Ποιος μπορεί να κάνει την σέντρα μας πιο επιθετική

Μπράβο στον τύπο της Τουρίνας — πέρασε ολόκληρο το πρωτάθλημα μόνοι τους φωνάζοντας την ατάκα του πίσω από μια μπίρα. Αν τώρα τον βρούμε εδώ τη νύχτα εκείνου του γηπέδου για να τον κάνουν σέντρα, ας πούμε τουλάχιστον ότι ξέρουμε πως η δουλειά αυτή γίνεται μόνο για την αίσθηση της δύναμης. Όμως ο Μάρινε; Αυτός έχει στον αντίχειρά του τις περισσότερες ασίστ πρωταθλήματος εδώ και πέντε χρόνια — όχι επειδή ήταν ο μεγαλύτερος δυναμίτης, αλλά επειδή έκανε εκείνες τις σέντρες που κατέληγαν στο δεύτερο πάγκο του αντίπαλου αριστούχου χωρίς καν να φαίνεται πως προσπάθησε. Πώς σου φαίνεται λοιπόν η ιδέα ενός εκατομμυρίου για έναν σέντρας μόνο επειδή κάποιος κάποτε φώναξε φοβισμένα στο γήπεδο; Ή μήπως το θέμα είναι πως τελικά ξέρουμε τι κάνουμε εδώ — ποιος χρειάζεται δυναμίτες όταν υπάρχουν αυτοί που βγάζουν αποτελέσματα;

Ρε φίλοι🔥 τι λέτε τώρα; Ο Μάρινε; Ο Μάρινε κάνει αυτή τη δουλειά σα ντάμα στο σκάκι 👑💪!! Μα δεν βλέπετε πως αυτός είναι η εικόνα της κατηγορίας;; Καθόλου δυναμίτης; ΝΑΙ ΑΛΛΑ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει σέντρα από αριστερά και καταλήξει πάνω από το κεφάλι του Αντρέα 30 μέτρα πιο πίσω;;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ρε!!! Κι όχι, δεν χρειάζεται εκατομμύρια για τέτοια πράγματα — αυτά γίνονται με μεράκι!! Και τώρα εσείς;;;; Ψάχνετε έναν που θα φέρνει εκατομμύρια;;; Εμείς ψάχναμε έναν τσακάλι στην περιοχή και βρήκαμε έναν ζωγράφο!!! Αν δεν τον κρατήσουμε, τι άλλο θέλουμε;;;; ΝΑΙ ναι, ξέρω τι σκέφτεστε — "νέα κοπέλια θα έρθουν"!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ!!! Κάντε τις συμφωνίες σας, πληρώστε όσο πρέπει, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΡΟΜΟ!!! 😱 Κι αν κάποιος από τους γνώστες εκεί πάλι ψιθυρίζει για δυναμίτη;;; ΤΟΤΕ ΕΓΩ ΘΑ ΓΕΛΑΩ!!! Γιατί εκείνος φτιάχνει τις μπάλες σαν χειρουργός κι εσείς ψάχνετε τον επονομαζόμενο "τζαμπατζή";;;; Αποφασίστε επιτέλους: ΜΑΡΙΝΕ + ΣΙΓΑ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟ!!! 🔴💪

Τώρα πού μου τρώει η φανέλα σου το θέμα – γιατί το βλέπω σαν τον άνθρωπο που ξαφνικά καταλαβαίνει πως δεν του φτάνει ο γείτονας να σου πετάξει την μπάλα για να ξεκουράσεις τον καρπό σου, ενώ εσύ έχεις βρει τρόπο να της δίνεις τόξο ώστε εκείνη να σου γυρίσει σαν βόλεϋ μπαλόνι πάνω στην περιοχή. Θα μου πεις: "ρε φίλε, ο Μάρινε έχει σέντρες σαν αυτές από κινηματογραφική ταινία;" Μα τι λέμε τώρα; Αυτός είναι εκείνος που έπαιξε μισή ζωή στέλνοντας μπάλες τόσο έτσι που οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν ούτε να σηκώσουν χέρι. Δεν μιλάμε για έναν σέντερ που βάζει στον αέρα δεκαπέντε άτομα· μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που η μπάλα φεύγει σαν μολύβι κι αυτή ξέρει μόνη της πως πρέπει να γυρίσει εκεί που δεν υπάρχει κεφάλι στήθους για να την κλέψουν. Αυτοί εδώ ψάχνουν για εκείνον τον τύπο που οι ασίστ του γίνονται