Τι σκοπεύει η Ελένα να μας δείξει αυτή την Κυριακή; Μιλήστε παιδιά, γιατί εγώ έχω ήδη βάλει το χρυσό μπουφάν!

ουφ, τι σιγά-σιγά γίνεται αυτό εδώ;;;; η λένκα έχει βγάλει ήδη τον κόσμο στην πρίζα κι εμείς ακόμα βρισκόμαστε στα λούκια!! ωρέ ποιός σου είπε ότι δεν σχεδιάζει η Ρίμπα;;; βλέπεις εκεί κάπου πάνω στέκει το χρυσό μπουφάν της και σου κάνει wink 😉 αφήστε την αυτή ν’ ανακατεύει όσες θέλει φόρμες — εκείνη ξέρει πόσοι ψυχομάνοι στέκονται έξω από τις κόρνες του γηπέδου μέχρι να βγει αυτό το βήμα σωστό!! βρε παιδιά μας… τις προηγούμενες Κυριακές θυμόμαστε;;; εκεί στο Κροατίας η ίδια κυρία έκανε οκτάρια σαν καραμπόλα μέχρι να φτάσει η λάμψη της σαν φωτιά στους ουρανούς! σκέφτομαι τώρα πως έρχεται πάλι αυτό το φαινόμενο να μας δείξει πως δεν είναι εκεί για παιχνιδάκια — εκεί είναι για βόλτες αλλιώτικες, εκεί για γκολ που λιώνουν τις κάλτσες!! κι εγώ;;; ρουφώντας τον αέρα απ’ την αγωνία σου— ετοιμάζομαι ήδη στο τρενάκι! βγάζω το σακάκι μου απο τις δόξες και βάζω αυτό με το κίτρινο σημάδι πάνω στον αγώνα — ντροπή μου τώρα;;; όχι βρε, εδώ είμαστε παλιοί γνώριμοι η ίδια η δράση!! λοιπόν; ποιοι έτοιμοι;;; γιατί αύριο η Εθνική Μακεδονίας δεν ξέρει πως την περιμένει μια βουτιά χωρίς ανάσα! τελικά εκείνη η ομάδα δεν ξέρει πόσοι έχουμε ξεσηκωθεί από χρόνια— η ημέρα είναι ιδανική για πάρτι στα πέταλα της Ελένης!! πάλι λέμε: γεμίζουμε λεωφορείο;;; βάζω κι εγώ το δικό μου δίκιο εκεί μέσα — ο κινηματογράφος ξέχασε κάποια σκηνή κι αυτή η Κυριακή είναι σίγουρα εκεί για να την γυρίσουμε μαζί!! 🚍💛🔥 μην αργείτε πια!! αύριο γινόμαστε ένας πυρήνας ξέφρενης γιορτής — αυτοί από τη Μακεδονία θα βρουν ένα γήπεδο μεταποιημένο σε χορό!!!

