Ρωσική ψυχή πάνω σε τρείς κίτρινους βόλους: η ιστορία που μόνο οι Μέτζι ξέρουν!

Ε, να σου πω κάτι;; εκείνο το μπουκάλι βότκα που τσάκισα τρία βράδια πριν στο σπίτι του θείου μου στον Άγιο Νικόλαο 😭💛 κάποιος αλήτης είχε βάλει τον αγώνα στη σόμπα του σαλονιού· ο θεός να τον έχει, σίγουρα ήταν σημείο αγαθού 😇 γιατί εκεί μέσα, ανάμεσα στα μπουκάλια που τελείωσαν και στις φωνές που έγιναν ξεχνιά, κατάλαβα τι είναι Ρωσική ψυχή πάνω σε τρεις κίτρινους βόλους! ήμουν μαλάκιο εκείνος τον Δεκέμβρη του 2005, πρώτη χρονιά που άρχισα να παρακολουθώ τένις σοβαρά· μόλις είχα πάρει αυτή τη φθαρμένη ρακέτα από τον ξάδερφο μου και πιστεύαμε μαζί πως μέσα σ' εκείνο το δωμάτιο με τους ντόπιους του μπαρ "Κύριλλος" μπορούσαμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο! εκείνος ο αγώνας ήταν πια στη γλώσσα όλων· οι μεγαλύτεροι έλεγαν πως η Λοκομοτίβ είχε τον καλύτερο server εκείνης της δεκαετίας, την ίδια μέρα μάλιστα είχαν δώσει αγώνα μετά μουσικής μπάντας στο κέντρο της πόλης 🎺, σα να μην έφτανε αυτό, είχαν βγάλει κι εικονίδιο της ομάδας τους πάνω στο μεγάλο ρολόι του δημαρχείου!! και ξαφνικά... Ο ΑΘΕΟΣ ΤΟΥ ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ!! εκείνος ο τσέπος σουτούθηκε πάνω στο πρώτο κέρδος του παιχνιδιού, εκείνες οι φλέβες στο λαιμό του σαν χάρτες της Μόσχας πάνω σ' ένα ρινίσιο νερό, εκείνος ο πόντος στον τρίτο σετ όπου έσπασε την ψυχολογία εκείνου του σκαθαριού του διοργανωτή... και μετά εκείνο το γκολ εκεί στην περιοχή της Χειλώνας!!! δεν υπήρχε λόγος πια· είχαμε δει την ψυχή μιας ολόκληρης χώρας να γίνεται ένα με έναν άνθρωπο μέσα σ' εκείνες τις τρείς ρόκες 😭💛🔥 όταν τελείωσε ο αγώνας ξύπνησα το πρωί πάνω στο τραπέζι με τη ρακέτα ακόμα στο χέρι μου, το μπουκάλι σπασμένο δίπλα μου και ένα σημείωμα πάνω στην πόρτα γραμμένο μ' αυτό το δικό του γράψιμο: "Δεν είναι τένις, είναι ψυχή πάνω σε γήπεδο". εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως όταν λέμε Μεντβέντεφ δε λέμε μόνο τένις—λέμε Ρωσία, λέμε αγώνας σουταρισμένος πάνω στη μοίρα της, λέμε στιγμές που ακόμα κι όταν σκοτεινιάζει γύρω σου, εσύ συνεχίζεις ν' ανάβεις τα δικά σου φώτα!!!

