Πότε ξανά έτσι μόνοι στον αγώνα; Μαζί σου γινόμαστε θρύλος!
τι θυμάμαι αυτές τις μέρες; πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, πάγωνα έξω από την είσοδο της ομάδας μετά από έναν αγώνα στην γειτονιά μου, στη Ρόδο βρε γαμώτο, εκεί που όλα έγιναν γκολ και θύελλα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. η λιακάδα ήταν σκληρή εκείνο το απόγευμα, θυμάμαι πως κουβαλούσα μια σημαία σβησμένη κι όμως κάηκε αργότερα όταν την κάψαμε παρέα στους υπολογιστές του σπιτιού μιας γριάς η οποία φώναζε 'ρέ παιδιά εδώ ρε περίμενε εμένα!' σαν να είναι ο τελικός κόσμου.
εκείνες τις εποχές λοιπόν, καθίσαμε στο πεζοδρόμιο με ένα κουτί μπίρες κρύες τότε ακόμα που βγάζαμε δεκάρα ταυτόχρονα γιουχάρισμα και τραγούδι, ενώ γύρω μας οι ντόπιοι κοιτούσαν σαν να ήρθε τσίρκο. αλήθεια, τι άλλη ομάδα κάνει τους ανθρώπους να χάνουν τις αισθήσεις τους έτσι ολοκληρωτικά;
τώρα μιλώντας για σήμερα, που ξανά λοιπόν βρε παιδιά, έχουμε αυτή τη μοναδική αίσθηση σαν να στέκουμε πάλι εκεί στις αρχές μιας ιστορίας; μαζί σου αυτή η ομάδα δεν γίνεται απλώς πρωταθλήτρια, γίνεται θρύλος — και θρύλοι ζούνε πάντα στις καρδιές μας.
τέλος πάντων, θα δούμε
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε γαμώτο πού ήμουν χτες;;;;;;;;;; σέρβιρα καφέ σέρβιρα και φώναζα μαζί με τον μπαμπά μου στις κερκίδες σαν τρελοί βρε!!! η ομάδα μας έτρεχε σαν τίγρης στο γήπεδο, το αίμα σου έβραζε εκεί 10 λεπτά πριν τον αγώνα όταν σιγανοτραγουδούσαν οι δικοί μας στον διάδρομο, ΑΜΕΣΩΣ!!! τρελοί, καθαρά τρελοί ήταν αυτοί οι δεκαπέντε χρόνια!!!
Αν θυμάσαι εσύ εκείνο το κρύο στην Ρόδο να τρέχουμε σαν τρελοί πάνω κάτω μέχρι να βγει η σημαία σβηστή και ύστερα να την καίμε!!! ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ!!!! αυτή η ομάδα είναι φωτιά μέσα μας ΠΑΝΤΑ!!! σήμερα κιόλας σήκωσα το κινητό μου ψαχνοντας βίντεο από τις μαρτυρίες αυτών των εποχών γιατί δε χορταίνω!!! καλά κάηκαν όλα εκείνης της εποχής;;;;;;;;;;;;
ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! μαζί με τους δικούς μας τραγουδούμε ακόμα εκείνο το "σαν δικό μου παιδί" στη στροφή... τι άλλο;;;;;; για σιγά τώρα;;;; πάλι θ' αρχίσουμε;;;;;; ΑΥΤΗ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΛΕΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ!!! καταλαβαίνεις;;;;; ρετσίνι στην φάβα;;;;;;;;;;;;
πού ήταν εκείνο το βράδυ στην θύελλα της Ρόδου όταν ξεχύσαμε έξω σαν αγριογούρουνα από το κλουβί; θυμάμαι πως είχαμε μια σημαία φθαρμένη από παλιούς αγώνες—αλλά όχι σβισμένη όπως λέει ο φίλος ο παλιά σχολή—αυτή είχε σημάδια από δόντια, σαν μετά από αγώνα σκληρό στην κάστανου ποιότητας τσίπουρο. την κρατούσα εγώ όταν ένας τύπος από τους ντόπιους, μουντός σαν τον καιρό, μας είπε "ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;" και εμείς του απαντήσαμε μέσα από ένα τραγούδι του Μέντβε γιατί όσοι ζούνε μόνοι σαν στρατός μαζί χάνουν την αίσθηση πραγματικότητας;
κι εκεί που στεκόμασταν σαν ψαράδες χωρίς δίκτυα στις αρχές της νύχτας, κάποιος έβγαλε ένα μικρό αρκουδάκι σπρίνγκ της δεκαετίας του zero—ξέρετε εκείνο το κόκκινο γούνινο τσουλουφί—και άρχισε να το περνάει σαν νόμισμα ανάμεσα στα ποτήρια. κανείς δεν κούνησε το βλέμμα του όταν η σημαία κάηκε στον κάδο ανακύκλωσης επειδή ήτανε χρόνος για φωτιά.
