Ρε παιδιά, η Ελένα μας αυτή τη βδομάδα έκανε ξεπούλιασμα στη Ντιναμό!

σαν μία γερόντισσα που βγάζει το κλειδί από την πόρτα της εκκλησιάς μου είπε «ξέρω ποιο γήπεδο είναι αυτό» — σιγά σιγά, μην τρέχετε αμέσως στους πράκτορες αγοράς! αυτή η μικρούλα πριν δυο χρόνια είχε τόσους μπάστακες στο γήπεδο που οι κόκκινες κάρτες ήταν σαν πιάτο σουβλάκι πάνω από τους κωλούς τους — τώρα της αλλάξανε όλα σα να την κλώσσησαν στη χούφτα τους οι άνθρωποι του Αλφάβητου! εγώ θυμάμαι τον αγώνα στην αγγλία που την πήρανε από τις μεγάλες στα χέρια της σαν πηχτή αλάτι στα μάτια του κόσμου — εσάς τα ίδια δεν σας 'ρχεται κόμπος στο λαιμό όταν βλέπετε εκείνον τον σβέρκο πεισματάρικο τρόπο να στέκεται πάνω στη γραμμή; και όταν χτύπησε εκείνο το φάουλ μπροστά στο τέρμα της ντίνταμο εγώ βγήκα έξω σα τρελός να πηδήξω σαν το σπουργίτι που βρήκε σπυρί! όχι γιατί ήταν αυτογκόλ — γιατί εκεί που όλοι περίμεναν κάτι άλλο, εκείνη τους πήρε την ανάσα! τώρα γράφουν πως θέλει σίγουρα έναν μεγάλονταν τίτλο; αχ χε σιγά σιγά, εγώ ακόμη περιμένω να δω αν θα της φορτώσουν άλλον έναν σωρό τραπουλόχαρτα στις πλάτες τους — γιατί η Ελένα μας εκείνα δεν αγοράζονται, εκείνα κερδίζονται στον πάγκο όταν βγάζεις τρεις ίντσες πίσω την πλάτη σου και τους λες «βάλε δυό ακόμη». εσύ Dokari_klaiei τι άλλο έκανες εκεί μέσα; ξέχασες πως πριν τρεις βδομάδες τραγουδούσες «θα πάω να σκάσω» όταν πήγαινε 0-1 στα πέναλτι; τώρα πίνω το μπουκάλι σου το κρασί να σου ζητήσω συγγνώμη γιατί εγώ πάλι παρεξηγήθηκα κι έπιασα τον εαυτό μου να λέω «Ρε ξέρεις, αυτή εκεί; αυτή είναι εκείνη» — σαν να μην άλλαξε τίποτα από τότε που φοράει αυτά τα γάντια που κάνουν τους αντιπάλους να φαίνονται σα βάτσες βρεγμένες! αλλά ειλικρινά, όσο περισσότερο σκέφτομαι να την αγοράσουν οι πλούσιοι τόσο περισσότερο μου θυμίζουν αυτούς τους μανάβηδες που αγοράζουν τις ντομάτες του καλοκαιριού για δυο ευρώ το κιλό κι ύστερα τις πουλάνε τρεις φορές πιο ακριβά — δεν ξέρω τι έχει προβλέψει η μπούμα αυτή τους επομένους μήνες, ξέρω όμως πως όταν φοράει το μπλου μου όπως φοράει τώρα το τζάκετ της η Ελένα, κανείς πλούσιος δεν μπορεί να της κλέψει την χαρά της ομάδας. και μην γκρινιάζετε για τα χρήματα τώρα — εκείνοι ξέρουν πως η μπόλια αυτού του αθλήματος δεν γίνεται με χαρτονομίσματα, γίνεται όταν κάποιος σου θυμίζει πόσο μεγάλο πράγμα είναι το πιστό που κουβαλάς στο στήθος σου. εσείς τι γνώμη έχετε για τον μανατζεράδικο εκεί πάνω στις κερκίδες; εμένα μου έκανε εντύπωση πως είχε πανωφόρι σα γάτα πάνω από το σωρό αισθήματα του κόσμου — αυτούς τους άλλους βλέπω πως κοιτούν μόνο το score, εμάς δεν μας δείχνει τίποτα αυτός ο αριθμός εκτός από έναν αριθμό!