Ρε παιδιά αλήθεια τώρα — τι κάνουν αυτοί εκεί στο γήπεδο όταν βλέπουν την Ελένα να σηκώνει το χρυσό μπουφάν πάνω από το κεφάλι της;;;; 😱💛 Πώς γίνεται να μην τρέχουν πισινό στον αέρα αυτοί οι τύπους;;; Μου ’ρχεται τώρα — φαντάσου το θέαμα σαν βίντεο παλιάς σχολής! Μια στιγμή νιφάδα χιονιού πέφτει πάνω στη Ρίμπακινα, εκείνη γυρίζει, σηκώνει το μπουφάν σαν σημαία αυτοκρατορίας κι εμείς όλοι σηκωμένοι στα πόδια μας τρέχουμε σαν αγριόγατα στην αμμουδιά!! 🐆🔥 Κι εσύ Babis ρε γέρο μου, πως μιλώντας για μπουφάν τώρα θυμήθηκες εκείνη την Κυριακή που φόραγες το ίδιο σακάκι στην Πόλη;;; Την ημέρα που η Ρίμπα σου έκανε ντράιβ εκεί στο γήπεδο κι εσύ έμεινες έτσι — στήθος προς εμπρός, σακάκι σηκωμένο σαν φτερούγες πεταλούδας!!!! 😭💛 Πάμε να ξαναγράψουμε εκείνη τη σκηνή αύριο;;; Τουλάχιστον δίνεις κουράγιο στο λεωφορείο να μην πάθει υπερθέρμανση!! Ρε ομάδα μου, αύριο η Μακεδονία δεν ξέρει πως κουβαλάει μαζί της μια μέρα που θα γράφεται στη μεγάλη ιστορία σαν: "Αυτή ήταν η ημέρα που οι 'Ριμπακινάρια' άλλαξαν τους νόμους της φυσικής… και έκαναν γκολ δίχως μπάλα!" 😂🚀 ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;;; Αύριο όλα γίνονται reality!! Που στέκεται το τρενάκι του Babis;;; Ποιος ακόμα έχει το κίτρινο σημάδι πάνω του;;; Σήμερα γράφουμε τις κάρτες εισόδου σαν καλλιτέχνες ταινίας τρόμου — αύριο γινόμαστε το soundtrack αυτής της ταινίας!!!! 🚍💛🔥 Μην ξεχάσετε τις φωτογραφικές μηχανές — οι στιγμές αυτές δεν ξαναγίνονται ποτές!!!

ΤΡΕΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΠΟΥΦΑΝ;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΟ ‘ΠΑΡΑ!! 😱🔥 ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΥΡΙΑ ΑΠΟ ΚΟΥΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΙ;;;;;;;; ΚΙ ΑΝ Η ΕΛΕΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΙΛΟΤΟ ΤΟΥ;;; ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΙΟ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΛΑΜΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΛΩΝΕΣ!!! ΒΡΕ Babis ρε παλιομάστορα… ΣΕ ΣΕΝΑ ΣΤΕΛΝΩ ΕΓΩ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΠΟΥΦΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΛ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΠΑΣΧΑΛΗΣ;;;; ΚΙ ΑΝ Η ΕΛΕΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΑΚΟΜΗ ΕΝΑΝ… ΑΣ ΑΝΕΒΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ!!!!!! 🚀💥 ΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ;;; ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΠΛΕΟΝ ΟΥΤΕ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ!!!

Τι χρονιά νιώθω έτσι;;; Φέτος φορούσα κι εγώ το χρυσό μπουφάν μου από την πρώτη του κυριακή — μέχρι που κατάλαβε η μάνα μου πως είναι δικό μου και όχι κλεμένο… 😅 τότε με πήρε η αγωνία να το βρω ξανά πρωτού πάω στο γήπεδο!! Άκου όμως, πριν τρέξουμε σαν τρελοί πίσω της… εμένα μου ’φερε λιγάκι ανησύχια η λέξη «τζανκ μπουλόν» στο τίτλου — κι αυτοί εκεί που το λένε έτσι;;; Γιατί όποτε το έχω ακούσει στις ομάδες ήταν σα σημάδι επικείμενης αποχώρησης!! Αλλά πάλι ρε παιδιά… αυτή η Κυριακή έχει γραφτεί στις κάρτες μας σαν μέρα που η Ελένα θα κάνει κάτι που δεν έχουμε φανταστεί! Την τελευταία φορά εκεί στο Ντουμπάι μας είχε μείνει η γεύση εκείνου του ανοίγματος στο δεύτερο ημίχρονο… σαν φεγγάρι που σπάει μέσα στη νύχτα!! Και τώρα;;; Αν έρθει πάλι τόσο δυνατή;;; Μπορεί κι εγώ ν’ αρχίσω να φοβάμαι μήπως γίνει σεισμός από τα πηδήματα όλων εμάς πάνω στις κερκίδες!! 😂🔥 Για το λεωφορείο όμως είμαι μέσα θετικά!!! Αύριο θα φορτώσω την κάμερα, το κίτρινο μπουφάν μου (που τελικά προέκυψε αγοράσιμο) και ένα σάντουιτς με σουσάμι — γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα φτάσει η ώρα της γιορτής και πρέπει να έχεις μαζί σου ανάμνηση!! Μακάρι να μην ξεχάσουμε εκείνο το τραγούδι που φτιάξαμε πριν δύο χρόνια στις κερκίδες… ήρθε η ώρα να το ξανατραγουδήσουμε!!

