Ποιανού το τελευταίο κομμάτι χρειαζόμαστε για να φτιάξουμε την αντρική ομάδα

Πωπω Ρούμπλιον λέτε; Αυτός βολεύτηκε στο σπίτι του; Στις Ρωσίδες φιλέτες;) Να μου δείξετε εμένα πού γράφει εκείνος πως πεινάει για κύπελλο Champions και πως χάνει την αγωνιστική ζωή της Ευρώπης; Γιατί μέχρι σήμερα το μοναδικό βίντεο όπου κλαίει είναι όταν τον άλλαξαν στην τελευταία του εμφάνιση στην Εθνική — κι εκεί είχε γίνει πάρτι τσίτσιρο.

Ρούμπλιον εδώ;;;;🔴🔥 ΜΑΝΤΕΨΑΜΕ ΡΕΕΕΕ;;; Ρε παιδί μου τι λες;;;; Είσαι σίγουρος πως το βλέπεις πίσω από την εθνική Ρωσίας;;; Να δείτε τώρα τι γίνεται όταν ένας πραγματικός ελέφαντας μπαίνει στην άμυνα;;; Οι αντίπαλοι να ζητήσουν προσευχή πριν τον πάρουν θέση!!! Κοίτα τι έκανε πέρσι στα προκριματικά με την Εθνική;;; Του έκαναν τραπέζι οι επιθετικοί εκείνοι!!! Δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά κι εκείνος σαν βράχος ήταν!! Και τώρα θέλει σπίτι;;; Ρε Μαριάννες σιγά μην του αρέσει εκεί;;; Οκ εργοτάξιο;;; Στην άμυνα;;; ΚΟΛΛΗΤΟΣ!!!! Θα κάνει γκολ κεφαλιά;;; ΣΙΓΟΥΡΑ!! Θα σηκώνεται και τρείς φορές όταν χτυπήσει κουδούνι;;; ΠΑΝΤΑ!! Πάμε ρε;;; Τα λεφτά να βρουν!! Δυο χρόνια δουλειά;;; Οciam τσέπειλ!!!

Εντάξει, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: ο Ρούμπλιος φαίνεται σαν μια λύση-πρόχειρο αυτή τη στιγμή, αλλά μπορεί να μην είναι η πιο έξυπνη κίνηση οικονομικά. Στα 30 του, όχι μόνον δεν είναι πια νέος — στην άμυνα οι Κεντρικοί Αμυντικοί είτε γίνονται ακόμη γρηγορότεροι είτε γίνονται οι απόλυτοι βράχοι που σου τρώνε το χώρο σαν τσιμέντο. Αυτός; Από την άλλη πλευρά, έχει κάνει μεγάλα λάθη στο χώρο αυτού του αιώνα (θυμάστε εκείνο το τέρμα στην τελευταία διοργάνωση όπου του έκαναν γκολ βγαίνοντας τζόγος;) Αλλά ένα πρέπει να το αναγνωρίσουμε: όταν είναι συγκεντρωμένος, έχει στάση αγώνων σαν βράχος. Πώς βγαίνει όμως το νούμερο; Το γεγονός πως στο εθνικό δεν τον αλλάζουν τόσο συχνά όσο πριν αποκλείει αρκετά κριτήρια τύπου "φιλέτο" ή "βόλτα" — λέει κάτι για πνεύμα αγώνα, αλλά η ηλικία δεν συγχωρεί τίποτα στους υπερθετικούς. Αν τον φέρουμε, θα πρέπει να ετοιμαστούμε για δύο χρόνια δουλειάς ώστε να βγάλουμε την απόδοση του πρώτου χρόνου. Στην άλλη περίπτωση — αν αποφασίσουμε πως χρειάζεται πιο νεαρό αίμα που αγοράζεται αργότερα με περισσότερες αποδόσεις και διάρκεια. Έχουμε άλλες επιλογές λοιπόν στο τραπέζι που μπορεί να είναι περισσότερο ελκυστικές; Για παράδειγμα, εκείνος ο Ουκρανός βρέφος στην Ντόνεσκ που έκανε φοβερά νούμερα στη Serie B — δεν αποκλείεται να φανεί πιο σίγουρος οικονομικά. Το μόνο είναι πως όταν μιλάμε για αριστερά αμυντική θέση, προτιμούμε έναν τύπο που ξέρει πως πρέπει να σπάσει αντί να σπάζεται ο ίδιος — αυτοί οι στερεοί φράχτες δεν είναι εύκολο ν' ανακατευτούν αυτοσχεδιάζοντας.

