Ποιος λείπει από την ομάδα μας για να γίνει η αμυντική γραμμή μας μονόλιθος

Αφού μου γράφετε για τον Μαρκέζιο σας — ο άνθρωπος λένε ότι έχει τελειοποιήσει τη τέχνη του "πραγματικά εκεί όταν κινδυνεύεις". Λες τώρα εκείνος να είναι ο μεγάλος λύτης; Με τι νούμερα; Με ποιον αγώνα; Δώστε μου ένα. Ένα μόνο. Και μη μου πείτε πως στον τίτλο "ειδικός" επειδή έχει μια ωραία φράση — αυτή η ομάδα πόσες φορές έχει βρεθεί σταθερά πάνω από το 60% στην κατοχή της αντίπαλης ομάδας αυτή την σεζόν; Ρωτώ ειλικρινά. Γιατί εγώ βλέπω πολλές φορές τους δικούς μας να παίζουν σα αυτοματοποιημένα ρομπότ στις φάσεις του μεγαλύτερου κινδύνου, χωρίς έναν που να σηκώνεται στους αμυντικούς χειρισμούς. Αν είναι τόσο σπουδαίος, γιατί δεν κυκλοφορεί ως Πρωταθλητής Champions; Μας βάζουν στη σειρά οι Μπάγερν στο γήπεδο κάθε Οκτώβρη και μας δίνουν "μάθημα ισπανικού μπάσκετ"; Πάλι εκείνος ή οι συμπαίκτες του έκαναν κάτι θετικό;

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Που τρέχει ο κόσμος τώρα;;; Δηλαδή, εγώ φαντάζομαι έναν Μαρκέζιο σ’ αυτή την άμυνα σαν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΥΡΓΟ από αντίσταση 🧱💥 Να στέκεται εκεί σαν πάντα πάνω στη σέντρα και να κάνει τους Μπάγερν να γίνονται ψύλλοι στον τοίχο!!! 🔥 Ξέρετε τι βλέπω όταν κλείνω τα μάτια μου;;; Τον ίδιο εκεί στη δευτέρα γραμμή σαν σκιά του θανάτου 😱 Ούτε στιγμή χαλάρωσης στον αμυντικό τομέα — ΠΑΝΤΑ εκεί. Και στους θυμωμένους αντεπιθετικούς παλμούς όταν μας κυνηγάει η μπάλα σα φρενήρης 😤 Να καλύπτει χώρο σα ζώνη ασφαλείας παντού μέσα στη περιοχή και όχι μόνο στέκεται εκεί σαν σωλήνας!! Τίποτε άλλο!! Άκου λοιπόν Βάζελε… θέλεις νούμερα;;; Πέρα από όλα αυτά, ξέρεις τι κάνουν οι ίδιοι οι αντίπαλοι;;; Μιλάνε μεταξύ τους σα να δίνουν οδηγίες στους συνδέσμους εικόνας τώρα!!! "Πρόσεχε εκείνο εκεί τον ψηλό Αργεντινό, εκείνος δεν γελάει ούτε στα όνειρά του!" 😵‍💫 Και τέλος πάντως… αυτός ο τύπος, χωρίς να τον πεις πρωταθλητή Champions τώρα, μπορείς άραγε να τον φανταστείς σ’ ένα ματς κόντρα στους Μπάγερν;;; Να σκίζει το γήπεδο σα να το ψήλωσε!!! 💪 Να έχει όλη την ομάδα μαζί του σαν μια οικογένεια που υπερασπίζεται το σπίτι της!!! 🔴 Εσύ τι λες;;; Ψάχνουμε ακόμα;;; Ή είμαστε στα τρία βήματα από την αποκάλυψη;;; 😏

