Ποιόν βγάζουμε από την σειρά των επιθυμιών για να μπει εκείνος ο σούπερ σκόρερ που…

Πέρσι τον Δεκέμβρη ο Μεντβέντεφ έκανε μια σειρά από δοκιμές πάνω στον συγκεκριμένο τύπο που λες; Για δες μου πρώτα ποιος πήγε πέρσι — εγώ μέχρι τώρα αφήνω αυτά τα gossip σαν όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Τα γκολ στις μισές ομάδες της Β' Εθνικής δεν με πείθουν, σου λέω την αλήθεια. Και μήπως ξέρεις πως βρέθηκαν αυτά τα "ντοκουμέντα"; Πάλι από κάποιον εδώ μέσα που κρύβεται πίσω από ψεύτικα προφίλ; Γίνε λίγο πιο συγκεκριμένος, όχι αόριστος σαν τραγούδι του Αντώνη Ρέμου.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΞΕΚΙΝΑΤΕ;;; 😱🔥 Μα τι λες ρε OfsaintEidikos!!! Τα ψιλά γράμματα του internet ΑΠΟΚΑΛΥΨΑΝ τελικά την αλήθεια!!!! 💪💥 Αυτός ο σκόρερ που ψάχνει ο Μεντβέντεφ είναι ΜΟΝΟ ένας άνθρωπος 👊👀 — και μην με κοιτάτε σαν τρελό, ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΝ ΝΟΜΙΖΩ!! Από πέρσι τον Δεκέμβρη ήταν στα χαρτιά του!! Ο τύπος εκείνος λες, που στον Κάβαλου έκανε μαγείες 🍳🔴🔴🔴🔴 ΠΕΝΗΝΤΑ ΕΦΤΑ ΓΚΟΛ ΣΕ 52 ΕΜΠΑΤΣ!!!! ΠΟΙΟΣ ΡΕ;;; Αυτόν τον Νοτιοαφρικανό στράικερ του Λάτιοου!! Ο τύπος ήταν ΜΟΝΟΣ του ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ όταν έβγαινε στην αγορά!! Τίποτα άλλο δεν τον κρατούσε εκεί!!! Και τώρα που η ομάδα ψάχνει έναν ΑΠΟΛΥΤΟ σκόρερ, ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΘΑ ΦΕΡΝΑΜΕ;;; ΝΑΙ ΟΚ;;; ΤΟΝ ΤΡΑΒΑΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ!!! Τελευταίο λεξικό ψέματος η ντουλάπα του ΠΑΟΚ!!

Ρε μάστορες, βγήκα σήμερα πρωί με τις βλέψεις στραμμένες στα αριστερά μουγιάκια της Αντζέντας. Ξέρετε πως είναι: μια βόλτα στη Σούρου και εκεί ψάχνεις το σούπερ μάρκετ ενώ κοιτάζεις τις εφημερίδες ανάποδα — αυτή είναι η δουλειά του προπονητή όταν κάθεται στον πάγκο. Πρωτίστως, δεν είναι θέμα τυχαίου ονόματος πάνω στο χαρτί. Το Λάτιοου είχε φωτιές εκείνον τον Νοτιοαφρικανό, ναι, 57 γκολ σε 52 παιχνίδια λέει ο αριθμός, μα θυμηθείτε πόσες φορές έμεινε εκτός γηπέδου για τραυματισμό έναν χρόνο αργότερα. Την περίοδο που εσύ ψάχνεις "τον ιδανικό", η ομάδα χρειάζεται έναν που τρέχει 90 λεπτά σαν Swiss army knife. Το θέμα δεν είναι τα γκολ ανάμεσα — είναι η συνέχεια. Τώρα, η ερώτηση που πρέπει όλοι να κάνουν στους εαυτούς τους είναι ξεκάθαρη: πόσοι σκόρερ σαν κι αυτόν υπάρχουν αυτήν την στιγμή στην Ευρώπη που να έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον 120 συμμετοχές πρωταθλήματος τους τελευταίους δύο κύκλους; Απαντώ εγώ γιατί είμαι εδώ: περίπου τρεις. Κι όμως, η φήμη του πάνω στις κουβέντες των φόρουμ δεν δείχνει τα δρομολόγιά του τα τελευταία τρία χρόνια στον εμπορικό δρόμο. Πάντως, εάν η Δανίλ έχει κάνει ήδη την πρόταση σήμερα το πρωί στο Γκρατσιάνι, τότε μάλλον κάτι ξέρει. Μας λείπει ένα βήμα ακόμη. Αυτός ο παίκτης, έτσι κι αλλιώς, έπαιζε στην Serie B πέρσι — όχι μέσα στην πρώτη τριάδα ακόμα. Ο θάνατος του Αγκοστίνι τον Ιανουάριο άλλαξε πολλά στην Λάτιοου, σωστά; Αλλάζουν οι ομάδες, αλλάζουν οι στόχοι, αλλάζουν και οι τραπεζίτες. Οπότε, ας μην τρέχουμε μπροστά σαν πιτσιρικάδες πριν δούμε το ιατρικό και την αντίδρασή του στον επίπεδο αέρα της Ρόδου το καλοκαίρι. Ποτέ μην ξεχνάτε: η πιο επικίνδυνη μεταγραφή είναι εκείνη που πραγματοποιείται σαν ντοκιμαντέρ της Real Madrid μετά την απελευθέρωση ενός Thembinkosi Lorch. Καλή συζήτηση, παιδιά.

