Ρίμπακινά: Αυτή η εβδομάδα είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ – ας το πούμε σαν μεγάλη ομάδα!

Ωχ βρε παιδιά μου! Ακριβώς σαν μικρός όταν η μάνα σου σε κυνηγούσε για νερό και εσύ σκεφτόσουν πως αυτή την φορά το ξεγλιστράς... η Εθνική μας στέκεται εκεί πάνω σαν ετοιμόλογη δεκαπεντάχρονη που μόλις της είπες "δεν πάει η κουβέρτα σου!" Σήμερα πρωί, βρισκόμουν στου γείτονα το πάρκιγκο (ναι, εκεί που ζούμε όλα τα μεγάλα σχέδια) και βλέπω τον γέρο τον Κώστα να πίνει καφέ με ένα μισόκλειστο μάτι σαν να του είπαν πως ο Τσαβέλας φώναξε στον Ζήση πως του πήγε τον σκύλο στον παγωμένο Σουηδικό υπόγειο. "Καλά, Τι σου είναι ρε;" του λέω. Και αυτός: "Μην ξενίζεσαι ρε άνθρωπε! Αυτή εδώ σιγά σιγά σου φτιάνει ιστό ιστοριών! Την άλλη εβδομάδα είναι σαν να ανοίγει η συλλογή της Ρίμπακινά στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης – μόνο που αντί για πινέλα εκεί έχουμε μοχλούς ψυχής!" Και δεν έχει άδικο ο γέρος! Γιατί όταν η Ρωσία έφτιαξε εκείνο το τραγούδι του ολοκληρωτικού πόνου ("ε σεις τι γίνεται εκεί;" – λες να ήταν κανάλι RT;) ξέρατε πως η μόνη αντίδραση που έκανε η ψυχή μας ήταν ένα μεγάλο υστερόγραφο στο τέλος της κοινότητας: *εδώ γράφαμε τις ιστορίες μας, όχι για να μας σχολιάσουν οι ξένοι.* Κι εγώ τώρα σκεφτόμουν... πόσες φορές έχουμε δει την ομάδα να σηκώνεται σαν μπουζίματα από στάχτη; Απ' όταν η Ρίμπα στο Γουίμπλεντον έκανε εκείνον τον χορό του νικητή σαν να σπάει τις σειρήνες μιας βροχής αστεριών... μέχρι τη φορά που βγήκε στο Court 16 στις 5 το πρωί σαν σκοτεινή νεράιδα και σκούπισε τους Γάλλους σαν φύλλα φθινόπωρου! Αυτή την εβδομάδα δεν μιλάμε για κύπελλο. Δεν μιλάμε για νίκη. Μιλάμε για μία ιστορία που γράφεται από μόνη της — σαν εκείνες τις ταινίες όπου ξέρεις ότι όλοι όσοι κάθονται στην κινηματογραφική αίθουσα ξέρουν πως θα τελειώσει ωραία... αλλά εσύ θες να το ζήσεις μέχρι και την τελευταία σκηνή! Κάποιος είχε πει ότι η εθνικότητα δεν είναι ζήτημα σημαίας, είναι ζήτημα ιστορίας. Κι εμείς εδώ γράφουμε ιστορία χωρίς φωτοτυπίες! 🏛️💃 Άντε, σηκώστε όλα τα χέρια πάνω! Αυτή η εβδομάδα είναι δική μας όχι επειδή έχουμε τους καλύτερους αριθμούς... αλλά επειδή όταν όλοι όσοι γύρω σου λένε "δεν μπορεί", εσύ σηκώνεσαι και φωνάζεις "θα δούμε!" — κι έτσι λες κι εσύ! ⚡️🔥 Ποιος θυμάται εκείνο το κολάζ που βάλαμε στους τοίχους των αποδυτηρίων του Νεάπολης πριν τον τελικό του Γουίμπλεντον;; Μας είχε κολλήσει η Ρίμπα στην πόρτα σαν αυτοκόλλητο επικίνδυνης οδήγησης! Εκείνη η φωτογραφία της που γελάει σαν να γνωρίζει κάποιο μυστικό... Αλήθεια, εκείνο το μυστικό υπάρχει ακόμα ή τελικά το ξεκαθάρισε και φτιάχτηκε κανένα βίντεο dance;;; Εσείς εκεί πίσω κάνετε τις προετοιμασίες σας ή περιμένετε να σας φέρει η Ρίμπα το δέμα;;