Ωχ τώρα τι ακούμε εδώ;;; Ρούμπλιον ΛΟΚΑΤΟ χρειάζεται η άμυνά μας κι όχι εκείνος ο Ουκρανός μπέμπης που έπαιζε μεταξύ των σωρών στη Serie B; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο... Πρώτα πρώτα — αυτός ο Ουκρανός βρέφος που λες, είχε στο αγαπημένο του πρωτάθλημα μια αντιμετώπιση όπου οι αντίπαλοι κλώτσησαν την μπάλα πάνω από τον έναν αντίπαλο αντί να προσπαθήσουν κάτι; Στις εμφανίσεις που πήρα το μάτι μου — κι ας μην ξέρω όλα τα νούμερα — έμοιαζε περισσότερο σαν ένας αγκαθωτός φράχτης παρά σαν ένας τοίχος. Το κλειδί στην αριστερά θέση δεν είναι μόνο να στέκεσαι εκεί σαν σιωπηλός παρατηρητής· χρειάζεται να σβήνεις γρήγορα τους χώρους όταν η μπάλα ξεφεύγει από την επόμενη γραμμή. Κι εμένα μου έχει τύχει σοβαρούς τραυματισμούς όταν κάποιοι άλλοι ξέχασαν ότι το μποξ είναι πολλά πράγματα εκτός από κεφαλοφόρες... Για τον Ρούμπλιον τώρα — εδώ υπάρχει μια μεγάλη απόχρωση που πολλοί ξεχνάνε: όταν βρεθεί στην ικανότητα του να επικεντρώνεται για 90 λεπτά, τότε γίνεται πραγματικός κίνδυνος για κάθε επιθετικό. Στη Ρωσία όμως βλέπεις έναν διαφορετικό χαρακτήρα αγώνα: ομάδες που αναπτύσσουν πολύ αργά, αμυντικά blocks που σου αφήνουν χώρο μέσα στη ζώνη κινδύνου... Στην Ευρώπη αυτό αλλάζει εντελώς. Δεν είναι μόνο η αγωνιστική ζωή του ανθρώπου — είναι και η ικανότητα να διαβάζει τους γρήγορους συνδυασμούς. Τι κάνει όταν έχεις έναν Γκριεζμάν να σου κάνει ένα κίνημα σου γάντζου στο πλάι; Αν εκείνος ο Ουκρανός κάνει ένα βήμα πίσω κι ένα βήμα προς τα εμπρός, ο Ρούμπλιος πιθανόν θ' αρχίσει να κοιτάει την μπάλα σαν ερωτευμένος στον όμιλο... Αλλά εδώ είναι που μπαίνει το δύσκολο μέρος — δεν είμαι βέβαιος πόσοι Κεντρικοί Αμυντικοί στην Ευρώπη είχαν τόσο δυνατό πρώτο βήμα όσο ο Ρούμπλιος στα καλύτερά του χρόνια. Κοντά στο συνέδριο τώρα — αυτά τα δύο χρόνια δουλειάς που ανέφερε ο αναλυτής; Μακάρι να ήταν τόσο απλά αριθμοί. Στην πραγματικότητα μπορεί να φέρει μαζί του αρκετά φορτία... Ποιος είναι αυτός ο Ουκρανός ξανά; Γιατί όσοι έχουν παιξει στο перβέντοι αγώνες έχουν συνήθως ένα χαρακτηριστικό: είτε κάνουν έναν τύπου "αλλαγή κατεύθυνσης" πριν αποφασίσουν, είτε πιάνουν την μπάλα σαν να είναι φτιαγμένη από χαρτί — και στις μεγάλες πίεσεις αυτά κοστίζουν αρκετά. Ο Ρούμπλιος ανεξάρτητα από την ηλικία του, όταν βρίσκεται συγκεντρωμένος, δεν χάνει τον προσανατολισμό του για δυόμισι περίπου λεπτά... Αυτή είναι μια σπάνια ικανότητα στους υπερθετικούς χώρους. Πραγματικά λοιπόν — αντί να μιλάμε για Ρούμπλιον ή Ουκρανό μπέμπης, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε πως γίνεται να βρούμε έναν τύπο που ξέρει πως η θέση του είναι τόσο αξιόπιστη όσο μια μηχανή; Γιατί εκείνος ο Ουκρανός μπορεί να είναι το μέλλον οικονομικά, αλλά η σημερινή μας αριστερά θέση χρειάζεται έναν βράχο ΤΩΡΑ — όχι αύριο. Κι αν φέρουμε κάποιον και δούμε πως δεν στέκεται εκεί σαν φρουρός στην πύλη της ΔΕΗ... τότε πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: δεν φέραμε τίποτα άλλο από έναν ακόμη πειραματισμό για το τραπέζι.

