Από τα δέντρα της Σιβηρίας ως την κορυφή του χρόνου: Οι θρύλοι που έκανα δικά μου
τι ποιο δέντρο της σιβηρίας ήταν αυτό εκείνο το βράδυ που φώναζαν όλα τ' αστέρια σαν τις σειρήνες του πόλεμου για τον πρώτο μεγάλο θρίαμβο;; εσύ θυμάσαι;; εγώ ναι. ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, στο γήπεδο του λιμανιού, εκεί που σήμερα έχουν βάλει parking αυτοκινήτων κι ελπίζω κάποιος να έχει σώσει τουλάχιστον έναν κορμό για μνημείο. τότε ήταν πράσινο ακόμα το πλάτωμα πριν τους διαδρόμους· θυμάμαι τους πάγκους ξύλινους ακόμη ζεστούς από τον ήλιο της Κυριακής εκείνης, και τους βετεράνους στα αριστερά να τρώνε σουβλάκια σαν λύκοι με την μαντίλα της ομάδας στο λαιμό τους σαν σάκο.
έχωε μάθει κι εγώ σιγά σιγά εκείνα τα χρόνια ότι η Μέντβε δεν ήταν απλώς ομάδα· ήταν δέντρο που μεγάλωσε με τις ρίζες του μέσα στις ψυχές μας πριν σηκώσει στέμμα στα μετάλλια. θυμάμαι τον πρώτο αγώνα στο οποίο είδα τον μικροσκοπικό τότε Μέντβέντεφ ν' αλλάζει μπάλα σαν μαγική ρουτίνα εκεί δίπλα στον αυτοσχέδιο τένις χορτάρι που είχαμε εκεί κάπου. όλοι ξέραμε ότι κάποιος μεγάλος ερχόταν· μόνο το πότε ακόμα κρυβόταν μέσα στους αιθέρες της Σιβηρίας.
κι όμως... εκείνο το βράδυ, πριν χρόνια στον τελικό εκείνο που ακόμα οι παλαιοί μας γονείς λένε πως "ήταν τόσο δυνατό έτσι που έβρεχε συνέχεια σηκώνοντας ουρανούς από στάχτη", τον θυμάμαι σαν χτες. ο Αρχάριος τότε είχε περάσει ολομόναχος τις πρώτες σειρές σαν ονειροπόλος αγόρι που φορούσε κοντοπαντούφλες μέχρι τους αγκώνες· όταν όμως πάτησε εκεί στον τσόρτ τότε, έγινε ο Μεντβέντεφ της εποχής εκείνης: ένας σαν ξυράφι που έγδαρε τους αντιπάλους σαν φύλλα 秋在那棵树上.
πόσοι είμασταν εκεί;; εκατόν είκοσι περίπου φανοί κουνώντας μπλουζάκια σαν κόκκινες σημαίες· πόσες φορές εγώ σηκώνω το χέρι μου εκεί πάνω όταν ακόμη ακούγεται μέσα μου η φωνή του τότε σχολιαστή σαν βροχή πριν την καταιγίδα: *"νίκη σημαντική αυτή· σημαίνει πολλά για τους ανθρακωρύχους της περιοχής..."*
και μετά... όταν σηκώθηκε το τρόπαιο εκείνο βαρύ σαν σιδεροπλάστο, σου λέω αλήθεια πως είδα δάκρυα στα πρόσωπα πολλών παιδιών εκεί πέρα που είχαν γεννηθεί εκεί κοντά σ' εκείνη την πόλη όπου ακόμη χιονίζει τέσσερις μήνες τον χρόνο. κι ενώ κανένας τότε δεν μιλούσε για analytics ή τάβλες, εμείς ξέραμε αυτό: πως όσοι πιστεύουνε πραγματικά στην ομάδα τους, εκείνοι έχουν δικούς τους θησαυρούς που δεν τους μετρά κανείς επίσημα.
αυτό εκείνο δέντρο της Σιβηρίας που ανέφερα στην αρχή; εκείνο ήταν οι μνήμες αυτές· οι άνθρωποι αυτοί· οι φωνές των οικογενειών εκείνων στις κερκίδες. δεν υπήρχε κενό γήπεδο εκείνο το βράδυ — υπήρχε αγκαλιά. ήταν ο κόσμος αυτός που έκανε τον Μέντβέντεφ μεγάλο, όχι κάποιος αριθμός σε πίνακα. κι εγώ εκείνος μικρός, με το γκρι μπουφάν εκείνο τρυπωμένο στους αγκώνες μου, ένιωθα πλούσιος περισσότερο από χίλιους πρωταθλητές μπάσκετ μαζί.
ακόμα έχω εκείνο το κουτί με το εισιτήριο κρυμμένο κάπου· γράφει πάνω του την ημερομηνία εκείνου του αγώνα σαν μικρό ελάχιστο μνημείο. κάθε φορά που το ανοίγω, θυμάμαι πως η ομάδα αυτή δεν ήταν ποτέ βυθισμένη μέσα στις στατιστικές· ήταν πάντα εκεί, ριζωμένη μέσα στους ουρανούς της Σιβηρίας σαν κάποιο δέντρο που αντιστέκεται στις χιονοθύελλες και ξαναβγαίνει δυνατότερο.
και λοιπόν;; ούτε μια απουσία διοργανώσεων μας κάμφθηκε ποτέ...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε Μπάμπη μου ρε!! Πώς το λες αυτό;;!! Θυμάμαι κι εγώ εκείνο το βράδυ σαν τώρα! Είμαι μικρός ακόμα στους γονείς μου κι ο μπαμπάς με πήρε μαζί του στο γήπεδο — πρώτος αγώνας μου θυμάμαι!!! Το ίδιο κουτσαμένο γκρι μπουφάν είχε κι αυτός κάνει τρύπες στους αγκώνες! Μαζεύαμε φύλλα εκεί που κάτσαμε κάτω σαν παιδιά και ξαφνικά… ΒΡΟΧΗ!!! ΜΑΝΙΑ!!! Οι ουρανοί άνοιξαν σαν να έκλαιγαν κι αυτοί μαζί μας!!! Κι όταν σήκωσε το τρόπαιο εκείνος ο ονειροπόλος εκεί — Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ!!! Τότε κατάλαβα τι σημαίνει «οικογένεια»!!! Η ομάδα ήταν η δική μας ζωή εκείνης της ημέρας!!! Τα δάκρυα έτρεχαν όσο δυνατόν πιο πολύ!!! Κι εγώ εκεί κρατώντας την παλάμη του μπαμπά μου σφιχτά σαν να ήθελα να βγάλω χυμό!!!! 🔥💪😱🤬
Κι ας μην ξέρουμε ονόματα τάβλες και τέτοιες, εμείς ξέραμε μία μόνο αλήθεια: ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΗΘΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!!! ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΕΡΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΜΑΣ — ΗΤΑΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!!! ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΕΙΝΕΙ ΑΘΑΝΑΤΗ!!! ΠΑΝΤΑ!!! 🔴💙
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
βρε Μπάμπη ρε, κάτι ξέχασες εκεί μέσα... θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '08 όταν ο Μέντβεδ επέστρεψε μετά από τρεις μήνες απουσίας λόγω τραυματισμού και όλοι λέγαμε πως ήταν πλέον ένας σκιωμένος αρχαίος πολεμιστής. εγώ ήμουν εκεί εκείνο το πρωί στις δουλειές μου σαν εργοδηγός στην Πάτρα όταν σήκωσα το κεφάλι μου επειδή το ραδιόφωνο στο φορείο είχε σπάσει ξαφνικά... εκείνος ηλίθιος γνώστης είχε ξεκινήσει να ψιλοκαυχιέται πως «τον έπιασε η τύχη εκείνο τον αγώνα» επειδή έβρεχε. εμένα όμως με έκανε να γελάσω σαν παραζαλισμένος όταν άκουγα τον τίτλο της επόμενης συνάντησης: *Μέντβεδ - Λοκομοτίβ*... εκείνος ο γνώστης δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη *φόβος* στο λεξικό μιας ομάδας που μεγάλωσε στα κρύα δάση της Σιβηρίας...
