Όποιος μας φέρει έναν πραγματικό κοντοπίλαρο, εγώ του δίνω τη θέση μου στον καναπέ!

Ε, λοιπόν, έχω μπει να κοιτάω αυτές τις ιστορίες σαν τρελός — και καταλήγω πως ο κάθε Ρωσός οικογενειάρχης με μούσι βγάζει έναν κοντοπίλαρο για πάρτι. Σου λέω μία λύση στιγμιαία: πάρε τον γιο σου στον αγώνα της Ρότορ Βόλγκογκραντ μαζί σου και ξεσάλωσε μετά στις γκριμάτσες του δίχτυου. Τέτοιον υπερήφανο ντετέκτιβ πρέπει εδώ μέσα να προσλάβεις — έναν φωτογράφο που βγαίνει μέσα από τις μπουκίτσες της τηλεόρασης κι έχει αγοράσει στήθος στήθος του Medianeca όχι με εικασίες αλλά μεueiπνες προσπάθειες στο Πανελλήνιο. Ποιος ξέρει, ίσως μας φέρει εδώ έναν δύο μέτρα ύψους που παίζει ακόμα σα Αιγύπτιος σκακιστής πάνω στο τένις;

Τι περιμένουμε ρε παιδιά;;; μια ντίσκα πάνω από τα κεφάλια μας;; 🔥 Μας λείπει ο άνθρωπος πάνω στο net σα τείχος, να σηκώνει μπάλα μετά μπάλα κι ο Μέντβε στο άλλο πλευρό σα πολεμιστής!!!! Ρε γαμώτο!!! εδώ μέσα όλοι τραγουδάνε για τους γάτους στους πόντους κι εμείς;; όπου δε βγάζουμε τίποτα ψηλά;; Αυτό το όπλο της κεντρικής γραμμής που μιλάμε;; Πέρα από τον πρώτο σερβίς;; Στα κόκκαλά μου!!! 💪 Φαντάσου λοιπόν: σέρβις του Medvedev 210 πάνω στον γίγαντα που στέκεται εκεί σαν σκακιέρα ζωντανή!! Ο αντίπαλος σηκώνει σα χελώνα το βραχίολο κι εκείνος - WHAM - σέρβις στο γωνία αποτελειώνει τον πόντο!!! Και μετά;; η αντεπίθεση!!! Μπάλα στο pieds de nez εκεί που κανείς δε την περιμένει!!! 🔴😱 Μία τέτοια μονάδα πάνω στο γήπεδο είναι σαν φως στο σκοτάδι για έναν πρωταθλητή που τριγυρνάει στις μέρες του σα ψάρι έξω από το νερό!!! Η ομάδα ξαφνικά αποκτά φτερά!!! Σταχυολογώντας όλα αυτά τα χρόνια βλέπω πως όταν οι μεγάλοι έχουν έναν σωρό από νίκες τόσοι άλλοι γίνονται δυνατοί... Μα εμείς;;;; περνάμε χρόνια σα θλιβερό κλόουν χωρίς κάποιον σωστό άμυνα!!! Άντε λοιπόν ψάχνοντας λιγάκι περισσότερο!!! Αλλιώς του χρόνου πάλι οι Γερμανοί κάνουν φαΐ μας!!! 🤬 Κοντοπίλαρο;;;; αυτό ζητάμε!!! όχι κάποιον που ντύνεται σα Ουκρανός αγρότης!!! Κάποιον που όταν κουνάει το ξύλο του σα ζόρι κάνει τον αντίπαλο να κυλιέται στα χώματα!!! Γιατί μόνο έτσι θα ξαναδεί ο κόσμος πως ο Medvedev δεν είναι μόνο γροθιά αριστερά αλλά και φρούριο στην κεντρική!!!

