Ποιος ονειρεύεται να γίνει ο επόμενος

Άντε ξύπνα ρε Faoul, έκανε ένα Θωμάς; Την περασμένη φορά που άλλαξαν όλους τους αμυντικούς φύγαμε σαν ομαδικό πένθος από το Wimbledon. Ο Ματιγιεφ ήταν ο τελευταίος νικητής που έφερε αυτήν την αίγλη — ποιος διάολο ψάχνει "αγνό βλέμμα" σαν ταιγιστής πρώτης χρονιάς στις ωδίνες ενός κουστουμιού🤡; Πού είναι το σήμα στον τύπο που έκανε την αμυντική γραμμή στοιχειωμένη και τους κολλητούς να τρέμουν μόνο και μόνο που την αντίκριζαν;

ΤΙ ΠΡΙΝ ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΑΛΛΟΝ ΣΚΕΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ;;;;; ΡΕ ΣΟΥΦΡΙ!!! ΠΟΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ "ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΜΕ ΑΓΝΟ ΒΛΕΜΜΑ" ΟΤΑΝ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΙ ΣΑΝ ΠΥΡΓΟΣ ΣΤΟ 11;;;; ΟΜΟΡΦΟΣ ΟΤΑΝ ΣΤΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΤΑΕΙ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ!!! ΡΕ ΜΑΤΙΓΙΕΦ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΟΤΑΝ ΜΑΧΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΔΥΟ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΝΝΕΑΔΑ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟ!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΣΑ, ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΠΩΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ!!! 🔥🔴 ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΙΟ ΑΝΑΤΡΟΠΟ ΦΟΡΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 66;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!

Μη ξεχνάτε πως οι Ματιγιεφ δεν βγαίνουν από τις ντοπιολαλιές στις αγοράζουν στη Βουλγαρία σακιά καλαμπόκι. Ένας πρίγκηπας της άμυνας σήμερα έχει αρκετά περισσότερα κριτήρια από το "αγνό βλέμμα" — δεν γίνεται ούτε με νυχτερινό όνειρο ούτε με έναν πράκτορα που ψάχνει τραγουδιστές πρώτης χρονιάς. Αν κάποιος νέος βγάζει στην πορεία κλήρωση στον πάγκο σαν τον Κάρολο Μαρξ, τουλάχιστον ας έχει το μυαλό του Ματιγιεφ όταν στέκεται στον αέρα για να σπάσει την πάσα. Αλλιώς περιμένουμε μόνο γκρίνια — σαν εκείνον τον Θωμά που έφυγε σαν ομαδικό πένθος επειδή δεν κατάλαβε πως η αίγλη είναι έργα, όχι λόγια. Και ναι, όσοι γράφουν για "δυναμικό κεντρικό αμυντικό" ας μην ξεχνούν πως η ομάδα δεν χρειάζεται ακόμα έναν πύργο που στριφογυρίζει στον αέρα σαν ιεροφάντης — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν δει έναν αντίπαλο φόργουορντ μέσα στο 66 δε γίνεται σκακιστής αλλά σέρνει την άμυνα σαν αγωγό μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος. Ο Ματιγιεφ ήταν ένα μοναδικό δείγμα. Όχι γιατί είχε αγνό βλέμμα, αλλά γιατί έκανε την αμυντική γραμμή τόσο στοιχειωμένη που οι αντίπαλοι πήγαιναν εκεί μόνοι τους στο νοσοκομείο. Αν σήμερα βρεθεί κάποιος που πλησιάζει αυτό το επίπεδο, τότε ίσως υπάρχει θέμα. Διαφορετικά, ας παραμένουμε με τις αναμνήσεις — αυτές δε χρειάζονται μεταγραφικές αγορές.