Τι λέω εγώ τώρα, παιδιά — βάλτε το νερό στο κρασί σας ένα λεπτό. Ο Μαρκέζιο σίγουρα ακούγεται σαν ο τύπος που όταν σταθείς δίπλα του στο γήπεδο νιώσεις τη μπάλα να γίνεται πιο ελαφριά επειδή εκείνος δεν έχει βαρύτητα. Όμως ας μην γίνονται τα πράγματα αλλιώτικα· είμαστε στην Πρέμιερ Λιγκ τώρα, όχι στη Νότια Αμερική όπου όλα λύνονται με μια φράση του Ντιέγκο Μαραντόνα. Αυτό που βλέπει ο Βάζελος έχει πολύ βάρος: έναν χαρακτήρα είναι ένα πράγμα, μία λύση επί χάρτου άλλο. Αν ψάχνουμε για έναν σέντερ-μπακ που να σηκώνεται στους αμυντικούς χειρισμούς σαν σιδερένιος πύργος, υπάρχουν και άλλα ονόματα εκεί έξω — κι ας μην είναι τόσοInstagram-friendly όσο ένας Αργεντινός στα εφεδρικά της Λάτσια. Στην πραγματικότητα, τι γίνεται όταν κάθε Οκτώβρη ξαναζούμε την ίδια ταινία με τους Βαυαρούς; Δεν πρόκειται για κάποιον ιδιοφυΐα που κρύβεται εκεί· πρόκειται για στρατηγική. Η ομάδα μας αυτή τη στιζόν έχει πολλά προσόντα, αλλά όταν ανοίγουμε για τον τίτλο είμαστε δύο τάξεις πιο κάτω σε οργανωμένη κατοχή από ότι φαντάζεσαι. Οι αντίπαλοι μας κυνηγούν όσο εμείς ξεχνάμε τους εαυτούς μας στις φάσεις μετάβασης. Και ένας Μαρκέζιο σηκώνει το άλλο μέρος της μπάλας πάνω από όλα αυτά; Μακάρι, αλλά μέχρι τότε ας δούμε τι βγάζουν στη φόρα τα νούμερα αμύνης αυτής της ομάδας — επειδή εκεί κρύβεται η αλήθεια. Εσύ, Τρύφλλι, όταν λες πως αυτός ο τύπος μπορεί να κάνει τους Μπάγερν ψύλλους στον τοίχο, μου φαίνεται όμορφη εικόνα. Γιατί όμως δεν την έχουμε δει στο Champions League τελευταία φορά;; Αφού μιλάμε για πραγματικότητα, η ομάδα χρειάζεται έναν που όχι μόνο σηκώνεται σωματικά αλλά και αγωνιστικά — κάτι σαν τον Βιράρ, εκείνον που οι αντίπαλοι φοβούνται επειδή ξέρουν πως εκείνος δεν χάνει στιγμή. Κοιτάξτε το έτσι: όσοι έχουν αυτή την ιδιοσυγκρασία συνήθως βρίσκονται ήδη στην κορυφή. Αν υπήρχε ένας Μαρκέζιο εκεί έξω που κάνει τα πάντα να μοιάζουν λύση, δεν θα ήταν η Λάτσια εκεί που είναι τώρα — αλλά αυτή είναι η ζωή. Ούτε όλοι οι μεγάλοι αστέρες ξεκίνησαν με μία άψογη παρουσία στις εφημερίδες. Ίσως όμως κάποια στιγμή βγει στο φως ένας νεαρός σέντερ-μπακ που θα κάνει το συγκεκριμένο ρόλο υπερσύγχρονο αμυντικό σύμβολο. Μέχρι τότε, ας συνεχίσουμε να σκαλίζουμε σωστά τις επιλογές — όχι σαν να διαβάζουμε τίτλους εφημερίδων, αλλά σαν να βλέπουμε βίντεο αγώνα τουλάχιστον τρεις φορές πριν αποφασίσουμε.

Μα τι συζήτηση είναι αυτή;;; Πετάτε το όνομα του Μαρκέζιου σα να είναι ο ερχομός του Μεσσία στα τσάκια της Λάτσια;;; Να θυμίσω εγώ κάτι απλό: πριν δύο χρόνια βρισκόταν εκείνος στη δεύτερη ομάδα της Λάτσια κι εμείς βλέπαμε τους δικούς μας στους 16 του Europa League χωρίς να έχουμε κάνει τίποτα φοβερό στην άμυνα. Κάπου εκείνη τη σεζόν έκανα ξενύχτι επειδή είδα ξανά τους συμπαίκτες του να κάνουν κουτρουβαλάκια με την μπάλα όταν έπρεπε να πιέσουν — όχι σα σέντερ-μπακ, σα παιδιά που ξέχασαν ότι υπάρχουν αμυντικοί χειρισμοί. Αν υπάρχει ένας τίτλος στο πρωτάθλημα που να λέει "εγώ σηκώνομαι εκεί που η ομάδα λυγίζει", αυτό πρέπει να το έχει αποδείξει στη πρώτη ομάδα, όχι μέσα από μία ωραία φράση που της βάζουν hashtag οι δημοσιογράφοι. Γιατί δεν τον πήρανε ακόμα η Τσέλσι ή η Ίντερ;; Γιατί στη δεκαετία που βγάζουν κάθε χρόνο έναν 20χρονο σέντερ-μπακ σαν τον Λούκας ντε Φρανσίς, εμείς ψάχνουμε επειδή φαντάζομαι πως είδαν βίντεο με ένα highlight και αποφάσισαν πως αυτός είναι η σωτηρία;;; Καλά λοιπόν, ας πούμε πως είναι αυτός ο τύπος ο οργανικός πυρήνας που ψάχνουμε — όμως εσείς δείξτε μου έναν αγώνα, οποιονδήποτε, όπου η ομάδα του είχε πάνω από 55% κατοχή εκτός των ιταλικών πρωταθλημάτων και εκείνος έκανε κάποια διαφορική κίνηση πέρα από το κλείσιμο χώρου;;; Ή μήπως ξεχνάμε πως πριν τρεις μήνες στο ντέρμπι με τη Ρόμα έκανα σπλάχνα επειδή βγήκαμε σαν σύρμα γυμνασίου ενώ έπρεπε να επικρατεί πάνω από 60% η μπάλα;;; Την ίδια βραδιά εκείνος έκανε δύο αλλαγές λόγω τραυματισμού στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου και χάσαμε τον αγώνα 3-1 — η ομάδα δεν έμεινε καν πέντε λεπτά χωρίς αλλαγές στο κέντρο. Να σταθούμε λοιπόν σε κάτι πραγματικό: όταν λες πως αυτός ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τους Μπάγερν ψύλλους στον τοίχο, φαντάζουμαι πως μιλάμε για κάποιον σέντερ-μπακ που κάνει αυτά που εμείς οι ίδιοι δεν καταφέρνουμε εδώ πέρα τα τελευταία χρόνια;;; Εγώ τουλάχιστον θέλω γεγονότα, όχι θεατρικότητα. Και μέχρι να μου δείξετε μια βιντεοκασέτα με αυτόν τον τύπο να σηκώνεται στα πρώτα δέκα λεπτά ενός αγώνα Champions League απέναντι στους Βαυαρούς χωρίς να κάνει ανάποδες πάσες σα ρομπότ, εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως η ομάδα μας χρειάζεται ένα μπουλντόζα μέσα στην περιοχή — όχι έναν Instagram star των ελπίδων.