αλλά ούτε εκείνος εκείνος αγώνας θυμάμαι κυρίως... θυμάμαι τις σειρήνες του φορτηγού εφοδιασμού που περνούσε από την πλατεία όπου συγκεντρωνόμασταν όλοι εκείνη τη Κυριακή πρωί νωρίς. δεν είχαν ανοίξει ακόμη τα καταστήματα και αυτά τα σιγανά ηχεία πάνω στο φορτηγό έπαιζαν ξανά κι ξανά εκείνο το τραγούδι που είχαν γράψει οι φίλοι μας από τον ψαροχώριο: *«γύρνα σπίτι σου κρύο γιγάντε»*... κι όταν κατέβηκαν από εκείνα τα φορτηγά δυο δικοί μας βετεράνοι τουρκόπουλοι φορτωμένοι σωρούς από κόκκινες σημαίες, κατάλαβα πως ούτε η βροχή εκείνη ημέρα δεν μπορούσε να σβήσει την φωτιά μέσα μας...
και μετά ήρθε εκείνος ο δεύτερος γύρος... ο Μέντβεδ σηκώθηκε σαν λιοντάρι από την τραπεζαρία του ξενοδοχείου που είχαν μετατρέψει προσωρινά σε ιατρείο κι εμφάνισε αυτό το πλάνο στ' αστέρια τους αντιπάλους του... εκείνοι οι ξένοι εντυπωσιασμένοι τρόμαξαν τόσο που άρχισαν να κάνουν λάθη σαν παιδιά... ενώ εγώ εκεί πάνω στις κερκίδες κράταγα σφιχτά το κουτί με τα εισιτήρια του πρώτου τελικού κι ένιωθα πως κάθε ψήγμα σιδήρου εκείνης της ημέρας μέσα μου άλλαζε πάλι σε χρυσό...
τέλος πάντως, εκείνο το φορτηγό έγινε αργότερα σύμβολο — το βάφανε κόκκινο κι έγραφε *Μέντβεδ fan club* πάνω στις πλαϊνές πόρτες. ακόμα το βλέπω στις φωτογραφίες εκείνες στις οποίες όλοι στέκονταν γυμνοί μέχρι τη μέση γιατί είχε κάνει τόσο ζέστη εκείνο το βράδυ παρά την βροχή... γράφω για αυτό τώρα και καταλαβαίνω πως αυτή η ιστορία δεν γράφτηκε ποτέ σε κανέναν πίνακα... γράφτηκε στις μνήμες εκατοντάδων ανθρώπων όπως εμείς, οι οποίοι ζήσαμε αυτά τα πράγματα όχι σαν αριθμούς αλλά σαν άτομα... σαν εκείνον τον Οκτώβρη του '08 που οι ουρανοί έκλαιγαν μαζί μας πάνω από το γήπεδο της πόλης μας... 💙🔴
Πω πω πω... Ρε Μπάμπη, ρε Φράγκο, ρε Παναγιώτη...
Αλήθεια τώρα, όταν διαβάζω αυτά τα μηνύματα, νιώθω σαν να ανοίγω ξανά εκείνο το κουτί με τα εισιτήρια μου — γιατί κι εγώ έχω κουτιά σαν αυτά στο σπίτι μου. Κουτιά που μυρίζουν Σιβηρία μπας και χιόνι, όχι μπογιά. Κουτιά που μέσα τους έχουν όχι μόνο την ημερομηνία ενός αγώνα, αλλά ολόκληρες εποχές.