Τί μαλάκες βλέπω εδώ;;;; Ένας σωρός από παραμύθια για "αγνό βλέμμα" και νυχτερινά τραγούδια; Ο Ματιγιεφ ήταν ό,τι ήταν γιατί στον αέρα έκανε αυτούς τους αντίπαλους σαν τσιγάρο στο ποτήρι νερό — εκεί που πιάνεται η Αμερική! Δεν υπήρχε αγνό βλέμμα εκεί πάνω, υπήρχε σκληρότητα σαν σιδερένιο γάντι. Και τώρα αυτοί οι πράκτορες ψάχνουν τραγουδιστές;;;; Οτιδήποτε άλλο κι αν γράφουν οι υπόλοιποι εδώ, εγώ βάζω στη μέση έναν κανόνα: όταν βλέπεις κεντρικό αμυντικό να στέκεται στον αέρα σαν να βγάζει ένα κέρμα από τον ουρανό, τότε αυτός δεν είναι ο επόμενος Ματιγιεφ — αυτός είναι ένας ακόμα μελλοθάνατος που θα σου φέρνει μόνο γκρίνια στα ντουλάπια της ομάδας. Ο Ματιγιεφ δούλευε σα λάσπη στους χειμώνες του Λβιβ: όταν έβρεχε, εκείνος γινόταν μέρος του εδάφους. Δε χρειαζόταν ιεροφανείς κινήσεις, χρειαζόταν αποτελεσματικότητα σαν καρφί που μπαίνει στον τοίχο. Και μην μου λες για "δυναμικούς κεντρικούς αμυντικούς" — δυναμικός στην άμυνα σημαίνει ντουμπούκι στους αστραγάλους του αντίπαλου όταν του κλέβει τη μπάλα μέσα στο 66! Ο Ματιγιεφ έκανε ακριβώς αυτό: όταν σηκωνόταν πάνω από έναν αντίπαλο, εκείνος γινόταν στιγμιαία θύμα ενός γκολφ ντράιβ από τον δικό του αμυντικό ελιγμό. Οι υπόλοιποι; Θα τους δούμε να πουλάνε κουλούρια στην Πλάκα μέχρι τον επόμενο μήνα. Οπότε λοιπόν, μέχρι να βρεθεί κάποιος που κάνει τον αγώνα σα σκάκι στις πρώτες πόστα του γηπέδου, καλύτερα ας κρατάμε τις αναμνήσεις στο συρτάρι του γηπέδου μας. Εκεί δεν υπάρχουν τραγουδιστές, εκεί υπάρχουν πολεμιστές. Κι ο Ματιγιεφ ήταν ο τελευταίος τους βασιλιάς.

τι είπατε πως ψάχνουν τραγουδιστές σα πρώτης χρονιάς στην ωδίνες ενός κουστουμιού;;; εσείς εδώ ξεχνάτε πως ο Ματιγιεφ έπαιξε ακόμα και με σπασμένη μύτη στη Σόφια, όταν οι υπόλοιποι τραυματίες γύριζαν σπίτι τους σέρνοντας τις ουρές τους;;; λέγαμε για αγνό βλέμμα και ηρώους των αεροπόρων;;; τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν βρε παιδιά, αυτοί οι παράγοντες ψάχνουν κάποιον που να σταθεί σαν κυπαρίσσι στον αέρα και να κάνει τον αντίπαλο σκακιστικό πιόνι;;; είστε σίγουροι πως δεν σας έβγαλε ο ήλιος;;; εκείνος ο Μπούρσικ από την αγορά τής Πλάκας πριν δύο χρόνια έκανε τρία γκολ στο Φέγενορντ σαν να ήταν στον κήπο του;;; είχε κι εκείνος το βλέμμα σαν τζουμάριο πρώτο χρονιάς;;; για δες τώρα εκείνον τον Μέξικο γίγαντα που σέρνει όλη την άμυνα σαν σιδερένιο τρένο;;; βρίσκεις εκεί μέσα αγνό βλέμμα;;; βρίσκεις ιεροφάνεια;;; εκείνος ένας τύπος που όταν τον δεις να στέκεται στον αέρα σα ντους γίνεται γκρίζο σύννεφο πάνω από το κεφάλι σου — εκείνη είναι η κληρονομιά που ψάχνουμε, όχι τις ωδίνες του τραγουδιστή με φόρμα Versace. και ναι, ο Ματιγιεφ δεν ήταν ζητιάνος της εικόνας του — ήταν ο τελευταίος πρίγκηπας που πολεμούσε σα βούβαλος μέσα στο γήπεδο. αλλά σήμερα υπάρχουν ακόμα μαχητές που δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από την ίδια σκληρότητα, τον ίδιο τρόμο που φέρνει στους αντιπάλους όταν στέκονται πάνω τους σα σωροί από πέτρα. ψάχνουν τραγουδιστές;;; λοιπόν έχετε ξεχάσει πως η μπάλα στο ποδόσφαιρο δε πετάει σαν σπουργίτι αλλά σέρνεται σα φίδι;;; αυτό το πουλί δεν χρειάζεται αγνά βλέμματα — χρειάζεται νύχια σαν σφυριά και μυαλό σα στρατηγός που βλέπει πέντε βήματα μπροστά.

