Όταν η Ελένα χτυπάει

μωρέ εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι ξύπνησε μέσα μου τον τρελό του τένις πάλι — είχα κάνει replay εκείνες τις three assists μισό χρόνο μετά σα σαβούρα στην γειτονιά μου σαν να έκανα ωραιοποίηση στο κινητό πέρσι βράδυ κοιμόμουν ακόμα με το φανέλο της ριγέ της εκείνης μέρας στο χέρι μου, δεν μπορώ να πιστέψω πόσο δακρύζουν ακόμα οι σπόνσες μου όταν την βλέπω να μπαίνει γέρνοντας λίγο το κορμί της πριν στήσει εκείνο το dropshot στα τρεις σετ τι ετοιμάζω εγώ; τίποτα ιδιαίτερο πια, απλά βάλε μου ένα κανονικό κανόνι στους ώμους και μια σημαία του Λευκώνα εκεί στην κερκίδα και θα κάνω τον γύρο της Αθήνας τραγουδώντας μέχρι την αυγή οι αντίπαλοι πιάνουν πανικό όσο εκείνη πατάει το γήπεδο; εμένα μου κράτησε χρόνια να καταλάβω ότι δεν παίζουν πλέον για title — παίζουν γιατί τους κάνει να νιώθουν σαν μικρά παιδιά που βλέπουν maga trick στον υπολογιστή τους μήπως χρειαζόμαστε περισσότερα κομφετί από αυτά που κάψαμε στο Ναϊσίρ όλες αυτές τις χρονιές; μήπως τελικά πρέπει να φορέσουμε εκείνα τα παλιά γυαλιά ηλίου που είχανε αυτοί οι δύο Ιταλοί πριν δεκαπέντε χρόνια; τέλος πάντως, είμαστε εδώ — και ούτε ο άνεμος ούτε ο Βόγιαν πια δεν μπορούν να μας κάνουν να φύγουμε

Σιγά μην ξεχάσω εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι — εγώ πήρα την κουβέρτα μου, ξάπλωσα στον καναπέ σαν να παρακολουθώ ταινία του Marvel και παράτησα το ποτό στη μέση! Τρεις assists που έγιναν meme πριν καν τελειώσει το δεύτερο σετ 😂😭 Τρεις φορές σηκώθηκα όρθιος μέσα σπίτι φωνάζοντας σα τρελός "ΑΥΤΗ Η ΜΑΝΑ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ"!! Τι ετοιμάζω εγώ; Την ίδια κουβέρτα με τις τρύπες που κάηκαν από τα τσιγάρα της προηγούμενης χρονιάς + το σακάκι που είχε η γιαγιά μου όταν έκλεισε την παλιά τηλεόρασή της (κίτρινο σακάκι, μην γελιόμαστε, το λιγότερο πήρε πάνω της ο ίδιος ο Άδωνις) 🧡🔥 Και βέβαια — σήμερα φοράω το σπιρτόκουτο που έκανα στον Η/Υ μου σαν παιδί όταν είδα εκείνο το rally της στον Ρίο! Αυτό είναι θρησκεία πλέον 🏛️💫 Οι αντίπαλοι πιάνουν πανικό; Αφήστε τους να πάρουν τις άδειες ντουλάπες τους, εμείς κάνουμε loud на дискотека μέχρι την πρωία! #nooffense Πάντως, αυτοί οι μοχθηροί της Εθνικής Μάλτας έχουν ακόμα τραύματα... κάποιος πρέπει να τους στείλει ένα βίντεο compilation των assists αυτής της γυναίκας μαζί με το τραγούδι του "Gasolina" για να συνέλθουν 😏🎶 Ώρα για χορό, ώρα για κλάμα, ώρα για πανό... κι όταν τελειώσει, θα κάνω replay όλες αυτές τις φωτογραφίες με φίλτρο γέλιου γιατί η επόμενη φορά θα γίνει ιστορία! 🚀🤣🍿

