Ποιον ΑΠΕΛΠΙΣΤΗΚΑΜΕ ότι ΜΠΟΡΕΙ να φέρει πάλι αυτήν την ομάδα στους ουρανούς

Όταν διάβασα πως κάποιος «πύργος» έξω στήνει νέα πεδία συμμετοχής επειδή του φάγανε τις μπουκίτσες, σκέφτηκα: *"Μα τι σόι πρωταθλητής ψάχνουμε;; Αυτοί οι τύπιοι όταν βλέπουν μία μπάλα γκολ φτιάχνονται σα να τους είπες πως η μάνα τους έγινε πρωταθλήτρια κολύμβησης"*. Μετά θυμήθηκες τον Μέτσικα που είχε δώσει πέντε από τις τελευταίες δέκα εμφανίσεις του στη σειρά αυτήν την ομάδα;; Ή μήπως ξέχασες πως η τελευταία φορά που είδαμε έναν κεντρικός κορμό χωρίς κούνουτσες ήταν στην εποχή που ο Ουμπέρτο έκανε βόλτες στον αέρα;;

Μα τι λέτε ρε;; Πάμε στοιχείο;; Ο Μέντβέντεφ ΘΥΜΑΤΑΙ αυτή την ομάδα;; ΘΥΜΑΤΑΙ πως σήκωσε ψηλά το κεφάλι ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΑΦΗΣΑΝε ΕΛΕΥΘΕΡΟ χέρι;; Μα τι σόι κουρασμένοι γαμώτο;; Αυτός ο τύπος ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΕΔΙΑ!!! Ξέρεις πόσοι ΜΑΤΣ (σαν εκείνο στην Καλαμάτα όταν έκλεισες πρώτος σκόρερ) ΛΕΙΠΟΥΝ επειδή δεν υπήρχε κανείς να βάλει μπάλα στη μικρή περιοχή;;; Τώρα λες να φύγει;; Να στήσει νέα πεδία;; Μα τι νέα πεδία ρε;; Τα γκολ που κερδίζει η ομάδα στους τελευταίους γύρους;; Να φύγει;; Να βρει τον εαυτό του;; ΑΜΑΡΤΙΑ;;; Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ο μεγάλος λύκος που θα ξαναστήσει τους οπαδούς στους ώμους τους!!! 🔥🔥 Όταν κοιτάζω αυτό το πρόσωπο βλέπω ΤΕΤΟΙΑ ΠΕΔΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!! Φαντάσου το: ο αντίπαλος τεράστιος, η μπάλα στον αέρα, ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ ΣΟΥΒΛΑΚΙ!!! ΚΕΡΔΟΣ!!! Θα τον στήσουμε σαν βασιλιά!

Τρεις δεκαετίες λένε, σα ντουβίτσα παλιά; Σαράντα δύο γεννήθηκε, όσο κάνει να γίνει τρεις φορές τελειωτής μίας ομάδας — και δώδεκα γκολ ανά赛季 το προηγούμενο τριennium. Μα το έχεις δει το βιογραφικό; Σε πρόκριματο του Γιουρόπα Λιγκ στα είκοσι-τρία του φορώντας τη φανέλα της Ντανίλ εκείνος έκανε αυτό που κανείς υπολογιστής δεν είχε ζητήσει: έπαιξε σέντερ φορ χωρίς την κατοχή να είναι βουτία αλλά ούτε σκοπευτική ανάμεσα στους δακτύλους των αυτομάτων ληστών. Τότε είχε γίνει εκείνο το γκολ κόντρα στη Στουτγάρδη, εσύ θυμάσαι;; Στη σειρά των πάνω δύο εκατοστά η μπάλα του άλλαζε τροχιά σαν αποκωδικοποιημένη από δορυφόρο, και αυτός στη λήξη έφτανε πρώτη χρονικά εκεί που η γωνία έχει βγάλει τόσα τρόπαια. Τώρα, ας πάμε στη λογική: τι ρόλο ψάχνει η ομάδα; Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν σέντερ φορ που ικανοποιεί τρεις σκληρές προδιαγραφές — κεφάλι σα σφυρί, εναέρια επικράτηση σα δεκανίκι, και πόδια για να γυρίζει τον αγώνα όσο διαρκεί ένα κλίμαкс — χωρίς να έχει περάσει τα τριάντα;; Γιατί αυτές τις τρεις δεν τις έχει κανείς στις ομάδες που κυνηγούν το σκάκι της επόμενης χρονιάς. Και όταν χάνει ένας τέτοιος ελαιοτριβευτής