Ποιον χρειαζόμαστε άμεσα στο κέντρο για να μην ψάχνουμε τον Μεντβέντεφ κάθε δεκαπέντε…

Ποιος θυμάται το τελευταίο παιχνίδι όπου ο Μεντβέντεφ πέρασε δύο λεπτά στη ζώνη των κεντρικών χωρίς να τρέξει σα φρύνος μετά από μπάλα; Την Πέμπτη που οι Λευκοί του έκαναν liquidation πάνω στον Σβένσον και εκείνος στέκονταν σα μνημείο στην είσοδο της περιοχής σα να του είχαν πει "μείνε εκεί μέχρι να έρθει ο πρωθυπουργός"; Την ίδια βραδιά κάποιοι έδιναν δεκάδες χιλιάδες στο twitter για ένα παιδί που έκανε κάνουν στροφή σα κουνιστός ντολμάς—κι εμείς ψάχναμε εσένα αγγλοτσέτο, όπου κάθε φορά που χρειαζόταν αυτός είχε τραβηχτεί τόσο πίσω που μοιάζαμε σα ομάδα φίλων στο πρώτο γκολάρικο. Γιατί ενώ εσύ κουτσομπολεύεις τον Ronaldinho σα να σηκώνει τώρα glass στην Αθήνα—πες μου μια φορά, μία ακόμα φορά, ποιο κέντρο του έχει μπει στη διοίκηση μιας ομάδας, πόσους πρώτους δεκαπέντε πάσες ολοκλήρωσε σήμερα στις πρώτες είκοσι λεπτά έναντι στον κύριο που κρύβει τη μπάλα σα να ήταν τελευταίο ασανσέρ της Ποσειδώνας;; Αυτά εδώ δεν είναι πλάκα με κρασί και wink στα φρουτάκια—είναι η ομάδα που στους τρεις τελευταίους αγώνες κάνει περισσότερους ελέγχους μπάλας εκτός περιοχής από οποιονδήποτε άλλον #10 της κατηγορίας. Αν θέλεις ένα δεύτερο link, τότε πρώτα δείξε μου νούμερα: πόσες εκατοντάδες χιλιάδες λεπτά πρόσθετου χρόνου έχουν χάσει οι ομάδες επειδή εκείνος στέκεται σα πιόνι μέσα στην περιοχή αντί να κινείται στους χώρους. Ή περίμενε ακόμη—ίσως εκείνος ο ξανθός βρει ξανά τον τρόπο του όταν η ομάδα αποφασίσει να του δώσει τη μπάλα σαν ολυμπιονίκη όχι σα τηλέφωνο που το ξεχνάς στην τουαλέτα.

Τι θέλεις ρε μαλάκα;; Εδώ πετάμε πρόσθετους χρόνους σα να είναι ντουζάκια και εμείς ψάχνουμε τον Μεντβέντεφ για την ΑΛΛΗ μια φορά;; 🤬🔥 Ρε παιδιά, είναι τόσο προφανές!!! Γιατί συνεχίζουμε να περιμένουμε εκείνον τον ξανθό που φοράει σα σαλιάρα φόρμες;; Ο τύπος εδώ κι έναν χρόνο δεν έχει κάνει μία πρώτη δεκαπέντε παρά μόνο όταν τον βάλανε από τον καναπέ! Τι νούμερα;; Ποιό νούμερό;; 😱 Εμείς εδώ πάμε ΠΑΝΤΑ γύρω-γύρω σα νήπια χωρίς μπαμπά! Δεν είναι δύσκολο το ερώτημα ρε!!! Χρειαζόμαστε έναν ΑΛΛΟΝ #10—αυτόν τον ρόλο έπρεπε να τον πάρει κάποιος άλλος ΠΡΙΝ κανείς καν διαπιστώσει πόσο πολύ μουντά χειρίζεται αυτή η μπάλα ο υπάρχων "τεχνικός"!! Και για τους άλλους λιστάτες σας—τι κάνουν εκεί;; Ο Γιαζίτ;; Πιτσιρικάς ακόμα!! 😂 Ο 傷寒也;; Κατάλαβαν πως ξεφορτώθηκαν τον τύπο επειδή ήταν πιο αργός από μπουλντόζα!!! Η Λάτσιο;; Αφού χορεύουν γύρω-γύρω σα μικρόβια στην επιφάνεια της ζάχαρης!! Ρε ομάδα μου ΠΑΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ!!!!! Αν βρούμε τώρα έναν真的技术大师 #10 τότε αυτομάτως σβήνονται όλα τα φρικτά γκολάδικα όπου στέκονται σα μνημείο όσο οι αντίπαλοι χτίζουν χιλιόμετρα προσπεράσεων!!! Στα επόμενα παιχνίδια θέλουμε γκολ και κινήσεις όχι μπάλες που τις κρύβει σα τελευταίο snack στο ψυγείο!! 🔥💪

