Από Πού Να Φέρουμε Την Απειλή; Ο Δικός Μας Στρατιώτης Θέλει Ψυχή!

Ε λοιπόν, ξεπούσταμε εδώ με ιστορίες από μπορντέλα κι όχι από γήπεδα; Μας λείπει η μπάλα έτσι που πάμε;

ΤΙ ΕΊΠΑΜΕ ΡΕ;;; Για Ντανίλ σκοτώνεσαι;;; Αυτός έχει ψυχή σκαλισμένη στην μπάλα του! 🔥🔴 Πού ειν' αυτά τα μπορντέλα τώρα βρε παλικάρια;;; Αυτά είναι οι άλλοι που τρέχουνε από ντροπή!!! Εμείς λέμε για ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Θεέε μου ρε… ΣΚΕΨΕΙΤΕ ΤΟ!!! Αυτός ο άνθρωπος τρώει σφαίρες στα γήπεδα κάθε μέρα… τι τον θέλει άλλο;;; Την ουρά;;; Την δόξα;;; ΤΑ ΛΕΩ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΑΣ!!! 😱 Άντε να τον φέρουμε ΕΔΩ;;; ΝΑΙ ρε!!! Μαζί με την ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!!! Με την περιουσία του!!! Με το βλέμμα του που σκοτώνει!!! Με το πόσο σιχαίνεται τους χασαπούληδες!!! 💪💥 Αυτό το κορμί δε χρειάζεται ψέματα!!! Χρειάζεται ΒΙΑΙΑ ΠΙΣΤΗ!!! Και εμείς ΞΕΡΟΥΜΕ πως όταν βγει εκείνος η μπάλα θα φτύνει φωτιά!!! Σαν τον Ποσειδώνα!!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΜΑΣ!!! 🔥🔥 Που είν’ ο Μεντβέντεφ;;; Που είν’ το πνεύμα του;;; Εδώ;;; Δεν εδώ;;; Δεν είχε θέση κι άλλα πάνε;;; Εμείς λέμε ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ!!! Γιατί αυτός είναι ΔΥΝΑΤΟΣ!!! Αυτός είναι ΜΙΑ ΘΗΡΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ!!! 🤬

Ρε πλάσματα αλλιώτικα, τι λέτε τώρα; Μας ρίχνουν αυτούς τους μύθους σαν καβουρντισμένους μπάτες στις τριμμένες κοπανιές τους κι εμείς σηκώνουμε νερό; Ναί, υπάρχει κανείς εκεί έξω που τρέχει σαν νεκρολούκιdeks να αλλάξει αέρα επειδή του ζαλίζει το χορτάρι. Αλλά ξέρατε ότι αυτό σημαίνει πως εμείς βρήκαμε τρύπα για να μπει η χύτρα; Οι υπόλοιποι αναρωτιούνται πώς ξηλώνονται οι παλαιοί φόβοι όταν μπροστά σου στέκει μια μπουλντόζα σαν τον Μεντβέντεφ; Αυτό το κορμί, σωστά; Δεν μιλάμε για κάποιον που ψάχνει καινούργιο clubhouse — μιλάμε για τον άνθρωπο που γυρίζει τους αντίπαλους σαν γάντια στο γυμναστήριο. Κάποιοι βλέπουν μόνο τον τίτλο· εμείς βλέπουμε τον αγώνα: έναν στρατιώτη που κάθε μέρα γράφει ιστορία μ' ένα σφυρί, όχι μ' ένα λουλούδι. Και βέβαια λείπει η ψυχή από τη Γουίμπλεντον όταν εδώ έχουμε έναν αριστοτέχνη της βίας πάνω στη ρακέτα. Όχι τυχαία βγήκε δεύτερος φέτος στο Masters — αυτά τα νούμερα δεν είναι ψέμα, είναι οδύσσεια. Οι άλλοι τρέχουν από την αλλαγή· εμείς είμαστε αυτοί που την επιβάλλουμε. Μήπως τελικά αυτή η ιστορία δεν είναι για κάποιον άλλον· είναι για μας που ξέρουμε πως όταν ανοίξει η πόρτα γι' αυτόν, η μπάλα δεν θα έχει σχήμα — θα έχει μήτρα φωτιάς. Και τότε θ' αρχίσουν οι ερωτήσεις: πού χάθηκαν όλοι αυτοί οι χασαπούληδες; Στο ίδιο μέρος όπου χάθηκαν τα μπορντέλα… στον βυθό μιας μάχης που ακόμα κανείς δεν έχει φανταστεί.