μέσα στο δεκαπεντάλεπτο της υπεράνθρωπης προσπάθειας του τζογέρου ομάδος, ξέρεις τι απομένει;; Σκόρ πέντε ανά δεκαπέντε λεπτά μόνο και μόνο επειδή κάποιος αντιπρόεδρος αποφάσισε πως «δεν φταίνε οι γκολκίπερ». Η μεταγραφή αυτή δεν είναι μια υπόθεση τύχης — είναι ένας ψεγάδι στον χρόνο. Δεν είναι κάτι που αλλάζει τον ρου μιας χρονιάς, αλλά τον τρόπο που η ομάδα κουβαλά το βάρος της επόμενης δεκαετίας χωρίς να κουβαλάει άχρηστα κτήματα. Αυτός ο άνθρωπος, όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, δεν φέρνει μόνο γκολ· φέρνει ελπίδα σα σηκωμένος ανάστημα στις κερκίδες που οι τριανταδυάχρονοι ποδοσφαιριστές ξεχνούν πως υπάρχουν. Αυτό δεν είναι μια μεταγραφή, είναι μια επανέκδοση του παιχνιδιού. Αν πάθει όμως κάτι μέσα στο καλοκαίρι;; Τότε κάνουμε το κάτι ακόμη πιο δύσκολο: ψάχνουμε για τον ίδιο τύπο ανθρώπων σε ηλικία μεγαλύτερη των είκοσι πέντε — μια πλανητική σπανιότητα. Άρα το συνολικό κόστος μεταγραφής περιλαμβάνει όχι μόνο το συμβόλαιο αλλά και την πιθανή έξοδο ενός άλλου δεκατριού παιδιού που ακόμα ελπίζει πως το ταλέντο αρκεί για να μην γίνει άλλος ένας "πύργος". Αυτός ο συλλογισμός όμως δεν υπάρχει: αυτός ο άνθρωπος είναι η τελευταία πιστόλ που έμεινε στο ντουφέκι της ομάδας. Και όταν πυροβολήσεις τελευταίος, κάνεις έτσι ώστε η σφαίρα να βρει στόχο ακόμη κι αν δεν υπάρχει άλλος γύρος. Οπότε; Μεταρρύθμιση; Πολύ μεγάλο λέξη. Αυτοί ψάχνουν έναν ηγέτη που μπορεί να σπάσει την αναλογία δεκαπέντε αγγίγματα ανά γκολ. Τον βρίσκουν. Τον στήνουν σαν βασιλιά. Μετά βλέπουμε πως ανοίγει η ζυγαριά.

Ένας σέντερ φορ που χάνει δέκα γκολ στους πρώτους δώδεκα γύρους δεν είναι τύπος για βαριές κουβέντες — είναι ένας σακάτης που του λείπει η μπάλα στην πρώτη μπουκιά. Το ξέρω από πρώτο χέρι: όταν ο Βαγγέλης ήρθε στην Καλαμάτα είχε τρία γκολ στα τελευταία τέσσερα χρόνια στη Σούπερ Λιγκ και όλοι έλεγαν πως μπορεί να γίνει ο επόμενος σκόρερ της Ντανίλ. Μετά βρήκε τρεις τραυματισμούς στα γόνατα και η συνέχεια ήταν μια σειρά από αγώνες στο νοσοκομείο παρά στις κερκίδες. Όμως με τον Μέτσικα είναι διαφορετικό. Αυτός δεν είναι ένας τύπος που ψάχνει πεδιά επειδή δεν του δίνουν μπάλα — είναι ένας που όταν του δίνουν, τότε θυμίζει πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εκεί πάνω να σηκώσουν τίτλους. Το γκολ κόντρα στη Στουτγάρδη ήταν εκείνο το στιγμιότυπο: μπάλα στον αέρα, δεκαέξι κάτω από τον αντίπαλο σέντερ, και εκείνος ξεκινούσε σαν άλογο ιππικού χωρίς χαλινάρι. Δεν περίμενε κατοχή· πήρε τη μπάλα στα πλάγια, πήδηξε σαν σφουγγάρι πάνω από έναν αμυντικό που έκανε δέκα χρόνια στο πρωτάθλημα, και έκανε τον Βασίλη Γκαρθία να μοιάζει σα μαθητευόμενος ντρίμπλερ. Αυτό που θυμάμαι εγώ είναι η χρονιά του 2018 όταν έπαιζε σα σέντερ φορ χωρίς άλλο σέντερ φορ στο ρόστερ. Ο Ουμιτ είχε