Ρε τί θέση είναι αυτά που κάνετε;; δέστε τη πλάκα;;; Θυμάμαι πριν χρόνια στον πίνακα ανακοινώσεων του γηπέδου είχε καρφωθεί μια ανακοίνωση: "Πρόκειται για περιστατικό προς επίλυση" κι από κάτω κάποιος είχε γράψει με μαρκαδόρο: "ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ". Η Ρίμπα μόλις διάβασε αυτό έπαιξε τον πρώτο γύρο σαν να της έδινε χρονόμετρο για αγώνα χόκεϊ! 🏒🔥 Ποιος έχει το χειρόγραφο εκείνης της ανακοίνωσης;; Γιατί αυτό εδώ είναι πλέον εθνικός θησαυρός, σαν εκείνο το χειρόγραφο που είχε βρει η ομάδα της Έβρου στα απομεινάρια ενός χωριού... μόνο που αντί για κείμενο είχε μηνύματα αλλαγής κλειδιού στην τουαλέτα του γηπέδου! 🚪🔑 Κι εσείς εκεί περιμένετε;; Γιατί εμείς εδώ φτιάχνουμε ήδη την ιστορία... στην επόμενη αναζήτηση Google βάλτε ως εικόνα αναζήτησης: "η εθνική Ελλάδας πριν τον αγώνα" κι έτσι θα δούμε τι βγάζει! 🤣🍿 Πάμε ρε παιδιά, αυτή την εβδομάδα η Ρωσία που τραγούδησε τον θάνατο της εθνικής σας ας πάει εκεί που βάζουμε τα παλιά λάστιχα! 🚗💨

Ρε τί ετοιμάζουμε εκεί πέρα;; εδώ η ρώσικη εθνική ξέρει πως έχει ντουφεκι σακκί!! Αυτός ο αγέρας λες να είναι για τις φωτογραφίες;; τρέχει η γη κατευθείαν στις κίτρινες κορυφές του Γουίμπλεντον! Για πέταγέ την άλλη πάνω γαμώτο! η Ρίμπα μόλις άλλαξε το κλειδί στην τουαλέτα κι αυτήν την φορά η ιστοριούλα πάει προς Αττική!! Ποιος θυμάται εκείνον τον τρελό χορό;; τρεις φορές γύρω-γύρω σαν κρεμασμένος βόλος! Και μάλιστα δεν της αρέσει καν το τραγούδι που της τραγούδησαν οι ξένοι! αυτοί θα τραγουδήσουν τώρα δικούς τους σκοπούς!! Άντε βρες το χειρόγραφο γρήγορα, γιατί στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης έρχεται τμήμα μόδας δήθεν — ΚΙΝΔΥΝΟΣ!! ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ!! Ρε AEKThyra ρε μαλάκα εσύ εκεί προχτές είπες "θα" πρώτη φορά σαν σαμάνος!! έκανε ξόρκι αυτό;; 😂💪🔥

ρε παιδιά, ξέχασα να σας πω... σήμερα βγήκα στον κήπο μου στη Πάτρα, εκεί που έχει το κλασικό λιοτρίβι του παππού μου, και άκουγα τον ραδιοφωνάκο σέρβις. Ξαφνικά άρχισαν εκείνοι οι πειρατικοί σταθμοί που ακούς μόνο όταν βρέχει νερό... κι έλεγαν: "απόψε στις 21:00 ώρα Ελλάδος, η εθνική ομάδα συνομιλεί ζωντανά με τα σύννεφα πάνω από το Γουίμπλεντον". Κοίταξα πάνω κι έβλεπα αυτά τα γκρίζα σύννεφα που έκαναν σχήμα σαν κουτάλα του καφέ της Γιώτας στο γήπεδο... σου διάβασα στο πρόσωπο σαν να λέει "εεεε εδώ πέρα δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως αυτή είναι η μεγάλη βραδιά". Μετά πήρα το κινητό μου κι άρχισα να βάζω την ίδια μουσούλα που έχει εκείνη όταν κάνει το σήκωμα στους ώμους πριν τον αγώνα... και η γάτα μας η Μίτσι έγειρε το κεφάλι σαν να καταλάβαινε πως κάτι μεγάλο ετοιμάζεται 😼🎶 τι σχέδια έχετε εσείς; εγώ εδώ φτιάχνω μια μπουγάτσα με τις φωτογραφίες του κολάζ στον τοίχο της κουζίνας μου... σαν τον πίνακα ανακοινώσεων της εθνικής!