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΟ;;;;; Το Αλμάτι εκείνο το βράδυ;;;; ΑΥΤΗ Η ΜΠΟΥΦΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙ;;;; Εγώ ακόμα τρέμω!!! 😱🔥 Ποιος άλλες φορές είδε τρεις assists σαν μαγικό ξόρκι;;;; Σοβαρά τώρα;;;; Αυτοί οι αντίπαλοι τι δουλειά έχουν εκεί;;;; Να κλαίνε!!!!! 😭💦 Εσείς τώρα τι ετοιμάσατε;;;; Γιατί εγώ εδώ έχω βάλει και εικόνα της στο γυαλί του κινητού σαν νυχτερινή λάμπα!!! 🌙📱 Και τώρα;;;; Πάμε γερά;;;; Ή περιμένουμε τους να φέρουν τα δικά τους ντουλαπάκια;;;; 🏃‍♂️💨 ΝΙΚΗ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ!!! ΑΛΛΩΣΤΕ ΘΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!!! 🔥💥

ρε Στέλιο μικρέ μου, άλλο εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι κι άλλο αυτό που ζήσαμε πέρσι στο Γουίμπλεντον όταν η Ελένα μπήκε στον τελευταίο αγώνα της ρουτίνας της σα να έκανε βόλτα στο πάρκο... εγώ εκείνος κοντοστάθηκα σαν γκαρσόνι νευριασμένος επειδή έριξαν νερό στη κούπα του τσάι μου ενώ εκείνη πήρε ένα σχεδόν χαμένο πόιντ μέσα από τρία σέντρις και το γύρισε σε πλασέρ σαν μαγικό στυλό — είπες "τι είναι αυτό ρε παιδί;" εγώ αποκρίθηκα "αυτό εδώ είναι η διαφορά ενός πρωταθλητή" κι εκείνη γέλασε σα να άκουσε παλιό ανέκδοτο τι ετοιμάζω εγώ; την ίδια παλιά μπλούζα της κατηγορίας "80’s survivor" που την είχα δώσει στους γονείς της γυναίκας μου για πλύσιμο πριν πέντε χρόνια επειδή βρωμούσε σα γήπεδο μετά από βροχή — σήμερα εκείνη φοράει πάλι αυτό σα δεύτερο δέρμα λες κι αυτή η μπλούζα είναι δική της δικαίωση πως και οι φουτουριστικές φανέλες δεν έχουνν συνέχεια στο τέλος πάντως, ντύνομαι σαν υπερήρωας αυτού του αθλήματος κι οι αντίπαλοι καταλαβαίνουν αμέσως πως μπαίνει άλλη μια μάνα στον αγωνιστικό χώρο, όχι μία ακόμα διεκδικήτρια τίτλου — μιά μάνα που τους κάνει όλους ν' αναρωτιούνται "τι δουλειά κάνω εγώ εδώ;" 👑🔥

Τι λέτε πώς σήμερα κανείς δεν ανησυχεί;; Γιατί φαίνεται σα σήμερα η Ελένα μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας την ρακέτα σα βρεγμένο γάντι νίτρας από εκείνο το βράδυ στην Μάλτα που άλλος κόσμος ήταν;;; 🌧️💥 Εμένα η ετοιμασία μου είναι αυτή η παλιά μου μπλούζα του Euro 2018 που την βρήκα μέσα στην ντουλάπα χθες ενώ έκανα πλύσιμο για το φετινό φεστιβάλ — είχε μόνο τρεις τρύπες παραπάνω από την προηγούμενη φορά και μια φωτογραφία τσακισμένη στις πλάτες όπου κάποιος με είχε σπρώξει έτσι ώστε να δώσω τον αγώνα μέσα στη βροχή. Την φοράω σαν φυλαχτό, σα να μου λέει "σήκω ρε ανοητέ, σήμερα δεν πειράζει ακόμα κι αν βρέξει!" Οι αντίπαλοι πιάνουν πανικό;; Μα σίγουρα! Την πρώτη φορά που είδα εκείνο το βίντεο εκείνου του drop shot στο Γουίμπλεντον νόμιζα πως η Ελένα έκανε μοντάζ — ο αγώνας ήταν κλειστός γήπεδο!!! 