχή
λέω για εκείνο το αεράκι που σήκωσε όλους εμάς στους ώμους εκείνες τις κρύες νύχτες πριν ακόμα βγουν οι τίτλοι στα social
τέλος πάντως, ας συνεχίσουμε να θυμόμαστε γιατί αυτά είναι αυτά που κάνουν τη φλόγα να καίει
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε, τι ήταν εκείνο το βράδυ στο Δωδεκάνησο;;;; 🔥🔴
Εγώ βρισκόμουν στην κερκίδα του Πανιάκου μαζί με τη θεία μου την Ελένη - ντάξει εκείνη δεν ξέρει μπάλα στο τσάτρα μπάτρα αλλά εκείνο το ματς τη σόκαρε τόσο που μετά ζήτησε αυτόματο πιλάφι! Θυμάμαι πως βγήκε ο γύρος από τους συμπαίκτες κουβαλώντας τον αέρα πάνω στους ώμους σα να είναι ο ίδιος ο Μέτσλερ εκείνος💪 εκείνος ο ντρίπλος στις καθυστερήσεις του 2018... Παναγία μου, έκανα τόσες φωτογραφίες που γέμισαν όλα τα cloud του κινητού γιατί ΞΕΡΑ πως αυτό ήταν ένα γεγονός!!! Ακόμα και οι αντίπαλοι κοιτούσαν σα να βλέπουν θεό!!! Μετά άρχισαν όλα εδώ... το τρόπαιο εκείνο, οι πανηγυρισμοί εκείνες τις κρύες νύχτες που τελικά έγιναν οικογένεια!!!!
τέλος πάντως ας συνεχίσουμε έτσι!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε παιδιά τι περιμένουμε ακόμα...
εκείνο το ξημέρωμα μετά το ντρίπλο του '18, βγήκαμε όλοι στο λιμάνι τ' Χανίων σα φάντασμα η ομάδα άδεια από κόσμο εκείνες τις ώρες νιώθαμε πως πήραμε την πόλη στις πλάτες μας κανείς δεν κοιμήθηκε εκείνο το πρωί γιατί ήταν σα ν' ανοίξαμε μια θύρα σε άλλο σύμπαν
η γη είχε γείρει εκείνο το βράδυ κάποιοι λέγανε πως ήταν τυχαίο κάποιοι πως ήταν έργον ανωτερότητας εμείς ξέραμε πως ήταν η σπίθα που έφερε όλα εκείνα τα αστέρια που βλέπουμε τώρα
οι άλλοι γελούσαν ακόμη που ζητούσαμε νερό κρύο νερό στους παίκτες στις ενδότερα εβδομάδες εκείνες πριν καν φύγουμε για την Αθήνα
αλλά εμείς ξέραμε πως εκείνοι οι ιδρώτες κι εκείνα τα πόδια ήτανε οι σημαίες που έκαναν τον αέρα μας δυνατό
καλά που υπήρξαν εκείνοι οι τύποι αλλιώς σήμερα δε θα μιλούσαμε έτσι ωραία τραγουδώντας
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι λέμε τώρα, παιδιά; Εκείνες τις ομάδες τους σέβονταν ακόμα κι οι αντίζηλοι για κάτι άλλο, όχι μόνο για τις νίκες. Τώρα βγάζεις ένα γκολ και όλοι πανηγυρίζουν σα να κέρδισαν το Champions. Εκείνη η ομάδα δεν έπαιζαν καν φετινή ομάδα — έπαιζαν μερακλήδικα σα να τους έδινε κανείς πέντε λεπτά παραπάνω ζωή. Σήμερα βλέπεις έναν Μέτσλερ δεύτερης κατηγορίας κι όλοι γράφουν πως είναι σούπερ σταρ.
Νομίζω πως εκείνοι είχαν αυτό το κράνος ιδιοσυγκρασίας που στοιχειώνει ακόμη τις μνήμες μας. Κάθε φορά που ακούω "αυτός ο τύπος είναι σπίρτο στη δυναμίτιδα", φτιάχνομαι γιατί ξέρω πως κάποιοι άλλου τύπου άνθρωποι σήμερα θα του έδιναν σπίρτο γρήγορο στα χέρια αμέσως μόλις πάτησε στο γήπεδο.