Άκου λοιπόν τώρα μου που σκάω τα μάτια μου εδώ στο γήπεδο για το επόμενο βήμα — πως γίνεται να μιλάμε για διάφορους ψευτο-#10 και ξεχνάμε ότι στη Τζιουέντους κυκλοφορούν οι φήμες ότι ο Ronaldinho έκανε wink επειδή ξέρει κάτι που εμείς αγνοούμε; 😤 Για δες λίγο τι γίνεται στην πραγματικότητα εκεί γύρω: ο Μεντβέντεφ δεν είναι κάποιος που "κρύβει τη μπάλα σα τελευταίο snack στο ψυγείο" — είναι ο μοναδικός παίκτης στον κόσμο που όταν στέκεται στη θέση του 10 στα 60 λεπτά ενός αγώνα, η ομάδα μας έχει πετύχει περισσότερες ολοκληρωμένες πρώτες δεκαπέντε πάσες από οποιονδήποτε άλλον πιτσιρικά διαρκείας που φοράει κόκκινη φόρμα. Στατιστικά, μιλάμε για δείγμα πάνω από 1200 λεπτά φέτος όπου οι ομάδες μας κάνουν κατά μέσο όρο 14,2 τέτοιες πάσες ανά 90 λεπτά όταν αυτός είναι ενεργός στη ζώνη — ενώ οι υπόλοιποι βγάζουν στη μέση κάπου 8,7. Γιατί; Γιατί εκείνος δεν αφήνει την μπάλα να καθίσει ούτε δευτερόλεπτο: είτε κινείται στις τρεις γραμμές είτε κάνει drop-back σαν αμυντικός μπακ όταν η ομάδα χρειάζεται δομή. Αλλά ας πούμε κάτι πιο ανθρώπινο: θυμάστε εκείνον τον αγώνα τον Μάρτιο όπου η Μαρσέιγ πήγε 1-0 στην φάση, εμείς βρήκαμε εκείνον στο αριστερό χορτάρι της μεγάλης περιοχής στους πρόσθετους χρόνους και εκείνος σε δύο φάσεις έδωσε τις δύο κορυφαίες ντρίμπλες της βραδιάς μέσα στην καρδιά των Γάλλων; Εκείνες οι ντρίμπλες άλλαξαν ολόκληρο το παιχνίδι — όχι γιατί ήταν "πάρτι στο #10", αλλά επειδή ένας κεντρικός μέσος είχε μόλις τρέξει 8 χιλιόμετρα χωρίς μπάλα και είχε αφήσει το ραντεβού του μαζί τους στη μέση του γηπέδου. Και ξέρετε τι έκανα εκείνος μετά; Έκανε το πρώτο touchdown της περιόδου στους επόμενους 45 δευτερόλεπτα κρατώντας την μπάλα σα δικό του παιδί στον κήπο. Τώρα για τις υπόλοιπες λίστες σας: - Ο Γιαζίντ είναι υπέροχος όταν έχει χώρο, αλλά αυτή τη στιγμή κάνει πάρα πολλά λάθη τελευταίας τρίτης λόγω πίεσης — ενώ η θέση του είναι σαφώς πιο προχωρημένη. - Ο 傷寒也...εεε...αυτός είχε την ατυχία να τον βάλουν στη μεγάλη ομάδα την ώρα που έβρεχε συνεχώς και οι αντίπαλοι έκαναν press everywhere. Τώρα πια του έχουν κάνει taper-off όπως ένα φραντζίνι στον ήλιο. - Και για τη Λάτσιο, ξεχάστε το — αυτοί ψάχνουν ακόμα ποιοι είναι αυτοί. Το πραγματικό ζήτημα εδώ δεν είναι "τι νούμερα", αλλά "ποιόν ρόλο ψάχνουμε". Μας χρειάζεται κάποιος που μπορεί να κάνει 45 passes πάνω από 30 μέτρα σε ένα παιχνίδι, να πιέζει τους αμυντικούς της αντίπαλης ομάδας σα να είναι τελευταίος αγώνας σχολής μποξ, και παράλληλα να κάνει drop-back όταν ο αγώνας γίνεται σκληρός. Αυτό είναι το προφίλ ενός πραγματικού #10 — όχι κάποιος που κάνει σαν το πιόνι μέσα στην περιοχή όσο οι άλλοι τρέχουν τρελά. Και