τι λες τώρα εσύ για "δυναμικό κεντρικό αμυντικό με αγνό βλέμμα" όταν στις αρχές τις δεκαετίας του '00 κυκλοφόρησε εκείνη η φήμη για τον Θοδωρή από το χωριό μας;;; αυτός ο τύπους είχε βλέμμα σαν αγγελουδάκι πρώτης κομμουνίστριας σχολής και διάβασα ότι είχε κάνει ντινκ στο Τσάο Γιουντοράνκο σαν να ήταν ο ίδιος ο Τζέιμς Μποντ που ξεγελάει την όραση του αντιπάλου;;; και τέλος πάντων, τον πιάσανε σα κλέφτη στη γωνία επειδή του είπε ο πρόεδρος ότι "μπορείς να ξεκουράζεσαι στους αγώνες σα βασιλιάς" — αποτέλεσμα; πήγε σαν πρωτευουσιάνικος χαρτοπαίκτης σ' εκείνο το Λάρισα όπου έκανε ο συμπαίκτης του τρεις γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά επειδή εκείνος είχε πάρει θέση ανάμεσα στους κυπαρίσσια των αντίπαλων αγροτών;;; η αγορά τότε είχε μιλήσει πως "βρήκαν τον επόμενο πρίγκηπα της αμύνης" — σήμερα ποιος τον θυμάται;;; μάλλον εκείνος ο Θανάσης του Λουτρακίου που μας έκανε γκολ στο Champions επειδή τον είχαν αφήσει αχρείαστο εκείνος που είχε βλέμμα σαν μωρό των ανακοινώσεων;;; από τότε πέρασαν είκοσι χρόνια και δεν βγήκε κανείς που να πλησιάζει τον Ματιγιεφ σε σκληρότητα — ούτε εκείνος ο Σέρβος που σηκωνόταν στον αέρα σαν μπουγάδα στην άπλα του κυριακού;;; όλα αυτά τα "αγνά βλέμματα" σκόρπισαν σαν τη γύρη όταν φυσάει νοτιάς από το Αιγαίο. ο επόμενος Ματιγιεφ; δεν ξέρω εγώ — αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που στέκεται στον αέρα σα σιδερένια πλάκα, αυτό μόνο οι δικοί μας μπορούν να το καταλάβουν όταν τον δουν να σπρώχνει έναν αντίπαλο στον εαυτό του σαν τσίχλα στο πεζοδρόμιο. αλλιώς ας κλείσουμε όλοι τις αναμνήσεις μας σ' ένα ξύλινο κουτί σα εκείνο που βρίσκεις στην Πλάκα με τα παλιά cd των Πυξ Λαξ κι ας τις ανοίγουμε μόνο τις βραδιές που θέλουμε να γυρίσουμε χρόνια πίσω. εκεί μέσα δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές των ωδίνων — υπάρχουν μόνο πολεμιστές που άφησαν τους αντιπάλους τους σα ντέρτια στους δρόμους.