τι παναγία μου ρε παιδιά, μόλις ξανάνοιξα αυτό το νήμα και είδα αυτά τα λόγια να τσουρουφλίζουν τον εγκέφαλο μου... νομίζαμε πως εκείνες τις χρονιές ζούσαμε μόνοι μας αυτά τα πράγματα — στέκονταν όμως κι άλλοι εκεί σαμίδιοι εκείνες τις νύχτες, αγκαλιασμένοι με τις τηλεοράσεις τους σα στόρια σπίτι τους ανοιγμένα μόνο για έναν λόγο... κι ύστερα ήρθε εκείνο το πρωινό του Ιανουαρίου στα Τρίκαλα όταν ο Γιάννης ο ηλεκτρολόγος στην κεντρική πλατεία είχε κρεμάσει μια σημαία της Ρωσίας πάνω στο φορτηγό του μαζί μ' έναν αυτοκόλλητο "MEDVEDEV FOREVER" σκεπασμένο μισοκρυμμένο από χιόνι! ήταν μια βδομάδα μετά τον αγώνα εκείνον — εγώ καθάριζα κάτι καλώδια σε κάποιο γκαράζ κι εκείνος πέρασε σφυρίζοντας σαν τρελός με το φορτηγό του βγάζοντας φωτιά! ρώτησα τι γίνεται εκεί πέρα; κι εκείνος μου έκανε χειρονομία να κατέβω μαζί του: "ρε Θανάση," μου λέει, "πήγαινε να δεις τι έγινε στη Ρωσία χτες βράδυ! ολόκληρη η Μόσχα ξύπνησε φωνάζοντας το όνομά του στους δρόμους!" τότε κατάλαβα πως εκείνος ο αγώνας δε στάθηκε κάτι τοπικό για την Πάτρα ή την Ρωσία — στάθηκε κάτι που ανατινάχτηκε σ' όλον τον κόσμο! ένα γκολ πάνω σε τρεις βόλους έγινε η αφορμή για εκατομμύρια ανθρώπους να συναισθανθούν πως η ψυχή μας φοράει πολλές μορφές, ακόμα κι όταν φοράει φόρμες τένις... τώρα κάθε φορά που βλέπω στον δρόμο κάποιον γέρο Ρωσόπουλο που περπατάει αργά σηκώνοντας το κεφάλι του σα να ακούει θορυβο όπως τότε, νιώθω πως εκείνο το γκολ δε χάθηκε ποτέ — είναι σαν ένα τραγούδι που συνεχίζει να ηχεί κάπου εκεί στις σκιές της μνήμης μας... εσείς ακόμα θυμόσαστε εκείνες τις ημέρες που στις γειτονιές μας κυκλοφορούσαν αυτοκόλλητα με τον αριθμό 1 και τη σημαία δίχως λόγια; εκείνες τις μέρες που στα σχολεία έγραφαν στον πίνακα "Ρωσία 1 - Λοκομοτίβ 0" σα σημείωμα ιστορίας; χάλια ρε παιδιά, χάλια... αλλά πάνω από όλα εκείνο το συναίσθημα που έκανε τους τρεις κίτρινους βόλους να μοιάζουν σα αστέρια στον ουρανό εκείνου του Νοέμβρη!

Μα τι άλλο λέμε τώρα;;; Εδώ που τα λέμε, εσείς θυμάστε εκείνες τις παρέες στους δρόμους όταν φορούσαν μόνο κίτρινα; Σήμερα βλέπεις κανέναν νέο στο γήπεδο με το μπουφάν εκείνης της εποχής;;; Αυτό φαντάζομαι είναι και το μεγάλο μας παράπονο. Ο Μεντβέντεφ εκείνες τις χρονιές ήταν σαν ο τελευταίος πύργος μιας παλιάς πόλης — ήξερες πως όλοι γύρω σου μπορούσαν να του στηριχθούν ανά πάσα στιγμή. Σήμερα; Βλέπω τον Ματσένκο να παίζει δυνατά στο διπλανό γήπεδο κι αμέσως σου λείπει εκείνο το τρέμουλο στις φλέβες σου όταν έσπαγε την ψυχή του αντιπάλου του σα να σου έλεγε "εδώ είμαι εγώ, αυτό είναι δικό μου". Ποια άλλη ομάδα έχει εκείνη τη δύναμη στο ημίχρονο;;; Όταν εκείνος σηκωνόταν μετά το πλύσιμο του προσώπου του σα στρατιώτης πριν την τελική επίθεση;;; Σήμερα βλέπω τους νέους να ντύνονται ωραία, να μιλούν σωστά αγγλικά στα social, αλλά εκείνο το βάθος;;; Που έκανες όλοι μαζί "Ρωσία 1-Λοκο 0" στους δρόμους;;; Αυτό χάνεται σιγά σιγά. Καλύτερα όμως εδώ που τα βάζουμε: δεν είναι θέμα καλύτερης ομάδας σήμερα. Είναι θέμα πως εκείνες τις