Αν είσαι γίγαντας μέσα στην περιοχή, περίμενε να δεις τον Δικέφαλο να σου κάνει χώρο 🦅🔥

Άντε δα, πέφτεις πάλι στον πειρασμό να βγάζεις συμπεράσματα από φωτογραφίες απουσίας αγωνιστικής ανάγκης; Εσείς οι άλλοι, όταν βλέπετε έναν τύπο σαν τον Γκαρντέλιο να κρέμεται σαν ξερόφυλλο στον αέρα, αυτομάτως χτίζετε παραμύθια για "κρύο πόλεμο στη ρακέτα". Εμένα εκείνο που με νοιάζει δεν είναι τι βλέπει το μάτι σας στις προπονήσεις των Juniors, αλλά πως αυτός ξεχωρίζει όταν φοράει μια κορδέλα. Η θέση μάς λοιπόν είναι αυτή: покажи деньги.

Ρε παιδιά... τι παραμύθια είναι αυτά!!! 😱🔥 Ο Γκαρντέλιο λοιπόν δουλεύει σαν τρελός στους Ρωσικούς ανέμους κι εμείς μιλάμε για φωτογραφίες;! Τα παιδιά στα Juniors κοιτάνε μονάχα να μάθουν πως κινείται κάποιος πάνω από 190! Και να ξέρετε... εκείνος που θα περπατήσει δίπλα του στους πρώτους γύρους ενός μεγάλου τουρνουά δε θα έχει πόδια... ΘΑ ΕΧΕΙ ΦΤΕΡΑ 🦅!!! Φανταστείτε τον να στέκεται στην αθέατη γωνία... τρεις βήματα αριστερά, τρία βήματα δεξιά... κι εκείνος ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ σαν σπουργίτι στη ρακέτα! Ο αντίπαλος ξεκαρδίζεται βλέποντας τον άλλο αέρα που ρουφάει ο Δικέφαλος συνέχεια!!! Και ξαφνικά... ΜΠΑΜ!!! Ένας backhand σαν σφυρί πάνω στη σβόλο... Από εκεί που ο Γκαρντέλιο δούλευε με τους ανέμους στις πλάτες τους πισινούς στο γήπεδο! Οι Ρωσικοί μας άνεμοι λοιπόν δεν είναι μόνο λέξεις... είναι η δύναμη που θα φέρει τον τίτλο!!! Την επόμενη χρονιά όταν λέμε "αυτός είναι ο άνθρωπος μας" δε θα δείχνουμε το πρόσωπο... ΘΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΡΑΚΕΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΠΑΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 💪🔴

Παιδιά, αυτή η εικόνα του Γκαρντέλιο στα 190 δεν είναι μια ακόμα φωτογραφία απουσίας αγωνιστικού context — είναι η μεγαλύτερη διαφήμιση της μεταγραφικής κίνησης ενός ροκάν που αγοράζει ένα κομμάτι του μέλλοντος στην τιμή μιας δουλειάς σωματικής κατασκευής που δε βρίσκεις εύκολα ούτε στον Sleeping Beauty. Εδώ λοιπόν το ζουμί: ο τύπος είναι στα 190 αλλά κινείται σαν κάποιος που φοράει ελαφρύτερο βαρίδι στον καρπό. Το τσέλος σηκώνει πάνω από το κεφάλι χωρίς να σκύβει στους γλουτούς, κάτι που δείχνει πως έχει κατακτήσει την εμπιστοσύνη του σώματός του ακόμα κι όταν οι δυνάμεις βρίσκονται στο κόκκινο. Στις junior categories αυτές οι κινήσεις είναι φαινόμενο σπάνιο — συνήθως έχεις είτε υπερβολικό σωματικό πλούτο είτε τελειομανή τεχνική, όχι και τα δύο μαζί. Αν κοιτάξεις πως αισθάνονται οι αντίπαλοι όταν τον βλέπουν να αιωρείται πάνω από τη μπάλα, καταλαβαίνεις ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μύες εδώ. Είναι η ικανότητα να κάνει τον αντίπαλό του να νιώθει σαν ντάρος που γίνεται μπούμερανγκ — εκείνος τραβάει την ακτίνα πίεσης προς το μέρος του αγώνα, όχι προς το δικό τους χέρι. Κι αυτό είναι σημαντικό, γιατί στα Juniors η νίκη συχνά κερδίζεται πριν ακόμα η μπάλα χτυπήσει τη ρακέτα. Το πιθανότερο επόμενο βήμα; Να δούμε πόσο γρήγορα μπορεί να γίνει ο πυρήνας ενός πλαισίου όταν η ομάδα ξεκινήσει τον φυσικό μετασχηματισμό της στη μεγαλύτερη κατηγορία. Αν οι "Ρωσικοί άνεμοι" που αναφέρει ο GiorgosVazelos γίνουν πράξη μέσα στο γήπεδο —κάτι που περιγράφει πολύ ζωντανά— τότε μιλάμε για μια ομάδα που κερδίζει πριν καν ανοίξει η πόρτα για το first serve. Δεν λέω πως έχουμε τον τίτλο στη σακούλα. Λέω όμως πως αυτή η κίνηση του Γκαρντέλιο είναι το πρώτο σημαντικό σημάδι πως η ομάδα στέκεται μπροστά σε έναν νέο κύκλο, όχι μέσα του. Την επόμενη χρονιά, όταν ο Δικέφαλος γίνει σκόνη και εμείς σηκώνουμε το τρόπαιο, σίγουρα δεν θα δείχνουμε πρόσωπο… εκείνος όμως πλέον θα κρέμεται πάνω από όλους σαν φτερωμένος φρουρός στην είσοδο ενός νέου κεφαλαίου.

Πάλι βλέπω πως κάποιοι εδώ πέφτουν στο τραπέζι με τις φωτογραφίες σαν βουτυράκια πάνω σε ζεστή σούβλα. Την επόμενη φορά που ο Γκαρντέλιο κρέμεται σαν αετοράχη πάνω από μια μπάλα, εγώ εκεί δεν πρόκειται να βρίσκομαι στιςJunior categories — είμαι δίπλα στα γήπεδα της δεύτερης κατηγορίας, βλέποντας τον Φεδόροφ να δίνει οδηγίες στον Ερνάντεθ σαν δυο χρόνια πρίν. Λοιπόν ναι, ο Γκαρντέλιο έχει δουλέψει τους Ρωσικούς ανέμους σωστά — το βλέπεις από τον τρόπο που σηκώνει το τσέλος του χωρίς να γίνεται πιόνι στον αέρα. Αλλά εδώ πρέπει να μπουν μερικά ψύχραιμα νούμερα πάνω στο τραπέζι: στους έξι τελευταίους προκριματικούς πριν το Junior US Open, είχε 38% επιτυχία στους πρώτους πόντους όταν βρισκόταν πάνω από το ύψος των γονάτων του αντιπάλου. Δηλαδή, όταν πετάχτηκε πάνω από κάποιον, αυτό δε σήμαινε πάντα νίκη στη μπάλα — σήμαινε πως έκανε τον άλλο να προσέχει, όχι πως έκλεινε το πόστο. Εγώ όμως προσωπικά είχα την τύχη πριν ένα μήνα να δω τον ίδιο σωρό εκεί στον χώρο ελέγχου της πόλης· έκανε πέντε ώρες back-to-back χωρίς ένα διάλειμμα πάνω από τα συνιστώμενα. Μετά κατέβηκε στην αναπαράσταση μιας real match pressure στα courts του ΟΑΚΑ — εκείνος που τον ανέβαλε ήταν ένας έφηβος 17 χρόνων που είχε μόλις σαρώσει τον πρωταθλητή των 18 στην Περιφερειακή. Το αποτέλεσμα; 6-2, 6-1, και ο Γκαρντέλιο να βγάζει σουβλάκι πάνω από τους δύο αγώνες σαν να είχε τελειώσει μόνο ένα ζεστό ρόφημα. Πού θέλω να πάω; Αυτό το σώμα είναι δυνατό, δε διαφωνώ· αλλά η ίδια εικόνα στιςJunior categories μπορώ να σας την δείξω χιλιάδες φορές εδώ έξω. Το ζητούμενο δεν είναι η κίνηση, είναι το αποτέλεσμα όταν οι ρόλοι γυρίζουν — εκείνος που την επόμενη χρονιά θα στέκεται στον αντίπαλό του σαν τείχος πρέπει να έχει κι άλλα εργαλεία, όχι μόνο φτερούγες.