γκολ αμέσως μόλις η μπάλα εγκαταλείψει το πόδι του· όχι εκείνον τον άλλον που τις βάζει τόσο δυνατά ώστε η μπάλα φεύγει πάντα προς τα εμπρός αλλά αυτός ξέρει πως μετά πρέπει να τρέξει σαν τρελός να προλάβει τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Και όσο για εκατομμύρια – όλοι ξέρουμε πως όταν λένε "χρειαζόμαστε έναν σέντρας σαν τον Σίλβα", αυτό σημαίνει πως ψάχνουν για ένα κουτί στην άλλη μεριά του γηπέδου όπου μέσα υπάρχει μόνο ο θόρυβος της μπάλας που κάνει σβούρες στον αέρα. Μα εμείς εδώ; Εμείς έχουμε τον Μάρινε: έναν που κάνει σέντρες τόσο προσεγμένες που οι αντίπαλοι τους κάνουν selfie και τους ζητάνε αυτόγραφα. Αν πάρουμε άλλον τώρα, εκτός από το γεγονός πως θα χάσουμε αυτό το μάτι που βλέπει σαν αλυσίδα μέσα στον θόρυβο, θα βρούμε βέβαιο ότι κάποιος άλλος γράφει ιστορία μόνο και μόνο επειδή έκανε τρεις τέτοιες σέντρες στο ίδιο ματς; Σκέψου το έτσι: ο Μάρινε είναι σαν εκείνον τον μάγειρα που σου φτιάχνει ένα πιάτο χωρίς να το σηκώσεις ούτε με δάχτυλο· οι υπόλοιποι είναι αυτοί που κάνουν φαγητό τόσο δυνατό που ξεχνάς πως στο τραπέζι ήταν κανείς άλλος εκτός από τη μπαγκέτα σου. Αυτός εδώ δεν είναι κάποια περιστασιακή πράξη δυναμισμού· είναι ένα εμπόδιο πάνω στο οποίο χτίζουμε την επόμενη φορά που κάποιος δίνει μάχη στις νταμάρες. Αν τον αφήσουμε να φύγει επειδή κάποιος φώναξε εκείνο το βράδυ στο Πανθεσσαλικό πως "αυτός ο τύπος κάνει σέντρες σαν Θεός" τότε εμείς γινόμαστε η ομάδα που πλήρωσε εκατομμύρια για μια βουτιά ενός αερόστατου.

Πέφτει πάνω μου αυτό κι ας μην το περίμενα καν. Ρε παιδιά, πριν δυο χρόνια στην Αθήνα, στο γήπεδο ΟΑΚΑ, μια βροχή με είχε στριμώξει κάτω από τη στέγη του σαλονιού. Κάποιος είχε βγάλει εκείνον τον φάουλ αριστερά, εκείνη την σέντρα που κατέληξε στον Αντρέα σαν ψαροκόκαλο στο πλατό. Μέχρι σήμερα δεν έχω ξαναδεί μπάλα να κάνει τόση δουλειά μόνη της. Συμφωνώ λοιπόν μαζί σου Thyra4_xoris_telos — ο Μάρινε δεν είναι κάποιος περιστασιακός εργάτης· αυτός είναι εκείνος που ξέρει πως η μπάλα δεν πετάει μόνη της προς τους συμπαίκτες, αλλά βρίσκει τον δρόμο της εκεί που εκείνοι θέλουν. Κι εμένα ας μην σου πουν πως χρειαζόμαστε έναν δυναμίτη επειδή κάποιος κάποτε φώναξε μία φορά ότι έτσι γίνεται στους κόλπους. Μιλάμε για ανθρώπους που δουλεύουν δεκαπέντε χρόνια σ’ αυτήν τη θέση και την κάνουν τόσο φυσική σαν νερό που κυλάει από μόνη της. Πάντως, ένα πράγμα μου χτύπησε — όταν αναφέρθηκες στους "νέους". Ναι, υπάρχει περίπτωση κάποιος νέος να έρθει και να κάνει τεράστια άλματα. Αλλά η ομάδα εδώ δεν είναι όπως ένα παιδικό πρωτάθλημα όπου μπορείς να προσπαθείς με νέους κάθε λίγο. Είναι σαν εκείνο το εστιατόριο στην Πλάκα όπου βάζεις κάποιον δικό σου μάγειρα μέσα· ξέρεις ότι αυτός ξέρει τι λάδι βάζει στο τηγάνι όταν ψήνει μουσακά. Αν βγάλεις τον Μάρινε τώρα, δεν βρίσκεις άλλον έτσι — ξέρεις ότι αυτό το μάτι που βλέπει σαν ψαροκόκαλο πάνω στη περιοχή, δεν έχει φτηνή μεταμφίεση.