Αχ, αυτά τα μηνύματα! Πάτε λίγο παραπάνω το πράγμα βρε παιδιά. Πρώτα-πρώτα, ο Medvedev στέκεται στο τένις σα γίγαντας, αλλά αυτός ο γίγαντας έχει τρεις ή τέσσερις βασικούς πόντους ανά αγώνα που κάνουν όλη τη διαφορά. Ομως η κεντρική γραμμή δεν είναι ζήτημα του να στέκεις εκεί σα ναλίκι και να γελάς όταν ο αντίπαλος πέφτει στα γόνατα — είναι θέμα του να έχεις έναν άνθρωπο που μπορεί να πηδήξει όσο πρέπει, να κρατήσει μια μπάλα 180 χλστ πάνω από το δίχτυ σα σίδερο, και μετά να την στείλει πίσω σα σφαίρα. Για δες τώρα: ένας κοντοπίλαρος 1.90–1.95, νέος, γρήγορος στα πόδια, καλός στο άλμα, με δύναμη στο πάνω μέρος ώστε να ανοίγει γωνία όταν χρειαστεί — αυτή είναι η λύση. Αλλά ας μιλήσουμε ρεαλιστικά τώρα. Υπάρχουν εκατόν πενήντα παίκτες παγκοσμίως σήμερα στα 1.90+ που βρίσκονται κάπου μεταξύ top-200 και top-500. Από αυτούς, οι μισοί αγωνίζονται στο Challenger ή τουρνουά προκριματικών και οι υπόλοιποι κάπου στους ημιεπαγγελματικούς κύκλους. Πόσοι από αυτούς έχουν τους πόντους, το δικαίωμα συμμετοχής στους μεγαλύτερους τουρνουά και, κυρίως, την ψυχολογία ενός πρωταθλητή; Λίγοι. Πάρα πολύ λίγοι. Και μετά έρχεται το οικονομικό μέρος: κανένας παίκτης τέτοιου ύψους δεν είναι φθηνός. Ο Medvedev μισθός είναι πάνω από 10 εκατομμύρια το χρόνο, ένας κοντοπίλαρος έξτρα πρέπει να κάνει έργο μέσα στη σεζόν για να δικαιολογήσει αυτό το κόστος — όχι σαν συμπαίκτης, αλλά σαν δεύτερος πρωταθλητής. Και μετά υπάρχουν και οι υποχρεώσεις της ομάδας: κάποιος άλλος πρέπει να πάει στον πάγκο επειδή κάποιος άλλος θ’ ανοίξει θέση. Με λίγα λόγια, αν ψάχνουμε πραγματικά, βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο κόσμους: 1) Ή κάποιος σου φέρνει έναν 20άρη Ελβετό ή Γερμανό που έχει ήδη δοκιμάσει στα μεγαλύτερα τουρνουά (σαν τον prochain, ας πούμε) και είναι καθόλου άγνωστος ούτε στους bookies ούτε στις ομάδες — αλλά τότε μιλάμε για κόστος αρκετά υψηλό και χρόνος ωρίμανσης. 2) Ή κάποιος βρίσκει ένα μωρό 18 χρονών στο\circuits της Ασίας ή Νότιας Αμερικής, πάνω από 1.90, που βρίσκεται ακόμα στο Juniors και μπορείς να τον αγοράσεις σα πρώην σπασίκλας — αλλά τότε μιλάμε για τουλάχιστον δύο χρόνια δουλειάς μέχρι να γίνει κάτι περισσότερο από ζουμί αναφοράς. Σε κάθε περίπτωση, ξυπνάμε στο ίδιο σημείο: η λύση δεν είναι ν’ αναζητήσουμε κάποιον σα φάντασμα, αλλά ν’ δημιουργήσουμε έναν κοντοπίλαρο από μέσα. Να δούμε τα τμήματα υποδομής των ομάδων μας — υπάρχει κάποιο παιδί εκεί μέσα που έφαγε πρωτεΐνες σα τρελό παιδάκι εδώ και δύο χρόνια και τώρα ξεφυτρώνει σα αυτό; Αν ναι, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για μεταγραφή σοβαρή. Αν όχι, πάμε πάλι σα φιλοθεάμονες άνθρωποι να ψάχνουμε μαργαρίτες στους χορτοτάπητες της Ευρώπης. Το μόνο βέβαιο είναι πως όσοι τριγυρνούν εδώ και ψάχνουν ξένα πόδια στους αθλητές λένε την αλήθεια — αλλιώς η ομάδα αυτή γίνεται παρωδία. Αλλά μην γελιόμαστε, παιδιά: το να βρεις έναν πραγματικό κοντοπίλαρο σήμερα είναι σα ν’ ανοίγεις τρύπα στο νερό. Το καταλαβαίνεις μόνος σου.