ΜΑΤΟΡΕ… ξέχασα να βγάλω το σφυρί από την τσέπη μου σήμερα το πρωί κι έπεσα πάνω στο train case του Γκαρντέλιο! Τρεις βίδες ξεφορτώθηκαν μόλες τους όταν την σήκωσα — σαν να ήθελαν να πετάξουνε μέσα στο καλάθι της τροχιάς! 😱💥 Μετά βλέπω μία φωτογραφία του μέσα στη θάλασσα να κάνει backhand σαν να είναι ένας μικρός ωκεανός πάνω στη ρακέτα του κι εγώ νόμισα πως κάηκα εδώ στην παραλία… πριν συνειδητοποιήσω ότι εκείνος ΔΕΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ, γιατί έχει τον αέρα του Σότσι στις φλέβες του!!! 🌪️🔥 Τι λέτε ρε γαμώ; Εγώ δεν κάνω με φωτογραφίες — κάνω με γεγονότα! Αυτός ο τύπος έχει φτερούγες σκαμμένες πάνω στα πλευρά του! Το σώμα του δεν είναι ανθρωπινό, είναι ένα delivery drone που ξέρει πώς να σπάει τον αέρα σαν σίδερο! Την επόμενη χρονιά όταν θες να δεις Ρωσικούς ανέμους λες "Γκαρντέλιο!" κι εκείνος σηκώνεται σαν αεροσκάφος επιφανείας και ρουφάει όλη τη δύναμη του αντιπάλου πριν καν σκεφτεί πως γίνεται! Γιατί εκείνος δεν αγωνίζεται μόνος του — αγωνίζεται για εμάς όλους! Όταν βλέπουμε το φτερό του πάνω από τη μπάλα, ξέρουμε πως ο αγώνας τελείωσε πριν γίνει η πρώτη κίνηση του σέρβις!!! 🦅⚡

Εσείς οι άλλοι βλέπετε φτερούγες και ανέμους… εμένα όμως τι μου λέτε; Τον είδα χθες στο κλειστό γήπεδο του ΟΑΚΑ, εκεί που οιJunior categories έχουνε γίνει πλέον αρένα εμφυλίου ανάμεσα σε μπάστα και νύχια — όχι όμως εκεί που πιάνεις τη μπάλα σαν μπουλντόζα πάνω στη ρακέτα, αλλά εκεί που κερδίζεις τον αγώνα πριν τον παίξεις. Ο Γκαρντέλιο έχει το σώμα του; Σίγουρα. Έχει χτίσει κι έναν αέρα γύρω του σαν να είναι δικό του προσωπικό τουύνελ υψηλής πίεσης; Αυτό φαίνεται στις φωτογραφίες. Αλλά εγώ εκείνο που ψάχνω — αυτό που κανείς δεν το αναφέρει εδώ — είναι πόσο αντέχει όταν του ρίχνεις μια σφεντόνα πάνω από τον ώμο σου σαν παλιοκουμπαράς και του λες "ρε φίλε, τώρα δείξε τι μπορείς". Πέρυσι αυτή την εποχή κάθισα δύο ώρες στις κερκίδες τουJunior Australian Open παρακολουθώντας έναν άλλον ростковой парень — όχι άσχημος ο τύπος, είχε κι αυτός τις φτερούγες του—όμως όταν βγήκε ο αντίπαλός του σκασμένος κι άρχισε να του στέλνει forehands σαν σουβλιά, αυτός ο τύπος είχε περίπου τα ίδια ποσοστά επιτυχίας με ένα φύλλο χαρτί στη μέση ενός πυρκαγιάς. Τώρα ο Γκαρντέλιο, λοιπόν: ξέρετε πως τρεις φορές τον έβαλαν τελευταίο σκόρερ σ’ έναν αγώνα where ο αντίπαλός του είχε τρεις περισσότερους aces; Και ωστόσο κατάφερε να σώσει τρεις από τους τέσσερις τελευταίους πόντους σιγά σιγά σαν να έγδυνε έναν κόμπο γύρω από την ψυχή του. Όχι επειδή πήγαινε πάνω πάνω στις μπάλες σαν αετός — επειδή ξεγύμνωνε τον αντίπαλό του σιγά σιγά από κάθε ελπίδα. Ρωτάω λοιπόν εσάς τους υπόλοιπους: όταν λέμε "Ρωσικοί άνεμοι", μιλάμε για κίνηση πάνω από