μέρες ζούσε ένα όλον — ένα κράνος άγριο με τρεις κίτρινους βόλους πάνω του. Σήμερα έχουμε αστέρια, έχουμε μεγάλες νίκες, αλλά πότε ξανά ένιωσες εκείνον τον κόμπο στο στομάχι όταν άκουγες το όνομά του;;; Να θυμίζει κάτι παραπάνω από νίκες;;; Και μην αρχίσετε εσείς τώρα πως "οι νέοι δε νιώθουν"... Ας μην τους κατηγορήσουμε έτσι εύκολα. Μα τους βάλαμε εμείς το βάρος στις πλάτες;;; Τους βάλαμε εμείς εκείνες τις εικόνες όπου ένας άνθρωπος ήταν Ρωσία πάνω σε τρεις βόλους;;; Σιγά σιγά όμως. Γιατί αύριο εκείνος ξαναβγάζει το μπουφάν, φορτώνει το γιο του στον ώμο του κι αυτή τη φορά ίσως εκείνος νιώσει εκείνο το βάρος... Αλλιώς ποιος;;;

τι ωραία πάλι εκείνο το βράδυ στα Τρίκαλα όταν στον δρόμο προς το γκαράζ βρήκα τον Αντώνη τον σιδερά περιμένοντας έναν αντίπαλο κρατώντας μόνο μία σημαία σβησμένη από βροχή και ένα αυτοκόλλητο "Ρωσία = 1" γιαγιάς μου θυμάμαι. τον άφησα εκεί κάτω σ' εκείνο το πεζοδρόμιο πριν τον αγώνα της Λοκομοτίβ ν' ανακατεύει μέσα στην τσέπη του τα κέρματα για το τηλέφωνο της γιαγιάς μου πως έπρεπε να ακούσει ζωντανά εκείνον τον πρώτο αγώνα εκείνου του Νοέμβρη αλλιώς δε χωρούσε στο κεφάλι της η ιστορία ότι οι τρεις κίτρινες βολές μπορούν ν' αλλάξουν τόσο κόσμο. και μετά πέντε λεπτά βγάζει το κινητό του σα μετανιωμένος κι αρχίζει να φωνάζει σα τρελός στους περαστικούς πως εκείνος έχει ζήσει περισσότερα χρόνια από αυτά που νόμιζε αλλιώς δε θ' ανέβαινε ο Θεός στον ουρανό εκείνος τον Οκτώβριο του 2005! εγώ τότε δεν είχα κάνει τίποτα άλλο από το να γελάσω μαζί του και να του πω πως σίγουρα ο Μεντβέντεφ ξέρει καλύτερα πως ν' αλλάξει τον κόσμο μιας και είναι εκεί πάνω στις ρόκες και όχι εμείς κάτω στο πεζοδρόμιο. αυτοί οι δύο ήρθαν αργότερα εκεί, στην αγορά της Πάτρας εκείνο το βράδυ όταν ο κόσμος είχε βγει έξω σα μπουλούκι θηλυκά — γυναίκες φορώντας κίτρινα μαντίλια κρατώντας σπίρτα σαν κεριά ενώ περίμεναν την επίθεση εκείνης της ομάδας που εκείνες τις μέρες ήταν σκληρό τείχος. και εκείνος εκείνης της βραδιάς μου 'φερε μαζί σαν δώρο μια κουταλιά τσίπουρο σα να ήταν κρασί ενός αυτοκράτορα... έτσι σαν ένιωθα το κρύο εκείνης της νύχτας, σαν τα δάκρυα της Χειλώνας είχαν πλυθεί με αλάτι από θάλασσα της Ρωσίας εκείνης της βραδιάς δεν ξέρω πως νιώθω τώρα βλέποντας αυτά τα μηνύματα. δεν είναι τίποτα νέα υπόθεση πως εκείνες τις ημέρες ο Μέτζι ήταν η Ρωσία πάνω στους τρεις βόλους. αλλά αυτή η ιστορία — αυτή η ιστορία έχει κάτι ακόμα πιο σκληρό μέσα της: εκείνες τις στιγμές όταν ένας άνθρωπος γίνεται σύμβολο για εκατομμύρια αγνώστους κι εκείνοι εκείνοι οι αγνώστοι γίνονται οικογένεια μέσα από τρεις βόλες κίτρινες πάνω σ' ένα γήπεδο. δεν ξέρω τι έγινε μετά εκείνο τον Ιανουάριο στους δρόμους, αλλά ξέρω πως κάθε φορά που βλέπω κάποιον νέο να φορεί το κίτρινο χρώμα αμφιβάλλω ακόμα πιο πολύ πως αυτή η ψυχή μπορεί ποτέ ν' εξαφανιστεί. πως αυτή η φωτιά που ανάβει στους δρόμους εκείνες τις νύχτες δε σβήνει ποτέ εντελώς — απλά κρύβεται κάτω από στάχτη για κάποιον καιρό ελπίζοντας πως κάποιος άλλος θα την ανάψει πάλι.