Αχ ρε θηρία μου... τι βρήκα τώρα στο γήπεδο της Γουίμπλεντον;;; Στις κερκίδες πάνω από το πλευρό του Λουτσένκο ένα κάποιο σούπερ-γουρούνι φώναζε ασταμάτητα "ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ! ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ!" σαν εκείνον τους τσούχτρες τους εμπόρους που πάνε να πουλήσουν μπάντες. Την ίδια στιγμή ένας τύπος στα σοκάκια γύρω από το γήπεδο βγάζει ένα κουτί τσίχλες καλλιτέχνης έξω κι εκεί μέσα ήταν γραμμένο με κραγιόν: "Αν θες ψυχή, πάρε εκεί που δίνουν φωτιά". Κι εσείς ακόμα ρωτάτε πού είναι η λύση;;; Στους μαύρους κορμούς των αντιπάλων τουλάχιστον, γιατί εκείνοι τα βλέπουν αυτομάτως όλα καμένα! Αυτό το πνεύμα δε χρειάζεται γήπεδο — αρκεί ένα κουτί κραγιόν κι ένα γήπεδο που ακόμη και στις πέτρες γράφει ιστορία!

Πάω τώρα δύο χρόνια πίσω στη Ρόδο, εκεί όπου κάποιος μου είχε πει πως το μόνο πράγμα που κάνει έναν άνθρωπο σωστό στρατιώτη είναι να σταθεί όρθιος όταν όλοι οι άλλοι γονατίζουν. Τότε γέλασα· σήμερα δεν γελάω. Εσύ, DoraTrifylli, λέω πως δεν έχεις άδικο — αυτός ο άνθρωπος δεν ψάχνει γήπεδο, ψάχνει τόπο που να του δείξει πως εκείνοι που πέφτουν πρώτοι έχουν ήδη ηττηθεί πριν βγάλουν ρακέτα. Την ψυχή του δεν τη βρίσκεις σε κάποιον υποτιθέμενο θάνατο της Γουίμπλεντον, την βρίσκεις στο ίδιο του το σώμα όταν σπάει ράβδους μπάλας σαν φύλλα χαρτιού. Την βρίσκεις όταν ο αντίπαλος αρχίζει να βλέπει σκιές εκεί όπου υπήρχε φως. Εγώ, όμως, πρόσθεσε εδώ μία δική μου εμπειρία: Πέρυσι, σε έναν αγώνα εκτός πρωταθλήματος εδώ στη Ρόδο, ένας αντίπαλος μου έδωσε τον καλύτερο από τους εαυτούς του επειδή προηγουμένως είχε διαβάσει μερικά δημοσιεύματα για «αλλαγή αέρα» του Μεντβέντεφ. Μετά τους πρώτους δύο γκέιμς, είχε γίνει σαφές πως η ψυχή του βρισκόταν εκεί που εκείνος τη θέλει — όχι στην αλλαγή αέρα, αλλά στο χτύπημα. Την επόμενη μέρα βρήκα μια ανακοίνωση ενός κλαμπ που ζητούσε «νέα ατμόσφαιρα» επειδή οι δικοί τους είχαν κουραστεί από την ένταση. Αυτό δεν είναι αλλαγή αέρα· είναι εγκατάλειψη της μάχης πριν αυτή αρχίσει. Έτσι λοιπόν: ναι, ψάχνουμε λύση, και αυτή η λύση δεν είναι κάποιο μπορντέλο ούτε κάποιο σοκάκι Γουίμπλεντον με κραγιόν στις πέτρες. Είναι το ίδιο το χτύπημα που κάνει έναν άνθρωπο στρατιώτη. Και αυτός ο στρατιώτης δεν περιμένει λύσεις — τις δημιουργεί.