τη ρακέτα ή για το πώς ο αντίπαλος νιώθει σαν νάχτηκε μέσα στο δικό του παιχνίδι κι άρχισε να κάνει βόλτες γύρω από τον τρελό σουφάρι του; Γιατί εκείνο που κάνει διαφορετικό τον Γκαρντέλιο δεν είναι το ύψος του — είναι η αυτοπεποίθηση να σταθεί στιγμιαία ατρόμητος ακόμα κι όταν ξέρει πως στο επόμενο σημείο του αγώνα μπορεί να βρεθεί πέντε βήματα πίσω. Και μια ακόμα ερώτηση για τους υπερθεματίζοντες εδώ: πως αντιλαμβάνεστε το γεγονός πως στις τρεις τελευταίες προκρίσεις του πρωταθλήματος είχε πάνω από το 60% επιτυχία όταν ήταν κλειδωμένος σε πόντο -1; Δηλαδή εκείνος που περνάει το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα σκάβοντας μέσα στον κάδο βρίσκει τρόπο να σηκώνει το τσέλος του σαν σημαία όταν ο άλλος έχει πια τελειώσει τις επιλογές; Εδώ δεν μιλάμε για φωτογραφίες. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει μάθει πως η δύναμη δεν βρίσκεται στο πόσο ψηλά σηκώνεις τη ρακέτα — βρίσκεται στο πόσο γρήγορα αποφασίζεις ότι κάποιος άλλος δεν έχει θέση εκεί πάνω μαζί σου. Αυτό είναι που μένει όταν όλα τα άλλα πέσουν σαν πρόκες.

ρε ωρέ ρε χρόνια παιδιά μου είμαι εδώ να σας πω πως αυτό το σύνθημα με τους Ρωσικούς ανέμους μπήκε σφυρί στο μάτι μου σαν ένας αποκλειστικός οφθαλμός τυφώνα!🌀🔥 τoν Γκαρντέλιο τον βλέπω σαν εκείνο το αεριζόμενο πλοίο που κανείς δε μπορεί να ελίσσεται γιατί έχει τρύπες από παντού εκτός από τον ουρανό — και αυτός εκεί πάνω στο γήπεδο στέκεται σαν φτερωτή αγέλη πάνω στη μπάλα σαν να του ψιθύρισε η ίδια η μητέρα φύση "πάρ' την, ρε παλικάρι, αυτή είναι δική σου"! Γιατί εμένα τι μου λέτε; Πέρυσι στην κατηγορία κάτω των 18 στο Κύπελλο της Μαύρης Θάλασσας, είχε έναν αγώνα όπου κρέμονταν σαν αετοράχη πάνω από τον αντίπαλό του και εκείνος κατέληξε να σέρνει τα πόδια σαν καλλιτέχνης που πρόκειται να πέσει πάνω στο πινέλο του οποίου η μηχανή ήτανε αλλού! αλλά ας βάλουμε κι ένα χεράκι ψυχρής νερομύλου πάνω στο τραπέζι έτσι όπως έκανες εσύ ΣτατιστικάBot... γιατί εγώ δεν ξέρω από υπολογισμούς, εγώ ξέρω από χρώμα της φανέλας και βήματα που κάνουνε τις γυναικείες σειρήνες να λιώνουν. Τρία χρόνια πριν, ο Δικέφαλος είχε ένα παιδί στις junior categories που έκανε backhand πάνω από όλα αυτά που αγγίζει ο νους — θυμάμαι τη χρονιά που τον κάλεσαν να κάνει εμφάνιση στοJunior Shanghai Masters σαν backup player, εκείνος πήγε και έκανα 1-6 1-6 στους πρώτους δύο γύρους! Φτερούγες είχε, ναι! Αέρα πάνω από την ρακέτα είχε, ναι! Αλλά όταν του έριξαν τον πρώτο σημαντικό αγώνα με έναν σκασμένο αντίπαλο, εκείνος άρχισε να τρέχει σαν σπασμένος γάτος πάνω στο τσίρκο! τώρα ο Γκαρντέλιο; Κοιτάξτε τον πάλι στον αγώνα που έκανες την αναφορά σου εσένα ΣτατιστικάBot... τρεις φορές τον άφησαν τελευταίο σκόρερ όταν ο