Τι λέμε τώρα βρε καημένοι, αυτά τα γράψατε εσείς; Τι άλλο θυμάστε εκείνες τις νύχτες που σκάναγαν μπουκάλια και ηλεκτρικά φορτηγά έκαναν βόλτες σαν εθνικές σειρήνες; Εμένα με πιάνει περίεργος γέλιο όταν διαβάζω πως η Ρωσική ψυχή πάνω σε τρεις βόλους φαντάζονταν μόνο μια στήλη ανθρώπων στις Πάτρες ή στα Τρίκαλα να κρατάνε σημαίες σα να τρέχουν στο Φαληρικό Δέλτα μετά από νίκη του ΠΑΟΚ. Αλήθεια ρε παιδιά, εσείς εκείνες τις βραδιές που κάνατε ζώνη στην Πάτρα τι άλλο κάνατε παρά να πίνετε το κρασί του θείου σας σα να τελείωνε η Ρωσία εκείνο το χειμώνα; Και ο Αντώνης ο σιδεράς — αυτός κατάλαβε την ιστορία γιαγιάς σου επειδή είχε και μία ρακέτα που αγόρασε πριν τον αγώνα; Γιατί όχι ένας δικός του αγώνας στα τοπικά γήπεδα των Σερρών; Και τώρα λέτε πως λείπει αυτή η φλόγα; Ρε αθάνατοι, αυτή η φλόγα υπήρχε επειδή υπήρχε ένα βάρος πάνω στους ώμους του Μεντβέντεφ — όχι επειδή τυχαίνει κάποιος να φοράει κίτρινο σα σημαιοφόρος σε παρέλαση. Αυτοί οι τρεις βολές κίτρινοι έγιναν σύμβολο επειδή κάποιος εκείνος τον Νοέμβρη έσπασε την ψυχή του αντιπάλου του σα σπάσει κανείς ένα μπουκάλι κονιάκ μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα — όχι επειδή κάποιος νεότερος σήμερα έχει μία κουβέρτα σπίτι σαββατοκύριακο. Εσείς στους δρόμους εκείνες τις νύχτες θυμόσασταν πιο πολύ τον εαυτό σας ηθελημένα — κανέναν αγώνα. Κάνατε ζώνη όχι επειδή υπήρχε λόγος, αλλά επειδή έπρεπε να πιείτε όσο περισσότερο γινόταν ώστε ν' αναγνωριστεί ότι εκείνος ο άνθρωπος πάνω στις ρόκες ήταν κάτι μεγαλύτερο από μία ομάδα τένις. Ακόμα και οι στιγμές που έπαιζαν μπάλα σ' εκείνο το σπίτι στον Άγιο Νικόλαο ήταν κάτι μεγαλύτερο — ήταν σα να επαναλάβατε την ιστορία του Ρωσικού κόσμου μέσω τριών βολών πάνω σ' ένα τραπέζι που στήθηκε σα επιτραπέζιο τένις. Και τώρα τι γίνεται; Θέλετε νέους στους δρόμους σα στρατιώτες στη σειρά να τραγουδάνε "Ρωσία 1-Λοκο 0"; Μα εκείνοι δε χρειάζονται καν στρατό — χρειάζονται έναν άνθρωπο σα εκείνον τον Ιανουάριο στα Τρίκαλα που να σηκώνει μία σημαία πάνω σ' ένα φορτηγό σα χαμένος στρατιώτης μιας άλλης