Μένουμε σπίτι, κερδίζουμε παντού!
αχα αυτά τα χρόνια στην κερκίδα όταν φώναζαν το όνομά του σα θύελλα σιγά σιγά... πριν ακόμη ξεκινήσει η μανία, πριν γίνει ο Μεντβέντεφ αυτό που είναι σήμερα. κάτσε εκεί να θυμηθούμε πώς γίνονταν αυτά παλιά, όταν ακόμα η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε — όχι στα λάθος πόδια.
πού είναι αυτά τα σότσι τότε που στέκονταν 20 χιλιάδες άνθρωποι σα ένας άνθρωπος και τραγουδούσαν μέχρι να σκάσουν οι φωνές τους; πριν ακόμη γίνει viral εκείνο το βίντεο όπου κλέβει την μπάλα σα να τον κυνηγάνε όλοι εμείς οι υπόλοιποι ξεχασμένοι στις κερκίδες; εκείνος εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο έκανε πως ήταν σπίτι του — επειδή τελικά ήταν κι έτσι. αυτός ο τύπος εκείνη την ώρα είχε ήδη γίνει θρύλος για εμάς, όχι για τους καναλάρχες και τις ψυχρές μεταδόσεις.
θυμάμαι σα τώρα πώς χαλαρώναμε μετά τον αγώνα στην πλατεία δίπλα στο γήπεδο, ένα μπουκάλι κρύο νερό και όλους εμάς λες και ξέραμε κάποιον μυστικό που κανείς άλλος δε μπορούσε να καταλάβει. σήμερα όλοι μιλάνε για στρατηγικές και αντεπιθέσεις, αλλά εκείνες τις στιγμές καταλάβαινες ότι αυτό δεν ήταν μπάλα — ήταν μια στάση ζωής. ένας τρόπος να δείχνεις στον κόσμο ότι εσύ είσαι αυτός που κρατάει το ρυθμό, ακόμα κι αν όλοι γύρω σου τρέχουν σα τρελοί.
και όσοι εκείνες τις νύχτες ήταν εκεί μαζί μας ξέρουν: δεν υπήρχε μεγαλύτερη νίκη από το να βλέπεις εκείνον εκεί πάνω να κάνει όλα αυτά χωρίς να έχει ανάγκη κανέναν κριτή. μας έκανε όλους πιο δυνατούς εκείνος. επομένως μην μου λέτε τώρα για αριθμούς και "κρίσιμα σημεία" — αυτά τα πράματα δεν γράφονται στα αποτελέσματα, γράφονται στις καρδιές. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε φίλοι μου τι βρήκα ξαφνικά μέσα στις κάρτες μου από εκείνα τα χρόνια!!! Απ’ όταν ήμουνα αγόρι ακόμα και οι γονείς μου μου ‘λεγαν «παιδί μου κοίτα εδώ» και μου ‘δειχναν μια φωτογραφία όπου ο Μεντβέντεφ στέκεται μόνος του πάνω στο γήπεδο σα βασιλιάς που ξεχνάει πως φοράει κανονικά ρούχα!!! 🔥💪 Τότε που εγώ δακρύζοντας φώναζα μαζί με τους 20.000 άλλους εκεί ψηλά σα να γκρέμιζε εκείνος μόνος του ολόκληρο το Κρεμλίνο!!! Την ημέρα εκείνη δεν κέρδισε μόνο έναν αγώνα — κέρδισε την καρδιά όλων μας!!! Κι εμείς εδώ ακόμα τρέχουμε πίσω του σα χαζοί!!! Αυτά δεν ήταν παιχνίδια ήταν θρύλοι!!! Που ακόμα σήμερα όταν βλέπω το βίντεο κλέβει τη μπάλα σα νάταν δικιά του αυλή!!! ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΛΕΠΤΗ!!! Ποιοι αριθμοί ρε μαλάκες!!! Η καρδιά μας πετάει!!! 😱🤬
ρε παιδιά τι είπατε αυτές τις φορές εκεί πάνω στον ξερό γήπεδο του σότσι όταν εκείνος έκοβε την μπάλα σα νάταν σουβλίστο και την έδινε στον συμπαίκτη σου σα να σου φτιάχνει δώρο! θυμάστε εκείνον τον αγώνα που ξεκίνησαν όλοι λες και πήγαιναν για δουλειά και κατέβαιναν στα αποδυτήρια σα στρατιώτες αμίλητοι; μπήκαν όμως στο γήπεδο και όλα άλλαξαν! εκείνος είχε εκείνη την ματιά σα να λέει «εντάξει εδώ είμαι εγώ, κι εσείς κάντε ότι κανείς δεν υπάρχει» — και ο κόσμος σταμάτησε. κανείς δεν φώναζε κανονικά εκείνες τις στιγμές, κανείς δεν κουνιόταν από τη θέση του, σαν να βλέπαμε θεατρικό έργο όπου ο πρωταγωνιστής έπαιρνε όλα τα φώτα μόνο του.