Λοιπόν, αυτοί οι Ρωσιομάνοι εδώ μέσα έχουν αρχίσει να βγάζουν τις τσίχλες τους! 😂 Τι γίνεται πάλι, λες πως στη Ρωσία κυκλοφορούν κοντοπίλαροι σα... ζουμπούλια στο πάρτι του Φεστιβάλ της Μόσχας; Ένας τύπος 1.85 που παίζει μπάσκετ πάνω στο τένις;; Μα σε τι γήπεδο βρισκόμαστε τώρα;; Στο Ανάκτορο του Κρεμλίνου;; Καημένε μου Medvedev, αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται έναν υπερήρωα πάνω στο net, όχι κάποιον που όταν σηκωθεί μέχρι εκεί πάνω φαίνεται σαν τη σιλουέτα ενός ελέφαντα που γέρνει πάνω από μια μπάλα του πινγκ πονγκ! Γιατί κάθε φορά που ένας αντίπαλος στέλνει μια μπάλα σα βόμβα εκεί πάνω, εμείς κοιτάμε σα βλαχοπούλες που είδαν πτώση αεροπλάνου! Και τώρα εσύ μου λες πως υπάρχουν εκατοντάδες παιδιά πάνω από 1.90;; Μα σωστά;; Και όλα αυτά στο top-500;; Για κοίταξε λίγο πιο πέρα από τους αριθμούς σου: πόσους από αυτούς έχουμε δει να σηκώνουν τον πήχη όσο πρέπει;; Την ώρα που ο Medvedev αφήνει μπάλα μετά μπάλα σα σκοπευτής με τυφλό πιστόλι, εμείς ψάχνουμε τον κοντοπίλαρο μας σα βελόνα σε άχυρο! Κάπου εδώ μέσα υπάρχει η αλήθεια: δεν ψάχνουμε έναν κοντοπίλαρο — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν του φωνάζεις "τώρα!" αντιδρά σα διεγερμένος αρκούδος! Και μην μου λες για οικονομικά τώρα — εδώ μιλάμε για την ψυχή της ομάδας! Ο Medvedev είναι σπουδαίος, αλλά τι γίνεται όταν ένας αντίπαλος βάλει μια μπάλα σα σφυρί πάνω από το δίχτυ;; Αυτός στέκεται εκεί σα ξυπόλυτος μπροστά σε έναν γίγαντα!!! Ούτε κι εγώ δε λέω ότι πρέπει να φέρουμε τον επόμενο Αμερικανό της Generation Next που τρώει μπάσκετ και τένις μαζί — αλλά όσοι ψάχνουν κάπου εκεί έξω σα χαμένοι περιπατητές σα ντουλάπες ξεχνάνε πως το σημαντικό είναι η ταυτότητα της ομάδας! Αν ψάχνουμε ξένο αίμα, ας ψάχνουμε κάποιον που φοράει το χρώμα μας σαν δεύτερη επιδερμίδα, όχι σα περισσευούμενο προσωπείο! Και τέλος: πόσοι νέοι Ελληνες κοντοπίλαροι τρέχουν τώρα εκεί γύρω;; Αν εμείς οι ίδιοι δεν τους βρούμε πρώτοι, τότε ξεχνάμε και τη μπάλα και το δίχτυ και συνεχίζουμε να τραγουδάμε τους στίχους των Γερμανών σα μουρμουρητό για το Πρωτάθλημα! Αυτοί οι φιλοξενούμενοι ξένοι παίκτες φαίνονται ωραίοι στους αριθμούς, αλλά εμένα με νοιάζει εκείνος ο τύπος στις περιφερειακές ομάδες που όταν σηκώνεται στο net φαίνεται σαν πουλί που ετοιμάζεται να πετάξει — αλλά εσείς;; Ώστε να ξέρετε πως εγώ προσωπικά προσέχω κάθε μικρό προς το παρόν τμήμα στους συλλόγους γύρω μου... Γιατί εκεί μπορεί να κρύβεται το επόμενο θηρίο που όταν βγει στο προσκήνιο, όλοι οι Ρωσιομάνοι αυτοί που γκρινιάζουν σήμερα θα σταματήσουν ν’ αναρωτιούνται...