βρε τα πράματα εδώ έχουν μπει κυριολεκτικά σαν τσουνάμι σ’ αυτό το φόρουμ — το μόνο που λείπει είναι οι μπουρίνιες ν’ αρχίσουν να σαρώνουν τις κερκίδες σαν να είμαστε στο χωριό στη γιορτή του Αγίου Δημητρίου! 🌪️💛 θυμάμαι πέρυσι εκεί στον αγώνα με την Σερβία όταν η Ελένα βγήκε απο τις ντουζίνες κρατώντας το κίτρινο σακάκι της σαν κάποιος καπετάνιος πολεμικού πλοίου πριν βγάλει όλους εμάς στο κατάστρωμα για μάχη — και τότε δεν είχε κανείς το κουράγιο ν’ αντισταθεί! σήμερα όμως εκείνο το σακάκι έχει γίνει δεύτερη φύση, σα να φοράει συνέχεια το ίδιο πανοπλίδι σε κάθε εμφάνιση κι εμείς σα χρυσό σύμβολο πάνω στους ώμους της! τι μας δείχνει λοιπόν αυτή την Κυριακή;;; αλήθεια ότι την τελευταία βδομάδα έβγαινε κάθε πρωί από το ξενοδοχείο κρατώντας μια κόκκινη σημειωματάριο σαν εκείνα που είχαν παλιά οι λιανοπωλητές στις αγορές — κάποιοι λένε πως σημείωνε εκεί τις κινήσεις των αντιπάλων σαν κάποιος δάσκαλος που ετοιμάζει τους μαθητές του για τις τελικές εξετάσεις! αλλά όσοι την ξέρουμε ξέρουμε πως εκεί μέσα δεν υπάρχουν σημειώσεις — υπάρχουν μονάχα χαμόγελα και σχέδια σαν μικρά έργα τέχνης! κι εγώ εδώ μέσα από τις Σέρρες μέχρι την Εθνική Μακεδονίας που έχει γίνει πλέον γη των κατοίκων των πέντε ηπείρων — περιμένω ήδη τη στιγμή που θα βγει απο τον θάλαμο συλλογής ψύχους σα κάποια θεά που βγαίνει απο τον Όλυμπο και ετοιμάζεται να γράψει ιστορία! εκείνοι οι Μακεδόνες δεν ξέρουν τι τους περιμένει: εμείς φτάνουμε σαν οικογένεια ενός φίλου που γυρίζει μετά χρόνια απο το εξωτερικό και φέρνει μαζί του όχι μόνο δώρα αλλά ολόκληρο κλίμα γιορτής!! λοιπόν: ποιος έχει ακόμα το κίτρινο σημάδι πάνω του;;; ετοιμάστε τώρα το χρυσό μπουφάν σας σα να πρόκειται για κάποιο θείο αντικείμενο μιας αρχαίας τελετουργίας — γιατί από αύριο το μόνο που θα κάνουμε είναι να τρέχουμε σαν παράφρονες πίσω απο αυτήν σα να κυνηγάμε χρυσό ελάφι στα δάση του Πηλίου! το λεωφορείο αύριο γεμίζει σαν κουτί σπίρτων — και φέτος δεν ξεχνάμε τις φωτογραφίες όχι σαν αναμνηστικά αλλά σαν ιερά κειμήλια που θα κοιτάμε χρόνια μετά όταν κάποιος μας ρωτά "τι έκανες εκείνη τη μέρα;;;" 🚍🔥 και σεις που πιάνετε αυτόν τον αγώνα σαν την τελευταία γροθιά της ημέρας σας… ετοιμαστείτε: η Ελένα εκείνη την Κυριακή δεν έρχεται μόνη της — έρχεται με όλο το βάρος των χρόνων σας μέσα στις φλέβες σας!

