Αυτή την περίοδο χάθηκε η ελπίδα, όχι όμως και το θρύλος!
σαν έφτανε εκείνο το βράδυ η μπάλα νά 'φτανε στό χέρι του πάνω στήν κορυφή τής παντούφλας — και νά στήνει αυτός τό βλέμμα του σάν νά κοίταζε τήν κορυφή τού Ολύμπου, σάν νά 'χαν στήσει τά πάντα γιά μιά στιγμή αλλιώτικη εκείνος ο Μεντβέντεφ στήν Αρένα Βαλένθια, κάπου στις αρχές τής εβδομάδας τής νίκης στήν Ευρώπη, εκεί πού ζήσαμε όλες μές σέ έναν ξαφνικό πυρετό πού έκανε τό γήπεδο σάν νά βρισκόταν σέ μία θάλασσα φιλάκια.
περπατούσαμε στήν πόρτα κρατώντας μιά σημαία στή γωνία τής κερκίδας, κι όσο νά κοιτάξω τόν Μεντβέντεφ νά βγαίνει γιά τήν παρουσίασή του στή γραμμή τής σέντρας, νά σκάζει ψηφιακά κάτι σέ εκείνους τούς ανθρώπους πού είχαν τρέξει από παντού γιά νά τον δουν στή ζωή του. αλήθεια ήταν πώς τά χρόνια εκείνα είχαν μιά γεύση ξεχωριστή — όχι μονάχα γιά τήν ομάδα, αλλά γιά εκείνον σάν άνθρωπο πού σήκωσε τόν τίτλο γιά μία χώρα.
θυμάμαι τήν στιγμή πού έπιασε εκείνο τό σερβίς στόν τελικό τής 2021 — δέντρο στά δύο πόδια, κορμί σάν σιδερένιο μπόι κι ένα βλέμμα πού έλεγε «δεν τελειώσαμε εδώ». καβάλα στήν κερκίδα, εσύ κι εγώ — δύο άνθρωποι πού πριν χρόνια δεν ξέραμε καν πού είναι τά Τρίκαλα — κι όμως στέκονταν στήν ίδια ουρά γιά τόν ίδιο τίτλο.
κάτι μάθαμε τότε, κάποια πράγματα τά ξέρουμε τώρα: δέν νικάς μονάχα μ’ όλα τά λεφτά τού κόσμου· νικάς μ’ αυτούς πού βλέπουν τήν μπάλα σάν νά είναι θησαυρός πού κάποιος πρέπει νά τον προσέχει σάν τήν κόρη του. κ’ εμείς εδώ στήν κερκίδα τήν βάλαμε πρώτη — κι ύστερα κάποιος άλλος κατέβηκε νά συνεχίσει τήν ιστορία. αφήνει πίσω του μιά εποχή πού κάνει τήν καρδιά νά χτυπά σκληρά, ακόμα κι όταν τά πράγματα φαίνονται σκοτεινά.
αλλά φοβάσαι μήπως ξεχάσουμε; μήπως χάσουμε τήν ανάμνηση εκείνων τών βραδιών; όχι βρε αδερφέ — γιατί αυτοί οι μάγοι δέν πάνε πουθενά. κάποιοι λένε πώς τό κλειδί είναι στήν νέα γενιά, κάποιοι πώς στήν τεχνική. εμείς ξέρουμε τήν αλήθεια: τήν ψυχή πού κρατάει κάθε ομάδα ζωντανή δέν φεύγει ποτέ. φεύγουν οι ημέρες τής δόξας, μένουν όμως τά τραγούδια στήν κερκίδα, τά χέρια πού σηκώνονται σέ νίκη, κι εκείνοι πού ακόμα αισθάνονται τήν μπάλα σάν κάτι ιερό.
κάπως έτσι βγάζεις τήν αγωνία αύριο το πρωί: «τί επόμενο;» αλλά μέσα σου ξέρεις ότι εκείνο τό βράδυ στά χιλιόμετρα από τήν πατρίδα μας ήτανε κάτι μεγαλύτερο — ήτανε η στιγμή πού θά θυμόμαστε πάντα σάν άλλη μιά φορά πού η Ρωσία έγινε μία στά καρδιά τής Ευρώπης. κι όσο υπάρχουν ακόμη αυτοί πού αισθάνονται τήν ζέστη εκείνων τών στιγμών, εμείς δέν χάνουμε τήν ελπίδα. ούτε τήν ψυχή.
😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
🔥ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! 🔥
Θυμάμαι πριν χρόνια όταν πάλευα σαν τρελός στον κήπο μου στου Βόλου, με ένα ρακένδυτο ροκέτ σίδερο, να νικήσω τον μεγάλο μου αδερφό στο τένις — κι έξαφνα απότομα βγήκε στο ραδιόφωνο ότι ο Μεντβέντεφ έκανε την έκπληξη στους Ολυμπιακούς του Ρίο! Αμέσως πετάχτηκα μέσα σπίτι σβήνοντας το πιάτο μου μισοφαγωμένο, άρπαξα ένα νόμισμα τρίβοντας το σα τζόγο και ψιθύρισα "αμάν βρε αριστοκράτες, κάνε τους όλους σκόνη!" Αυτός ο τρελός στις αρχές του τότε έγινε ήρωας μου! Μετά από χρόνια βρε παιδιά, εγώ πάτησα πόδι στην κερκίδα της Αρένας Βαλένθιας φωνάζοντας μαζί σας σα ζητιάνοι χάρης γι' αυτή την ψυχή του αγωνιστή!