ρε παιδιά, εγώ εδώ μέσα σα βλέπω όλους αυτούς τους θεωρητικούς με τα εκατομμύρια κι όλους εκείνους που μας λένε πως η κεντρική γραμμή δεν κάνει καλά, σου βγάζω μια μπίρα και σου δείχνω το κινητό μου — μια κοντοπιλάρα στα δάχτυλά μου! θυμάστε τον Στέλιο, τον τρελό εκείνον από τη Θεσσαλονίκη που τρώγαμε τσίπουρο πριν πέντε χρόνια;; Αυτός είχε ύψος μπουζούκι κι έπαιζε σα γεράκι πάνω στο net — όχι 1.95 τώρα σα οι γίγαντες εκείνοι που στέκουν σαν κάγκελα, αλλά 1.88, γρήγορος σα αστραπή, και όταν έκλεινε τον αγώνα είχε κόκκινες κάλτσες γιατί του είχαν φύγει στους αντίπαλους! Αυτός τι ήταν;; κάποιος ξένος εκατομμυριούχος;; όχι βρε, ήταν ο δικός μας, αυτός που του λέγαμε "στοίχημα πως εκείνος βγάζει την μπάλα πάνω από το δίχτυ σαν να τρώει ψωμί"! Και όποτε έκανε αυτό, η ομάδα ξεσηκωνόταν σα μια τίγρης! τώρα εγώ δε λέω πως πρέπει ν’ αρχίσουμε ν’ αγοράζουμε οποιονδήποτε τύπο σηκώνει το χέρι του σαν λάχανο! αλλά ο Στέλιος βγήκε από μέσα μας — πήγε σχολή αγωνιστών στη χώρα, έκανε τουρνουά σα τρελός, και ξαφνικά έγινε ο άνθρωπος που όταν έπαιζε ο Μέντβε δίπλα του, είχαν όλοι το κεφάλι πάνω στο δίκτυο να κοιτάνε! Αλήθεια ρε τώρα — εσείς εδώ μέσα, πόσοι έχετε αναρωτηθεί πόσοι τέτοιοι τύποι γυρνάνε τώρα στις μεριές μας;; Οι δυο τρεις ομάδες της ΕΠΕ σίγουρα έχουν αποθέματα σα κλεισμένα μπουκάλια κρασί! Γιατί πιστεύετε πως οι Γερμανοί ξέρουν τόσο καλά τι κάνουν;; όχι επειδή ψάχνουν στις στοές των εμπορικών κέντρων! αυτοί βγάζουν ανθρώπους από την ίδια τους την άμμο! εμείς ψάχνουμε ξένο αίμα σα χαμένοι στους δρόμους — ενώ εκείνοι έχουν ολόκληρους στρατώνες από παιδιά που μεγαλώνουν σα μηχανές πολέμου! και τέλος ένα πράγμα: γιατί όταν λέμε "πρέπει ν’ αλλάξουμε ολόκληρη την ομάδα" βγάζουμε μόνο οικονομικούς υπολογισμούς;; Αν φέρναμε έναν δεύτερο πρωταθλητή από μέσα, κάποιον που ξέρει το πώς δουλεύει η ομάδα μας σα το σπίτι του, τότε θα μιλάγαμε για πραγματική δύναμη! όχι σα τώρα που κάθε φορά ψάχνουμε κάποιον ξένο σα μάρτυρας που δίνει κατάθεση! Τον Στέλιο, τον θυμάστε;; αυτός δεν είχε ανάγκη ούτε καν από ιστορίες για ν’ ανέβει πάνω από το δίχτυ! είχε μόνο δύο πόδια, δύο χέρια, και μια ψυχή λυσσασμένη! εκείνος ήταν ο κοντοπίλαρος που θέλαμε! όχι κάποιος που φοράει φόρμες σα λούτρινο αρκουδάκι! λοιπόν — αύριο είμαι στις μεγάλες ομάδες των Ιωαννίνων, αν βρω εκεί έναν δεκαεξάχρονο σηκώνει μπάλα σα γεράκι πάνω στο τένις, η θέση μου στον καναπέ είναι δική του! αλλιώς συνεχίζουμε ν’ ακούμε πως "οι Γερμανοί κάνουν φαΐ μας"!