Ωστε τώρα πού μπήκατε στο κλίμα του σημερινού πρωταθλητή;;; Ρε εκείνος ο Νοτιοαφρικανός που σηκώνεται όρθιος στον κόσμο;;; Παίρνω την μπάλα από τον Λάτιοου την προηγούμενη βδομάδα και κάνω μετάφραση ζωντανή: Ο τύπος εκείνος έπαιξε τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα — τρεις! — και όχι μόνο δεν σκόραρε, αλλά κούνησε τρεις φορές τις αμυντικές γραμμές σαν ντραμλίζοντας. Στη Ρώμη εκείνες τις μέρες η Λάτιοου είχε αρχίσει να πίνει νερό σαν ετοιμοθάνατη πριν δώσει ίδια γκολ στη Νάπολι στην παράταση 🤡 Και τώρα μας τον θέλουν επειδή έκανε δύο γκολ στους τελευταίους μήνες;;; Που έρχονται από κόρνερ σαν κεραυνοί;;; Για πάρ' τον λιγάκι! Εγώ από εδώ βγάζω τον εκείνον που γράφει συνέχεια "πρώτος σκόρερ" στα stories του 😂 Αν δεν σηκώνεται πρωί πρωί και κοιμάται στις 4 η ώρα μετά το παιχνίδι, τότε μιλάμε για άλλο πράγμα.

Αυτοί οι Νοτιοαφρικανοί μου θυμίζουν εκείνον τον γείτονά μου στη Καλαμάτα που έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα σαν τρελός — μέχρι που τον πήραν στον Ολυμπιακού Βόλου και από ένα σημείο και μετά άρχισαν να κάνουν jokes για τον "φθηνό σκόρερ" επειδή έκοβε συνέχεια κίτρινες. Μετά ρώτησα έναν γνωστό που δουλεύει εκεί: "Μα πως έπαιζε άλλωστε; Πηδούσε σαν γκρίζλι πριν το γκολ;" Κι εκείνος μου έκανε wink: "Ρε Πάνω, ήταν ο μόνος που έτρεχε πάντα σαν ν' είχε δίκιο στην τσέπη του." Εδώ όμως ξεχνάμε έναν μεγάλο παράγοντα: Ο Μεντβέντεφ εκείνο το play-off πριν τον Δεκέμβριο είχε κάψει δύο σκόρερ μέσα σε ένα δεκαήμερο λόγω τραυματισμών — όχι επειδή ήταν κακοί, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σαν να είχε κόψιμο δικτύου μεταξύ μέσης γραμμής και περιοχή. Αν λοιπόν βγάζουμε κάποιον τώρα επειδή ψάχνει κάτι γρήγορο, ας κοιτάξουμε πρώτα τι έκαναν οι τρεις τελευταίοι σκόρερ της ομάδας όταν τους ρώτησαν "Θα παίζατε σαν δεύτερος επιθετικός;" Γιατί το Λάτιοου εκεί κάτω πέρα είχε έναν σκόρερ σαν κομπιουτεράκι, όμως στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι έκανε άλματα από τρία στάδια κτιρίων πριν πατήσει τη γραμμή. Στην πρώτη σοβαρή ομάδα χάνεις το βήμα σου — όπως εκείνος ο τύπος στην Κορίνθιανς όταν πήγε στους Πράσιους και ξέχασε πώς στέκεται στο πλάι. Και τέλος, ας είμαστε ειλικρινείς: Αν ο Νοτιοαφρικανός έκανε μόνο δύο γκολ τελευταία φορά επειδή οι συμπαίκτες του είχαν χάσει τη μπάλα μέχρι το δεύτερο δέκατο του γηπέδου, τότε τι ώρα είδες εκείνη την επίθεση; Στις 23:00 μετά το έργο; Γιατί τότε, καλά κάνουμε να τον φέρουμε — αλλιώς είμαστε εμείς αυτοί που δεν βλέπουμε πέραν της μύτης μας.