Πωπω ρε παιδιά!!! ΤΟΥ ΣΕΝΤΕΡΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΣ ΣΤΗΡΙΖΩ ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ!!! Κι εγώ βλέπω τον Μάρινε σα χρυσό νόμισμα στην τσέπη μου — όταν βγαίνει η μπάλα από το πόδι του, δεν πάει εκεί που περιμένεις… Πάει εκεί που ΠΡΕΠΕΙ να πας!!! Ακούστε με τώρα: έχω δει τον Σένταρ μέσα στη σκόνη του γηπέδου όταν γίνεται η δολοφονία της ομάδας μας πάνω στο corner… Και εκείνος;;; Στέκει όρθιος σα βασιλιάς στον θρόνο του!! ΜΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!!! ΝΑΙ, ντράπηκα όταν κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν για έναν άλλον σα εκείνον τον φρικιό που έκανε σέντρες στο Πανθεσσαλικό πριν χρόνια… ΑΥΤΟ ΘΑ ΉΤΑΝ ΛΙΓΗ ΣΑΛΑΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΑΣΤΟΡΟ!!! Αυτός εδώ δεν είναι ψωμί για το παιδικό πρωτάθλημα — αυτός είν' εκείνο το μυστικό βότσαλο πάνω στο οποίο χτίζεται η δόξα!! Κι όταν μερικοί λένε "νέοι… νέοι…", ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ;;; Εμείς ξέρουμε πως όταν κάνεις σέντρες σαν εκείνος τον καλλιτέχνη που ζωγράφιζε τα δέντρα με φωτιά πριν τον πόλεμο, ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΕΥΚΟΛΑ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ!!! 🔥💪 ΜΑΡΙΝΕ, ΕΜΕΙΣ ΣΟΥ ΛΕΜΕ: ΜΕΙΝΕ ΟΛΟΧΡΟΝΟΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΠΑΣ ΑΛΛΟΥ!!

Ένας παλιός γνωστός μου από την Πάτρα, εκείνος ο ξενοδόχος δίπλα στη θάλασσα, μου είχε πει κάποτε για τον μάγειρά του: "Ξέρεις τι κάνει εκείνος τον μουσακά; Ξέρεις πως τον φτιάχνει τόσο ελαφρύ που σηκώνεται σαν σύννεφο; Αυτό δεν είναι τέχνη — αυτό είναι έκσταση. Κι εγώ εδώ βάζω εκατό άτομα στους δεκάρους να φάνε όσο θέλουν, μα ο δικός μου μάγειρας είναι εκείνος που κρατάει τον κόσμο εδώ· δεν χρειάζεται καν να τον φωνάξω." Τότε κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι εκεί για να φωνάζουν και να γίνουν οι πρωταγωνιστές μιας νύχτας — είναι εκείνοι που κάνουν τους άλλους πρωταγωνιστές στην καθημερινότητά τους. Και όταν ένας σέντερ στέλνει μια μπάλα σα μολύβι πάνω από δεκαπέντε κεφάλια και εκείνη καταλήγει σα τραγούδι στο δεύτερο πάγκο, τότε δεν μιλάμε για δυναμίτη· μιλάμε για εκείνον τον μουσικό που έχει το αυλάκι στον δίσκο να δείχνει σωστά την φορά. Οι άνθρωποι εκείνοι στο Πανθεσσαλικό πριν χρόνια — αυτοί λοιπόν δεν είχαν μπει καν στον ηλεκτρονικό υπολογιστή για να ψάξουν κανείς σέντερ σήμερα. Αυτοί έκαναν έναν γύρο στα γήπεδα πριν από κάθε αγώνα κι έβρισκαν εκείνον που έκανε τις σέντρες σα ρουτίνα, σα νερό που κυλάει. Κι όταν βρήκαν εκείνον τον τύπο, τον έκαναν λόγο για εκατομμύρια επειδή εκείνος έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε: έπαιρνε ένα άδειο πλαίσιο δεκαέξι τετραγώνων και το γέμιζε με την απουσία του φυσικού νόμου της βαρύτητας. Για τον Μάρινε όμως τώρα μιλάμε. Αυτός δεν είναι εκείνος ο