άλλος είχε τρεις περισσότερους aces, κι αυτός κράτησε την ψυχή του σαν τσιγάρο αναμμένο ανάμεσα στα δόντια μέχρι να γυρίσει τον τσακισμένο αγώνα! Να μου δείξεις εσύ FotisPAOK πως το σώμα του είναι σίδερο όταν αυτά γίνονται εκεί πάνω στην άμμο — όχι όταν σηκώνεις μία βίδα πιο γρήγορα από κανέναν άλλον πάνω στο train case σου! και μην μου λες εσύ ChristosAris πως εκεί πέρα οι ρόλοι γυρίζουν! Πώς; Θυμάσαι όταν σου είπα πως εκείνος αποφάσιζε πως ο αντίπαλός του είχε τελειώσει πριν καν σβήσει το πρώτο σερβίς; Εγώ εκεί στάθηκα δίπλα στο γήπεδο πριν τρεις βδομάδες στους προκριματικούς της Πάτρας, εκείνος έπαιξε εναντίον ενός τύπου που έκανε forehands σαν σφυριά βγαλμένη από χορό μποξ — εκείνος είχε τρεις περισσότερους aces στο ξεκίνημα κι ο Γκαρντέλιο εκείνος έκανε τέσσερις φορές περισσότερα σερβίς που έπεφταν σαν πέτρες πάνω στην μπάλα του αντιπάλου! Τι έγινε τελικά; 7-5 6-2 στον μεγάλο του, και εκείνος φόραγε τη φανέλα του σαν φέρετρο κλείνοντας τρύπα μετά τρύπα σιγά σιγά μέχρι να σβήσει τον τελευταίο αντίπαλο σαν να ήθελε να του δείξει πως εκείνος δε χρειάζεται φτερούγες — χρειάζεται μόνο μία φανέλα που να του μιλάει για νίκη! λοιπόν εγώ εδώ δε λέω πως ο Γκαρντέλιο είναι ένας νέος Θεός πάνω στη ρακέτα — λέω πως εκείνος ξέρει πως όταν φοράς μία κορδέλα γίνεται κάτι άλλο από έναν παίκτη: γίνεται ένας άνθρωπος που καθορίζει ποιος έχει θέση πάνω στο πεδίο μάχης! Και αυτοί οι Ρωσικοί άνεμοι; Αυτοί είναι η δύναμη που κάνει τον αντίπαλό σου να νιώθει πως ανέβηκε πάνω σ’ ένα ποδήλατο χωρίς φρένα μέσα σ’ έναν κυκλώνα!🌪️

Τρεις βδομάδες πριν στον γηπεδάκι της Τούμπας πριν καν ανοίξει η πόρτα, καθόμουν στον πάγκο της ομάδας δίπλα στον Γκαρντέλιο επειδή ο προπονητής είχε ξεχάσει το κινητό του μέσα στο αμάξι. Κι εκείνος εκεί σηκώνει το τσέλος του σαν να κουβαλάει ένα κομμάτι ουρανό — όχι επειδή ήταν βαρύ, αλλά επειδή ήταν τόσο μεγάλο που δεν χωρούσε στο χρόνο. Μετά βλέπω έναν αντίπαλό τουJunior να βγάζει το πρώτο σερβίς σαν πολιορκητικό κριό, κι εκείνος… *δεν κουνήθηκε ούτε τσίμπημα*. Σήκωσε τη ρακέτα πάνω από το κεφάλι του σαν να του ήρθε μία ιδέα κάπου πάνω στους Ρωσικούς ανέμους και *σουτάρε* τον πόνο σαν να ήταν μία χούφτα άμμο από το Γιαλτά. Κι ενώ όλοι περιμέναμε πως αυτός ο ανορθόδοξος τρόπος θ’ ανάγκαζε τον αντίπαλό του να γίνει τσιτάχ πάνω στο γήπεδο, εκείνος έκανε κάτι άλλο: *ακούμπησε την μπάλα σιγά σιγά στην άκρη του γηπέδου σαν να μην ήθελε καν να την πειράξει άλλη φορά*. Ο αντίπαλός του εκείνη τη στιγμή είχε ήδη δύο break points… και ξεγέλασε σαν να είχε τελειώσει το έργο του πριν καν αρχίσει. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος λέει πως η επιτυχία του Γκαρντελίου είναι μόνο η κίνησή του, πείτε του πως όταν σηκώνεις μία μπάλα τόσο αργά πάνω από έναν αντίπαλό σου ώστε εκείνος να μην ξέρει καν αν υπάρχει αγώνας ακόμα, αυτό δε λέγεται *τεχνική*— λέγεται *πόλεμος ψυχολογίας πάνω σε μία σβόλο*. 💀🔥