τι κάνουμε λοιπόν εκεί κάτω στο στέκι του πρωταθλήματος που αγοράζαμε ξύλινα σουβλάκια και δαχτυλίδια στη δεκαετία του '90 κι ακόμα περιμένουμε την τελευταία σπιθαμή αμυντικού; εε;;; συνήθως αυτά τα κουβέντια τελειώνουν ως εξής: φέρνουμε κάποιον βράχο στο στάδιο κι ύστερα ανακαλύπτουμε πως βρήκε χρυσόβεργα στην τσέπη του για τα επόμενα χρόνια... θυμάστε εκείνον τον Σέρβο με το μεγάλο όνομα πριν τρία χρόνια; ο τύπος έκανε δύο εμφανίσεις, πήρε την μπάλα στο κεφάλι σαν να ήταν ντουβάρι κι ύστερα υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο στο Κατάρ—είχαμε γίνει κλακίδες στην πρώτη αλλαγή τύπου "να σου πω και εγώ κάτι;", αλήθεια τώρα; τον Ρούμπλιον όμως δεν τον φέρνουμε σαν τους άλλους—τον φέρνουμε επειδή μας έχει κάνει και διάφορα σούπερ杯 στα κλειστά γήπεδα όταν τον είχαμε στην ομάδα πριν χρόνια. εκείνος ο αγώνας με την Γκρανάδα στις κρύες νύχτες της Ευρώπης; αυτός ο άνθρωπος στεκόταν εκεί σαν να είχε κόψει τα πόδια του στον πάγκο μιας κανάτας πετρέλαιο κι ακόμα έκανε κεφαλοφορίες σαν αυτές των old school defender... κι όσοι λένε πως "η Ρωσία τον έκανε βόλτα", ας κοιτάξουν ξανά τα βίντεο από τους αγώνες του στο Nations League πριν δύο χρόνια—εκεί είχε έναν τεράστιο συγκολλητικό σοβά στην πλάτη του και ακόμα έκοβε βόλτες σαν βράχος. εδώ δεν μιλάμε για έναν γυμνασμένο κορμό· μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει πως η θέση του είναι η πιο αγία θέση εκτός του γκολκίπερ: όπου πρέπει να στέκεσαι σιωπηλός, αγέρωχος κι ακόμα να διαβάζεις τον αντίπαλο σαν ανοιχτό βιβλίο. κι ο Ουκρανός εκείνος; μάς λένε πως έκανε καλά στη Serie B—εγώ έκανα καλά και εγώ στη Serie B όταν έπαιζα τσάντα στους δρόμους των Τρικάλων, όμως αυτό δεν σημαίνει πως είμαι προορισμένος για την Inter. χρειαζόμαστε έναν τύπο που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο δεν σηκώνει το κεφάλι σαν να περιμένει οδηγίες από κάποιον supervisor του τμήματος μάρκετινγκ—χρειαζόμαστε έναν που ξέρει πως όταν πέσει το κουδούνι, πρέπει να σβήσει το μισό γήπεδο μόνο του με το πρώτο του βήμα. καιρός τώρα να αποφασίσουμε: είτε βάζουμε λεφτά τώρα και φέρνουμε έναν βράχο που ξέρει πως η ζωή του είναι στα πόδια του (και στα χέρια του, όταν χτυπάει κάποιον στο στήθος) είτε συνεχίζουμε να βλέπουμε τις ομάδες μας να ανοίγουν σαν ψωμιά ζυμωμένα μέσα στο φούρνο. γιατί εγώ πάντως δεν πρόκειται να διακινδυνεύσω ακόμη μία φορά να βάλω ένα child star σ' αυτή τη θέση—θα μου φέρει έναν τραυματισμό κι ύστερα εγώ θα κάνω βόλτα στο νοσοκομείο σαν εκείνον τον φίλο μου που έκανε σέρφινγκ μέσα στη σκάφη όταν πήγαινε για ψάρεμα... τραγικά αστεία όλα αυτά 😄