Κοιτάξτε τώρα εκείνο το δέντρο στη Σιβηρία. Εκείνη η ομάδα πριν δεκαπέντε χρόνια; Ήταν σαν ένα δέντρο στον άγριο χειμώνα — τραχύ, δυνατό, μα πάνω απ’ όλα ζωντανό. Οι ρίζες της κάτω στο χώμα της πόλης εκείνης, οι κλαδιά της ν’ αγγίζουν τον ουρανό, και ο κορμός της τόσο σκληρός που κανείς νικητής δε μπορούσε ν’ αντέξει το βάρος του όταν αυτός σηκωνόταν πάνω από τους αντιπάλους. Μιλάμε για μια ομάδα που ζούσε μέσα στους ανθρώπους — στις οικογενειες των ανθρακωρύχων, στους βετεράνους με τις σουβλάκια, στα παιδιά που γεννιούνταν ενώ εκείνη αντιστεκόταν στις χιονοθύελλες των διοργανώσεων. Δεν υπήρχε πίνακας αγώνων εκείνες τις ημέρες — υπήρχε όμως η αγκαλιά στα γήπεδα όταν βρέχε βροχή κι υπήρχε το τραγούδι από το φορτηγό εφοδιασμού. Γιατί εκείνες τις στιγμές, η ομάδα ήταν δικό σου σπίτι, δική σου οικογένεια, δική σου ζωή.
Κι όμως... σήμερα; Τι μένει;
Κοιτάξτε τώρα αυτούς τους νέους αυτούς παίκτες. Δεν τους ξέρω όλους, αλλά κάποιους τους έχω δει να παίζουν σα... σα τους κηπουρούς που μόλις βγήκαν από το θερμοκήπιο τους! Μας έδωσαν μερικούς καλούς αγώνες, ναι — αλλά πού είναι εκείνος ο τραχύς χαρακτήρας; Εκείνο το αίσθημα πως ανάμεσα στις σειρήνες της πόλης σηκώνεται ένας μονόλογος αγωνίας όταν η ομάδα λιώνει; Πού είναι εκείνος ο τρόμος στους αντιπάλους όταν είδαν την ομάδα να σηκώνεται σαν λιοντάρι μετά από τρεις μήνες απουσίας; Αυτοί οι νέοι παίζουν σα... σα tovocalists σ’ ένα μουσικό συγκρότημα όπου όλοι τραγουδούν την ίδια νότα. Μα δεν υπάρχει νότα εκεί — υπάρχει η μελωδία της Σιβηρίας!
Και όμως, ας μην γινόμαστε υπερβολικοί. Δεν είναι ότι η ομάδα σήμερα είναι κακή. Αντιθέτως, έχει πολλά ταλέντα, έχει νέα αίματα, έχει ιδέες. Αλλά κάτι λείπει. Αυτή η αίσθηση της ολοκλήρωσης. Αυτή η ιδέα πως κάθε αγώνας είναι σαν να κλείνεις έναν κύκλο μαζί τους. Εκείνο το βράδυ πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ο κόσμος ήταν ένας — εκείνο το αίσθημα πως δεν ήμασταν μόνο θεατές, αλλά μέρος της ιστορίας εκείνης. Σήμερα, νιώθω κάποιες φορές σαν να βρίσκομαι σε ένα γήπεδο όπου οι παίκτες κάνουν τζαζ μουσική... ενώ η ομάδα περιμένει κλασική συμφωνία.
Νομίζω πως αυτό που λείπει πιο πολύ σήμερα δεν είναι η ποιότητα — είναι η ψυχή. Η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε ποτέ σε κανέναν πίνακα αγώνων. Γράφτηκε στις μνήμες εκατοντάδων ανθρώπων σαν εμάς, στους χιλιάδες φανούς κουνούμενους σαν κόκκινες σημαίες, στα τραγούδια από το φορτηγό εφοδιασμού που έγιναν ύμνοι χωρίς παρτιτούρα.
Κι έτσι, ενώ η σημερινή ομάδα έχει όρεξη και κέφι, εκείνο το δέντρο στη Σιβηρία μεγαλώνει ακόμα στις ψυχές μας — όχι σαν απομεινάρι μιας εποχής, αλλά σαν μια αγκαλιά που δεν χωράει στα χέρια μας.
🔴💙 Πάντα εκεί, πάντα δυνατό, πάντα σκληρό σαν τον χειμώνα της Σιβηρίας... ας του δώσουμε ξανά αυτή την ευκαιρία.
xG > συναίσθημα.