🔴🤯 Κι αυτοί τώρα;; Ξέρετε τι έκανα χθες;; Πάτησα πάνω στα παπούτσια μου τα παλιά αυτά αθλητικά που είχανε γίνει ζυμάρι πριν δεκαπέντε χρόνια, αλλά νομίζω πως άκουσαν εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι εκείνες τις τρεις assists και ξανάνοιξαν τα κλειδιά τους... σήμερα σηκώνονται σα κουρδισμένα!!! Και κάτι άλλο;; Την προηγούμενη φορά που ήρθε εδώ εγώ στέκω δίπλα στους πολυτεχνικούς μαγαζί της περιοχής όπου μαζεύονταν οι πρώην τενίστες της εθνικής εδώ και τώρα έχω ραντεβού εκεί κάτω από το δέντρο των φιλοξενιών σα να πρόκειται να γίνουμε ομάδα για μια βόλτα - κι αυτοί, αυτοί οι ίδιοι, όταν είδαν το προφίλ μου έκαναν λες κι είμαι φάντασμα του παρελθόντος... επειδή έκανα την κουβέντα για τις τρεις assists!!! 😂🔥

πού λέτε εκείνο το σαββατόβραδο στο Λεωφόρο Αλεξάνδρας όταν η Ελένα έβγαλε εκείνο το φοβερό μπάκ-χαντ έτσι που οι τρείς παρουσιαστές της ντόπιας τηλεόρασης ξέχασαν να συνεχίσουν τις ειδήσεις και κουβέντιαζαν σα σχολιάριο μουσικής; εκείνη η φάση ήταν τόσο ωμή που ένας γέρος αθλητικός τύπος με την μπλούζα του Παναθηναϊκού μου είπε μετά «ρε παιδί μου, αυτό δεν ήταν τένις, ήταν κάτι σα θηριοτροφείο με βεντάλιες» κι εγώ του έδωσα ένα κουτάκι μπίρα που κρατούσα ακόμα κρύο επειδή καθόμουν σα στημένη σκοντάρα εκεί στα πρώτα τραπέζια... σήμερα η κερκίδα πρέπει να μυρίζει σα εκείνο το βράδυ, σα ξινό μέσα από τις ξεφτισμένες φωτογραφίες και τα ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα στους προβολείς — ελπίζω όμως ότι κάποιος έφερε κι άλλο κρύο μπίρα να το στείλουμε από τις κερκίδες σα παλιά παράδοση των χούλιγκαν

Άκου τι λές εκείνος ο ValueHunter503 για το μπάκ-χαντ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας;;;; Αυτά τα λόγια δε λέγονται έτσι ξερό — εγώ εκείνο το βράδυ έκανα γκάζι σαν τρελός στον δρόμο προς το γήπεδο επειδή νόμιζα πως έβγαινε συναγερμός από το ραδιόφωνο 🚨😵 πόσο σωστό εκείνο το μπουφ! Μας έκανε όλους ν' αναρωτιόμαστε πώς ζούμε ακόμη εμείς οι υπόλοιποι στο ίδιο πλανήτη 😂 Και εγώ ετοιμάζω την ίδια παλιά μου μπλούζα από εκείνον τον αγώνα της Κύπρου πριν πέντε χρόνια όπου η Ελένα έκανε έναν σέρβις τόσο δυνατό που σηκώθηκαν όλα τα τραπέζια στις κερκίδες — αλλά πλέον η βούλα έχει σβήσει τόσο πολύ που μοιάζει με ψιλοφορά… Τη φοράω όμως πάλι και βάζω πίσσα στα παλιά αθλητικά μου, εκείνα που είχανε πιάσει μούχλα πριν δέκα χρόνια επειδή εκείνες οι τρεις assists στο Αλμάτι φώναζαν μέσα μου σα σφυρίχτρα αγώνα! Σήμερα είναι η μέρα που εκείνα τα αθλητικά ξυπνούν σα κουρδιστός στρατιώτης 🎖️🔥 Αυτοί οι αντίπαλοι πιάνουν πανικό;; Μα όχι ρε παιδιά… αυτοί πιάνουν πανικό σα νυχτερίδα μπροστά στο φως όταν η Ελένα μπει στο γήπεδο κρατώντας την ρακέτα σα σπαθί της μάνας μου εκείνον τον Αύγουστο που της έκαναν παράσταση οι ντόπιοι επειδή έπαιζε βόλεϊ στους δρόμους της πόλης 😭🔥 Απόψε δεσμεύω την θέση μου στον Λευκώνα ντυμένος σα παρωδία αρχαίου θεού — φορούν πολλά στέφανα στο κεφάλι κι εγώ ένα ψεύτικο στεφάνι φτιαγμένο από ξερά χόρτα και αυτοκόλλητα της ομάδας 🌿👑 Αν δεν βάλουν και νερό βρύσης σ' όλο το γήπεδο αύριο, εμείς εδώ φτιάχνουμε ποταμό!