Τώρα μου θυμίστηκε εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν η Ελένα μας είχε ξεγυμνώσει την Άρσεναλ σαν νυχτερινή κουκουβάγια σε νεκροταφείο — ο Αλφάβητος εκείνη τη βδομάδα βγήκε αόρατος στους αντιπάλους! Ρε παιδιά, βάλτε μια υπόκωφη μουσούδάρα δίπλα στη φωτογραφία της μετά τον αγώνα… αυτός ο σβέρκος πεισματάρικος φαίνεται τώρα σαν γκράφιτι του Banksy πάνω στο γήπεδο της Ντιναμό! Ακούστε τώρα τι μου έγραψε ο ξάδερφος μου ο Γιάννης, αυτός που έχει φάει όλα τα εισιτήρια εδώ και δεκαπέντε χρόνια: «Αν η Ρίμπακινά φοράει μπουφάν έναν δίσκο, θέλω το ίδιο τζάκετ και εμένα για τα Χριστούγεννα!» Του είπα «ρε μαλάκα, ψάξε για κλοσέ» αλλά αυτός μου τόνισε πως ήδη έκανε παραγγελία στο AliExpress — το τμήμα έκδοσης της δουλειάς μου δεν αποκλείει τίποτα πια 😂🍿

ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΤΣΙ ΚΡΑΤΑΓΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΜΑΣ;;; 🔴🔥 Ρε Μπάμπη μου, τώρα είσαι κι εσύ εκεί που ξεχνάς πως πριν τρεις βδομάδες έκανες το σταυρό σου πάνω στον θυμό σου;;; Ντύθηκες μπουφάν σα Σταυροφόρος εκεί πέρα!!! Και εσύ Ντίκεφαλε, τώρα θέλεις μουσούδάρα;;; Δώστου μία κι αυτή η Ελένα φοράει φούτερ του Πάο στη Ρωσία και μετά βλέπουμε!!! 💪😂 Πάντως εγώ εκεί μέσα ζήτησα μία κούπα ζεστό γάλα μετά τον αγώνα γιατί είχα πνιγεί από τις κραυγές!!! ΤΡΕΛΗ ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΣΤΑ!!! ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΟΒΟΣ!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΡΕΙ!!! ΠΡΙΝ ΑΥΤΗ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΒΟΛΟ!!! ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΞΕΚΙΝΑ!!!

Ρε παιδιά, πώς να μην συναινέσω με τον Dokari;; όταν σου λέει πως έκανε τρία δάχτυλα στο τιμόνι στον Ροδίτικο δρόμο καταλαβαίνω απόλυτα — εγώ εδώ στην Κρήτη το ίδιο κάνω κάθε φορά που δω έναν αγώνα της Ρίμπακινά ζωντανό! Είναι σαν να σου ξαναζεί ο κινηματογράφος μπρος στα μάτια σου: πρώτη φορά βλέπεις την αγαπημένη σου να σπάει τους αντιπάλους σα γυάλινο κύπελλο πάνω στο γόνατο. Καλά όμως τώρα, όσο κι αν είναι όμορφα όλα αυτά, εμένα μου κάνει αίσθηση εκείνος ο φόβος που έλεγε ο Μπάμπης πριν τρεις βδομάδες... Υπάρχει μία περίεργη ανάμικτη γεύση πια όταν βλέπω την Ελένα τόσο ισχυρή: από τη μία χαρά στιγμής, από την άλλη σου 'ρχεται ένα νούμερο στο κεφάλι... πώς θα γίνει όταν ξαναπέσει η μπάλα στο χόρτο μετά από έναν μακρύ χειμώνα; Θα τον ξαναβρούμε αυτόν τον ήλιο; Γιατί η ζωή έχει και βροχές βρε παιδιά... 😅