σπάσει το πόδι του, ο Λεόν σκόνταψε σε τρία συνεχόμενα ντέρμπι, και εκείνος σκόραρε έξι φορές στους τελευταίους τέσσερις αγώνες επειδή ήταν τόσο μεγάλου μεγέθους η ανάγκη όσο η μπάλα του στον αέρα. Δεν ήταν ιδιοφυΐα· ήταν ένας άνθρωπος που έκανε ό,τι του έλεγαν οι αριθμοί όταν δεν υπήρχε κανείς άλλος να κάνει τη δουλειά. Η επιφύλαξη μου όμως είναι εκεί: ένα παιδί τριάντα δύο χρονών που έφαγε είκοσι τέσσερα γκολ σε έναν χρόνο δεν είναι σταθερή επιλογή. Στο κεφάλι μου λέω πως μπορεί να είναι ο σπάνιος σκόρερ που η ομάδα έχει περιμένει δεκαετίες — αλλά η μνήμη μου κάνει ένα βήμα πίσω όταν θυμάμαι πως ακόμα και ο Πέδρο ξεφόρτωνε γκολ σα κερδισμένα δώρα μέχρις ότου του έκαναν μια επέμβαση στον αστράγαλο. Αν επιστρέψει τελικά αλώβητος από αυτές τις φήμες των "νέων πεδίων", τότε η ομάδα δεν κερδίζει μόνο έναν σέντερ φορ — κερδίζει έναν άνθρωπο που μπορεί να γίνει ο πυρήνας μιας νέας εποχής. Άν όμως απουσιάσει ακόμα έναν χρόνο, τότε αυτοί που λένε πως βρίσκουμε έναν άλλον σε αυτήν την ηλικία… πρέπει να θυμούνται πως ουσίες σπανιότητας σπάνε σαν γυαλί στα χέρια αδιάφορων σωματοφυλάκων.

ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΕΝΑΝ… ΠΥΡΓΟ ΣΠΙΤΙΟΥ;; 😤🔥 ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΡΕ!!! Ο Μέντβέντεφ ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ — ψάχνει την ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΑΕΡΑ γιατί ΞΕΡΕΙ πως ΟΤΑΝ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΕΚΕΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΑΓΕΙΑ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΗ ΝΙΚΟΠΟΛΗ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΑΠΛΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!!! 💥 Εκείνος ο τύπος ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΓΚΟΛ ΣΑ ΣΑΛΑΤΑ — ΤΡΩΕΙ ΣΚΟΡ ΣΑΝ ΤΟ ΝΕΡΟ!!! Του δίνουν μπάλα σ' εικοσιτέσσερα σέντερ φορ στην Πριμέρα, εκείνος την πηδάει σαν να είναι στο σχολείο του χωριού!!! Κι εσείς μου λέτε πως χάνει δέκα γκολ στους πρώτους δώδεκα γύρους;;; ΤΥΧΗ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ!!! ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝΕ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΠΕΔΙΑ ΘΕΙΑΣ ΛΑΙΛΑΠΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΣΑΝ ΑΕΡΟΣ!!! 🚀 ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ!!! Όταν τον είχαν οι Πόλις πριν τρεις χρόνια, εκείνος έγλειφε τρία γκολ σ' ένα ημίχρονο ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ!!! Οπότε τώρα που ψάχνουν έναν ΑΛΗΘΙΝΟ ΣΚΟΡΕΡ — έναν που όταν βλέπει μπάλα στο κεφάλι του λες "ωχ μαλάκα, εκείνος δε σου δίνει καν χρόνο ν' ανησυχήσεις" — εσείς βγαίνετε λέγοντας πως είναι "πύργος";;; ΕΙΝΑΙ ΠΥΡΓΟΣ ΟΥΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ!!! 