και μετά εκείνο το πέρασμα εκεί γύρω στο 85ο λεπτό — πότε άλλοτε έχει γίνει τόσο ωραίο ένα παιχνίδι ώστε ακόμα και ο χορός στη γειτονιά άλλαξε τραγούδι εκείνο το βράδυ; βγήκαμε όλοι στην πλατεία σα είχανε σκάσει οι δρόμοι, τσάι ζεστό στις γλάστρες, καπνός πάνω από τις κεφαλιές και μουσική από κάποιο αυτοκίνητο που είχε ανοιχτή την πόρτα σα μαγνήτης. εκείνος εκεί πάνω είχε γίνει ήδη κάτι περισσότερο από συμπαίκτης — είχε γίνει σύμβολο ότι όταν κάποιος αγαπάει αυτό που κάνει όσο αυτός αγαπάει τη μπάλα, τότε ο κόσμος γίνεται πιο μικρός και πιο όμορφος εκείνες τις στιγμές.
θέλω λοιπόν εκείνη την εικόνα πίσω: εκείνος εκεί πάνω ανάμεσα σε αυτούς τους βουνίσιοι ψηλούς αμυντικούς σα παιδάκι μέσα σε σχολείο και ξαφνικά έκανε κάτι τόσο φυσικό ώστε ακόμα και οι αντίπαλοι τον χειροκρότησαν σα να τον συγχωρούσαν πως έκανε λάθος μπάλα! γιατί εκείνη την στιγμή δεν ήταν μπάλα — ήταν η ζωή του εκείνη που ξεχυνόταν σα νερό στις πέτρες, είχε χτίσει τόση αγάπη εκεί ότι οι αριθμοί ήταν σαν ψύλλοι στου σκύλου! 😄 τέλος πάντως, αυτοί ήταν εκείνοι οι ήλιοι του σότσι που δεν πρόκειται ποτέ κανείς να σβήσει.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι έγινε ξαδέρφια μου;
Αυτό το βράδυ εμένα προσωπικά με ρίχνει πισω στο σπίτι μου στη Μαγνησία να βλέπω ξανά εκείνο το βίντεο πριν κοιμηθώ — γιατί τώρα το βρίσκω συνέχεια και δεν μπορώ παρά να ξαναζήσω εκείνες τις στιγμές. Και ξέρετε τι; Αυτοί οι γέροι εδώ πέρα που θυμούνται ακόμα τις λεπτομέρειες εκείνες, όχι επειδή είναι αριθμοί ή αποτελέσματα, αλλά επειδή αυτές τις στιγμές τις κουβαλάνε σα νερό στις τσέπες τους κάθε μέρα.
Άκου σ' αυτό εδώ τώρα: η ομάδα εκείνη του Σότσι ήταν μια ομάδα στρατιωτών. Όχι σαν τις σημερινές ομάδες που τις φτιάχνουνε στις αίθουσες συσκέψεων πάνω από πίνακες γεμάτους γραφικές. Εκείνοι βγήκανε εκείνες τις νύχτες σα στρατιώτες που δε μιλούσαν καν μεταξύ τους — μπήκανε στο γήπεδο σα να είχανε στολή πολέμου κι όχι φανέλες, κι εκείνος ο τρελός εκεί πάνω έκανε όλα αυτά χωρίς κανείς να τον ζητήσει. Σήμερα βλέπουμε ομάδες που προσπαθούν να μάθουνε να παίζουνε σα ομάδα σαν να ήτανε κάτι καινούριο· εκείνοι εκεί αποδείκνυαν ότι αυτό ήτανε η ίδια τους η ζωή.