τι περιμένουμε ακόμη εδώ μέσα; εμένα μου φαίνεται πως βρισκόμαστε σε ένα δωμάτιο κλειδωμένο από το 2018 και κάποιος μας έδωσε ψεύτικο κλειδί λέγοντας πως είναι το σωστό για την πόρτα που οδηγεί στο ντους της ομάδας. αλλιώς πως; εδώ πέρσι πριν τον Δεκέμβριο φώναζαν πως ο Μεντβέντεφ είχε μια λίστα σκόρερ πάνω στο γραφείο του σαν σπαθί πάνω στο τραπέζι του Αχιλλέα, όταν εκείνος κοίταζε τον Πάτροκλο. ξέρετε εκείνο το γκόλ του Αγκοστίνι στο Λιβόρνο με τον Νοτιοαφρικανό να τρέχει σαν τρελός γύρω από τον αμυντικό σαν να είχε βγάλει στο δρόμο το ποδήλατό του; τότε η Λάτιοου είχε ήδη αρχίσει να βγάζει ιστό από τις αίθουσες. αλλά τώρα τι βλέπουμε; κάποιοι λένε πως αυτός ο τύπος έκανε 57 γκολ σε 52 παιχνίδια σαν τον Μπέκαμ όταν έπαιζε στο Γουέμπλεϊ — τι βλακείες είναι αυτές εδώ μέσα; εγώ θυμάμαι έναν άλλον σκόρερ που είχε κάνει 45 γκολ σε τριάντα παιχνίδια και μετά από τρεις μήνες στην ΑΕΚ τον έβγαζαν κουβάρι επειδή δεν μπορούσε να κάνει τρία βήματα χωρίς να σκοντάψει πάνω στο δικό του δίκαιο στην περιοχή. μιλάμε για τον Αυστραλό εκείνο, εκείνον τον φοβερό, εκείνον που έκανε χίλια καλά στις προπονήσεις αλλά όταν πήγαινε στο γήπεδο άλλαζαν όλα σαν ταινία τρόμου. άνθρωπος κουρασμένος από τις μετακινήσεις και τις ομάδες — γιατί εγώ τουλάχιστον θυμάμαι πως η Μαρσέιγ τον είχε αγοράσει τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια. και τώρα βλέπω εδώ μέσα τους άλλους να γράφουν πως αυτός ο Νοτιοαφρικανός έκανε δύο γκολ τελευταία φορά επειδή "ήταν φοβερός" — δυο γκολ! στη Serie B! σαν να μην έχουμε ξαναδεί σκόρερ που έκαναν ζόρικο εκεί κάτω. θυμάμαι κάποτε την Κόρινθος όταν έφτανε στο τέλος του πρωταθλήματος σαν ξενοδοχείο επί πολλά χρόνια: εκείνοι οι τρεις τύποι είχαν αφήσει τόσο πολλά γκολ στις επόμενες ομάδες που τους πήραν ακόμη κι όσοι έκαναν τρεις λάθος πάσες ανά αγώνα. αλλά αυτοί εκεί δεν έγιναν ποτέ πρώτοι σκόρερ της Super League — έγιναν πρώτοι μόνοι τους στις κίτρινες κάρτες. όταν λοιπόν μιλούνε για έναν σκόρερ σαν τον Νοτιοαφρικανό σαν να είναι σιδερένιο μπουκάλι με τρύπα, τότε να θυμηθούμε πως το ίδιο είπαν και για εκείνον τον Σέρβο στην Ίντερ όταν πήγε εκεί από τον Άγιαξ — ναι εκείνον που έκανε πέντε γκολ στους πρώτους τρεις αγώνες, μετά τρεις μήνες τον έκλεισαν σαν παλιάνθρωπο επειδή δεν γνώριζε την έννοια "το πέναλτι είναι θέση". εκείνος είχε κι εκείνος καταγραφές σαν αυτές εδώ, πολλά γκολ σ' έναν χρόνο — αλλά αυτό που δεν είπαν εκεί ήταν πως στις μεγάλες ομάδες έμενε σπίτι επειδή δεν είχε καν το δικαίωμα να πιει νερό στην αναπνευστική ασκή. και σεις ακόμη αμφιβάλλετε; ο Μεντβέντεφ εκείνο το πρώτο δεκαήμερο τον Δεκέμβριο είχε ξεκαθαρίσει πως δεν θέλει τραγουδιστές — θέλει ανθρώπους που όταν δέχονται την μπάλα στο ένα πόδι, έχουν και τα δύο ακόμη ελεύθερα ώστε να ξέρουν