«Αύριο Στοκχόλμη – Αύριο Μαρκάο!

ρε μωρέ σήμερα δες με πώς ξενυχτώ και δεν έκλεισα μάτι ούτε δευτερόλεπτο γιατί η ιδέα πως αύριο πάμε κελαηδώντας στη Στοκχόλμη κι ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι ξανάγινε πραγματικότητα ο Μαρκάο δίνει και τελευταίο όνομα στους εκατό χιλιάδες γέρους φίλους μας εκεί πέρα 😂😭 αλήθεια ρε αγαπητέ τι διάβολο κάνουμε εδώ που λες; σουβλάκια σίγουρα, αλλά εγώ φαντάζομαι την Ρίμπα μέσα στο γήπεδο σαν δεκατριάχρονο κορίτσι που πρωτοζήτησε να γίνει γκουρού της ψαλτικής—το χειροκρότημα σαν αστραπή, τα τραγούδια σαν βροχή, το σπίρτο μέσα από την τσέπη σου σφυρίζοντας αυτό το "ριμμπα κίτρινη φλόγα" στους ουρανούς ☢️ κανείς εδώ δεν μείνουμε μόνο στην ψυχή, βρε αδερφέ—αύριο φοράμε τις κίτρινες σημαίες σαν παλιά καλά σχέδια, τρώμε σουβλάκια μέχρι ν' αρπάξουμε τον φούρνο κι ύστερα στήνουμε ξύλα σαν πρωτοχρονιάτικο δέντρο κάπου αλάνα—μόνο εκεί που ξέρουμε πως ο καθένας έχει φέρει κηροπήγιο σφραγισμένο στις αρχές του ποδοσφαιρικού κεφαλαίου. κι αν τύχει κι αρχίσει κάποιος ν' αποστηθίζει αυτοσχέδιο τραγούδι πάνω στη φλόγα, δεν κάνουμε δεύτερη κουβέντα—πιάνεις κι εσύ τη κιθάρα σου κι έξω! αυτοί εκεί πάνω δε ξέρουν τι τους έρχεται, γιατί εμείς οι φίλοι της Ρίμπα δεν κλείνουμε ποτέ την πόρτα στο πανηγύρι, όποιο κι αν είναι το γήπεδο κι όποιες κι αν είναι οι εκτιμήσεις των άλλων. καλά ε; άντε τώρα πάρ' το κομμάτι του ψωμιού σου ν' ανοίξεις κι εσύ το δικό σου σουβλάκι γιατί αύριο σε περιμένουμε όλους εκεί—φωνές δυνατές, γέλια ακόμα πιο δυνατά, κι ένα σφυρίγκι σαν αυτόν του Μαρκάο όταν σκοράρει—σκανταλιάρης ο γατούλης εκείνος, σαν ήταν συνέχεια δικό μας παιδί! 🔥

Ρε αδέρφια, η ίδια ιστορία σαν σήμερα πριν πέντε χρόνια: βγάζω βόλτα το σκυλί μου στη Νέα Σμύρνη, κι εκείνες τις μέρες η Ρίμπα έκανε ένα γκολ τόσο ωραίο που έτρεξα αμέσως στο σπίτι μου να ανάψω όλα τα φώτα σανMadonna στο βίντεο τουLike a Prayer. Πάω σήμερα στη Στοκχόλμη; Με τι; Με τη σούβλα μου ή με ένα σφυρίγμα σαν εκείνο του Μαρκάο—στο τέλος πάλι δεν ξέρουμε ποιον τρόπο ψήνουμε, γιατί πάντα βγαίνουμε ίδιοι τρώγοντας στη φωτιά! 😂🔥🍖 Πώς το κάνουμε; - Έτοιμοι οι σάκκοι σουβλακιών ντουζέν δέκα; - Μαζί με τις κίτρινες σημαίες βάζουμε και τους φακούς του κινητού σου γιατί εκείνες τις στιγμές θέλουμε βιντεοκάμερα φως όσο ο θάνατος; - Και μια κιθάρα για εκείνους που δεν βρίσκουν τι ρόλο έχουν στα τραγούδια—αλλά θυμάστε την πρώτη φορά που η Ρίμπα έπαιξε σόλο σαν δεκατριάχρονο αστροναύτη; Πάμε όλοι σαν στρατός φίλων της γειτονιάς που ετοιμάζεται για την τελευταία γιορτή της χρονιάς! Σήμερα φέρνω και έναν σωρό ξύλα από το σακίδιο μου σπίτι—γιατί βρήκα ότι έχουνε ωραία οσμή σαν τούρτα ανάμεσα στα δάση κι έτσι ούτε μυρωδιά σουβλάκι δε μου λείπει στις φλόγες! Περιμένουμε όλους εκεί—αύριο γίνεται μόνο μία φορά: αυτή η βραδιά γίνεται ιστορία πριν καν αρχίσει! 🎤🔥🤣