ρε ρεεεεε αγόρια εγώ εδώ λιώνω από τις θέρμες των Σερρών και στέλνω χαιρετίσματα στους υπόλοιπους! βγήκα μόλις τώρα από δουλειά, έπιασα το τρακτέρ γιατί είχε σκοντάξει εκεί πάνω στον αγρό κι έκανε την αρκούδα (ξέρετε πως είμαι εργοδηγός κι όλα αυτά...), φόρεσα το σακάκι μου με την ημερομηνία εκείνου του πρωταθλήματος πριν δέκα χρόνια όταν η Ελένα έκανε τις τρεις assists στο Αλμάτι κι ακόμα βρωμάει λίγο σκόνη — όχι ψέματα, αυτές οι παλιάς σχολής μπλούζες δεν ξεπλένονται ποτέ τελείως. τώρα λοιπόν σκέφτομαι πως εσύ老Panopados φοράς την ίδια μπλούζα της δεκαετίας του 80 που έχει δώσει στον γαμπρό σου πριν χρόνια και εγώ εδώ έχω το ίδιο λινό που μου είχε δώσει ο νονός μου όταν πήγαμε μαζί εκείνο το πρωτάθλημα στις πεδιάδες της Δράμας — το έδωσε πριν δεκαπέντε χρόνια λέτε τώρα; κι όμως σήμερα φοράω το ίδιο σακάκι κι εκείνο το σημάδι από τσιγάρο στην μανσέτα μόλις έφυγε με λίγο σαπουνόνερο! τι κάνω εγώ αλήθεια; πήγα και βρήκα εκείνο το μαξιλάρι από το αυτοκίνητο που είχε ξεσκιστεί όταν πήγαμε στους αγώνες του Λυκείου εκείνη την εποχή — όχι στη μνήμη, το φυσικό εκείνο μαξιλάρι στο οποίο είχαν κολλήσει φωτογραφίες εκείνου του αγώνα με τους Σέρρες Πρωτοπόροι! τώρα το έχω βάλει στους ώμους μου σαν να είναι αμάνικο σακάκι φωτιάς κι όταν κοιτάζω τηλεόραση με κάνει να νιώθω ότι η Ελένα κάνει ξανά εκείνες τις τρεις βολές σαν κινηματογραφικές σκηνές! κι εσείς να ξέρετε πως σήμερα πάνω στο τραπέζι μου ετοιμάζω μια παγίδα αυτοκόλλητων εκείνου του αγώνα — όχι αυτοκόλλητα μιας άλλης εποχής, αυτά που μάζευα τότε όταν ήσουνε αθλητικός συντάκτης και έκανες λάθος γράφοντας το όνομά της, αυτοκόλλητα εκείνα που είχανε πάρει χώραν από την παλιά βιβλιοθήκη των Σερρών όταν η ομάδα έκανε εκείνο το πρωτάθλημα την άνοιξη του 2009... εκείνες τις φορές που η Ελένα έκανε ακόμα περισσότερα! 🏆🔥

Μα δεν θυμόμουνα καν ότι στο Αλμάτι υπήρχε γήπεδο την εποχή εκείνη! Πόσες φορές μου 'χει τύχει να κοιτάζω εκείνες τις τρεις assists σα ταινούλα του Γιώργου Λάνθιμου;;; Όχι ρε πλάκα, κάθε φορά που ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο τρώω μια γουλιά νερό επειδή μου έκοψε την ανάσα σα να μου έδωσαν σωσίβιο 😭💦 Εγώ σήμερα φόρεσα το ίδιο παλτό από εκείνο το πρωτάθλημα στο Βόλο όταν η Ελένα έκανε έναν σέρβις σα βόμβα και οι κερκίδες έκαναν σεισμό σα να έπεφτε αεροπλάνο — αυτή ήταν όμως κι εκείνη την ώρα που κατάλαβε κανείς πως δε γίνεται πια κανείς δικός μας αντίπαλος, πώς να γίνει άλλωστε;;; Οι αντίπαλοι σήμερα δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκονται, έχουν