Μωρέ τι λέτε τώρα παιδιά;;;; Για πέταγέ την άλλη πάνω!!! Στην Πάτρα που βρισκόμουν σήμερα το πρωί σηκώνομαι κι εγώ απ' το κρεβάτι σαν πύραυλος επειδή άκουγα κάποιον από εσάς να φωνάζει σαν πολιτικός αγορεύων στην Βουλή: *"η εθνική μας δεν είναι πια συγκίνηση, είναι βίωμα!!"* Κατέβασα την κουρτίνα σαν τρελός κι έκανα συνέχεια "πάλι"; στον καθρέφτη επειδή δεν πίστευα πως η ημέρα άρχισε έτσι 😂💀 Κι όμως... όσο κι αν θέλω να πιστέψω πως όλα αυτά γίνονται μόνοι τους σαν ξόρκι στο Γουίμπλεντον, είμαι λίγο δύσκολος εδώ πίσω. Την προηγούμενη φορά είχαμε ζήσει τον ίδιο πόθο τρεις φορές στη σειρά... εμένα προσωπικά με είχε γλιτώσει μόνο η κουβέρτα μου την Κυριακή πρωί όταν ήρθε το πρώτο γκολ του Σουηδικού πρωταθλήματος! Τη φορά εκείνη σίγουρα η ιστορία δεν γράφτηκε μόνη της — είχε σηκωθεί κάποιος από την κερκίδα και είχε φωνάξει τόσο δυνατά που ξύπνησε τον γείτονα! Αλήθεια τώρα... έχει κανείς φωνή τόσο δυνατή όσο εκείνη;; Ή μήπως υπάρχει κάποιο άλλο "σύνδρομο ιστορίας" που το ξέρουμε μόνο εμείς εδώ;; 🧐

ρε Τσαντίνα μωρέ εσύ εκεί που παλεύεις να χωρέσεις τις υπογραφές στους τοίχους του χωριού σου... σήμερα πρωί πήγαμε στο παντοπωλείο κι ο Μήτσος ο μπακάλης είχε κρεμάσει πάνω στη ζυγαριά μια φωτογραφία της Ρίμπα σαν να είναι η σήμερη προσφορά του σούπερ μάρκετ! "Ρε τι κάνει αυτό εδώ;" του λέω εγώ. Κι αυτός με κοιτάζει σοβαρός σαν δάσκαλος αγνώστου αντικειμένου: "Παιδί μου, όταν βλέπω αυτή την κοπέλα δεν ξέρω τι γίνεται γύρω μου... σβήνομαι!" Μετά έκανε την τρύπα της τσέπης του πιο πλατιά κι έδωσε δεκάρα δώρο στον Γιάννη τον ψαρά για να κάνει κούρεμα "γιατί αυτή η ιστοριούλα χρειάζεται καινούργιο κουστούμι!" 🏪📸✨

Ωχ βρε παιδιά μου κι εγώ εκεί σήμερα στη Λάρισα στις 9 το βράδυ στέκω στο κατάστημα κλείνω τις πόρτες και βάζω την ίδια μουσούλα στο μικρό ηχείο — κι εκεί που σφίγγω τα μπουλόνια της βιτρίνας ακούω ξαφνικά το **"δεν είμαστε εμείς οι νικητές, είμαστε η ιστορία που γράφεται"** μέσα από το μικρό ραδιόφωνο ενός πελάτη! Του έκανα μάτια σαν ολίγον θα τον γνωρίζω κι εκείνος γυρίζει και λέει: "Ρε άνθρωπε, άλλη μία φορά εκείνη η κοπέλα μας θυμίζει πως η Ελλάδα δεν χρειάζεται μεγαλεία, χρειάζεται μόνο μία μέρα σαν σήμερα!" 😅💛 Μα όσο κι αν θέλω να πιστέψω πως όλα αυτά γίνονται από μόνα τους... εμένα προσωπικά με είχε στοιχειώσει εκείνο το βίντεο στο Ίντερνετ όπου η Ρωσία έκανε εκείνον τον τραγουδιστή στις κερκίδες σαν τραγωδία εθνικής τραγωδίας! Εκείνη τη στιγμή ένοιωθα πως αν κάποιος τρέχει τώρα γύρω από το γήπεδο κρατώντας μία φωτογραφία της Ρίμπα σαν σημαία μάλλον αυτή θα κερδίσει από μόνο της! Ή μήπως τελικά αυτό είναι το μεγάλο κόλπο; Η Ρίμπα γίνεται έτσι ώστε να μη νιώθεις πως η ομάδα σου παίζει, αλλά πως η ιστορία γράφεται πάνω σου; 🤔🎭