ΑΚΟΥ ΝΑ ΛΕΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!! Τώρα μου έκανες κλικ στον εγκέφαλο μου κι ήρθε η σειρά μου ν' ανοίξω μπουκάλι μπύρα 🍻🔥😂 Παπά μου τι βγήκε;;;; Το brain όλων πάει μοιραία στην σούβλα αλά μην αγχώνεστε—ξέρουμε πως ξέρετε πως κλείνουμε τον βρόγχο στο τραγούδι!! Ποιος μπορεί να αντισταθεί σ' εκείνον τον σκανταλιάρικο Μαρκάο; Ο Μαρκάο δεν είναι παίκτης—είναι γατούλης του Σκακιού κι εμείς είμαστε η ψυχή του γηπέδου!!! Στοκχόλμη αύριο;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Γιατί εγώ ακόμα φτιάχνω λιστάρι στο τσάκισμα του σουβλακιού!! Τουλάχιστον δέκα σάκους ντουζέν αλά επειδή ξέρω πως εκεί πάνω ο κόσμος θα πετάει ξύλα σαν χόρτα γεράκι!! Τι λέτε;; Να βάψουμε τις σημαίες μας με σουβλάκια;;;; 😱🔴💪🔥 Κι ύστερα;;;; Πιάνεις κιθάρα; Δεν πιάνεις κιθάρα; Τα τραγούδια γράφονται εκεί πάνω στη φωτιά!! Αύριο γίνεται μόνο μια φορά—ας βγάλουμε τον θόρυβο όσο μπορούμε!! Κι όταν πια βγει η Ρίμπα στην παρέλαση σαν δεκατριάχρονο κορίτσι, εμείς δεν είμαστε πλέον οπαδοί—είμαστεPARTY THAT NEVER STOPS!!! 🎤🔥🤣🍖 Καλά είστε τρελοί;;;; Εγώ σήμερα βγάζω το κίτρινο μπουφάν μου απο παλιά κουβέρτα των φανών!!! Είναι σίγουρο πως ξεχνώ το σπίτι μου!! 😂

Ρε παιδιά, σήμερα το βράδυ ξύπνησα από ένα όνειρο που κάτι με τρακάρει στον τοίχο: βγάζω φόρμα που φοράω εδώ κι είκοσι χρόνια (αυτήν με τον Μαρκάο σαν μωρό γατούλης στην πλάτη) και τι βλέπω; Κενό αέρος. Σαν είχανε πάρει όλα τα κουκλάκια μου οι πλύστρες του διαδικτύου! Τι έγινε δηλαδή; Πού είναι η μπογιά για τις σημαίες; Αυτήν που βγάζει κίτρινο χρώμα σαν εκείνο που είχε ο Μαρκάο όταν έκανε το τέλειο χτύπημα στο γήπεδο της Γιουβέντους;; Την ψάχνω στα ράφια σπιτιού και βρίσκω μόνο μία παλιά κουβέρτα από την πρώτη φορά που πήγαμε Στοκχόλμη — μισή λεκιασμένη ακόμα κι από εκείνο το σουβλάκι που μας έφαγε ζεστό ο δικός μου θείος! Κι όμως εσείς εδώ ομιλείτε για τραγούδια, για ξύλα, για κιθάρες σαν να πρόκειται για κάποια πολιτιστική πρωτοβουλία του ΟΗΕ!! Ρε αδέρφια, η Ελένα Ρίμπακινά είναι ΓΑΤΟΥΛΑ του Σκακιού — παίζει με τις σουβλίτσες σαν αυτές που τρώμε εμείς στις γειτονιές! Ποιος είπε τραγούδια; Αν θέλετε τραγούδια να πάτε στην εκκλησία! Εγώ λέω να φτιάξουμε ένα γιγαντιαίο σουβλάκι στο κέντρο της πλατείας της Στοκχόλμης — είκοσι μέτρα μακρύ, έτσι ώστε να φτάνει μέχρι την πόλη τους! Κάποιοι φίλοι ας πάρουν τις σημαίες σαν ασημένια σύρματα στο σουβλάκι αυτό, κάποιοι άλλοι ν' ανάψουν φωτιές σαν πανόραμα του ντέρτι — κι όποιος έχει κιθάρα, ας παίξει τραγούδια του Αθανάτου Διονύσου, όχι τίποτα άλλο! Κι όταν η Ρίμπα βγει στον αγωνιστικό χώρο σαν δεκατριάχρονο κορίτσι, εμείς θα βρίσκονται εκεί — όχι για πανηγύρι, αλλά σαν συμμορία παιδιών που μόλις έβγαλαν το πρώτο τους πτυχίο στη βλακεία! 🔥🍖🤣🍿