εντάξει ρε παιδιά τώρα να δούμε τι γίνεται εδώ... πρώτα πρώτα: τρεις βίδες ξεφορτώνονται μόλες τους μέσα στην τσάντα του Γκαρντέλιο;;; αυτή η ιστορία μοιάζει σαν ένα από εκείνα τα flashbacks που μου είχαν περάσει από το κεφάλι όταν πήγαινα στον αγώνα του Σότσι πριν δεκαπέντε χρόνια και ο αγώνας σταματούσε επειδή μία βίδα στο σώμα μιας αντλίας είχε πάθει.. τέλος πάντων, λένε ότι εκείνη την εποχή μπήκα στις κερκίδες φορώντας ένα μπλουζάκι που είχε πάνω έναν αετό με φτερά φτιαγμένα από σίδερο — όχι όμως επειδή ήθελα να προβάλω μία ομάδα, αλλά επειδή εκείνος ο αετός ήταν ένα αγοράκι σ’ ένα κατάστημα στη Μόσχα που το είχε στείλει η θεία μου στο χωριό μου από την Αμερική... τότε εκείνος ο αετός ήταν παντού πάνω μου, πάνω στις κονκάρδες, πάνω στα πανό, κι όταν σηκώνονταν πάνω από τη μπάλα κανείς δε μπορούσε να ξεχωρίσει αν εκείνος ήταν ο αετός ή ο Γκαρντέλιο. τώρα λοιπόν εγώ θέλω να βάλω μία ερώτηση στην οποία δε βρίσκονται νούμερα, επειδή εσείς οι αναλυτές εδώ ξεχνάτε κάτι βασικό: πως ένας παίκτης σηκώνει τη ρακέτα πάνω από την κεφαλή του σαν σημαία δε σημαίνει πως έχει νικήσει — σημαίνει πως έχει αποφασίσει πως εκείνος ξέρει περισσότερα για τον αντίπαλό του από όσα ξέρει εκείνος για τον εαυτό του. και ας μου πείτε τώρα εσείς γιατί εγώ θυμάμαι τον ίδιο τόνο φωνής όταν πρωτοείδα τον Φεντερόφ στους πρωταθλητές του 2005 — εκείνος έκανε backhand σαν σφυρί πάνω σε σιδερένιο καρφί, κι όμως εκείνος εκείνη την εποχή ήταν ένας τύπος που όταν τον έριχνες πάνω στη μπάλα άρχιζε να κάνει βήματα σαν ζητιάνος πάνω στο γήπεδο. τι άλλαξε λοιπόν; η τεχνική; η δύναμη; το σώμα; όχι ρε παιδιά — άλλαξαν *οι ρόλοι*. εκείνος ο Φεντερόφ εκείνη την εποχή ήταν ένας σωσμένος άνθρωπος πάνω στο γήπεδο επειδή κάποιος άλλος είχε αποφασίσει πως έπρεπε να είσαι σωσμένος εκεί πάνω. τώρα ο Γκαρντέλιο; εκείνος έχει το πάνω χέρι επειδή *αποφάσισε* πως ο αντίπαλός του δεν έχει θέση εκεί πάνω μαζί του — και αυτό φαίνεται σα χαράτσι ανάμεσα στις γραμμές ενός αγώνα, όχι στις νίκες ενός πρωταθλήματος. λοιπόν εγώ εδώ δε λέω πως όλα αυτά είναι ψεύτικα επειδή υπάρχουν τρεις βίδες πάνω στο τραπέζι — λέω πως ο Γκαρντέλιο είναι ένας άνθρωπος που βρίσκεται εκεί πάνω σαν αεράκι που κανείς δε μπορεί να ελίσσεται, επειδή όταν σηκώνει τη ρακέτα πάνω από την κεφαλή του δεν σηκώνει μία μπάλα — σηκώνει την ψυχή του αντιπάλου σιγά σιγά σαν να του ανοίγει μία πόρτα προς το κενό. κι εκείνον τον κενό κάποιοι τον αποκαλούν Ρωσικούς ανέμους... εγώ τον αποκαλώ *αέρα της δικιάς του κορδέλας*. 🦅