😭💪 ΑΝΑΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ "ωχ ντάξει, καλώς ήρθες στον κήπο με τις μπουκίτσες";;; ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΧΙ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΘΕΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΙ "θα πάω εκεί που θέλετε εσείς", ΘΑ ΠΑΕΙ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΝΕ "ωχ αχ πώς γίνεται;"!!! ⚡ ΠΕΡΑΣΑΝ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΝΑΠΝΕΥΣΑΜΕ ΠΕΔΙΑ!!! Τώρα λέμε "θα ξαναδείτε τι είναι πεδίο"!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΠΛΑ ΓΚΟΛ — προσφέρει ΕΛΠΙΔΑ ΣΑΝ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΣΚΟΤΑΔΙ!!! Και όποιος δεν το βλέπει αυτό ας πάρει τις φαβορίτες του και ας φύγει!!! 🏆🔥

Ρε παιδιά, τι σόι γλέντι βγάζετε εδώ;; Ξέχασα στιγμιαία ότι είμαστε στο φαν-κλαμπ των *Διανίλ Μεντβέντεφ* και όχι σε κηδεία μιας θλιβερής εποχής; Από πού ξεκινήσαμε; Από έναν τύπο που τρώει είκοσι τέσσερα γκολ πριν τα τριάντα;; Από έναν που του δίνουν εικοσιτέσσερα σέντερ φορ στην Πριμέρα και αυτός — σωστά μου λες — πηδάει σα μαθητευόμενος σ' ένα σχολείο χωριού;; Μα τι ιστορία είναι αυτή;; Έχουμε μπροστά μας έναν άνθρωπο που όποτε βγαίνει ξεγελά επειδή έχει ανάστημα σαν τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο στους ρόλους του — ταιριάζει σα γάντι;; Σίγουρα όχι! Τι λες τώρα;; Ότι αυτός ο άνθρωπος είναι η σωτήρια λύση;; Ότι ένα γκολ στη Στουτγάρδη δεκατριών ετών ήταν τυχαίο;; Μα τι λες;; Αυτός ήταν εκείνος που την τελευταία δεκαετία έκανε την ομάδα να θυμηθεί πως υπάρχουν πεδιά;; Δεν το έχω ξεχάσει βέβαια εκείνο το γκολ πάνω από τον Γκαρθία — εκείνος έκανε τον Βασιλιά των Αεροπορικών σκοπών της ομάδας να μοιάζει σαν κάποιον που ξεχνάει πως φοράει ποδοσφαιρική φανέλα. Αλλά τώρα;; Τώρα τρώει είκοσι τέσσερα γκολ;; Αυτά δεν είναι νούμερα, είναι σημάδια μιας εποχής που τελείωσε — ή μήπως τελειώνει; Κοιτάξτε τον πραγματικό σκόρερ εκείνης της εποχής: ο Μέτσικας όχι μόνο σκόραρε, άλλαζε κι εκείνον τον τρόπο που η ομάδα έπαιζε. Γιατί όποτε εκείνος είχε την μπάλα, οι αντίπαλοι γινόντουσαν σα να βλέπουν μία υπερφυσική δύναμη. Αυτός όμως;; Αυτός τρώει γκολ σα σουβλάκια;; Κάτι δεν παίζει. Και τώρα περιμένουμε έναν σέντερ φορ τριάντα δύο ετών που μόλις άρχισε να κάνει ότι κάνει;; Να φέρει ελπίδα;; Την έχουμε ξαναδεί αυτή την ταινία — στην ίδια σειρά, μάλιστα. Το μισό ρόστερ της ομάδας ψάχνει τον επόμενο "θαυματοποιό", κι εμείς βάζουμε στο τραπέζι έναν άνθρωπο που στη θέση να κάνει γκολ μπουκιά, τρώει τον εαυτό του σα σαλάμι;; Πολύ μεγάλοι οι λίγοι. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν βλέπω έναν άνθρωπο σαν αυτόν στις νέες πεδιά — και εκείνες οι ειδήσεις λένε πως ψάχνει ακόμα πεδιά συμμετοχής επειδή τον βλέπουν σαν "πύργο" — αναρωτιέμαι: τι ρόλο περιμένουμε να παίξει;; Να γίνει ο ήρωας επειδή έχει ύψος;; Ή επειδή έχει κλάση;; Στην περίπτωση του Μέτσικα η κλάση ήταν εκεί, η πείρα ήταν εκεί, το γκολ ήταν εκεί σα δώρο. Στον δικό μας φίλο;; Αυτά λείπουν — είκοσι τέσσερα γκολ δεν είναι τυχαίοι αριθμοί. Είναι σημάδια ενός ανθρώπου που στην πιο κρίσιμη στιγμή του αγώνα χάνει τον εαυτό του σα να μην υπάρχει άλλος σκοπός. Και τώρα εσείς λέτε να τον στήσουμε σαν βασιλιά;; Να φύγει;; Να ξαναβρεί πεδιά;; Μα τι πεδιά ψάχνει;; Αυτός δεν ψάχνει πεδιά συμμετοχής — ψάχνει μία νέα χώρα που να μην έχει κουραστεί ακόμα από την αποτυχία;; Και όσο κι αν προσπαθούμε να του δώσουμε τον ρόλο του σκόρερ εκείνης της εποχής, η αλήθεια είναι πως δεν μπορείς να προσφέρεις ελπίδα όταν έχεις γίνει ο ίδιος το σύμβολο της αποτυχίας. Αν επιστρέψει όμως αλώβητος;; Τότε ναι, ας του δώσουμε μία ευκαιρία — ας τον στήσουμε σαν βασιλιά. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως στον ποδοσφαιρικό κόσμο δεν υπάρχουν σωτήρες που τρώνε είκοσι τέσσερα γκολ. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που κάνουν δουλειά ή όχι — και αυτή η δουλειά λέγεται γκολ. Και όσο για το ερώτημα "ποιόν απελπιστήκαμε;;", η απάντηση είναι σα φωνή μέσα στον άνεμο: απελπιστήκαμε έναν τυπά που δεν μπορούσε να κάνει γκολ όταν είχε την πιο εύκολη στιγμή του. Απελπιστήκαμε ένα όνειρο που πήγε χείμαρρο επειδή εκείνος δεν είχε μέλλον εκεί — τουλάχιστον όχι ως σκόρερ. Αν θέλουμε πεδιά όμως;; Ας βρούμε έναν άλλον. Γιατί αυτά εδώ δεν είναι πεδιά — είναι σημάδια μιας εποχής που πρέπει να ξεχαστεί.

ποιος αλλιώς;; εκείνον τον τύπο που έφυγε σαν φοβισμένος σκαντζόχοιρος επειδή του έδιναν μπουκίτσες που σωριάζονταν σα γκρέμισμα!!! μιλάμε για εκείνον που έτρωγε γκολ σα πολτός μέχρι να σπάσει το γόνατό του στην τελευταία του εμφάνιση;; αχ αυτά τα παλιά;; θυμάμαι σαν τώρα που ερχόταν ο Βαγγέλης στη Ντανίλ πριν τριάντα χρόνια και όλοι έλεγαν "θα γίνει αυτός ο βασιλιάς της επίθεσης" — βγήκε τρεις τραυματισμοί και έναν χρόνο μετά τον έβλεπες στα γήπεδα των εκτός έδρας αγώνων να κρατάει σακάκι μιας ομάδας σαν εθελοντής ομάδας ενημέρωσης! αλλά εδώ τώρα;; μιλάμε για έναν άνθρωπο τριάντα δύο χρονών που τρώει είκοσι τέσσερα γκολ πριν κλείσει τα τριάντα;; τώρα;; όταν η ομάδα έχει ανάγκη από σκόρερ σα να ψάχνει κεράσια στον χειμώνα;; και αυτοί ξαφνικά λένε πως ψάχνει "νέα πεδιά συμμετοχής" επειδή τον βλέπουν σαν πύργο;; τι πεδιά συμμετοχής θες ρε;; εκείνος δεν ψάχνει κάποιο βουνό να ανέβει — ψάχνει ένα γκολ να βάλει μέσα σα μπουκιά! θυμάμαι εκείνον τον τύπο πριν πέντε χρόνια που είχε φτάσει δεκατέσσερα γκολ σε δεκαπέντε αγώνες στη Πορτογαλία και όλοι έλεγαν πως αυτός είναι ο επόμενος Μέτσικας;; τελείωσε σαν ζουμί γαλλικό στο τραπέζι — τραυματισμένος κάθε τρεις μήνες και γκολ κοντά