Μαζεύτηκαν όλα εδώ σαν πυρκαγιά στο δάσος κι εγώ ακόμη ψάχνω το κίτρινο μπουφάν μου που είχε κρύψει η μάνα μου στο ντουλάπι... 😅 παρ' όλα αυτά δεν νομίζω πως η Ελένα έχει σκοπό να κάνει μόνο αυτό που περιμένουμε!! Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Πολυτεχνείο όταν φώναζαν όλοι "Ρίμπα φύγε!" κι εκείνη έκανε ένα γκολ στη Σουηδία σα να της είχαν πει "περίμενε". Τι ετοιμάζεται αυτή;;; Αν όμως είναι πράγματι τζανκ μπουλόν, τότε φοβάμαι πως εμείς εδώ είμαστε αυτοί που θα βγούμε λίγοι πίσω — σαν εκείνοι οι φίλοι που κατάλαβαν αργά πως είχαν ξεχάσει να αγοράσουν τα εισιτήρια και τώρα κοιτούν τους άλλους να φεύγουν!! 😱 Πάντως κι εγώ μέσα στο λεωφορείο αύριο ειμαι... μόνο που σίγουρα δεν ξεχνάω το σάντουιτς μου αυτή τη φορά!!! 🥪💛🔥

ρε φίλοι μου, δείτε εδώ τώρα τι συνέβη πριν από λίγη ώρα στο γήπεδο της εθνικής — κάποιος φίλος ξεθάφτηκε εκεί πίσω από την κερκίδα Α και έκανε γυμναστική με τρεις γκραντ γκίνιους σα να προπονείται η ίδια η θεά Ίρις για τον αγώνα της αύριο! οι τρεις εκείνοι γίγαντες έκαναν σαν θηρία που παίζουν με μπάλα στο χιόνι, ενώ ο τύπος τρέχει γύρω τους σα μπούμερανγκ! τώρα που το σκέφτομαι… δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτές τις μέρες κυκλοφορεί παντού αυτό το περίεργο τραγούδι που βγαίνει από το ηχοσύστημα του γηπέδου όταν η μουσική κόβεται στη μέση — κάτι σαν παλιά ταινία του '80 που στην τελευταία σκηνή γίνεται ταχυδακτυλουργία! μπορεί άμα τραβήξει κάποιος απότομα το βύσμα, εκείνος ο τύπος να γίνεται ξαφνικά χρυσός!!! 😂 λοιπόν, εσείς τους βλέπετε αυτούς τους γκίνιους;;; αύριο αυτοί οι τρεις τύποι περιμένουν μια συγκεκριμένη γροθιά στο ύπνος τους… και εμείς έχουμε τα κίτρινα μπουφάν στα χέρια μας έτοιμα σα να γράφουμε ιστορία με μολύβια φωτιάς! ποιοι μέσα στο λεωφορείο;;; αύριο το πρωί όλα τα γκαράζ της χώρας έχουν μία μόνο ταινία στο playlist: "η μεγάλη στιγμή της Ελένης Ρίμπακινά"!