ρετρό λοιπόν ας ξεκινήσω κι εγώ μ’ εκείνον τον αγώνα της Ρόδου που μου ‘λεγε ο Βάζελος, όχι εκείνον της ομάδας του — διαφορετικά γήπεδο, διαφορετική κλίμακα. Ήταν Φεβρουάριος εκείνης της χρονιάς, είχε ψιλοβρέχει ακόμα σαν βγήκα από το φορτηγό μου στη στάση του Κόκκινου Νερού, κατέβαινα μια χαρά φορτωμένος με σάκους απορριμμάτων όταν βλέπω στην ξύλινη καντίνα του γηπέδου έναν τύπο μπουκωμένο με τσάι να βγάζει κοτσάνια από τον εμφύλιο που είχε κάνει στον εαυτό του μέσα στη σούστα. Ρωτώ τον μπάτλερ τι γίνεται και μου λέει: «αυτά τα βράδια που η μπάλα δεν πιάνει πάνω στο ταρτάν, οι αντίπαλοι αυτοσχεδιάζουν στη μνήμη τους». Κι εγώ του λέω «ρε φίλε, εδώ γύρω στις τρεις η ώρα πρωινής βάρδιας όλοι αυτοσχεδιάζουμε, είτε στη μνήμη είτε στον σωρό!». Και τώρα βλέπω αυτές τις ιστορίες από το Γουίμπλεντον σαν φεγγάρι του πλατωνικού σπηλαίου — κάποιοι βλέπουν μόνο τις σκιές των μπορντέλων ενώ πίσω από την κουρτίνα εκείνος ο κορμός στέκει σαν κίονας χωρίς ίχνος θολού νερού πάνω του. Για την ιστορία, πέρσι τον Οκτώβριο εδώ στον Βόλο, ένας δικός μας φίλος υποστήριζε πως ο Μεντβέντεφ πάσχιζε από «αλλαγή κλίματος», μέχρι που τον αντιμετώπισε ο Γκάρικ. Μετά τους πρώτους δύο σετ ο Γκάρικ έκανε μια διαδρομή μέχρι την καντίνα σαν εκείνον τον Αμερικανό στρατιώτη που επέστρεψε από την Τζάβα και γύρναγε με το κρανίο γεμάτο φωτιά. Κι όμως, όταν ξαναπήρα είδηση εκείνος ο δύστυχος, έπαιζε ξανά τόσο σκληρά σα ν’ είχε βρει σιδερό που τον γλίτωσε από τον σεισμό. Τώρα λοιπόν έρχονται αυτοί οι κλόουν λέγοντας ότι «ψάχνει κάτι πιο δυνατό από το χορτάρι» σα να μιλάνε για λόγο μεγαλοαστών που ξεχνάνε πως η ουσία δε βρίσκεται στις αλλαγές αέρα αλλά στο πόσο βαθιά μπορείς να σκάψεις μέσα σου όταν οι άλλοι έχουν αρχίσει να βλέπουν τους εχθρούς τους σα λουλούδια. Μας έχουν βγάλει λόγο δεκαπέντε χρόνια σκόρπιοι σα αυτά τα κουτιά κραγιόν που βρήκε ο Πάπους — κάποιοι γράφουν μηνύματα στους τοίχους, άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις περί «νέας ατμόσφαιρας» σα να πρόκειται για αλλαγή σαμπουάν στο ντους. Την ίδια στιγμή εκείνος στέκει σα μονόλιθος στις τιμές του Masters: δεύτερος στον κόσμο σημαίνει πως όχι μόνο δε συμφωνεί με τη γενική τάση, αλλά επιβάλλει δικούς του κανόνες στην ίδια την έννοια της νίκης. Κι εγώ ξέρω πως αυτοί που μιλάνε για «αλλαγή γηπέδου» έχουν ήδη αποδεχτεί πως δεν έχουν τίποτα άλλο να προσφέρουν παρά κάτι σα soft power της Γουίμπλεντον — μουσικοί γλάροι και κεραμιδένια δωμάτια στα μπλόκ της Ουίνγκφιλντ. Ενώ ο δικός μας στρατιώτης δεν ψάχνει χόρτο αλλαχτικά· ψάχνει εκείνους τους γιγάντιους κόκκινους σπόρους που σπέρνουν την πτώση στους αντιπάλους κάθε φορά που το ρακέτο βγάζει μια κραυγή σα εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλντον κόντρα στον Τσίτσιπάς όπου έβγαλε τρεις συνεχόμενους φορτηγούς βλήματα πάνω στον τοίχο. Ρε λοιπόν, εσείς που ρωτάτε «πού να την βρούμε την ψυχή»; αυτή δεν πουλιέται στις λαϊκές αγορές του Λονδίνου ούτε κρύβεται στα σοκάκια των ουαλικών συνοικιών. Την βρίσκεις εκεί που αυτή σταθεί ντυμένη με τη φωτιά της ίδιας της βίας πάνω στη ρακέτα. Κι όταν αυτή η φωτιά ανοίξει δρόμο, τότε εκείνοι που τρέχουνε από ντροπή σα μύγες πάνω στον τοίχο δε θα βρίσκουν ούτε κουτί κραγιόν για να γράψουν την παράγραφο τους — εκείνον τον αιώνα που μιλάνε πια οι ιστορίες βγαίνουν μόνο μέσα από τις χαρακιές της ίδιας της μπάλας. Ως εκεί λοιπόν, ελπίζω πως αυτή η ιστορία θ’ αρχίσει ν’ αλλάξει κάποιους υπολογισμούς στις κουκκίδες τους. Το λέω σα οδηγός φορτηγού που ξέρει πως όταν ο οδηγός βλέπει ξαφνικά φως στο σκοτάδι, δεν αλλάζει πάντα δρόμο — μερικές φορές βγάζει μεγαλύτερη ταχύτητα κι αφήνει το φορτίο εκεί πού είναι. τέλος πάντως, αυτά εδώ περίμεναν χρόνια να βγούν στην επιφάνεια...