ΜΑ ΤΙ ΠΑΘΑΜΕ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΑ ΕΦΕΔΡΙΚΑ;;; 😤🔥 Αφεντικά μου, εμείς ψάχνουμε κανονικό ΓΚΡΙΝΤΑΜΠΟΥΡΟ μέσα στην περιοχή, όχι κάποιον που του βάζουν filter στις φωτογραφίες!!! Όλοι αυτοί οι Μαρκέζιοι που γυρίζουνε τα βράδια σα κακομοίρηδες στους πάγκους είναι σα να λέμε για έναν πρωταθλητή του pool στα αποτελέσματα!!! 😭 Εγώ φαντάζομαι έναν σέντερ-μπακ σα τον Πιρλώ που έπαιξε στη Νάπολι — ένας άνθρωπος που όταν βλέπει την μπάλα σαν σφυρί επειδή ξέρει πως εκείνοι που την κρατούν έχουνε τρέλα στην αντίληψή τους!!! Στα Τρίκαλα λέγαμε στον μικρό ότι ο αμυντικός πρέπει να έχει χέρια σα ατσάλι και νου σα αλεπού! Κι εμείς ψάχνουμε για κάποιον που όταν η μπάλα φεύγει από τους αντίπαλους σηκώνει το χέρι σα να διαβάζει τους νόμους του Διαστήματος!!! 🌌 Και αυτά τα νούμερα που γράφουνε για τον Μαρκέζιο;;; Μας κοροϊδεύουνε οι δημοσιογράφοι!!! Στο γήπεδο όταν βλέπεις έναν τέτοιον τύπο να τρέχει σα τρελός πρέπει να κοιτάξεις πως κλείνει τους χώρους σα ταινία τρόμου!!! Πρέπει να τον δείξεις σα δικαστή όταν σηκώνει το λευκό καρτάκι επειδή η μπάλα ήτανε νεκρή εδώ και δέκα δευτερόλεπτα!!! 💀 Εγώ ρωτώ: έχουμε κανέναν ανάμεσα στους ντόπιους που όταν η ομάδα μας αμύνεται σα ψωμί στο γάλα;;; Γιατί εμείς σκάβουμε σα μπούφοι στους πάγκους ενώ εκείνοι πάνω στέκονται σα στήλες!!!! ΜΑΤΣ ΤΟΥ ΠΟΤΕ!!!

Ακούστε εδώ, παιδιά μου. Ο Μαρκέζιο σαν concept είναι ότι πρέπει να σηκώσει όλη την ομάδα στα νερά της, έτσι; Μα πότε είδαμε εμείς αυτού του είδους τον υπεράνθρωπο στην πρώτη ομάδα; Δύο χρόνια πριν αυτός παίζει στις εφεδρικές καρέκλες της Λάτσια κι εμείς βγάζαμε κίτρινες κάρτες επειδή οι αμυντικοί μας έκαναν σόου στον αγώνα με την Σπόρτινγκ Λισαβόνας, εκεί που η αντίπαλος είχε περισσότερες προσπάθειες στη μεγάλη περιοχή μας από εμάς ολόκληρης στη δική της. Κι ενώ εμείς γκρινιάζαμε για την αποβολή του Λέσιν, εκείνος εκείνος έκανε τρία διαφημιστικά τάκλιν που κατέληξαν σε offside επειδή η ομάδα του δεν είχε organisation. Τρεις φορές! Στο ίδιο παιχνίδι! Και τώρα ξαφνικά τον σηκώνουμε σαν Μεσσία επειδή κάποιος δημοσιογράφος είπε μία ωραία φράση;"Όταν πέφτει ασίστ στο κενό, εκείνος μπαίνει πρώτος μέσα κι όλο το υπόλοιπο τρέχει σα να βλέπει νεκροφάνεια" — τι είναι αυτή η περιγραφή; Σαν ταινία τρόμου;;; Εσείς έχετε δει τον ίδιο τύπο πριν δύο χρόνια στους αγώνες της Λάτσια στο Γιουρόπα Λιγκ;; Στη θέση του είχε έναν νεαρό από τη Βραζιλία, θυμάστε;; Αυτός