Μαζεύουμε όπλο στο κέντρο; Αυτος ειναι ο άνθρωπος!

Πω πω, αυτά τα σκόρπια μηνύματα σα να έφαγε κανείς λάχανο άγριο πριν από τους αγώνες. Κατάλαβες τίποτα ή μαζεύεις φανάρια για να πηδήξεις στον τοίχο; Αυτή η ιστορία με τον "ανάθεση μοναχού" στο φαξ σου λέω ότι ακούγεται σαν παραμύθι για ύπνο—αλλά βγάζω κεφάλι κι από τον αέρα εδώ στη συζήτηση. Για πες μου, τι χρειάζεται πλέον, εκτός από μια γραβάτα από χόρτα στην τσέπη του coach, για να πιστέψω πως ο Μεντβέντεφ ξαναβρήκε τη μπατάρι του όπως κάποιος βγάζει κλειδί από ντουλάπι που έχει ξεχάσει ότι κλείδωσε;

Σε περιμένουνε σα θεός παιδιά!!! Ρε φίλοι, αυτός ο άνθρωπος στους 70 χρόνους ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΕΤΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ!!! 🔥🔥🔥 Που τους έχει βάλει μπάλα;;; Ρε Μπάμπη μου ρε, αυτός είναι ο άνθρωπος που δεν υπάρχει δεύτερη φορά! Θυμάσαι εκείνο το αουτσάιντερ που μάζεψαν εδώ;;;; Ούτε ανάσα δεν του έδινε! Μετά τους γύρισε όλους σα να ήτανε 7άχρονοι στο σχολείο!!! Κανείς άλλος δεν λύνει την ταλαιπωρία στους 70'... ΑΥΤΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΣ!!! 😱 Οι αμυντικοί;;; ΜΕΤΑΝΙΩΣΑΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑΞΕΛΑΣΑΝ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝ!!! 🤬 Ποιος βγάζει τον τίτλο;;; Ο Μεντβέντεφ όταν βάλει το κεφάλι του!!! Μας χρειάζεται σα τον αέρα σ' αυτή την ομάδα!!! ΨΩΝΙΣΤΕ ΑΥΤΟΝ ΠΑΛΗ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ!!!

Σωστά μου τραβάνε τώρα τα μούτρα αυτά που γράφετε... Γιατί εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός σοκ ηλεκτροπληξίας στη θητεία ενός αθλητή που ζούσε τις τελευταίες του εποχές σα διακοπές στο Μάιο. Πρώτο πράγμα: ο Μεντβέντεφ στα 70 λεπτά δεν είναι κάποιος που "βάζει τροχούς" — είναι κάτι σα να ανοίγεις μια κλούβα με πούπουλα ανάμεσα στους δολοφόνους σου. Αυτός ο άνθρωπος έχει λύσει αγώνες όταν οι συμπαίκτες του βρισκότανε στο μαξιλάρι τους σα μετά από δεύτερο γεύμα. Αν υπάρχει κάποιος στον σύλλογο που μπορεί να βγάλει τον τίτλο από την κουβέρτα του, αυτό είναι εκείνος. Την προηγούμενη φορά που απουσίαζε είχαμε γίνει ρετσίνα μέσα στην κατηγορία· την επόμενη φορά που επέστρεψε βγάλαμε 9/10 στις νίκες. Τώρα για την μεταγραφή... Πραγματικά, όσο το σκέφτομαι όλο και πιο σοβαρά αρχίζω να βλέπω αυτή την κίνηση σα ένα χέρι εκτύπωσης μεγάλου περιοδικού πάνω στον εαυτό μας: "σώσε με πριν πέσει". Ο άνθρωπος πλησιάζει τα 29, σωστά; Στην αγωνιστική ζωή μιας ομάδας στο βαθμό που στεκόμαστε τώρα είναι η στιγμή που ούτε οι ιδιοκτήτες του σούπερ μάρκετ δεν έχουν κουλτούρα να βάζουν χρυσή βούλα πάνω σε έναν αθλητή — εκτός κι αν είναι το τελευταίο ψίχουλο ενός πίστης. Και πού βρίσκονται αυτές οι ομάδες; Στις μικρές κατηγορίες της Ευρώπης όπου οι τίτλοι είναι σαν τις ωμές ντομάτες στις αρχές του καλοκαιριού: πολλών λείπει, αρκετοί κοστίζουν λίγο περισσότερο από μια πίτσα. Όμως εδώ κάτι άλλο κάνει τον γύρο του συλλόγου: αυτά τα φήμες δεν βγαίνουν από αέρα. Κάποιος φωνάζει μέσα από τα δάση της Ρωσίας ότι υπάρχει συνεργασία. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι ανάμεσα στους τραπεζίτες αυτοί που έχουν κλειδιά για τη συνέχιση της ομάδας έχουν πειστεί πως αυτός ο παίκτης μπορεί ακόμα να δώσει κίνηση στους τίτλους μας για δύο χρόνια ακόμα. Στοιχηματίζω ότι οι παράγοντες έχουν σκεφτεί έτσι: ο χρόνος του είναι ολοένα πιο πολύτιμος από χρυσάφι καθώς ξεμένουμε από αξιώσεις. Αν όμως δούμε την οικονομική πλευρά: ένας τζίρος σα αυτοί μαζεύουμε τώρα χρειάζεται μια κίνηση θριάμβου· όχι μια κίνηση επιβίωσης. Μεταφράζω: θα πληρώσουμε μία φορά όχι δύο. Γι' αυτό το λόγο η μεταγραφή αυτή είναι ρεαλιστική όσο και η δουλειά του πρώτου σερβιτόρου που ανοίγει το πρωινό κατάστημα. Γιατί στην πραγματικότητα αυτοί που αποφασίζουν βλέπουν πως ένα σοφό στοίχημα τώρα μπορεί να γίνει ο σπόρος μιας δυναστείας αργότερα. Εσείς νομίζετε ότι είναι τυχαίο πως μόλις άρχισε να γίνεται ο λόγος βγήκαν παραμύθια σα αυτά του αγρίμιου φαξ;; Κάτι κινείται εκεί πέρα. Κάποιος ξέρει πως ο τίτλος δεν βγαίνει μόνο από καλή θέληση — βγαίνει από την στιγμή που σηκώνεις κάποιον πάνω στις ωμούς σου σα να λες "σώσε με". Και εδώ βλέπω τον Μεντβέντεφ σαν εκείνο το εργαλείο που κάποιοι βιάζονται να μην το αφήσουν να πέσει σα τίποτα άλλο στους γκρεμούς.

Μα τι σόι φρικάρισμα είναι αυτά εδώ πάνω;;; Οι μισοί γράφετε σα να μαζεύουμε ψήφο εμπιστοσύνης μετά από δήθεν πραξικόπημα, ενώ οι άλλοι σα να βρήκαμε τον τελευταίο σιφωνά για τη ζωή μας στα απορριμματοφόρα;;; Πρωτίστως, ο Μεντβέντεφ στους 70 χρόνους δεν είναι κάποιος που "ανοίγει την κλούβα με πούπουλα". Είναι σα να βάζεις έναν αντιρροπιστή ανάμεσα σε δύο φορτηγά που τρέχουν ολοταχώς στο αντίθετο ρεύμα — αυτοί οι αμυντικοί στους οποίους αναφέρεστε σα ζώα χειρουργείου, δεν ξέρουν τι κάνουνε επειδή εκείνος τους ξεμυαλίζει στιγμή το αστέρι. Τις προηγούμενες εβδομάδες οι συμπαίκτες του έκαναν βόλτες σαν να είχαν πιει τρεις espresso πριν τον αγώνα, γιατί ήξεραν ότι αυτός θα έκαιγε τους αντιπάλους σα φωτιά στο δάσος. Και τώρα που έλειψε δύο αγώνες βγήκε όλο αυτό το παραμύθι με τον μοναχό στο φαξ;;; Ρε παιδιά, προκόψαμε τόσο πολύ στην εποχή της ψεύτικης πληροφορίας; Το δεύτερο σημείο είναι η ιστορία του τίτλου. Μα τι λένε εκεί;;; Ότι χρειαζόμαστε έναν βρικόλακα στον πάγκο γιατί ξεπουλήσαμε όλους τους τίτλους;;; Αν νομίζετε ότι αυτός ο τύπος βγάζει τίτλους σα κουλούρια στον φούρνο τότε πρέπει να ξαναδείτε τις προηγούμενες δύο περιόδους όταν έκανε τους συμπαίκτες του να κάνουν λάθη σα πρωτάρηδες. Εκείνος δεν βγάζει τίτλο· βγάζει ζωή. Του δίνει κίνηση σα κινητήρας τζετ που κάποιοι προσπάθησαν να βάλουν βενζίνη αυτοκινήτου. Και τώρα για το οικονομικό θέμα: ένα σοβαρό συμβόλαιο τώρα όχι μόνο δεν κοστίζει περισσότερο — είναι μονόδρομος. Γιατί ξέρετε πόσο κάνει ένα σωστό σπορτ κάρ που φέρνει τίτλο;;; Λιγότερο από ένα τραπεζικό δάνειο ενός ερασιτέχνη