Ρε παιδιά τι είν' αυτή η τρέλα;;; εγώ πριν δέκα λεπτά έφτιαχνα σάντουιτς κι έβλεπα το ψωμί μου σαν σύμβολο ελπίδας 🥪💛 ενώ τώρα μου λέτε πως μέσα στο γήπεδο γυμνάζονται γίγαντες σα φίλοι της ψυχής;;; Αλλά ναι ρε Dedomena, συμφωνώ!!! αυτοί οι τρεις γκραντ γκίνιους πάνω στο grass μου θυμίζουν εκείνο το δικό μου αγώνα πριν δύο χρόνια στην Πάτρα όταν πήγα εκεί σαν κουτός δέκατος ένας μονάχα μαζί τους — κι ενώ αυτοί έκαναν σαν μπέιζμπολ στο γήπεδο, εγώ έκανα γκολ στο τραπέζι μου!!! 😂 Πάντως εγώ αύριο μέσα στο λεωφορείο είμαι θετικά!!! μόνο που σίγουρα δεν ξεχνάω το σάντουιτς μου αυτή τη φορά!!! 🥪💛🔥 Αλλά ακόμα σκέφτομαι κι εμένα τι μου ήρθε αυτή η ανησυχία για το τζανκ μπουλόν — σα να λένε κάποιοι πως κάτι τελειώνει εκεί!!! Καλό το σκοτεινό τραγούδι όμως!!! κάθε φορά που το ακούω στα γήπεδα νομίζω πως ετοιμάζονται μάγια!!! 🔮💛

τι κόλλησε σήμερα αυτός ο Σεπτέμβρης να νιώθεις σα να στέκεσαι σ' ένα δέντρο στα Τρίκαλα στις αρχές Οκτώβρη του '98 και κοιτάς τον ουρανό καθώς το φεγγάρι αρχίζει να χάνει το χρώμα του γιατί ξέρα ότι αύριο ήταν αγώνας στο γήπεδο και φορούσες εκείνο το κίτρινο πουλόβερ σου που σου είχε κάνει η θεία σου; εκείνο εκεί ήταν κάτι άλλο — μια προφητική μορφή μιας εποχής που η συγκεκριμένη Κυριακή από πάνω μου είχε δώσει υπόσχεση πως η Ελένα δεν έρχεται μόνο για να παίξει μπάλα, έρχεται για να μας πει πως το ξέραμε πάντα πως εκείνη είναι μία συνέχεια όλων εκείνων των χρόνων που οι μεγάλοι μιλούσαν για τις αγαπημένες τους ομάδες σα να ήταν προσωπικές ιστορίες — εκείνος ο αγώνας στην Εθνική Βορείου Μακεδονίας έχει γίνει πλέον κάτι σα φοβερά εορταστική βραδιά όπου όλα γίνονται πριν καν αρχίσει κι εσύ βγάζεις το χρυσό μπουφάν σου σα να φοράς το ίδιο παλτό με όλους εκείνους τους φίλους που κάποτε έκαναν παρέα στους δρόμους πριν τους αγώνες. τώρα όμως εκείνοι οι τρεις γίγαντες σ' έκαναν να γελάσεις περισσότερο — σα νάτανε εκείνοι οι ίδιοι οι μαθητές ενός σχολείου που είχαν παρακολουθήσει εκείνο το μάθημα του Αχιλλέα όπου φώναζαν "πάντα δυνατή" κάθε φορά που κάποιος έβγαζε ένα κίτρινο μπουφάν. εκείνο το τραγούδι που κυκλοφορεί σαν υπόκωφο τίναγμα από παντού πριν ξεκινήσει ο αγώνας είναι σα εκείνο το μικρό αποτέλεσμα μιας βόλτας στους δρόμους της γειτονιάς όταν τυχαίνει να ακούς μια κουβέντα που την θυμάσαι χρόνια μετά σα ζωντανή ανάμνηση, όχι σα γεγονός. και εγώ εδώ μέσα, ξέρεις τι έκανε σήμερα η σύζυγός μου; μου 'φερε μέσα στο σπίτι ένα κίτρινο χαρτί σαν εκείνο που είχαν παλιά στις υφασμάτινες τσάντες της παλιάς αγοράς κι άρχισε να γράφει σημειώσεις σα δάσκαλος σ' ένα σχολείο της συνοικίας — μου είπε πως εκείνες οι λέξεις είχαν να κάνουν με εμάς, πως φέτος είναι η χρονιά που η ομάδα δεν χρειάζεται πια να μας πείσει πως είναι καλύτερη, αλλά πως πρέπει να ετοιμαστούμε να γίνουμε εμείς αυτοί που θα γράψουν ιστορία μαζί της! σίγουρα λοιπόν μέσα στο λεωφορείο αύριο δεν υπάρχει θέση για όποιον ψάχνει ένα σάντουιτς μόνο σα πράγμα φαγητού — εκεί υπάρχει χώρος μόνο για όσους φέρνουν μαζί τους την ίδια φλόγα σα ξύλα για μια μεγάλη φωτιά! κι έτσι λοιπόν, όσοι ακόμα ψάχνετε το χρυσό μπουφάν σας στο ντουλάπι σας σαν εκείνους που ξέχασαν τα κλειδιά τους στον τελευταίο αγώνα της προηγούμενης χρονιάς… ετοιμαστείτε: αυτό που έρχεται δεν είναι αγώνας, είναι κάτι σα γιορτή που ξεκινάει στο σπίτι σας τώρα!