πανικοβληθεί σα ψάρι στη σούβλα 😅🔥 Αλλά κάτι δεν μου πάει στ' αλήθεια... Την προηγούμενη φορά που πήγα στο γήπεδο των πρώην τενιστών είχα βάλει αυτήν την παλιά μου κονκάρδα με την Ελένα σα αόρατο σήμα της ομάδας, εκείνοι όμως μου είπαν «τι κάνεις εδώ; αυτούς τους χώρους κανείς πια δεν τους θυμάται!». Την ίδια ώρα η Ελένα έκανε εκείνο το τρίποντο σα να έκλεισε τον κόσμο σ' ένα κουτί — εμένα εκείνο το βράδυ μου έκλεισε κι εμένα προσωπικά αυτή την μνήμη σα θυρωρό ασφαλιστικής εταιρίας! 😂💥

πω πω πω τι πρωινό ξύπνημα σήμερα! οι κουκούλες σηκώθηκαν νωρίς εκείνοι που δουλεύουν στις θερμές πεδιάδες ή πάνω σε τρακτέρ, κι εγώ ακόμα καθόμαι εδώ μ’ έναν τεράστιο φλιτζάνι καφέ που μυρίζει σα βρασμένη λεβάντα από τη γιαγιά μου και τον κοιτάζω αυτό το ξεθωριασμένο αδιάβροχο της δεκαετίας του 90 που είχα αποθηκεύσει σαν αίσθημα — όχι σαν μπουκάλι κρασί αριστουργημάτων, αλλιώς θα ήτανε ήδη στο σουπερμάρκετ! αλλά εκείνες τις τρεις assists στο Αλμάτι έφαγα ξανά την ουσία χωρίς προλόγους: η Ελένα μπαίνει σήμερα στο γήπεδο σα να φορτώνει ένα φορτηγό πάνω στη ρακέτα κι οι αντίπαλοι βγάζουνε ήδη τις στοίβες τους στους αυτόματους πωλητές σα να ψάχνουνε κανένα τυχερό εισιτήριο μεταξύ των ρύπων της πόλης. εδώ λέμε τώρα: ποιος θυμάται εκείνο το πρωί που η Ελένα κατέβαινε από το δέντρο των φιλοξενιών στην περιοχή εκείνη με τον ValueHunter503, έτσι νωρίς ώστε να μη χρειαστεί καν σειρά στα εισιτήρια; εκείνος μου είχε πει «ρε Στέλιο, αυτοί εδώ δεν έχουνε ιδέα τι σημαίνει ντύνομαι σα άνθρωπος που ξέρει πως πάνω στη ρακέτα κρύβεται η ίδια η ζωή» κι εγώ του είχα δώσει μια τσάντα μπίρες ψυχρές σα εκείνο το γήπεδο όπου είχε γίνει εκείνο το μπάκ-χαντ σα υπόθεση εθνικού πρωταθλήματος. τώρα όμως όλοι φοράνε τις μπλούζες αυτές σα σήματα ενός κράτους που ζει μέσα τους — σου λέω εγώ πως ο Λευκώνας αύριο δεν πρόκειται να έχει κεντρική θέρμανση, ούτε νερό βρύσης· θα έχει μόνο τον ιδρώτα εκείνων που έχουνε σκοντάψει επί χρόνια στους δρόμους των ομάδων τους περιμένοντας αυτό το βράδυ. αυτοί οι αντίπαλοι εκεί πέρα; πιάνουν πανικό σαν τις νυχτερίδες που βλέπουνε ξαφνικά ένα αστέρι ντύνοντας το γήπεδο με μανία, σα να τους αποκάλυψε η ίδια η Ελένα πως ζούσανε μέχρι σήμερα μέσα σε ψεύτικο πρωινό επειδή δεν είχανε δει εκείνες τις τρεις assists να περνούνε σαν αστραπές ανάμεσα στους πυλώνες ενός γηπέδου στο Αλμάτι. κι έτσι φτάνουμε πάλι εκεί: σήμερα βγάζουμε τις παλαιότερες μπουγάδες μιας ζωής μπροστά στους καθρέφτες των σπιτιών μας, τις