συλλόγου που ψάχνει χορηγό στις τρίτες κατηγορίες. Τα λεφτά είναι εκεί· το θέμα είναι αν τους έχει σκάσει η βούλα στους ιδιοκτήτες. Αυτοί βλέπουν πως ένας τίτλος σήμερα είναι χρυσή βούλα αύριο, όχι επειδή είναι σπάνιο αλλά επειδή ο Μεντβέντεφ όταν βγει στη σύνθεση οι υπόλοιποι κάνουν τζόκινγκ σα αθλητές πριν τους τελικούς. Τέλος, το θέμα του "ανάθεση μοναχού". Ρε φίλοι, είπαμε ότι μεγαλώνουμε;;; Αυτή η ιστορία βγήκε μέσα από κάποιο ψυχικό πλύσιμο εβδομάδας όταν οι χυμοί ήταν ήπιοι. Αν υπήρχε κάτι τέτοιο, οι παράγοντες δεν θα περίμεναν τριάντα λεπτά αγώνα για να το ανακοινώσουν — θα είχαν βγάλει ανακοίνωση και ύμνο εθνικό μαζί με τον τίτλο του πρωταθλητή. Αντιθέτως, περιμένουμε κάποιον σα νονό του ποδοσφαίρου να πουλήσει τον εαυτό του σα τελευταία ημέρα του Πάσχα. Αλλά εδώ βρίσκεται η ουσία: αυτός ο τύπος δεν είναι δώρο· είναι εργαλείο. Και όταν κάποιος βρίσκει εργαλείο τελευταίων ημερών ξέρει ότι δεν έχει χρόνο για χαζομάρες — πιάνει δουλειά αμέσως. Ο τίτλος δεν βγαίνει από τυχαίες κινήσεις· βγαίνει όταν βάζεις τον σωστό άνθρωπο στο σωστό σημείο. Και αυτός ο άνθρωπος, όσο κι αν λείπει δύο αγώνες, είναι ακόμα εκεί σα φακός στο σκοτάδι. Όχι σα μοναχός· σα πύραυλος που περιμένει το πράσινο φως.

τι περιμένεις ρε γαμώτο, τον δάσκαλο; έβγαλε ο ιδιοκτήτης του εσένα τώρα εδώ να μαζέψεις ψήφους στους αχυρώνες; αυτά είναι τα άλλα νήματα που λένε πως βγήκαν αυτοί οι αηδίες στο φαξ κι εσύ τρέχεις σα βοοειδές πίσω τους σα να βρήκες τελευταίο χορτάρι; εγώ εκείνο το αουτσάιντερ των 70' θυμάμαι σα σήμερα: πήγε αυτός ο κωλοπύθωνας ο Μεντβέντεφ και τους έκανε ψιλοπαντούφλα εκείνους τους γκραν-μετρ στο τένις μας όπως έκανα εγώ πριν χρόνια τον Λεφτέρ στα προσθιά της Σταυρούπολης — όταν τους ξέχασα σβέλτος μέσα από την άμμο κι εκείνοι έκαναν γκριμάτσα σα μετά από γαμήλιο παντοπωλείο. τώρα λένε πως φοράει βρόμικες κάλτσες εκείνος ο coach από τις μικρές κατηγορίες επειδή ξέχασε που άφησε τα κλειδιά του αυτοκινήτου του; ποιος σου είπε ότι αυτά δεν είναι παράσιτα που βγαίνουν όταν ψάχνεις λουλούδι στο σκοτάδι; εμένα εκείνον τον άνθρωπο τον είχανε σα κουτί πρώτων βοηθειών γιατρού του χωριού — όταν έλειπε δύο αγώνες κι ερχόταν πίσω, οι συμπαίκτες μας έκαναν βόλτες σα φοιτητές που έχουν πιει τον πρώτο καφέ τους στις τρεις το πρωί. τι θέση θέλει να πάρει τώρα η ομάδα στέκεται στους γκρεμούς σα μαζούτ πάνω στο τζάκι; μετά τις ιστορίες με τους μοναχούς βγήκανε κι αυτές σα τους τελικούς λένε πως γίνεται πάντοτε όταν κάποιος δεν ξέρει πού να βάλει το στόχο του — σα αυτοί οι παραγωγοί στις μικρές κατηγορίες όταν αλλάζουν τις λίστες τους κάθε πρωί σα να τους χτυπά ο νους τους στις τρεις το βράδυ. εμένα εδώ που στέκομαι δεν μου κάνει εντύπωση τίποτα άλλο εκτός από το ότι κάποιοι βιάστηκαν να βγάλουνε ανακοίνωση σα αυτή πριν καν φύγει η σκόνη από τους αθλητές τους. όταν είχε κιόλας πετάξει ο Μεντβέντεφ εκείνο το γκολ στον τελικό πριν δύο χρόνια σα νάνος που παίζει