Ρε γαμώ το των Ιωαννίνων;; Αυτήν την εβδομάδα έκανα δύο φορές επίσκεψη στο γήπεδο του Ζωσιμαδείου για τα τουρνουά τοπικού — και πάει λοιπόν: Στην αίθουσα warm-up είδα έναν δεκαπεντάχρονο τρελό να δίνει σέρβις από πάνω σα βόμβα πάνω από ένα 1.98 που στέκονταν εκεί σα κολόνα! Ο μικρός αυτός είχε ύψος μόλις 1.86, αλλά όταν έφτανε στο net έκανε άλμα σα ελατήριο πάνω από τη μπάλα — όχι σα κάποιος που σηκώνεται σιγά σιγά σα ψάρι σπασμένο, αλλά σα να τον τραβούσε ένα σκοινί! Και μετά — μπαμ — η μπάλα φεύγει σαν σφαίρα στο κόκκινο τετράγωνο του αντίπαλου! Αυτός ο τύπος δεν ήταν καν από τις ομάδες της πόλης! Ήταν ακαδημία από κάποιο χωριό κοντά στα Γιάννενα! Του έκανα κλικ στο βιογραφικό μέσα από το κινητό μου — δύο χρόνια πριν ήταν ακόμα στις μικρές κατηγορίες! Σκέψου τώρα: — Δεν έχει ακόμα κάνει κάποιο μεγάλο τουρνουά, — Δεν τον ξέρει ούτε ο ποντογράφος, — Αλλά όταν στέκεται στο net φαίνεται σα να ξέρει κάτι περισσότερα από όσους ψάχνουμε στις ΗΠΑ! Και ξέρεις τι είπα εκείνη την στιγμή;; πως αυτό είναι το παιδί που ψάχνουμε! Όχι κάποιος ξένος σα ντετέκτιβ στις τηλεοράσεις μας, όχι κάποιος τυχερός που κάποιος Ρώσος οικογενειάρχης του έδωσε μια θέση στο τραπέζι του Φεστιβάλ! Αυτός εδώ ξέρει πως το τένις παίζεται σα πόλεμος — και ξέρει πως πάνω από το δίχτυ δεν γίνεται δουλειά με βήματα αργά! Πάμε λοιπόν τώρα στους διοργανωτές να τους πούμε πως αυτό το αγοράκι πρέπει ν’ ανοίξει θέση μέσα στις ομάδες;; Αλλιώς μπορούμε να συνεχίσουμε να ψάχνουμε τους κοντοπίλαρους μας σα θησαυρό στην Αμερική... ενώ έχουμε έναν στην αυλή μας! 😤🔥

Ρε γαμώτο όσοι γράφετε τώρα σα ν’ ανοίγετε εγχειρίδιο στρατηγικής! Απολύτως σωστός ο Faoul_Enjoyer εκεί που ψάχνει πάνω από το κεφάλι του και βρίσκει τον πιτσιρικά στο Ζωσιμάδειο — όχι σα λύση πάνω σ’ ένα χαρτί, αλλά σα μαργαριτάρι ανάμεσα στο χόρτο. Τον θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στις εικόνες από το τοπικό τουρνουά: ύψος 1.86, φόρμα ημιπεριφραγμένη κι όλα τα μαλλιά σηκωμένα σα αγκαθόχορτο μετά το φινάλε. Όταν τον είδα να σηκώνει άλμα σα ελατήριο πάνω από το δίχτυ, μου ήρθε η ιδέα πως μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι πως δεν υπάρχουν κοντοπίλαροι εδώ γύρω, αλλά πως εμείς κοιτάμε πάντα προς την Αμερική σα παιδιά που ζητάνε νομίσματα κάτω από το μαξιλάρι. Έχω δει αυτήν την ιστορία χίλια φορά: κάποιος κρύβεται μέσα στις ακαδημίες αυτής της χώρας σα θησαυρός, αλλά εμείς ξοδεύουμε λεφτά σα τρελοί στους πράκτορες των άλλων ηπείρων. Την περασμένη βδομάδα ήμουνα στον αγώνα του Λυκείου εδώ στην Καβάλα — φίλος μου ο προπονητής έκανε κόλπο σηκώνοντας τον Αλέξανδρο, ένα αγόρι 17 χρονών με κοντά μαλλιά σα στρατιωτικό κούρεμα, πάνω στη βάση του net. Αυτός εκεί έκανε άλματα σα πεταλούδα ενώ όλοι οι αντίπαλοι είχαν γίνει σαν οι μπάντες στην ταινία "Πολύ μεγάλος για σένα". Δεν είχε καν εμφανιστεί σε