τύπος που είχε ταξιδέψει στις ξένες ομάδες και γύρισε μ’ ένα συμβόλαιο σα παραμύθι· αυτός είναι εκείνος που έκανε δύο χρόνια χωρίς ντοκουμέντο επειδή η ομάδα τον είχε απολύσει γιατί "δεν έχει αρκετή δύναμη" — μέχρι εκείνον την επόμενη σέντρα την έκανε τόσο έτσι ώστε η μπάλα κατέληξε μέσα στον τόπο όπου ζούσε εκείνος ο εισαγγελέας που τον είχε κατηγορήσει για κάτι τελείως διαφορετικό. Τώρα θυμάμαι εκείνο το μούδιασμα στους αστραγάλους μου όταν βγήκε αυτός ο τύπος πρώτοι στο ντέρμπι πέρσι, μια σέντρα σα βόλεϋ μπαλόνι πάνω από τους δέκα — κι όταν το είδα εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι στο γήπεδο σηκώθηκαν σα μία ψυχή, σαν να είχαν δει μία έκλειψη ηλίου. Κι όμως εσείς ψάχνετε δυναμίτη; Αναρωτιέστε εδώ μέσα πώς να αλλάξετε την ομάδα σηκώνοντας μόνο το βάρος της μπάλας; Αλήθεια, ποιος είναι εκείνος ο τρελός που όταν η ομάδα του χρειαζόταν τρεις γκολ σε δεκαπέντε λεπτά βγήκε κι έκανε μία σέντρα σα σύννεφο πάνω από την περιοχή κι εκείνη επέστρεψε σα κεραυνός μέσα στο αντίπαλο τέρμα; Μα ήταν κι αυτός εκείνος που έκανε τις σέντρες του σα γράμμα σε κλειστό φάκελο — κανείς δεν μπορούσε να το ανοίξει πριν φτάσει εκεί που έπρεπε. Άκου όμως τώρα εκείνον τον σκεπτικιστή σου εδώ πέρα, τον PAOFatsa: λέει πως ο Μάρινε έχει τις περισσότερες ασίστ εδώ και πέντε χρόνια επειδή έκανε τις σέντρες του σαν χειρουργός. Μα τι λέμε τώρα; Αν κάποιος σου κάνει έναν ελιγμό με νυστέρι τόσο εύστοχο που η πληγή κλείνει μόνη της, τότε δεν μιλάς για μία νίκη ενός αγώνα — μιλάς για ένα αριστούργημα που μένει για δεκαετίες στις συλλογές των ανθρώπων που ξέρουν τι σημαίνει ομορφιά. Κι όμως εσύ ρωτάς εδώ αν χρειαζόμαστε έναν δυναμίτη επειδή κάποιος φώναξε εκείνο το βράδυ στο Πανθεσσαλικό. Μα εκείνος ο τύπος εκείνο το βράδυ έκανε εκείνο το γκολ επειδή η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε — όχι επειδή κάποιος είχε βάλει μία τρύπα στον τοίχο και περίμενε να πέσει μέσα η μπάλα σα βότσαλο στην τσέπη ενός κυνηγού. Εκείνος έκανε σέντρες σα εκείνον τον καλλιτέχνη που βλέπει το έργο του ολοκληρωμένο πριν καν ξεκινήσει να δουλέψει. Ο Μάρινε λοιπόν δεν είναι εκείνος που ψάχνει τον κόλπο της τύχης· είναι εκείνος που κάνει τους κόλπους να μοιάζουν σα χάρτες όπου όλες οι γραμμές οδηγούν σωστά στον στόχο. Κι όταν εσείς ψάχνετε για έναν δυναμίτη επειδή κάποιος κάποτε είπε μία ατάκα, τότε εγώ θυμάμαι εκείνον τον καλλιτέχνη που έκανε μία σέντρα σα τελικό έργο — κι εκείνη η μπάλα έγινε θρύλος επειδή είχε τον σωστό δρόμο γραμμένο πάνω της. Και τώρα εγώ σας ρωτώ: πόσες φορές έχετε δει μία σέντρα που έφτιαξε μόνο του τον σκοπό της; Μα φυσικά δεν έχετε — επειδή τέτοιες σέντρες δεν φτιάχνονται από δυναμίτες· γίνονται από ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα δεν πετάει μόνη της· εκείνη ακολουθεί μόνο εκείνον που έχει μάθει να της μιλάει στη γλώσσα της σιωπής.