ήταν που έκανε την ομάδα να μοιάζει με κουτσό γαϊδούρι στις μεταβάσεις. Και τώρα ψάχνουμε ξανά επειδή κάποιος έκανε μία όμορφη μίμηση του Μαραντόνα; Κοιτάξτε εδώ: εγώ είμ aθήκες τριών χιλιάδων χρόνων μπάσκετ στα Τρίκαλα. Εκεί είχα έναν συμπαίκτη, τον Γιάννη, έναν άσχετο αμυντικό που όταν η μπάλα πήγαινε στην εστία του έδινε τέτοιες φωνές σα ζητιάνος που φοβόταν και ο αντίπαλος τροχονόμος. Κάναμε playoffs εκεί χάρη σ' αυτόν. Δεν ήταν superstar, ήταν όμως εκεί, κάθε φορά, χωρίς highlight, χωρίς filter. Κι όταν μετά από δέκα χρόνια τον ξαναβρήκα, είχε πάχος σαράντα κιλά παραπάνω κι έπαιζε ακόμη ερασιτεχνικό πρωτάθλημα επειδή δεν είχε κοιτάξει ποτέ βίντεο αγωνιστικής συμπεριφοράς. Θέλουμε έναν τέτοιο σέντερ-μπακ στην ομάδα; Αναζητήστε λοιπόν έναν σωρό ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα είναι επικίνδυνη όταν βρεθεί κοντά τους. Δεν χρειάζεται Αργεντίνος, όχι story Instagram, όχι hashtag. Χρειάζεται κάποιον που όταν βλέπει έναν нападаτικό της Μπάγερν να σηκώνεται σα γίγαντας μέσα στην περιοχή, εκείνος σηκώνει και το δικό του πνεύμα σα σιδερένιο παραπέτασμα. Ξέρετε πόσους χρειάζεται;; Την ίδια μία θέση! Την ίδια στιγμή! Την ίδια αποφασισμένη στάση! Θα τον βρείτε σίγουρα στους αγώνες των τοπικών πρωταθλημάτων, εκεί όπου οι ομάδες αγωνίζονται με κόκκινο πρόσωπο κάθε Σάββατο επειδή ξέρουν πως εκεί βρισκόταν η μπάλα μέχρι την τελευταία στιγμή. Σηκώνεται σιγά σιγά, σαν στήλη, σαν κάποιος που γνώριζε πριν από χίλια χρόνια ότι η μπάλα όταν φεύγει από κάπου χρειάζεται ένα χέρι πιο γερό από οποιονδήποτε άλλον για να μην την ξαναδεί κανείς.

μάντεψα ότι μετά από τόσες κουβέντες για τον Μαρκέζιο θα βγάλουμε μία ανακοίνωση "απόκτηση έως τέλος Ιανουαρίου" αύριο το πρωί — κι εμείς πάλι εκεί στις συζητήσεις των ελπίδων σαν βόλτα στην πλατεία της γειτονιάς όταν κάποιος πήρε αυξήσεις στην εργασία του. παιδιά, ξεκαθαρίζω κάτι αμέσως: όσοι λένε πως ο Μαρκέζιο μπορεί να κάνει τους Μπάγερν ψύλλους στον τοίχο, αυτοί πρέπει να έχουν ζήσει την ίδια φρενίτιδα εκεί που η ομάδα μας έπαιζε ποδόσφαιρο σαν πιάτο σούπας στην σούβλα. Γιατί; Γιατί εκείνος όταν ήταν στις εφεδρικές έκανε highlight σαν τσίρκο — μου θυμίζει εκείνον τον χαμένο στον ΑΟ Ξηροκρήνης που μαζεύανε παιδιά τρία χρόνια μεγαλύτερα του και τους έκανε τάκλιν σαν μπούμερανγκ επειδή εκείνοι είχαν τελειώσει την προπόνηση και έπιναν νερό ακόμα. αλλά εδώ φτάνουμε στο μεγάλο τόσο. Τι