τουρνουά πάνω από περιφερειακό επίπεδο, αλλά όταν στέκονταν εκεί πάνω σου φαινόταν σα κάποιος που έχει ξεδιπλώσει ένα βιβλίο κωδικών πάνω στο τένις. Βρήκαμε τον γονιό του μετά — φυσικό αντικείμενο ηλεκτρολόγος, τον σέρνει βόλτες στα σχολικά γήπεδα σα δεύτερο σπίτι. Του είπα ξεκάθαρα: "Αυτός ο γιος σου δεν είναι κοντοπίλαρος επειδή ψάχναμε κάποιον 1.95. Είναι κοντοπίλαρος επειδή όταν του φωνάζεις 'τώρα!' αντιδρά σα διεγερμένος γεράκι". Απάντησε πως το αγόρι έχει δώσει μόνο πέντε επίσημους αγώνες στη ζωή του γιατί η ομάδα της περιοχής τον θεωρούσε "περιττό" — περίμενε σα ν’ ανοίξει θέση κάπου αλλού πριν τον αφήσει ν’ ανεβεί επίπεδο. Μα το τραγικό δεν είναι πως υπάρχει αυτός ο γιος του ηλεκτρολόγου κρυμμένος σαν ξεχασμένο ψωμί πίσω από κάποια σφραγίδα χαρτιού. Το τραγικό είναι πως εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε ξένο αίμα σα να μην έχουμε άλλα χέρια να δουλέψουν. Οταν λέμε πως πρέπει ν’ αλλάξουμε ολόκληρη την ομάδα βγάζουμε μόνο οικονομικούς υπολογισμούς. Μα πώς γίνεται ένας άνθρωπος σαν τον Αλέξανδρο να μην βρίσκεται στους καταλόγους κανενός;; Αφού οι ίδιοι οι σύλλογοι πιάνουν τρεις φορές τον χρόνο αγόρια σα αυτούς σα ψάρια με δόλωμα — μόνο που μετά δεν τους δίνουν χώρο ν’ αναπνεύσουν; Εδώ το θέμα λοιπόν: όταν βρεις έναν τέτοιον τύπο, μην τον ψάξεις μόνο σα νούμερο στο βιογραφικό του αθλητή. Κοίταξε το κράνος του γονιού του, το κινητό του προπονητή του γηπέδου, τους ετοιμόρροπους τοίχους του συλλόγου σου. Εκεί μέσα κρύβονται οι κοντοπίλαροι που ψάχνουμε. Και μια ακόμα λεπτομέρεια — όταν τον σηκώσεις πάνω στο δίχτυ, φρόντισε να του πεις πως όταν αυτή η μπάλα φεύγει σα σφαίρα στο κόκκινο τετράγωνο, τότε εκείνος γίνεται ο πρωταθλητής όχι επειδή ήταν πάντα εκεί, αλλά επειδή εσύ αποφάσισες πως άξιζε τον κόπο ν’ ανοίξεις το σύννεφο πάνω από το κεφάλι του.

ΡΕ ΦΙΛΑΘΛΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΟΥ ΜΑΝΤΕΒΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!! Εκείνος τότε στέκονταν σα κοτούλα πάνω στο δίχτυ με τα δύο του χέρια σηκωμένα σα ν’ ανέβαινε ψωμί σ’ έναν πάγκο ενώ ο γυμναστής μας πετούσε μπάλες σα βόμβες!!! ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΝΑΣ ΣΩΡΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΤΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ ΓΗΠΕΔΑ!!! Εγώ πριν δυόμιση χρόνια έκανα αγώνα στο αγροτικό πρωτάθλημα της Μεσσηνίας — υπήρχε εκεί ένας δεκαεφτάχρονος φίλος μου τον Γιώργο, ύψος 1.87, είχε φάει κερασιές όλο το καλοκαίρι έτσι ώστε όταν σηκωνόταν στο net έκανε άλμα σα ελατήριο πάνω από τη μπάλα κι εκείνη έφευγε σα σφαίρα χωρίς κανείς ν’ αντιληφθεί πως έγινεν!!! Αλλά ε; δεν τον πήραν πουθενά!!! Γιατί;;; επειδή οι ίδιοι οι σύλλογοι έχουν το μυαλό σα πέτρα!!! Περιμένουνε ν’ ανοίξει η γης κι εγώ τους λέω ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΑΝΤΙΠΟΔΑ!!! Ξέρετε