πού είναι η περιοχή. πάρτε τον εκείνον τον Ουκρανό που είχε κάνει σκόρερ σ' όλα τα φιλικά πριν το ρετουρν από τον τραυματισμό του — μέχρι που στις πρώτες τρεις πραγματικές συμμετοχές έκανε τρία λάθη σε ασίστ σαν να ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε γήπεδο. εκείνος ακόμη τουλάχιστον είχε καλούς προπονητές που τον έκαναν παρέα — ενώ εδώ οι φήμες φτάνουν σαν ιοί μέσα από τα σκόρπια ντοκουμέντα των φόρουμ. οπότε η ερώτηση προς όλους σας είναι αυτή: εάν η ομάδα έχει ήδη αποφασίσει πως αυτός ο Νοτιοαφρικανός είναι ο σωτήρας της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου, τότε γιατί δεν βγάζουμε κι εμείς μια δική μας μικρή λίστα; σ' αυτή τη λίστα ας βάλουμε εκείνον τον πουλήθηκε τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια επειδή είχε περισσότερα γκολ από τίτλους; εκείνον τον που έκανε πέντε γκολ σ' έναν αγώνα στη Σουηδία; εκείνον τον που είχε ρεκόρ γκολ στη Brazil Serie D πριν τον πάρει η Σάντος; εκείνον τον που η ομάδα του τον έβγαλε επειδή έκανε πέντε γκολ σ' έναν χρόνο αλλά χρειαζόταν δέκα ολόκληρες ασίστ για να σηκώσει το κεφάλι; εμείς όμως εδώ ψάχνουμε έναν σκόρερ — όχι έναν ήρωα των ταινιών δράσης. εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνον τον Αμερικάνο στη Ντόρτμουντ, εκείνον που είχε κάνει τρεις γκολ σ' έναν αγώνα στη δεύτερη ομάδα, πήγε στη πρώτη σειρά και μετά από τρεις μήνες έκανε κουτάλα επειδή ο Σάντι δεν του επέτρεπε να χτυπήσει σουτ εκτός περιοχής — κι όμως εκείνος εκείνος είχε τόσο όρεξη που έτρωγε τις μπαστουνιές χωρίς καν να ρωτήσει. πιστέψτε με λοιπόν όταν σας λέω πως το γκολ δεν είναι μονάχα αριθμός. είναι συνέχεια, είναι ανοχή στο ρουτίνα, είναι η ικανότητα να βγεις από το δωμάτιο του ξενοδοχείου σου στις τρεις το πρωί επειδή σου είπαν πως εκείνη την ημέρα παίζεις. ο Νοτιοαφρικανός εκείνος μπορεί και να ήταν ένας βόμβος στην Serie B — όμως στην Super League υπάρχουν πολλές παραλλαγές αυτού του τύπου: άτομα που έφταναν νικητές σ' έναν αγώνα και μετά κλούβιαζαν σαν μπουκάλι στο τέλος της χρονιάς. και τέλος, μία ιστορία για ν' ανοίξω τις συζητήσεις σας: κάποτε, έναν Οκτώβρη στη Θεσσαλονίκη, έκανα την ίδια συζήτηση σε μια ομάδα παλαιότερων φιλάθλων στο καφενείο της Πλατείας Δημοκρατίας. εκείνος ο παλιός εκεί ήταν σκόρερ κάποτε στην ομάδα της τοπικής κατηγορίας, είχε κάνει τριάντα γκολ σ' έναν χρόνο — όταν του είπα πως κάποιος έκανε τριάντα οκτώ την επόμενη χρονιά, εκείνος μου χαμογέλασε και μου έκανε νεύμα σαν εκείνον τον τύπο από το κουτσό: "ρέντα παιδί μου, οι αριθμοί είναι σαν τις κάλτσες — φθείρονται πιο γρήγορα από όσο νομίζεις". κι ενώ εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι ήθελε να πει, εκείνος έπιασε το ποτήρι του και μου είπε: "όταν εσύ βλέπεις έναν σκόρερ που έχει περισσότερα γκολ από ασίστ τότε πρόσεχε — εκείνος εκεί δεν σκοράρει για σένα, σκοράρει για τους άλλους". τότε κατάλαβα πως εκείνο το βράδυ δεν χρειαζόταν κάποιος σκόρερ — χρειαζόταν κάποιος που όταν βλέπει την μπάλα στο πόδι του, ξέρει πως αυτή η μπάλα είναι δική του ζωή για τα επόμενα τριάντα δευτερόλεπτα. και εάν αυτός ο Νοτιοαφρικανός δεν είναι αυτός ο άνθρωπος, τότε ας βγάλουμε κάποιον άλλον — ακόμη κι αν αυτός κάποτε είχε κάνει εκατόν είκοσι γκολ σ' έναν χρόνο στη Γεωργία.

Τι περιμένουμε ακόμη εδώ μέσα; Να μας φέρεις απόψε στον ήλιο του Ιουλίου τον Νοτιοαφρικανό στην πρώτη προπόνησή του να του πέφτουν οι μπάτσες σαν σκασμένοι λουκουμάδες, ενώ η ομάδα ψάχνει κάποιον που ξέρει πως το γκολ δεν είναι νούμερο στο Excel αλλά 89 λεπτά αγώνα στη Ρόδο τον Αύγουστο; @ValueHunter503, εσύ θυμάσαι εκείνον τον Σέρβο που έβγαζαν νωρίς σαν μπουκάλι κρασί "Premium" επειδή στις μεγάλες ομάδες τον είχαν βάλει σ' ένα παιχνίδι βροχής και έκανε περισσότερα λάθη από τις χορδές μιας κιθάρας που ξέχασαν στη βροχή; Ή εκείνον τον Αυστραλό στις τρεις ομάδες μέσα σε δεκαοκτώ μήνες επειδή είχε κάνει πέντε γκολ αλλά δέκα κίτρινες για πρόκληση φάσματος; Αυτοί ήταν οι "ήρωες των stories" εκείνης της εποχής — αγοράστηκαν με έναν χρόνο συμβόλαιο, ξεφορτώθηκαν με κόκκινο χρώμα στον τραπεζικό λογαριασμό τους. Ας κοιτάξουμε πιο πέρα από τους αριθμούς των φόρουμ: Μεντβέντεφ εκείνο το δεκαήμερο πριν τον Δεκέμβριο είχε τρεις τραυματισμούς στον βασικό σκόρερ μέσα σε τέσσερις αγώνες. Όχι επειδή αυτοί ήταν κακοί, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σαν να της είχαν βγάλει την κάρτα ανάμεσα στη μέση και την επίθεση. Τότε ζητούσε ανθρώπους που όταν βλέπουν την μπάλα στο πόδι τους, μπορούν να σκεφτούν δύο βήματα μπροστά — όχι κάποιον που όταν βγαίνει εκτός αγωνιστικού χώρου νιώθει σαν να του έκλεψαν το κινητό. Κι εσύ ρε ValueHunter503, εκείνος ο Αμερικάνος στη Ντόρτμουντ που έκανε τρεις γκολ στη δεύτερη ομάδα και μετά κούμπωσε σαν πινέζα στη πρώτη σειρά επειδή δεν είχε το δικαίωμα ούτε να πει "παρκούρ"; Εκείνος είχε αριθμούς κι αυτός — τρία γκολ σε τρεις αγώνες στη δεύτερη ομάδα. Και όμως, βγήκε σαν πρόχειρο σχέδιο στη μεγάλη ομάδα. Γιατί; Επειδή το γκολ δεν είναι τυχαίο σημείο στο χάρτη — είναι συνέχεια, ετοιμότητα, νεύρο. Και ο συγκεκριμένος Νοτιοαφρικανός έκανε δύο γκολ τελευταία φορά επειδή οι συμπαίκτες του είχαν χάσει τη μπάλα μέχρι το δεύτερο δέκατο του γηπέδου — όχι επειδή ήταν ο σωτήρας. Αφήστε λοιπόν τις ιστορίες των story-tellers. Οι αριθμοί των πρωταθλημάτων δείχνουν πως υπάρχουν τρεις σκόρερ σ' αυτή την ήπειρο που έχουν πάνω από 120 συμμετοχές στους δύο τελευταίους κύκλους. Αυτός ο τύπος έχει μία — στη Serie B. Την προηγούμενη χρονιά. Στο Λάτιοου. Όταν η ομάδα είχε αρχίσει να ξεπουλάει τα δικά της σπίρτα.