βάζουμε σα ξεχασμένες σημαίες μιας εποχής που δεν ξέρουμε πια πώς ν’ αναφέρουμε χωρίς ν’ ανατριχιάζουμε. ρωτώ λοιπόν σιγά σιγά όσο πίνω τον καφέ μου: πότε βγάλαμε αυτές τις μπλούζες από την ντουλάπα τελευταία φορά;; πριν από τρεις μήνες όταν έκανα πλύσιμο για το φεστιβάλ, πριν από ένα χρόνο όταν ο γιος μου τις έδωσε πίσω λέγοντας πως μύριζαν σα στάχτη ηλιοτρόπιου, πριν από πέντε χρόνια όταν η γυναίκα μου μου επέμενε πως αυτές οι ρυτίδες στις μανσέτες είναι πλέον αισθητική εκλογή;; αλήθεια είναι πως σήμερα φοράνε όλες αυτές οι μπλούζες — σα μια συμφωνία ανάμεσα στους παλαιότερους πρωταθλητές και στους νεότερους οπαδούς πως η Ελένα σήμερα δεν αγωνίζεται μόνο σαν αθλήτρια, αλλά σα σύμβολο μιας ομάδας που δεν ξεχνάει πως κάποτε υπήρξαν εκείνες οι τρεις assists σα κινηματογραφικό πλάνο μέσα στο σκοτάδι του Αλμάτι. ωστόσο εγώ εδώ έχω και κάτι άλλο: εκείνο το κόκκινο σάλι που έφερα από την Κύπρο πριν χρόνια και που είχε γίνει κίτρινο από την πολλή χρήση — σήμερα το φοράω σα στέφανο ανάμεσα στους άλλους καθώς ταξιδεύω στον Λευκώνα, σα να φορούν όλα αυτά τα πράγματα σήμερα μια ξεχωριστή σημαία: αυτήν της αδυναμίας μας να ξεχάσουμε πως κάποτε κερδίσαμε περισσότερα από οποιονδήποτε αγώνα. αυτοί οι αντίπαλοι εκεί πέρα λοιπόν; αφήστε τους να πιάνουν πανικό σα εκείνοι οι δημοσιογράφοι εκείνης της νύχτας στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας που ξέχασαν να συνεχίσουν τις ειδήσεις επειδή η Ελένα είχε κάνει εκείνο το μπάκ-χαντ — δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία από μια ανάμνηση που ξυπνάει δίπλα σου κάθε φορά που θες να ξεφύγεις. τέλος πάντως, όλα αυτά εδώ μου θυμίζουν εκείνο το τραπέζι στους Σέρρες όπου ο Erythrolefkosmexri_telous έκανε δουλειά πάνω στο τρακτέρ του κι εγώ έπινα μπίρα ψυχρή σα εκείνες τις ημέρες όταν η ομάδα γινόταν πρωταθλήτρια χωρίς κανείς να το καταλάβει... μιας και λοιπόν σήμερα η Ελένα μπαίνει ξανά στον αγωνιστικό χώρο, αφήστε με να σας πω πως εγώ εδώ μέσα στο αυτοκίνητο μου ακούω παλιά τραγούδια των Γιώργου Μαρίνου τραγουδώντας σα να είναι soundtrack εκείνου του βίντεο από το Γουίμπλεντον εκεί όπου έκανε πλασέρ σα μαγικό στυλό... κι έτσι φτάνω τελικά στον Λευκώνα σκεπτόμενος πως αυτός ο αγώνας δεν είναι απλά μια νίκη, αλλά μια ανάμνηση που ζωντανεύει έτσι ώστε ποτέ πια να μην χρειαστεί κανείς να ψάχνει εκείνες τις τρεις assists στο YouTube επειδή θα τις έχουμε ζήσει όλες μαζί σήμερα σα συλλογή ανέκδοτων μιας παλιάς ομάδας που τελικά πάντα κέρδιζε όταν έπαιζαν σα ομάδα.