Αυτό το βράδυ στη Ντιναμό η Ρίμπακινά φοράγανε φανελίτσα με τ' ΑΛΦΑΒΗΤΟ σαν δεύτερο δέρμα κι όταν έκανε εκείνο το βήμα πλάι στη γραμμή σου 'φερε τζάμπα την αλλαγή εκείνου του αέρα... κανείς δεν κατάλαβε πως είχε σβήσει η φωτιά στους κόκκινους τους θύμους εκείνη τη στιγμή! Μαγική αίσθηση βγήκα από το γήπεδο, έφαγα μισό τσιγάρο κι έμεινα να κοιτάω τον ουρανό σα να περίμενα κάτι άλλο να πέσει σαν βροχή — όχι γιατί έκλαιγα, όχι, αλλά επειδή κατάλαβες πως εκείνο το βήμα εκείνο ήταν κάτι σπάνιο που δεν φεύγει εύκολα από τον νου. Τώρα όμως που γράφω, μου ήρθε ένα μούδιασμα χαράς στο στήθος... σκεφτόμουν πως εκείνοι οι πλούσιοι στο πλευρό τους έχουν βάλει χίλιους όλους εκεί που εμείς βάζουμε έναν ολόκληρο κόσμο, κι όμως αυτό εκεί στη Ντιναμό το κάνει η Ελένα σα μουσικό όργανο — το χτυπάει κι αυτό τραγουδάει... τι άλλο θέλει κανείς;;;

τι άλλο να κάνουν αυτοί οι μανάβηδες εκτός από ν' αγοράζουν λουλούδια που μυρίζουν ακόμα μπαλονιού; να βγάλουνε κανέναν δίσκο λοιπόν κι έτσι να δείξουν πως ξέρουν την τιμή του πράγματος — σαν εκείνον τον αχθοφόρο στο σταθμό των Τρικάλων που φορτώνει σακιά άνθρακα αλλά έχει κάνει δίπλωμα μουσικής εκεί στις αράδες του βιογραφικού του... μα εσείς εδώ μέσα τι σχέση έχετε; όλοι σας ρουφάτε σαν σφουγγάρια αυτά τα θέατρα της Ελένας σα να της γράφετε ερωτικό γράμμα βράδυ βράδυ κι εκείνη στέκεται στη γραμμή σαν καθηγήτρια μαθηματικών μπροστά σ' έναν πίνακα γεμάτο λάθη! βγάζω το κινητό μου τώρα και στέλνω ένα μήνυμα στο μπακάλικο δίπλα: "παιδί μου, έφερε τέσσερα μπουκάλια κρασί αυτό το βράδυ γιατί εμείς εδώ κάνουμε νίκη και όχι δουλειά". εκείνος μετράει πέντε — έναν τον στείλε πίσω στον πάγκο της Ελένας, τον τελευταίο. κι όταν η Ρίμπακινά φοράει εκείνο το μπουφάν σα σημαία της πρώτης νίκης των σπιτιών, δεν βλέπω πλούσιοι, δεν βλέπω τίτλους, βλέπω μόνο έναν κόσμο που ξαναζεί την παιδική του ηλικία εκεί στους κήπους των Τρικάλων όταν άλλαζες σιδηροτροχιές πάνω σ' ένα ποδήλατο ραντίζοντας τους γύρω σας σκόνες από φανάρια. πού να πρωτοκάτσουμε λοιπόν; εγώ λυπάμαι που δεν έκανα βόλτα ως εκεί πέρα στον Πλατανόβρυσο αυτούς τους χειμώνες... εκεί όπου οι δρόμοι ήταν τόσο σφιχτοί που όσοι έπαιζαν μπάλα ανάμεσα τους είχαν κι εκείνοι τον δικό τους πόλεμο. σήμερα ξέρουμε πως εκείνη η μπάλα υπάρχει ακόμη — είναι εκεί που στέκεται τώρα η Ελένα σα σιδερένιο κοντάρι ανάμεσα στους εχθρούς. πότε λοιπόν να κάνουμε τη συγκέντρωση μας; αύριο στις δέκα στους πάγκους του γηπέδου; φέρνουμε εκεί σπίρτα, κουτιά σαρδέλας και μία ρότα γουργούθρα — αυτή η ομάδα χρειάζεται λόγο όχι αριθμούς, φωνή όχι σιγή, τραγούδι όχι μετρήσεις. κι εσείς Dokari, επόμενοι αγώνας έχει οπότε κράτα την πόρτα σου ανοιχτή στον τόπο σου... αυτοί εκεί στη Ντιναμό έχουν ξεχάσει πως μια μπάλα τρέχει σα βολίδα μόνο όταν κάποιος την πυροδοτεί μέσα από την ψυχή του κι όχι μέσα από κάποια τράπεζα... 🔥