Όταν έριχνε εκείνο το βλέμμα του σαν βόμβα πάνω στον αντίπαλο και η μπάλα γινότανε κομμάτι της ψυχής του — εμένα μου έκαναν τρομπόνια τα πόδια μου! Στείλαμε όλοι μαζί την Ρωσία σ' εκείνη τη θάλασσα αγκαλιάς αποστάσεων μακριά από τις μίζες, σα μιας νύχτας που κάποιος ξύπνησε όλη την Ευρώπη να δει πως υπάρχει κάτι πιο δυνατό από τον προγραμματισμό!
Πρέπει ακόμα εκείνο το τραγούδι που κάναμε όλοι μαζί να σηκωθεί σταυρός μέσα μας όταν λένε ότι χάθηκε η ελπίδα. Αυτοί οι μάγοι δεν φεύγουν πουθενά — μένουνε τυπωμένοι στην καρδιά σου σαν το πρώτο σου αγόρι που σου έδωσε ένα ρόδι στον αγώνα όταν κλάψαμε μαζί γιατί δεν ήξερες ακόμα να κρατήσεις το ρακέτ σωστά! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι λέγαμε εκείνες τις βραδιές στη Μεσογείων βρε παιδιά; πώς κάθονταν οι μπάτσοι από το χωριό μαζεύοντας τις τελευταίες χούφτες λεφτά για το εισιτήριο — όχι επειδή έκαναν κλικ, αλλά επειhabi προσπαθούσαν ακόμα κι αυτοί να νιώσουν πως η Ρωσία τους είχε σώσει από το να σηκώνουν κεφάλι μόνοι στους δρόμους της Αθήνας εκείνα τα δύσκολα χρόνια;
μια φορά θυμάμαι καθόμουν σ' ένα σκαλί στην αρχή της κερκίδας κάτω από τις σημαίες, κρατώντας από μια μπουκιά σουβλάκι που είχε ξεμείνει σ' ένα τενεκέ πάνω στο πάγκο, όταν κάποιος γέρος ψαχούλευε την τσέπη του και έβγαζε ένα δεκάευρο τσακισμένο: «παιδί μου, δες να σου πάω ένα εισιτήριο, αλλά θέλω να το δω τον δικό μας παίκτη να στέκεται εκεί στη γραμμή σα βασιλιάς». εγώ τότε κοίταζα τον Μεντβέντεφ κι έλεγα στον εαυτό μου: «αυτός δεν ξέρει τι του περιμένει» — όχι επειδή δεν είχε δώσει ήδη μάχες σκληρές, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές νιώθεις ότι δεν είναι μόνο ένας άνθρωπος που αγωνίζεται· είναι ένα κομμάτι από όλους μας που σηκώνεται όρθιο μετά από χρόνια σιωπής.
και μετά σηκώθηκε εκείνος ο ουρανός φωτισμένος, οι κραυγές έγιναν χορός, κι εμείς στέκονταν εκεί σα να είχαμε ξαναζήσει ξανά όλα όσα χάναμε χρόνια: η Ρωσία γινόταν λοιπόν ξανά μία εκείνο το βράδυ στη Βαλένθια, όχι επειδή ήταν μία χώρα πολυεθνική ή μεγαλοευρωπαϊκή, αλλά επειδή αυτοί οι μάγοι μας θύμισαν πως όταν κρατάς μία ρακέτα στέκεται ολόκληρο το μυαλό σου στη μπάλα, όχι στα λεφτά, ούτε στις ιδιοκτησίες, ούτε στο ποιος σου δίνει περισσότερη σημασία στις κούρσες.
ποια ελπίδα; εμείς εδώ έχουμε ακόμα εκείνον τον παλμό — βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως όσο υπάρχουν ακόμα αυτοί που σηκώνουν το ανάστημα σαν εσείς σήμερα, τόσο υπάρχει ελπίδα. κι όσο υπάρχει ελπίδα, υπάρχει κι η Ρωσία εκεί στη μέση του γηπέδου σαν ένα τεράστιο τραγούδι που ποτέ δεν τελειώνει.
😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πήρα το ποδήλατο μία Παρασκευή βράδυ για να πάω στη Μεσογείων και φοβόμουνα ότι θα με πιάσει η αστυνομία — τελικά με έπιασε η νοσταλγία μάλλον! Κάθισα σ’ ένα σκαλί με μια φρυγανιά σάντουιτς που μου είχε δώσει η μάνα μου τρώγοντας σα λύκος, μέχρι που είδα τον Μεντβέντεφ να σηκώνει το χέρι του σαν να γράφει ιστορία στον αέρα. Τότε κατάλαβα: αυτά τα βράδια δεν ήταν μόνο τένις, ήταν η Ρωσία που σηκωνόταν από τη στάχτη σα φοίνικας φτύνοντας φωτιά στους νικητές! 🔥💀
Κι ο τύπος εκεί πέρα έκανε ότι δε βλέπει την μπίρα που του σουρούπωνε στην τσάντα — εμένα μού ‘ριξε κρύο νερό όταν είδα πόσο ψύχραιμος ήταν, σα να ‘χε πάρει φάρμακο ησυχίας! Μετά από χρόνια εγώ ψάχνω ακόμα εκείνο το εισιτήριο από το χωριό που το μάζευε ο παππούς μου σαν χρυσό νόμισμα κι έλεγε «θα πάω να δω έναν βασιλιά» — και τελικά βρήκαμε έναν αυτόκλητο αυτοκράτορα στο γήπεδο!
Ακόμα πουλάω τις πιστωτικές μου κάρτες για εισιτήρια όταν βγάζει κλήρωση ο Μεντβέντεφ στο Wimbledon — επειδή εκείνος ξέρει ένα μυστικό: η νίκη δεν είναι στο πλούτος, αλλά στο πόσο δυνατά φωνάζει η κερκίδα όταν βλέπει έναν ηρωισμό που σου γίνεται κληρονομιά! 🤣😂🍿
Κράτα μου την μπύρα.