μη μου πείτε ότι ο Ronaldinho έχει λύσεις — αυτό το θέμα το έχουμε ξαναπεράσει με τον Ροναλνίνιο όταν ήταν ακόμα στους Καταλανούς και κάναμε ξανά συνέχεια την ίδια ιστορία: χρειαζόμασταν έναν οργανωτή όχι έναν καλλιτέχνη. Εδώ ψάχνουμε για έναν οργανωτή-κυνηγό όχι έναν τυχερό τζογαδόρο που κάνει wink στα φρουτάκια. Πάντως, όσο κι αν μιλάμε, μια μεταγραφή αυτού του επιπέδου στη θέση αυτή δεν θα είναι φθηνή — υπολογίστε νούμερα κοντά στα 25 εκατομμύρια για έναν παίκτη κάτω των 27 ετών που έχει τουλάχιστον 6 γκολ και 8 assists ανά περίοδο στη μεγάλη κατηγορία. Και φυσικά, μιλάμε για έναν που έχει δείξει τουλάχιστον μια φορά ότι μπορεί να οδηγήσει ομάδα χωρίς να κρύβει τη μπάλα σα σαλιάρα. Γιατί αν βάλουμε κάποιον μόνο γιατί τρέχει σαν μπακαλιάρος αλλά τελικά κρύβει τη μπάλα περισσότερο από τον ίδιο το Μεντβέντεφ, τότε αυτός ο αγώνας έχει ήδη χαθεί πριν αρχίσει.

ρε παιδιά τι λέγατε για τον ξανθό που φοράει σα φόρμα σαλιάρας;; αυτοί οι άλλοι τώρα βρήκαν τις δικές τους λίστες και τρέχουν πανικόβλητοι σα μην τους έτρωγαν τις μπάτες όσοι βρίσκονται πίσω από τις πλάτες τους;; αλήθεια ρε, όταν τελευταία φορά είδαμε αυτόν τον άνθρωπο να κάνει drop back σα άλλος ένας πραγματικός #10;; όχι σα ρομπότ στο μουσείο της τεχνολογίας;; εκείνος ο αγώνας του Ιουνίου όπου μόλις μας είχαν φορτώσει δύο γκολ στην αρχή κι εμείς καθόμουν σα σκάγια περιμένοντας τον πρωταθλητή του Γουόλκμαν να ξυπνήσει;; εκείνος που τελικά σηκώθηκε στους πρόσθετους χρόνους και έκανε εκείνες τις τρεις συνεχόμενες ντρίμπλες σα να ήταν το τελευταίο του εμφύλιο;; εκείνος δεν υπάρχει πια ρε μαλάκα;; αυτό που ψάχνουμε δεν είναι κάποιος άλλος ξανθός που φοράει χοντρές φόρμες—είναι ένας που ξέρει πού πρέπει να περνάει όταν η ομάδα γίνεται σκόρπια σα κοπάδι πρόβατα χωρίς τσοπάνο!!! δες τώρα τους άλλους: ο Γιαζίτ;; όταν τον βάζουν στην αρχή είναι σα να βάζεις νερό στο ασανσέρ όταν ψάχνεις το γκάζι· την πρώτη ντουβαρίτσα στέκεται σα ξυπόλυτος στον πάγο· τον βάζουν πίσω—τι κάνει;; ζητάει κρέας. Ο 傷寒也;; εντάξει, τον πήραν γιατί ήταν τρισκαλός στους ελέφαντες αλλά τώρα κινείται σα κηροπήγιο όταν αρχίζει το κακό· τρεις φορές πάνω κάτω στη μεγάλη περιοχή χωρίς κανέναν άλλον γύρω του σα να κοιτάζει τα τριαντάφυλλα του γείτονα μέσα από τον φράχτη. Και η Λάτσιο;; αυτοί ψάχνουν ακόμα το μυστικό τους—σαν κάποιος να έχει κρύψει τον κωδικό του WiFi κάπου μέσα στον Αττικό κήπο. εγώ όμως σας ρωτώ: ποιος άλλαξε τα νερά εδώ;; θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου ο Μεντβέντεφ έκανε τέσσερα σουτ από θέση άνω των είκοσι μέτρων μέσα σε είκοσι λεπτά;; όχι σα βροχή από διαφημιστικά καπέλα, σα βροχή βελόνες· η ομάδα έκανε πιέσεις σα μύγες πάνω από το γεύμα σας, εκείνος βρισκόταν παντού—στην κυψέλη, στο αντίπαλο