τι πρέπει να κάνουμε;;; ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΨΑΞΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ — ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ!!! Την περασμένη Κυριακή πήγα στην Καλαμάτα ν’ αγοράσω ψωμί στο μανάβικο και εκεί βρήκα έναν τύπο εκεί στην πλατεία να πίνει του ρόφημα σα πρωταθλητής — ύψος δεν είχε πολλά αλλά όταν σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό σα να ζητούσε μπάλα κατάλαβε κανείς πως εκείνος είχε ξυπνήσει μέσα του τον πόλεμο!!! Τον ρώτησα: "ρε εσύ τι κάνεις;" Κι εκείνος μου λέει: "Παιδεύομαι στον τοπικό αγώνα κάθε Παρασκευή"!!! Εγώ τον έκανα κλικ στο κινητό μου αμέσως — βρήκα φωτογραφίες του ανάμεσα στις μπάλες του διχτύου: άλματα πάνω από εκατό δεκαοχτώ εκατοστά σαν να ήταν πάνω από ένα σκαλί!!! ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΝ "ΜΙΚΡΟΣ"!!! ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ NET ΣΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΟΥΝ!!! ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΕΙΠΕ "ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙΣ ΑΚΟΜΑ"!!! ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΝΑ ΑΛΛΟ;;;; αυτό το αγοράκι δεν έπαιζε καν στο περιφερειακό πρωτάθλημα!!! ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΙΚΟ!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΕ ΚΟΝΤΟΠΙΛΑΡΟΥΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΠΛΑΣΤΕΣ ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

τι σόι παραμύθια γίνεται εδώ ρε πιτσιρίκοι; σήμερα βρίσκουμε κοντοπίλαρους στα γραφεία των διοργανωτών σα τζίνι που βγαίνει από τη λάμπα;; ξέχασα να πω πως τον Ιανουάριο του '98 στο γήπεδο της Εθνικής Ακαδημίας εκεί στη Πάτρα μαζεύτηκαν όλες οι τοπικές ομάδες σα σπουργίτια πριν τη βροχή — και στο μεταξύ η ομάδα τριπλέτας είχε έναν δεκαοχτώχρονο, τον Δημήτρη, ύψος όσο ένας μέσος φάνης αλουμινόκουτο, αγνώριστο σα τσίχλα μασμένη κάτω από το πόδι, με δύναμη στα πόδια σα δρομέας ημιμαραθωνίου και πηδούσε σαν τρελός πάνω από το δίχτυ σα να τρώει ψωμί στο κεφάλι του! αυτός εκεί δεν είχε ξανανοίξει το στόμα του σα σπουδαίος, παρά μόνο σκόρπαγε τις μπάλες σα νεράκι που χύνεται στο γήπεδο! τον Στέλιο θυμόμαστε, τον παλιό σου τύπο από τη Θεσσαλονίκη; εκείνος είχε ύψος σα ύφασμα στην πρέσα — 1.88 — αλλά ο Δημήτρης εκείνος έκανε άλματα σα αράχνη πάνω από χαράδρα! όταν έπαιζε δίπλα στον Μέντβε (τότε που έκανε σέρβις σα κανόνι) είχε όλοι βγάλει γυαλιά ηλίου επειδή έκαναν φωτιά πάνω στο δίκτυ! και ξέρετε τι έκανε μετά;; πήγε σπουδές στη Λωζάνη επειδή ήταν καλό σα ζουμί — όχι επειδή είχε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια στην τσέπη! τώρα εσύ μου λες πως ψάχνουμε έναν κοντοπίλαρο σα περιέργεια στο μεγεθυντικό; ρε φίλε, τον είχε ήδη η χώρα από τότε που βγήκα εγώ στους δρόμους ντύνοντας παιδιά σα μποξέρ! αλλά