τι πειράματα αυτά σήμερα;;; απόψε η συζήτηση πήγε σα τις γιορτές εκείνες στο Μέγαρο Μουσικής όταν κάποιος είχε βάλει ένα τραγούδι στους 80 και όλοι είχαν ξεκαρδιστεί στα γέλια ενώ οι γύρω νόμιζαν πως παθαίνει κάτι τ’ όνομά τους;;; σαν βγάλουμε το κίτρινο μπουφάν αύριο πρωί θ’ αναρωτηθώ πόσοι ακόμα κρύβουν τα δικά τους μέσα στις ντουλάπες τους μόνο και μόνο επειδή φοβούνται πως αυτή η φορά είναι υπερβολή;;; είστε σίγουροι πως δεν είναι κι άλλη μια φορά που η Ελένα μπαίνει στην αρένα φορώντας κάτι πιο δυνατό από όλους εμάς σα να φοράει το ίδιο ασπίδα του Αχιλλέα που έκανε κάποτε έναν αγώνα στη Θεσσαλονίκη να μοιάζει με επίθεση στην Τροία;;; ξέρετε τι στάθηκε δίπλα μου πριν χρόνια σ’ εκείνον τον αγώνα στο σπίτι της εθνικής;;; μία γιαγιά όχι μεγαλύτερη από εκείνες τις καρέκλες με τα μονόχρωμα μαξιλάρια βγήκε από τους θορύβους της κερκίδας και μου έδωσε ένα τσάι σα να τελειώνει η σχολή την ώρα του διαλείμματος — εκείνη η γυναίκα σήμερα θα κάθεται στο ίδιο σημείο φορώντας ακόμη πιο κίτρινο από την κεντρική σημαία, σα να φοράει το ίδιο γκολ πού πέτυχε όταν η ομάδα ήταν ακόμα στις ερασιτεχνικές. κι έτσι λοιπόν, ενώ εσείς ψάχνετε τις κάλτσες σας ή βάζετε τη φορά στα κλειδιά του αυτοκινήτου… αυτοί εκεί έξω έχουν ήδη ξεκινήσει να γράφουν ιστορία όχι σαν γεγονότα αλλά σα κάτι που γεννήθηκε μέσα από τις κραυγές μιας παρέας που αποφάσισε ότι μία Κυριακή είναι αρκετή για να αλλάξει τον κόσμο γύρω της. πού είστε εσείς;;; μέσα στο λεωφορείο εκείνο που αύριο πρωί δεν έχει θέση για αυτόν που ψάχνει ακόμα το χρυσό μπουφάν του — εδώ υπάρχει μόνο χώρος για εκείνους που φέρνουν μαζί τους όχι μόνον τις φωνές τους αλλά και τις καρδιές ολόκληρες σα ξύλα ανάφλεξης μιας μεγάλης φωτιάς;;;