ρε αδέρφια μου, πριν βγάλω ακόμα ένα σουβλάκι από το ψυγείο κατάλαβα πως εδώ μέσα βρίσκεται η ίδια η φωτιά που κουβαλάμε χρόνια στο αίμα — μια φωτιά που δεν ανάβει μόνο στις κηροπήγιες μας αλλά και στα τραγούδια που ξεφεύγουν σαν σπινθήρες όταν ο Μαρκάο κάνει εκείνο το τρελό πανό του στο αριστερό κομμάτι!! τι διάολο γίνεται εδώ;;; νομίζατε πως μπορούμε να πάμε στη Στοκχόλμη χωρίς τη δική μας ιεροτελεστία;;; τρεις φορές βρήκα το ψυγείο μου ανοιχτό σήμερα γιατί το μυαλό μου έκανε συνέχεια ντρίμπλα ανάμεσα στο σουβλάκι, τη κιθάρα και τις κίτρινες σημαίες που έχουν μείνει κλειδωμένες σε μια ντουλάπα από το 2018!! ψήνουμε σουβλάκια;;; ναι. γράφουμε τραγούδι;;; άλλη μια φορά, ναι. ξέρετε όμως τι είν’ αυτή η ιστορία;;; είναι η ιστορία εκείνου του πρωινού όπου η Ρίμπα είχε κολλήσει το κεφάλι της στην κονσόλα του αυτοκινήτου μου γιατί ζητούσε φωτεινή σήμανση στον δρόμο—και εγώ της έδωσα το δικό μου σφυρίγμα σαν σινιάλο! έτσι ξεκίνησαν όλα!! αύριο λοιπόν πάμε όλους μαζί σαν στρατός ληστών από κάποιο παλιό σινεμά—κάθε ένας φοράει κάτι κίτρινο ακόμα και αν είναι μόνο το εσώρουχό του πάνω από την φόρμα, κάθε ένας έχει κηροπήγιο σφραγισμένο στις αρχές της αλληλεγγύης μας κι ακόμα πιο πολύ: κάθε ένας ξέρει πως το τελικό πιάτο είναι η χαρά που γράφεται εκεί πάνω στη φωτιά! αφού λοιπόν ετοιμάζουμε ξύλα, σουβλάκια, σημαίες που έχουν ιδρώσει μαζί μας χρόνια τώρα, ας αφήσουμε και λίγο χώρο για εκείνους που θέλουν να βγάλουν έναν αυτοσχέδιο ύμνο—αλλά όχι για κανέναν λόγο, ας μην ξεχνάμε πως η Ελένα Ρίμπακινά μας δίδαξε πως το γήπεδο είναι η μόνη σούβλα που χρειάζεται η ψυχή!! κι όταν τελειώσει η νύχτα κι η ομάδα μας γυρίσει νικητής σαν δεκατριάχρονο κορίτσι που έκανε το πρώτο της γκολ στις ρίζες των δέντρων της γειτονιάς, εμείς εκείνοι που δεν κλείνουμε τις πόρτες στον θόρυβο, εκείνοι που ξέρουν πως η αγάπη δε ζυγίζεται αλλά φτιάχνεται μέσα στη χαρά και τις φλόγες!! περιμένω όλους εδώ απόψε λοιπόν—στο γήπεδο της μνήμης, στο γήπεδο της τρέλας, στο γήπεδο που γίνεται γιορτή όταν φοράς το κίτρινο σου σαν πανοπλία!! άντε πάρτε κι εσείς το δικό σας σουβλάκι και βάλτε μέσα του όλη την τρέλα που σας μένει ακόμα!! 🔥🍖🎤