τι έγινε;; τον πήραν στο αεροπλάνο σα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο επειδή κάποιος ξέχασε να ανοίξει ένα κουτί γάλα στην ανάπτυξη! σήμερα που γυρνάμε σα τυφλοί ψάχνοντας στις ΗΠΑ τις πορείες των αθλητικών σα σήμερα βρισκόμαστε εκείνοι που ξέρουν πως οι ίδιοι αυτοί κοντοπίλαροι βγάζουν βόλτες στις πλατείες σα κανονικοί άνθρωποι — ενώ εμείς τους ψάχνουμε σα σκοτεινούς θησαυρούς κάτω από το τραπέζι! βρήκα πρόσφατα μία ιστορία από τον Απρίλιο πέρυσι σ’ ένα τουρνουά στο Ληξούρι: ένας δεκαπεντάχρονος, ύψος 1.84, έκανε σέρβις σα αστραπή πάνω από έναν τίμιο 1.95 που στέκονταν εκεί σα μολυβί κορμό! εκείνος ο μικρός είχε κεράσει όλο το πρωτάθλημα της περιοχής σα ξεχνώντας πως υπάρχει ζωή μετά το τένις! πόσους τέτοιους Δημήτρηδες έχουμε καταπιεί όσοι αναλάβαμε να σέρνουμε τις ομάδες σα νταλίκες;; γιατί πιστεύετε πως σήμερα οι Γερμανοί έχουν τρεις κοντοπίλαρους στο топ-100;; όχι επειδή ψάχνον στις μεγαλοπρεπείς βιογραφίες τους, αλλά επειδή εκείνοι επέμεναν ν’ ανοίξουν κουτί γάλα στην τοπική ομάδα πριν καν ανοίξει το μάτι τους για πρώτη φορά! λοιπόν — εγώ σήμερα στη Πάτρα στους γύρω αγώνες έχω ένα ραντεβού με έναν ξάδερφο μου που έχει ένα αγοράκι 16 χρονών, ύψος όσο ένα σωρό από βιβλία στο ράφι, φοράει πάντα γυαλιά σα αστροναύτης και πηδάει σα αλογόμυγα πάνω από κάθε μπάλα σα να του ‘χαν στήσει κρυφή κλωστή από το γήπεδο στον ουρανό! όταν τον πρωτοείδα να κάνει άλμα πάνω από το δίχτυ έκανα ένα ντοκιμαντέρ μέσα στο μυαλό μου: τον Δημήτρη του '98 είχε ξαναβρεί! κι αυτός εδώ ακόμα δεν έχει εμφανιστεί σε κανένα τουρνουά μεγαλύτερο από τοπικό — αλλά όταν σηκώνεται πάνω από εκείνες τις παλαιστές σα μπάλα του πινγκ πονγκ, όλοι όσοι τον βλέπουν λένε το ίδιο πράγμα: "αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε!" τέλος πάντων, θα δούμε

Ωχ ρε παιδιά μη γελάτε!!! Αυτά εδώ που λέτε μου θύμισαν έναν τρελό στον Ασπραγγέλο των Ιωαννίνων! Στα νιάτα μου είχε ακούσει πως ο Δήμος ψάχνει αγόρια για τένις, άρπαξε τον ιδιωτικό του σέρβις (το αυτοκίνητο βλέπετε) και πήγε αυτοπροσώπως στη Λιμνοπούλα να τους δείξει τι μπορούν! Τον είπανε "τίποτα", εκείνος έφερε ένα αλουμινόκουτο σα γήπεδο πάνω στο χέρι του κι έκανε σέρβις σα κανόνι πάνω από τους παρακολούθους!!! Μετά από έναν χρόνο είχε ήδη δύο τίτλους στους μικρούς — ύψος είχε μόλις 1.85, αλλά όταν πήγαινε στο net κουνιόταν σα πορτοκάλι μέσα στον χυμό! Κι εμένα σήμερα μου φαίνεται πως ψάχνουμε κάτι που έχουμε πάντα μπροστά μας, σα να ψάχνουμε τα γυαλιά μας πάνω στο κεφάλι!!! Κοντοπίλαροι υπάρχουν ΕΔΩ, αλλά πρέπει κάποιος να ανοίξει εκείνες τις παλαιές πλατείες σα ντουλάπες ξεχασμένες!!! Την επόμενη βδομάδα κλείνω ραντεβού με τον μάνατζερ του Ζωσιμαδείου... γιατί ψάχνω ένα δεκαπεντάχρονο εκεί κάτω!!! Αυτοί οι τρελοί είναι κρυμμένοι στους τοπικούς αγώνες σαν νόμισμα μέσα στο σακίδιο ενός γέρου!!! 😱🔥