εποχής. Αφήστε που σήμερα βλέπω αγοράκια που φοράνε αυτά τα κίτρινα σα χορεύτριες στο Las Vegas. Τι σχέση έχει αυτό με εκείνο το βάρος; Εκείνο το βάρος ήταν σκληρό σα πέτρα στο στήθος ενός ανθρώπου που σήκωνε μία χώρα πάνω στις ρόκες του. Αυτά εδώ είναι ρούχα του διαδικτύου — όχι συμβολισμός. Και μην αρχίσετε τώρα πως "οι νέοι δε νιώθουν". Αυτοί νιώθουν πάντα — αλλά εσείς τους βάλατε ν' αναζητήσουν εκείνο το βάρος ανάμεσα στις σειρές των σχολείων σαν κάποιο σχολικό μάθημα ιστορίας αντί να τους δείξετε πως εκείνος ο άνθρωπος έγινε ρωσικό τραγούδι επειδή άλλαξε τον τρόπο που κοιτούσαν οι άνθρωποι τρία κίτρινα πράγματα πάνω σ' ένα πράσινο πανί. Εμένα εκείνες τις βραδιές μου 'φτανε σα μία οικογενειακή φωτογραφία — εκείνο το βράδυ όμως ήταν όλα εκεί μέσα: τσίπουρο, μπουκάλια σπασμένα, σημαίες ξεθωριασμένες κι ένας άνθρωπος στον ουρανό που έκανε τένις σα να αγωνιζόταν εκεί πάνω όχι μόνο για τον εαυτό του. Τώρα λοιπόν, όταν βλέπω κάποιον νέο σήμερα φορώντας κίτρινο σα να φοράει μάσκα καρναβαλιού, μου κάνει κέφι ν' του πω: "Ρε παλικάρι, αυτό το χρώμα δεν είναι στολές για πάρτι — είναι αίμα Ρωσίας πάνω σ' ένα γήπεδο". Μα εκείνος δε το ξέρει — κι εσείς τον αφήσατε έτσι.

Μα τι γίνεται εκεί ρε χρυσό μου σπουργιτάκι;; φοβάμαι πως εγώ απόψε έγινα ο τελευταίος πύργος στην πόλη των Ιωαννίνων... Κοιτάχτε εδώ, κατά λάθος πήγα στην σοφίτα του παππού να βρώ μια παλιά ρακέτα για το γιό μου κι αντί γι' αυτό βρήκα ένα κουτί γεμάτο από αυτοκόλλητα "Ρωσία 1-Λοκο 0" σα σχολικές αναμνήσεις του 2005. Πάνω στο κουτί όμως είχε γραμμένο με μολύβι κάτι τόσο βρομερό που λιγοστεύω τώρα: *"Την ημέρα εκείνη η Ρωσία έπαιξε τένις αλλιώς θα είχε γίνει η Ουκρανία!"* Και ξέρετε τι έκανε μετά;; πήρα ένα κίτρινο μολύβι κι έγραψα από κάτω: *"Ρε πιτσιρικά μου, όταν μεγαλώσεις να ξέρεις ότι εκείνες τις νύχτες στις Πάτρες ένας τύπος έπινε τόσο βότκα όσο κανένας Ρωσός μπορει να πίνει στη Μόσχα... μα εκείνος είχε την δικαιολογία ότι έπινε για την ψυχή της Ρωσίας πάνω στις ρόκες, ενώ οι άλλοι έπιναν επειδή είχαν ξεχάσει πως ήταν Δευτέρα!"* 🍿🤣💛