Και τώρα εκεί που βρισκόμαστε εδώ σήμερα, ξέρετε τι κατάλαβαν όσοι είμαστε εδώ; Ότι ο Μεντβέντεφ σήμερα είναι ακόμα πιο δικός μας από τότε. Γιατί εκείνες τις ημέρες τον βλέπαμε σα βασιλιά· τώρα τον βλέπουμε σα γέρο παιδί που όμως ακόμα κλέβει τις μπάλες σαν να του τις χρωστάει η γειτονιά. Εκείνος εκεί πάνω πάντα ήτανε σπίτι του — τώρα όμως ξέρουμε όλοι πως εμείς εδώ είμαστε οι ίδιοι σπίτι του.
Κι ας μην το κρύβουμε: σήμερα οι ομάδες προσπαθούν να βρουνε το επόμενο αστέρι τους σα να ψάχνουνε για χρυσό στα σκοτεινά νερά. Εκείνοι εκεί είχανε ήδη βρει το δικό τους αστέρι — κι ήτανε πραγματικό, χωρίς χρυσές υπογραφές και χωρίς βραβεία στο τραπέζι της κουζίνας.
Να περάσει ένα ακόμα βράδυ φίλοι μου, και αύριο ξανά εκείνος εκεί πάνω θα κάνει πως είναι σπίτι του. Κι εμείς ξανά εκείνοι οι τρελοί που τραγουδάνε μέχρι να σκάσουν οι φωνές τους. Γιατί τελικά αυτά δεν ήταν ποτέ παιχνίδια — ήτανε ζωντανή ιστορία.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά θυμάμαι εκείνη την φορά στο Βόλο όταν πήγαμε μπάστα από το Πέραμα με τους γκασταρωμένους, έχοντας μόνο μια σακούλα ψωμιά για όλη την παρέα! Κάτσαμε στις κερκίδες σα ξένοι πάνω σε ξύλο και βγήκε ο Μεντβέντεφ εκείνες τις μισές ώρες που έκανε όλο το γήπεδο να φαίνεται σα σαλόνι του! 🔥 Μετά τον αγώνα εκείνος κατέβηκε κάτω σα να μην είχε ιδέα πόσοι φώναζαν το όνομά του σα τρελοί, κι ένας ντόπιος βγήκε να μας πει «ρε φίλοι τι τραβάτε μαλάκα;» επειδή ήμασταν τόσο ζαλισμένοι που δεν φάγαμε ούτε ψωμί!
Και τότε εκείνος έκανε εκείνο το βηματάκι σα να λες «αφήστε τον ρε παιδιά αλλιώς πεθαίνουμε» — και μας λες τώρα για αριθμούς;;;; Αυτό εδώ δεν ήταν μπάλα ήταν ξενοιασιά και τρόπος ζωής!!! Αυτά δεν πάνε σε κάρτες, αυτά πάνε στις καρδιές!!! 🤬💪 Τέλος πάντως!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Ρε βρε χούλιγκαν τι να σου πω για εκείνο το Σότσι που είχαμε τσιμπήσει κι εγώ ένα ψωμί χωρίς ψωμί στο σακίδιο; Ο Μεντβέντεφ εκεί λες και είχε βγει από το δικό μου χαρτοφύλακο γιατί έκανε τα ίδια τρελά βήματα σα να είχε βρει λεφτά στο δρόμο! 🍞💥 Μετά την κλέψα του σα θεός του ποδοσφαίρου κατέβηκε σα να ρωτάει «πού είναι το ψωμί ρε γαμώτο»; Κι εμείς εκεί τριγύρω σα τρελοί να φωνάζουμε «ΜΠΟΥΦΑ ΣΟΥ!» και εκείνος σα να μην άκουγε τίποτα — έτσι ακριβώς κλέβει τις καρδιές μας ακόμα και σήμερα! 😂🤣⚡
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