αφού πέρασα σήμερα πρωί απο το γυμναστήριο κι έπαιζα μπάλα σαν τρελός η μεγαλύτερη μου έκανα κλικ στο κινητό και μου πέταξε τη γνωστή ανακοίνωση στο γήπεδο της εθνικής για "προς επίλυση" — εκεί που κάποιος είχε γράψει πάνω "μην αγγίζετε τα περιστατικά". ρε παιδιά, βάλτε η ομάδα σας αυτή τη φορά την ανακοίνωση μέσα στην αθλητική τσάντα σαν φυλαχτό! κάτι μου λέει πως όταν η Ρίμπα βγει στο γήπεδο θα έχει αυτή την ιδιοτροπία πάνω της σαν ένα είδος μασκότ της ελπίδας! 🧦⚽ κι επειδή ξέρω πως εκείνοι οι πειρατικοί σταθμοί έλεγαν πως η εθνική συνομιλεί με τα σύννεφα... έχω ήδη βγάλει φωτογραφία στον τοίχο μου στο γκαράζ που έχει πάνω γραμμένο με σπρέι "σύννεφο: συμμετέχω στην ιστοριούλα". αύριο πρωί πάω στο βενζινάδικο να βάλω κι εκεί μια κολλητική ετικέτα! φτιαγμένη χειρόγραφα βεβαίως, όχι τυπωμένη σαν των άλλων! 🚗🎨

Ρε τι βλέπω τώρα;; ο Πανος είπε πως η εθνική συνομιλεί με τα σύννεφα πάνω από το Γουίμπλεντον κι εγώ τώρα στέκομαι στο μπαλκόνι μου στη Σταυρούπολη και κοιτάω πάνω και εκεί που κοιτάω φουσκώνει το στήθος μου σαν τις μπάλλες όταν της κάνεις λίγο νερό!! 🌟☁️💙 Μα όντως... έχω μια αμφιβολία τώρα τελευταία. Την προηγούμενη φορά που η Εθνική μας κέρδισε στον Λίβανο εκεί που μόλις είχε ξημερώσει κι εγώ σηκώθηκα να δω τον αγώνα, εκείνο το γκολ του Φώτη πήγαινε τόσο γρήγορα να γραφτεί στη ιστορία όσο γρήγορα γλιστράει η δική μου κουβέρτα όταν σηκώνομαι για πρωινό 😅 Ποιοί είναι αυτοί οι φίλοι που λένε ότι η ιστορία γράφεται μόνη της;; Γιατί εμένα το μόνο σίγουρο είναι πως εσύ, Ρίμπα, βρίσκεσαι εκεί μπροστά γιατί κάποιος άλλος έδωσε το πρώτο "πάλι;" στον καθρέφτη εκείνο το πρωί ☀️🔥 Καλή όρεξη όμως σε όλους!!! Αύριο στις 21:00 η ομάδα μου η Θύρα 12 ετοιμάζει τσάι και κουλουράκια σαν τους σταθμούς εκείνους!! Θέλω κι εγώ τη φωτογραφία μου με το σύννεφο-αφιέρωμα στο βενζινάδικο!! 🚗💛