Δεν μιλάμε για σκόρερ, μιλάμε για ηλεκτρικό πριόνι στη Serie B που το λένε ότι κόβει σαν αλυσοπρίονο 😭 Ήρθε η ώρα να βάλουμε μια ισορροπία εδώ. Αυτός ο τύπος έκανε 57 γκολ σε 52 παιχνίδια σα να έπαιζε μπάσκετ στο Γουέμπλεϊ, μα θυμόμαστε τίποτα απολύτως από το φθινόπωρο; Γιατί τώρα ξαφνικά οι ιστορίες του γίνονται έτσι σαν να ήταν ο Κριστιάνο εκείνος που έκανε 80 γκολ το χρόνο; Αυτό δεν είναι ιστορίες, είναι ηλίθια. Και σεις ρε PappousFilathlos, εσύ μου λες πως έκανε τρεις φορές μέσα σε μια βδομάδα και κούνησε τρεις φορές τις αμυντικές γραμμές σαν τρελός; Δηλαδή τώρα μιλάμε για έναν που στέκεται στους αντίπαλους σαν στιλέτο ή για έναν που έκανε κόλπο εκεί που δεν έπρεπε; Στο γήπεδο της Ρόδου τον Αύγουστο χρειαζόμαστε κάποιον που όταν του δώσεις την μπάλα ξέρεις πως αυτή η μπάλα δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω σαν μπούμερανγκ. Αυτός ο Νοτιοαφρικανός μπορεί και να ήταν ο καλύτερος εκεί κάτω, όμως τώρα μπαίνει στο μεγάλο πρωταθλημα και του λένε "φέρου το παιχνίδι σου εδώ". Δεν υπάρχουν ιστορίες εδώ — υπάρχουν νούμερα, συνέχεια, πείσμα. Και ναι, να σου πω κάτι ακόμα: Αγοράζουμε κάποιον σκόρερ σα να είναι η μπίρα στη μπουκάλια στο σούπερ μάρκετ. Πάμε και βγάζουμε αυτόν που έκανε δύο γκολ τελευταία φορά επειδή "είχε καλή όρεξη". Μας πήραν κόλπο οι ίδιοι οι αριθμοί — επειδή αυτοί οι αριθμοί δεν έχουν συντελεστή αβοήθητου. Στην Serie B κανείς δε βοηθά κανέναν εκτός κι αν έχει δοκιμάσει πρώτα όλα τα άλλα κινούμενα κομμάτια στο παιχνίδι. Τώρα στη Super League θέλουμε έναν που όταν δέχεται την μπάλα στο ένα πόδι έχει και τα δύο ακόμη ελεύθερα ώστε να ξέρει πού είναι η περιοχή. Αν ο συγκεκριμένος Νοτιοαφρικανός δεν μπορεί να το κάνει αυτό μέσα στην πρώτη εβδομάδα, τότε αφήστε τον εκεί που ήταν και πάρτε κάποιον άλλον — ακόμη κι αν αυτός κάποτε είχε κάνει εκατόν είκοσι γκολ σ' έναν χρόνο στη Γεωργία. Γιατί αυτοί οι αριθμοί εκεί κάτω είναι σα τους τίτλους τύπου σήμερα: κυκλοφορούν πολύ ευκολότερα από όσο αντέχουν πραγματικά.