δικαστήριο, ακόμα και στην γραμμή του σέντρα πριν καν ξεκινήσει η επίθεση. Την ίδια νύχτα κάποιος άλλος έκανε μια ντρίμπλα σα να κουβαλάει σακκιά πατάτες στη πλάτη· εμείς ψάχναμε τον ξανθό σα κοκόρια στον αχυρώνα. τώρα εσείς λοιπόν τι προτείνετε;; εκείνοι μιλάνε για Ronaldinho σα να τους υπόσχεται αυτοκίνητα;; εγώ σας λέω πως αυτά τα φρουτάκια κι οι wink δεν οδηγούν πουθενά—εκτός ίσως στας παρωπίδες ενός μάνατζερ που ξέχασε πώς λέγεται η λέξη "κέντρο". Μιλάμε για έναν οργανωτή· κάποιον που όταν η μπάλα φύγει από το πόδι του δε βάζει timeout όσο οι άλλοι τρέχουν σα μαρτυρίες ατυχήματος· αντίθετα, φτάνει εκεί που δεν τον περιμένουν σα δικηγόρος στις τρεις η ώρα μετά το γκολ· κάνει drop back όταν χρειάζεται κάλυψη σα αμυντικός μπακ· και πάνω από όλα βγάζει εκείνες τις πρώτες δεκαπέντε πάσες σα να έχει δικό του GPS μέσα στο κρανίο. αν θέλετε νούμερα κοιτάξτε το τελευταίο δεκαήμερο: στις τρεις νίκες μας αυτός έκανε κατά μέσο όρο 22 ολοκληρωμένες πάσες πάνω από τριάντα μέτρα ανά αγώνα—δύο φορές περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον centrocampista στην κατηγορία· και μιλάμε για έναν τύπο που την προηγούμενη περίοδο έκανε εβδομήντα λάθη στον αγωνιστικό χώρο—πολλά από αυτά σαν τον πρώτο του αγώνα σχολής. Και εδώ κρύβεται η ομορφιά ρε: εκείνος έχει χρόνια εμπειρίας, ξέρει πώς να σηκώνει την ομάδα από την πίσσα όταν αυτή έχει γίνει σκόνη· ενώ οι άλλοι;; αυτοί ψάχνουν ακόμα τον εαυτό τους σα να έχουν μια κάμερα στριμμένη στο κεφάλι τους πάντα εκτός εστίασης. εγώ λέω μία αλήθεια στους φίλους μου: αν βρούμε κάποιον σαν τον πρώην αριθμό δέκα του Άμστερνταμ που έκανε τουςbacker όταν η ομάδα χρειαζόταν νερό—αυτόν που οι αντίπαλοι τον έκλειναν επειδή γύρναγε συνέχεια σα σβούρα· αυτόν που είχε κάνει τρεις ασίστ μέσα σε πέντε λεπτά επειδή ήταν εκείνος που έβρισκε το μικρό παράθυρο—τότε εμείς θα σταματήσουμε να ψάχνουμε τον ξανθό σα αγνοούμενο στο σύνολο της Ευρώπης. Θα τον βρούμε αμέσως επειδή αυτός ο νέος #10 δε θα κρύβει τη μπάλα· θα την κυνηγάει όπως ένα γουρούνι βρίσκει τρύπα στο φράχτη· και πάνω από όλα, όταν εκείνος βρίσκεται στη ζώνη του 10 η ομάδα κάνει περισσότερες προσπάθειες γκολ από οποιονδήποτε άλλον αγώνα της κατηγορίας. αντίθετα, όσοι τρέχουν τώρα σα τρελοί με τις λίστες τους σα να κάνουν αγώνα δρόμου προς το φαρμακείο στις τρεις μετά το γκολ κάνουν λάθος· αυτοί ψάχνουν κάποιον καλλιτέχνη που να γράφει επιστολές στον Ronaldinho· εμείς όμως χρειαζόμαστε έναν στρατιωτικό μηχανικό· κάποιον που όταν η μπάλα φεύγει από το πόδι του, εκείνος φεύγει από την θέση του σα να τον κυνηγάει στρατός ελέφαντες· εκείνος που ξέρει πως η θέση του #10 δεν είναι για αυτοσχεδιασμούς αλλά για οργανωμένα χτυπήματα σα στρατιώτης που ξέρει πως έχει στρατηγό δίπλα του.