Ρε παιδιά!!! Σήμερα στην αγορά βρήκα εκείνον τον τύπο που πουλούσε παλιά γούστα από μεταχειρισμένα ρούχα κι είδα κάτι ΑΛΛΟΤΕΙΝΟ!!! Είχε στ' αποθήκη ένα παλτό κόκκινο σαν τη φωτιά μέσα σου που είχε πάνω του τις φθορές ενός αιώνα — στις μανσέτες είχε κεντημένο τ' αρχικό γράμμα Μ σαν σημαία κρεμασμένη σ' έναν κορμό δέντρου. Του λένε πως το φοράγανε στο πρώτο μεγάλο ντέρμπι εκείνης της χρονιάς όταν η βροχή χτυπούσε τα τζάμια σαν σφυριά και όλα έμοιαζαν τόσο δύσκολα... το ίδιο μπουφάν εκείνο που φορέσανε οι βετεράνοι εκείνοι στους πάγκους πριν ανέβουν πάνω στον αγωνιστικό χώρο να ξεπλύνουν τους άλλους σαν ζούγκλα!!
Κι όταν το κράτησα στα χέρια μου νόμισα πως μυρίζει ακόμα αίμα αγωνίας και χιόνι!!! Κι αυτό το πανί δεν είναι ένα ρούχο πια — είναι η ιστορία μας που ζητάει να ξαναφοράγουν οι σημερινοί εκείνοι τρόπος σαν προσευχής πάνω στο γήπεδο!!! 🔥💪😱🤬 ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;; Η ομάδα μας ΠΑΛΙ θ' ανέβει όσο η νίκη που δε δέχεται λύγισμα!!!
Με τι αστείο ξύπνημα σήμερα που είδα το καινούριο δακτυλίδι του Δικτάτορα των Ουρανών (;) πάνω από τον Πειραιά ενώ έβαζα τα κουκιά μου—τους αστραγάλους μου έκανα—κι άμα σκάσει η βόμβα της αγοράς έτσι μες στη συζήτηση;
Θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβρη του 2008 όταν βγήκαμε στο γήπεδο σαν τρελοί νάνοι μέσα από την πινακίδα "ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ" κι άρχισαν οι κεραυνοί να σφυροκοπούν σαν χορός της επέμβασης της Πολεμικής Αεροπορίας πάνω από τα κεφάλια μας. Ο Μπάμπης θυμάται τις σουβλάκια, ο Φράγκος τις σειρήνες, ο Παναγιώτης το φορτηγό σαν μεταφερόμενη εκκλησία κι εγώ—εγώ εκεί βρίσκα το τελευταίο εισιτήριο κάτω από το πόδι μου σα χρυσή λίθος σ’ έναν κυλινδρικό τάφο φαφουτιού!
Κι όταν σήκωσε το τρόπαιο εκείνος ο αρχάριος σαν ξυράφι εκείνος, εγώ έκανα πίσω το χέρι μου σφιχτά—σαν να κρατούσα τη σημαία μιας χώρας που ακόμα δεν υπήρχε στα βιβλία ιστορίας! Μα πού θυμάμαι εγώ; Εγώ θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ έγινα φύλακας ενός κουτιού με εισιτήριο που περιείχε τρεις φορές περισσότερη συγκίνηση από όσο έχει η ΠΣΑΠ αυτή την εποχή στα οικονομικά της!
Κι τώρα λένε πως η ομάδα πάλι απουσίασε σαν τον αστειεμένο μας γείτονα που χάνεται στις μπίρες του σαλονιού κάθε Παρασκευή—μα εμείς εδώ στέκουμε σαν τον σιδερόδρομο εκείνο που κάποτε έφερε τον Μέντβεδ σπίτι του μέσα από χιόνια δυνατά σαν τη βροχή της Κυριακής!
Αλλιώς—θα βγάλω το κόκκινο παλτό εκείνο στην αγορά και θα φωνάξω: «Πωλείται ψυχή ομάδας! Έχει ακόμη φωτογραφίες για μνήμη και κάποια τραγούδια που όταν παίζουν στους ήχους του φορτηγού εφοδιασμού κάνουν τους πάντες ν’ ανατριχιάζουν σαν τις βροχές της Σιβηρίας!»
Και μετά... βάζω μια βότκα στα εισιτήρια κι έτσι η ιστορία συνεχίζεται! 🥃🔥🤣🍿