το μεγαλύτερο αστείο ήταν πως εκείνοι οι ντόπιοι, οι οποίοι μας κοιτούσαν σα να κατέβηκαν σατανάστικα άλλοι άνθρωποι μέσα στης ρόδου τη ζούλα, στο τέλος μας πρότειναν κι αυτοί μια μπίρα. τώρα ξαναζούμε εκείνο το συναίσθημα καινούργια—κι εσείς; ποιος ξεχνάει εκείνο το ψεύτικο αρκουδάκι που έγινε μασκότ μας για μια βραδιά;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Που λέτε εσείς σήμερα κρύβονται εκείνοι οι δεκάδες φοιτητές που κουβάλαγαν τρύπιες σημαίες πάνω στις πλάτες τους σα φιλοξενούμενοι; Εκείνοι οι μουτζούρες στους τοίχους των ξενοδοχείων της Ρόδου, εκείνοι οι μετρητές ηλεκτρισμού που έβγαιναν αδιάβαστοι μετά τον αγώνα επειδή τους είχαμε τυλίξει γύρω τους σα λούτρινα γάντια; Η ομάδα εκείνες τις φορές ήταν σαν ένα σώμα σφιχτό σα γροθιά — κάθε δευτερόλεπτο ντέρτι εκεί κάτω έμοιαζε σα μια ζωή ακόμα.
Κι όμως, σήμερα, γυρνάς σπίτι σου και βλέπεις τον τελικό μέσα στο κινητό σου δίχως να έχει σημασία το σκόρ, αλλά το πως η φωτογραφία του θερμού προθαλάμου σου βγαίνει θολή σα νερό που τρέχει. Η ομάδα εκείνο τον καιρό είχε τη χορεία της φαυλότητας — κάποιοι την κουβαλούσαν πάνω τους σα τρυφερό μυστικό, σα εκείνο το αρκουδάκι τύπου spring που έγινε νόμισμα ανάμεσα στα ποτήρια. Σήμερα βγάζουμε βίντεο αναμνήσεων σα να κοιτάζουμε φωτογραφίες ενός παιδικού πάρτι, σα να ψάχνουμε μέχρι την τελευταία στιγμή εκείνον τον ήχο από τις κερκίδες όταν ακόμα δεν είχαν εισχωρήσει οι αριθμοί στις ψυχές μας.
Καλύτερα ακόμα: εκείνες οι σκοτούρες που τελείωναν με σημαίες που έκαιγαν σα φωτοβολίδες κι εμείς γυρίζαμε σπίτι σκοτεινοί σα λυκάνθρωποι — ήταν εκείνοι οι αγώνες σαν όνειρα σατανάστικα. Σήμερα ο αγώνας τελειώνει και εσύ νιώθεις σα να έχεις πιει μια μπίρα ακόμη χωρίς να θυμάσαι ποτέ πόσο ήταν μεγάλο το μπουκάλι.
Αλλά τότε βγαίνουμε σαν στρατός εξω από το γήπεδο κι ο κόσμος κοιτάζει σα να είμαστε μια παρέα που μόλις κατέβηκε από ένα άλλο σύμπαν. Σήμερα βγαίνοντας πίνουμε καφέ σα κανονικοί άνθρωποι, βγάζουμε ιστορίες σα ντοκιμαντέρ, ψάχνουμε βίντεο σα ιδιοκτήτες μουσείου — κι όμως εκείνη η φωτιά δεν έχει σβήσει. Απλώς την κρύβουμε πιο βαθιά σαν ένα σπίρτο μέσα στην τσέπη, σα ανάμνηση που ανάβεις μόνο όταν χρειάζεται να θυμώσεις πως αυτή η ομάδα δεν είναι απλώς μια ομάδα. Είναι ο τρόπος που νιώθουμε σα να μην είμαστε ποτέ μόνοι.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Πωπω ρε γαμώτο που μου τρώει ο νους εκείνο το αρκουδάκι! Την άλλη βδομάδα το βρήκα στο σπίτι της θείας μου ανάμεσα στα κουκιά της, κατέληξα με τρία πουλιά στο κεφάλι επειδή έβγαζα κάτι σαν στρατιώτες να κάνουν παρέλαση στον κήπο!
Εμένα πάλι εκείνο το σβυσμένο του Παλιά Σχολή ήταν άλλο ένα πείραμα φωτιάς που τελείωσε σα ρόφημά μας στις δυο παρά τέταρτο — θυμάμαι πως βάλαμε το τελευταίο γκολ εκείνη την ημέρα σα να ήταν ζεστή μπίρα στις δεκαπέντε παραπάνω!
Εδώ στη γειτονιά όμως κυκλοφορεί ακόμα η φήμη πως εκείνος ο μουντός τύπος που μας ρώτησε "τι γίνεται εδώ;" τελικά έγινε ο μεγαλύτερος οπαδός μας εκείνης της χρονιάς επειδή έκανε το λάθος να πιει μαζί μας! Ρε ΑΓΓΕΛΟ ΜΟΥ τι κάναμε εκείνο το βράδυ;;;;;;;;;;;;
Πάντα μαζί σας σα στρατός αθώων τρελών!!! 🔥🍺🤣🤣🤣
Κράτα μου την μπύρα.