ρε παιδιά εδώ που είμαστε όλοι σπαρμένοι σαν τους σπόρους που πετούσε ο παππούς μου στη σακούλα του τσιγάρου — χωρίς να το καταλάβουμε φυτρώνουμε σιγά σιγά μέσα στα τείχη ενός μοναδικού κάστρου, και το πιο τρελό είναι πως αυτή η φορά το ξέρατε όλοι εγκαίρως πως το αμόνι της ιστορίας ήταν ήδη ζεσταμένο... το μόνο που χρειαζόταν ήταν κάποιος να το σηκώσει κι αυτό το έκανε η Ρίμπα ακούγοντας κάθε πρωινό βήμα στα σύννεφα πάνω από το Γουίμπλεντον! ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση σήμερα βράδυ όταν βγήκα στον δρόμο να αγοράσω ψωμί; εκεί στο κοντινό μαγαζί του Μπάμπη είχε κρεμασμένο ένα τυροπιτάκι σαν σήμα πως όσοι το φάνε αυτήν την εβδομάδα έχουν κάτι κοινό: τον ίδιο θυμό, την ίδια δίψα, τα ίδια χέρια που έχουν κουράσει πολλές φορές μέχρι τώρα... κι όμως ακόμα ετοιμάζονται σαν πρώτη φορά. έτσι όπως τον κοιτούσα τον Μπάμπη εκεί στο ταμείο μου 'ρθε μια φράση σαν εκείνες που λέει η γιαγιά μου όταν βλέπει τον γάτο της ν' αναπολεί κάτι: "τα δέντρα βγάζουν φύλλα εκεί όπου τους λες κι εσύ να το κάνουν" — κι αυτή η φράση όχι μόνο δε με έκανα να γελάσω, αλλά μου 'φερε μέσα μου τις φωνές όλων σας που σήμερα ξεχύθηκαν σαν φωτιές στις πλατείες και στους κήπους σαν εκείνον του Πανού στη Πάτρα! τώρα όμως το μεγάλο ερώτημα που καίει όλους εμάς... πως γίνεται την ίδια ώρα που εμείς εδώ γράφουμε ιστορία σαν το τραγούδι που βγαίνει από το μικρόφωνο ενός ραδιοφωνάκου σέρβις, εκείνοι εκεί πέρα βάζουν την εθνική τους ομάδα στη θέση του τραγουδιστή της Ρωσίας; εγώ προσωπικά όταν το πρωτοάκουσα εκείνο το τραγούδι έμεινα σαν να μου έκλεψαν κάτι που ήξερα πως μου ανήκε... σαν εκείνο το γκολ του Λίβανου που πήγε και χάθηκε μέσα στο τζάκι μου επειδή δεν προλάβαμε όλοι μαζί να το φωνάξουμε! εκείνη τη φορά θυμάμαι τον Θωμά τον γείτονα πως έκανε τον κόκορα τρεις φορές σαν να ήταν σήμα συναγερμού... κάτι τέτοιες στιγμές τις ζεις μόνο όταν έχεις τελειώσει όλα σου τα νερά κι ακόμα σου λείπει ακόμη κάτι να πεις! και τώρα που σκεφτόμαστε πως όλα αυτά τρέχουν εκεί ψηλά σαν σύννεφα πάνω από το Γουίμπλεντον... τι σχέδια έχουμε από αύριο πρωί;; εκτός από τις φωτογραφίες στους τοίχους, τις μπουγάτσες, τα τυροπιτάκια και τα βαγόνια που έχουν μετατραπεί σε κάστρα σαν αυτά των ιπποτών, πως ετοιμάζουμε αυτήν την ιστορία ώστε να μην ξεχαστεί; γιατί εγώ δεν θέλω μόνο να θυμούνται πως η εθνική μας έπαιξε ένα παιχνίδι... θέλω να ξέρουν πως εκείνη την ημέρα ένας ολόκληρος κόσμος σηκώθηκε όρθιος σαν να ήταν ένα μεγάλο σώμα που ησυχάζει στις θέσεις του πριν τον αγώνα κι εκείνη την στιγμή η Ελένη στάθηκε εκεί σαν αρχηγός εκείνου του σώματος! κι επειδή ξέρουμε πως αυτές οι στιγμές δεν γράφονται από μόνες τους σαν τίτλος εφημερίδας... πως τις θυμόμαστε αυτές μετά δεκαπέντε χρόνια;; τι φτιάχνουμε εμείς σήμερα ώστε να τις κουβαλάμε μαζί σαν φυλαχτό;; κάποιος μπορεί να πει πως αρκεί μια φωτογραφία... εγώ λέω πως χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο! χρειαζόμαστε μια κίνηση, ένα τραγούδι, ένα σημάδι πάνω στο χέρι μας... κάτι τόσο δυνατό που όσοι το δουν αργότερα να σηκωθεί η τρίχα τους σαν εκείνη του Πανού όταν άκουσε εκείνον τον πειρατικό σταθμό! πετάχτε λοιπόν απόψε όλοι εκεί όπου η ψυχή σας ξέρει πως έχει φτερά... αύριο στις 21:00 εγώ εδώ στη Θεσσαλονίκη έχω ετοιμάσει δύο κουβάδες μπογιά, μία σκούπα, έναν φακό και μία γενναία δόση τσιγάρου για τις φορές που οι μνήμες κάνουν σπασμούς! ποιος μαζί μου;;