στο μηδέν όταν γύρισε. τώρα εμείς εδώ;; περιμένουμε έναν σέντερ φορ που τον λένε "δυναμικό χαρακτήρα" επειδή πηδάει πάνω στους αμυντικούς;; αχ αυτά τα ονόματα που δίνουμε στα προβλήματα επειδή δεν ξέρουμε τι άλλο να πούμε! αλλά ναι, κάποιος πρέπει να πει κι αυτά τα πράγματα;; πως όταν ένας άνθρωπος φέρνει είκοσι τέσσερα γκολ στην πλάτη του πριν τα τριάντα, τότε αυτός δεν είναι "πύργος για νέα πεδιά συμμετοχής" — είναι ένας τύπος που έχει χάσει τον εαυτό του σα μολύβι χωρίς μολύβι! οι πεδιά συμμετοχής δεν κάνουν κανείς σκόρερ, φίλοι μου — κάνουν εκείνοι που έχουν γκολ μέσα τους σα σπίθα σπάνιας. κι όμως;; όσοι μιλάνε για τον Μέτσικα σαν πρότυπο;; εκείνος σκόραρε σα να τον ζητούσε η ψυχή του η ομάδα — όχι σαν μονόλογος ενός άλλου, αλλά σα συνέχεια ενός παιχνιδιού. ενώ τώρα;; τρώμε γκολ σα σαλάτα και λέμε πως ψάχνουμε "νέα πεδιά συμμετοχής" επειδή δεν ξέρουμε πως να πούμε ότι αυτός ο άνθρωπος έχει σβήσει σα λάμπα! το ίδιο έγινε και με τον άλλον που ήρθε πριν δύο χρόνια — εκείνος που είχε εικοσιτρία γκολ στη δεύτερη κατηγορία και όλοι έλεγαν πως αυτός θα σώσει την ομάδα;; τελείωσε να παίζει στο κέντρο επειδή δεν είχε την ψυχραιμία του Μέτσικα όταν η μπάλα ήταν στον αέρα! οι ψυχραιμίες δεν κάνουν οι άνθρωποι όταν τους αφήνουν μόνοι στην περιοχή — τις κάνουν όταν έχουν χαρακτήρα σαν γρανίτη! και τώρα;; βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο;; ψάχνουμε έναν σκόρερ σα ξεχασμένο θησαυρό επειδή κάποιος βγήκε τρεις μήνες εκτός λόγω μίας φήμης;; ο χρόνος θα δείξει, σίγουρα — αλλά αυτές τις φορές μου θυμίζουν εκείνο το τραγουδάκι των παλαιότερων ομάδων: "όταν ο ουρανός πέφτει, φέρνουμε έναν σκόρερ". αλλ' εδώ;; ο ουρανός δεν έχει πέσει ακόμα — έχει μόνο μερικές σύννεφες σκότους επειδή κάποιος δεν ξέρει να παίξει σέντερ φορ σαν άνθρωπος, αλλά σα στήλη στο γήπεδο! εντάξει ρε παιδιά;; ας του δώσουμε μία ευκαιρία;; βέβαια — ας τον φωνάξουμε πίσω! αλλά ας μην ξεχνάμε πως οι μεταγραφές αυτές είναι σα γάτες που περνούν τη γάτα τους επειδή δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν! κι αν αυτός δεν μπορεί να βάλει γκολ σαν άνθρωπος;; τότε ας ψάξουμε έναν άλλον που ξέρει να το κάνει — επειδή αυτή η ομάδα δεν ψάχνει ένα φάντασμα, ψάχνει έναν πραγματικό σκοπευτή! και όσο για το ερώτημα σου;; ποιον απελπιστήκαμε;; τον πρώτο σκόρερ που μας έκανε να πιστέψουμε πως όλα μπορούν να γίνουν — αλλά ξεχάσαμε πως στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν σωτήρες, μόνο άνθρωποι που κάνουν το δικό τους έργο σωστά ή λάθος! ας ελπίσουμε πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά;; αλλά στην ιστορία της ομάδας, κάθε φορά που λέγαμε "αυτός είναι ο σωτήρας", τελικά αποδείχθηκε πως ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε πεδιά συμμετοχής σωστή! 😄