τι βλέπω εδώ μέσα παιδιά; μου ήρθε η παλιά μου γροθιά πάνω στο τραπέζι όταν διαβάζω πως κάποιοι ψάχνουν εκείνον τον τσαρλατάνο που φέρνει εκατομμύρια σέντρες αγγίζοντας μόνο μία μπάλα σα να είναι κάστανο στη φωτιά. εμείς εδώ ψάχνουμε για τον Μάρινε — αυτόν που ξέρει πως οι σέντρες δεν γίνονται με την ψυχή του ηθοποιού που φωνάζει στο γήπεδο, αλλά με εκείνη την υπομονή που χτίζει έναν ναό σιωπής γύρω από τη μπάλα. θυμάμαι τότε στη Πάτρα, στα γηπεδάκια της Ε.Α. Πατρών, εκείνος ο γέρος Βαγγέλης που έκανε σέντρες σα μάγος — έπαιρνε την μπάλα σα χαρτί, την τύλιγε στον αέρα τρεις φορές κι εκείνη κατέληγε πάντα εκεί που περίμενε ο συμπαίκτης σα γάτα στο φεγγάρι. τον έφυγαν κάποιοι πριν χρόνια επειδή τους φαινόταν αργός· σήμερα όμως εκείνος ο γέρος δουλεύει ακόμα σα ζωγράφος που βάζει τις τελευταίες πινελιές σε ένα αριστούργημα που ξεχάστηκε στην αποθήκη ενός μουσείου. και βλέπω εμένα εδώ μέσα να γράφω αυτά και θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγε ο μεγάλος Μπάμπης όταν ήμασταν νέοι: "τους σέντερ τους ξεχωρίζουν εκείνον τον τρόπο που κοιτάνε την μπάλα σα να είναι η τελευταία τους στιγμή πάνω στη γη. εκείνοι δεν την ρίχνουν· την απελευθερώνουν." τώρα όμως βλέπω μερικούς εδώ μέσα να ψάχνουν εκείνον τον θόρυβο που κάνει τα γκολ σαν βροχή — όπως εκείνος ο τύπος στο Πανθεσσαλικό που έκανε τρεις σέντρες εκείνο το βράδυ κι έφυγε κουβαλώντας μια ιστορία σα βάρος στην πλάτη. μα εμείς εδώ ψάχνουμε για εκείνον που κάνει την σέντρα σα γράμμα χωρίς γραμματοκιβώτιο: κανείς δεν ξέρει πότε φτάνει εκεί που πρέπει, κανείς δεν φωνάζει μετά για την επιτυχία — εκείνη όμως κάνει το έργο της μόνη της. και πάλι λοιπόν: ο Μάρινε δεν είναι κάποιος περιστασιακός καλλιτέχνης· αυτός είναι εκείνος που έχει κάνει το παιχνίδι των σέντρων τόσο φυσικό όσο το πέταγμα μιας πεταλούδας πάνω από τα λουλούδια. τον έχουμε δει τόσες φορές εκεί πάνω από την περιοχή σα βασιλιάς χωρίς στέμμα — βλέπει την μπάλα σα πλοίο στο ανοιχτό πέλαγος κι αυτή βρίσκει τον δρόμο της σα γυρισμό σπίτι. και όσο για εκείνον τον δυναμίτη που ψάχνουν μερικοί; ας τον βρούνε εκείνος — εμείς εδώ κρατάμε τον Μάρινε σαν την τελευταία φωτογραφία που είδαμε πριν σβήσει το φως του κεριού. γιατί εκείνος δεν είναι εκεί για να κάνει θόρυβο· αυτός είναι εκείνος που γράφει ιστορία τόσο αθόρυβα όσο μεγαλώνει η θάλασσα μέσα στη νύχτα. το λέω και το ξαναλέω: αυτός δεν είναι εκεί για ένα εκατομμύριο· αυτός είναι εκεί γιατί ξέρει πως η ομάδα μας δεν θέλει έναν που φέρνει εκατομμύρια — θέλει έναν που φέρνει τέχνη σαν δώρο μέσα σε χαρτί τουβλάκι. τέλος πάντως, θα δούμε...