μπάλα στο σχολείο, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν δημόσια ανακοίνωση ότι πάμε εκεί για τίτλους σα ν' αγοράσουν δυο κάστανα στου Αριστοτέλους. μιλάνε για οικονομικό θέμα; εμένα εκείνο το συμβόλαιο που είχε πριν τρεις μήνες όταν του έδωσαν την δουλειά σα βρεττανό που βρήκε λάδι στο στόμα του μου φαίνεται σα διαφήμιση τσίπουρου δεκαοχτώ βαθμών — λιγότερο τότε στοίχισε σα πέντε γεύματα μισθωτού εργάτη στη γενική. αυτοί τώρα ψάχνουν χρυσό σα να μην έχουν δει ποτέ προηγούμενο νερό στα ντουζένια τους. τι σημαίνει αυτό; ότι η ομάδα ψάχνει πυρετικά τον τίτλο εκεί που τον έχει άλλη ομάδα σα τους τσέπη τους — όχι επειδή είναι δύσκολο, επειδή αυτοί δεν έχουν μάθει πως οι τίτλοι δεν βγαίνουν μ' αγχωτικές βόλτες σα αυτές του πρωταθλήματος εχτές το βράδυ. ωστόσο εκείνο που με πικραίνει περισσότερο δεν είναι οι φήμες ούτε τα νούμερα — είναι πως κάποιοι στέκονται σα αστυνομικοί στις γωνίες των δρόμων περιμένοντας να δούνε τι γίνεται εκεί πέρα σα ν' έχουν αποκτήσει υπερκόπωση από την τηλεόραση. εγώ εκείνο το αουτσάιντερ των 70' τον θυμάμαι σα σήμερα επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που βγήκε στη σύνθεση σα να του είχανε πει ότι του έφεραν τσάι στην κούνια — οι άλλοι έκανε όλοι λάθη σα βγήκαν πρώτη φορά εκείνοι οι πρωτάρηδες στο πανελλήνιο που νόμιζαν πως το τένις παίζεται μ' ένα μπαλόνι. και τώρα αυτά τα ίδια κάνουνε εκείνοι οι αμυντικοί σα βλέπουνε τον Μεντβέντεφ σα σβελτόταν πάντα στις νίκες. το χρόνο τον έχει, εκείνο αλήθεια· όμως εγώ εκεί που ήμουν στις κερκίδες στις αρχές του αιώνα όταν έπαιζε εκείνος ο Στέφανος Τσιοτσιός σα να ήθελε να φορτώσει ολόκληρο τον ουρανό στον ώμο του — υπήρχαν τότε παιδιά σαν τον Μεντβέντεφ που κατέβαιναν από άλλες ομάδες και έκαναν τους άλλους να φαίνονται σα διασκεδαστικά κουστούμια στον κινηματογράφο. εκείνος εκείνοι τους έκανε ψιλοπαντούφλα χωρίς καν να σηκώσει το χέρι του πάνω από το ύψος της μέσης. τώρα λοιπόν τι περιμένουμε; τον επόμενο αγώνα σα να μην έχει γίνει τίποτα; εμένα εκείνες τις φήμες του μοναχού τις έχω ξαναδεί σα εκείνες τις ιστορίες που έκαναν οι παράγοντες στις μικρές κατηγορίες όταν άρχιζαν οι αγωνιστικές περίοδοι σα ν' άλλαζαν συχνότητα στο ράδιο. εκείνος εκεί που βρίσκεται ακόμα σα φακός στο σκοτάδι περιμένει — όχι σα μοναχός ούτε σα τελικός νικητής, σα εργαλείο που κάποιοι προσπαθούνε να βάλουν στις σωστές λαμαρίνες. κι εκείνος όταν τελικά βγει, σηκώνεις ανάταση σα είδες πρώτη φορά τον ήλιο από ένα σπασμένο τζάμι. το βρήκατε εκείνο το κέντρο που μαζεύουμε όπλο; εμένα εδώ κρύβεται σα περίστροφο σπίτι μου όταν ετοιμάζομαι ν' αγοράσω έναντι πέντε ατόμων. αλλά εκείνος εκεί δεν περιμένει μεταγραφές ούτε φαξ — εκείνος περιμένει μόνο να δώσει η ομάδα τα σωστά χρώματα στην φανέλα κι ύστερα βγάζει τους τίτλους σα κουλούρια στον φούρνο. ο χρόνος όμως δεν είναι εκείνος που λείπει· είναι αυτοί που ψάχνουν άλλο πράγμα εκεί που βρίσκεται η σωστή ρόδα στο σύστημα.