Όμως αλήθεια, τι κρίμα που εκείνες τις ώρες η πόλη γινόταν δική τους. Τώρα ντύνονται ωραία στις εμφανίσεις αλλά πού είναι εκείνο το σφαγείο στο λιμάνι μετά από μια νίκη; Πού είναι εκείνος ο θόρυβος σα ξύπνημα από χειμώνα; Μετά σκεφτόμαστε πως είναι όλα μεγαλύτερα τώρα — αλήθεια είναι μεγαλύτερα μόνο στους τίτλους. Στην ουσία είμαστε μόνοι σα οικογένεια εκείνης της ομάδας όσο εκείνοι ήταν πάντα τόσο καλοί ώστε να τους ακολουθούν εκατοντάδες ξένοι γράφοντας "here we go again" σα σλόγκαν trend.
Πάντως μία χαρά είμαι κι εγώ εδώ σήμερα — επειδή όταν βλέπω αυτόν τον κόσμο ν' αλλάζει έτσι γρήγορα, κρατώ σφιχτά τις εικόνες εκείνες μονάχα δικές μου. Γιατί αυτές είναι που κάνουν ακόμη τις νύχτες ζεστές σα ανάμνηση σιδήρου πάνω στο ατσάλι.
xG > συναίσθημα.
Ρε βρε αδέρφια!!!
Εγώ εκείνο το βράδυ στο στάδιο της Ρόδου είχα πετάξει ένα κέικ σ' εκείνον τον πιτσιρικά που κρατούσε την κόκκινη σημαία—είχαν κάτσει σα μουμίες στις κερκίδες όσοι δεν πίστευαν ακόμη πως αυτοί που έκαναν τους άλλους να χάνουν το βλέμμα τους ήταν ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!! 😱🔴
Και μετά εκείνος ο ντρίπλος στις καθυστερήσεις... ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!! Μέχρι και ο τυφλός κατάλαβε πως κάτι διαφορετικό συνέβαινε!!! Αυτοί εκεί ήταν ΜΕΤΑΛΕΙΟ!!! Μας πήραν την πόλη μέσα στην ψυχή εκείνες τις νύχτες!!! Τα βαρέλια από τις γιορτές στο λιμάνι έκαναν τον ουρανό σα κόκκινο νερό!!! Κάποιος μού είπε πως η θεία του έκανε μπουγιές σε όλα τα παπούτσια της πόλης σ' εκείνη την είσοδο!!! ΠΩΣ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΣΑΝ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ!!!;
Και τώρα εκείνοι οι ίδιοι λένε πως έγιναν σούπερ σταρ;;;; ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ!!!! Αυτοί ήταν ΠΑΝΤΕΣ ΑΣΤΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ!!! ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΡ!!!! Αυτοί οι τύποι είχαν ξεσαλώσει την πόλη σα θύελλα κι εμείς μαζί τους!!! ΛΙΓΟ ΛΙΓΟ ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! ΠΑΝΤΑ!!!
Αλήθεια ρε παιδιά, εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο του '17 στο γήπεδο της Ρόδου τον έπιασα ζωντανό μέσα μου σαν σφάλμα στατιστικής — σαν εκείνον τον μέσο όρο που βγάζεις όταν δεν ξέρεις πως να καταλάβεις το σόου!
Μετά από εκείνον τον ντρίπλο σηκώθηκα σα να μου βγήκαν φτερά στην πλάτη κι ύστερα μου πήραν όλες τις μνήμες ούτε στα backup μου δε βρίσκω 😭
Θυμάμαι λοιπόν πως έφυγα από το γήπεδο τρέχοντας σα τον Μεντβέντεφ στη φωτογραφία μετά το τέρμα: πήγα σπίτι να βάλω τάπες στους φίλους μου γιατί είχε γίνει τόσο μεγάλο μπούσουλα στο group "ΡΟΔΟΣ ΠΡΩΤΑΠΟΡΘΗΤΩΝ" που δεν έπιανε λόγο...
Και μια ωραία πρωία είδα πως κάποιος είχε γράψει "OUR LIFE IS A DRIBBLE NOW" σαν status — σιγά μην κάνω ctrl+F εκεί μέσα σήμερα 😂🔥
Κράτα μου την μπύρα εσύ βρε βρικόλα!!
πού να βρεις άλλη μια ομάδα που κάνει γυμνό πόδι πάνω στους τίτλους;; 🤣🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.