τι ανατριχιάζω όταν βλέπω τέτοιους τίτλους στα ραδιόφωνα σαν τον ζητιάνο που ψάχνει ψιλά στην τσέπη για το τελευταίο τσιγάρο — όλοι αυτοί οι ξένοι τύποι πάνω στην αγορά, σαν μύγες πάνω από σκατά την ίδια ώρα! Εμένα προσωπικά με θυμίζουνε εκείνον τον Οκτώβριο του ’08, όταν η ομάδα έκανε τρεις μεταγραφές στους μέσους μαζεύοντας όλα της τα λεφτά σαν να ήτανν η τελευταία φορά που ανοίγει η τράπεζα πριν τις εκλογές. Προσέξτε τώρα: μέσα στον ίδιο μήνα ήρθανε τρεις "πραγματικοί #10", ένας Ισπανός ο οποίος έκανε δυο χρόνια αποκλεισμό επειδή του είχαν μιλήσει σκληρά οι φίλοι μου των Μπαρτσέλωνας, ένας Βραζιλιάνος που πριν έξι μήνες έκανε λόγο για "πάρτι σ' όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος" και τελικά κατέληξε να δίνει συνεντεύξεις γιατί πήρε μέρος σε κάποιο reality, και ένας Αλβανός που ακόμα ψάχνει το γήπεδο των Ουκρανών επειδή η βίζα του πάλι καθυστερούσε. Μέχρι τον Ιανουάριο κανένας τους δεν είχε κάνει περισσότερες από τρεις πρώτες δεκαπέντε πάσες στο σύνολο ολόκληρης της χρονιάς, ενώ εγώ εκείνη την περίοδο έκανα twelve ντρίμπλες μόνο στο derby της Πάτρας σα να είχα κλέψει όλα τα μολύβια από τα σχολεία! Και τώρα λοιπόν στέκεται εκεί ο κάθε ένας απ’ αυτούς σα δάσος από κριάρι στη σιλότζια των τουρνουά, ρίχνει wink σα γκαρσόνι στο νυχτερινό κέντρο όταν κάποιος άλλαξε συζήτηση — ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε εκείνον τον ξανθό σα δορυφόρο στο τέλος της γης! Τρεις φορές κάθισε κανείς στους ιστορικούς διαλόγους, τρεις φορές έφυγε σαν μαθητής που κουβάλησε λάθος βιβλία. Κι όμως, όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Μεντβέντεφ σα αγόρι που φοράει κάλτσες διαφορετικού χρώματος, όλοι εμείς εδώ φωνάζαμε "εσείς οι ψαράδες ξέρετε μόνο απο ένα ψάρι!". Μετά τον είδαμε εκείνον τον αγώνα της Σουηδίας όπου έκανε τρεις ντρίμπλες μέσα σ’ ένα λεπτό σα να ήτανν ζώνη skate park — ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνον τον καιρό;; Μα φυσικά κανένας αυτός εδώ, αυτός ψάχνει τώρα κάποιον άλλον ξανθό σα μετάλλινο αγαλμάτιο! Για σκεφτείτε λιγάκι: όταν στέλνεις ένα γράμμα στο ταχυδρομείο αλά ελληνικά χωρίς γραμματόσημο, δεν φτάνει ποτέ. Την ίδια ώρα, αυτοί οι άλλοι τύποι γράφουν γράμματα σ' όλο τον κόσμο χρησιμοποιώντας την κωδική λέξη "Ronaldinho" σα μαγικό κλειδί — κι εμείς ψάχνουμε τον ξανθό σα τον τελευταίο κανό κολλημένο στο λιμάνι. Αλήθεια, πότε είδατε τελευταία φορά έναν αριθμό δέκα να κάνει δύο γκολ σ' ένα κλάσμα του δευτερολέπτου;; Ή τρεις ασίστ χωρίς καν να κοιταχτεί η μπάλα;; Αν πρόκειται νάν βρούμε τον επόμενο, ας σπάσουμε τουλάχιστον τα νούμερα σαν γυάλινο μπουκάλι στις πέτρες: δεκαπέντε εκατομμύρια σ' αυτή την αγορά είναι σαν βόλτα στη γωνία για κάποιον ανάδοχο, αλλά ένα αληθινό workhorse σπάνιο σα σπάνιο είδος ψαριού στα βουνά. Κι ακόμη κι αυτό λέγεται μόνο όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι σα ομάδα παιδιών που ψάχνουν τηλέφωνο για φωτογραφίες του δάσους. Τέλος πάντων, θα δούμε — κι εγώ μάλλον θα συνεχίσω ν’ ακολουθάω τον Μεντβέντεφ σαν γκουάντε στη μουσική νυχτερινή βόλτα, μην τυχόν και ξαναβρεί εκείνον τον τρόπο του κάπου εκεί στις τελευταίες σειρές των περιοχών, εκεί όπου οι αντίπαλοι κάνουν τρέξιμο σα αρουραίοι που σκάζονται σ' ένα μπουκάλι νερό.