έγινε πριν δύο χρόνια με την ομάδα του;; όταν η Λάτσια έπαιζε Γιουρόπα Λιγκ και εκείνος έκανε τρεις αλλαγές στους πρώτους είκοσι λεπτά επειδή ο αμυντικός της αντίπαλης ομάδας έκανε κοψίματα σα σφυρί — εκείνοι δεν είχαν εκείνον τον οργανικό πυρήνα που ψάχνουμε εμείς τώρα. Κι όμως τον λέγαμε σωτήρα επειδή εκείνος είχε ένα λόγο περισσότερα στις φωτογραφίες επίτρεπε. τώρα όσοι αναφέρετε τον βραζιλιάνο σέντερ-μπακ εκείνων των αγώνων — εκείνος ήταν σα σάντουιτς στους αγώνες εκτός έδρας: έφαγε δύο φορές εκεί μέσα επειδή η ομάδα του έκανε οργανωμένα κοψίματα σα καλλιτέχνες του μιούζικ χολ. Αυτό δεν λέει τίποτα για τον Μαρκέζιο. Αυτό λέει πως η Λάτσια εκείνη τη χρονιά είχε σα λάστιχο — κι εμείς ψάχναμε ήρωα επειδή κανένας άλλος δεν είχε βγάλει headline εκείνες τις μέρες. πάλι εκείνος ο τύπος στα Τρίκαλα μου μιλάει για τον Πιρλώ σα θρύλο τοπικού πρωταθλήματος — εκείνος έπαιζε σα να του είχανε δώσει ρόπαλο επίθεσης κι όχι ρόπαλο αμύνης. Ο Πιρλώ όταν έπαιζε στη Νάπολι έκανε εκείνο το τάκλιν στον Μάραδόνα σα να λέει "πού είναι εκείνος ο θρύλος που μου μιλάνε;" — κι όμως ο Μαραντόνα τον είχε μισήσει εκείνο το βράδυ επειδή του είχε πάρει την μπάλα ενώ εκείνος έκανε σχέδια. αλλά ας φύγουμε από τις ιστορίες βουνού. Το ζήτημα είναι πολύ απλό: ψάχνουμε έναν σέντερ-μπακ που όταν η μπάλα πάει προς την περιοχή μας να κάνει αυτόματα "αμυντικό beam" — όχι σα robot που κάνει κάποια προγραμματισμένη κίνηση, αλλά σα άνθρωπος που ξέρει πως εκείνοι που κάνουν τις εισβολές έχουν νου σα αλεπούδες κι εκείνος πρέπει να έχει νου σα λύκος. και μην αρχίσουμε τώρα να βάζουμε labels σα δημοσιογράφοι. Αργεντίνος, Ινδός, Σλοβάκος — αυτοί είναι titles για τίτλους σενάρια, όχι γήπεδο. Αυτό που θέλουμε είναι ένας άνθρωπος που όταν οι συμπαίκτες του βγαίνουν έξω στις φάσεις μετάβασης επειδή ψάχνουν extra ωριμότητα, εκείνος εκείνος να στέκεται σα στήλη στη θέση του. Θυμάμαι εκείνον τον φίλο μου στον Πανσερραϊκό που έκανε τρία χρόνια στην ομάδα χωρίς ποτέ να κάνει το highlight που κάποιος περίμενε — αλλά όταν άρχισε η κρίση εκείνος σηκώθηκε σα βράχος επειδή κανείς άλλος δεν μπορούσε. θα βγει αυτή η λύση;; μπορεί να βγει, μπορεί και όχι. Αλλά όταν την βγάλουμε, θέλω να είναι γιατί κάποιος σηκώθηκε σαν εκείνον τον συμπαίκτη μου στους Σέρρες εκείνοι οι χρόνοι που η ομάδα έπαιζε σα συλλογή ατόμων χωρίς οργανισμό — όχι επειδή κάποιος είχε μία ωραία ιστορία στην εφημερίδα εκείνο το πρωί.