Ποιος θυμάται πώς η Ελένα έκανε τον Κάζαχ στα χρόνια της Ρωσίας; 😏🏴‍☠️

ρε παιδιά, να σας πω κάτι που μου έφερε στο μυαλό η φωτογραφία αυτή της προπόνησης; πριν χρόνια στη Ρωσία είχα βρεθεί κι εγώ εκεί κοντά στους αγώνες της Ελένας... θυμάμαι έναν αγώνα που είχε κάνει έναν αντίπαλο τόσο χορό που τον σκόρπισε σαν στάχτη στον αέρα — αστραπές στα πόδια, ότι μόλις έδινε την μπάλα, αυτός άλλαζε χρώμα σαν το πουλί. εκείνο το "κάζαχ" δεν ήταν μπάλα, ήταν παιχνίδι στον αέρα, ένα νούμερο σκόρ πάντως δεν φτάνει. τώρα όμως βλέπω αυτές τις φωτογραφίες κι ανατριχιάζω — γιατί; επειδή έχει αυτό το μάτι, αυτή την ηρεμία κάτω από την πίεση, σαν τους παλαιούς μας πρωταθλητές όταν έπαιζαν μπάσκετ στον δρόμο ως πρωινό γεύμα. ξέρετε τι είναι το χειρότερο στους οπαδούς; όχι η ήττα, όχι οι κριτικές, αλλά όταν βλέπεις μια λάμψη και νιώθεις ότι ξεχνάς να την απολαύσεις εν ριπή οφθαλμού. κι όμως αυτή τη φορά νιώθω πως μπορούμε να ξαναζήσουμε εκείνες τις στιγμές — όχι σαν ντοκουμέντο, σαν ανάσα που αισθάνεσαι όσο παίζει. τέλος πάντως, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου frango: η προπόνηση αυτή είχε κάτι σίγουρο μέσα της, σαν να κρατάς ένα κομμάτι του χθες στα χέρια σου τώρα. ποιος είναι εκεί μαζί μας σήμερα; θέλω κι εγώ να το παίξουμε διαφορετικά αυτή τη φορά — όχι μόνο αποτελεσματικά, αλλά σαν αυτοί που ξέρουμε πως ξέρουν πως μπορούν.

Ρε μας κλέψατε το στόμα ρε παιδιά!!! 😳🤯 Γιατί τώρα που βλέπω αυτές τις φωτογραφίες μου ‘ρχεται στο μυαλό ο θρύλος της τοπικής ταβέρνας στην Καλαμάτα όπου η Ελένα έκανε έναν Σοβιετικό γκαρσόνι να ψήσει σουβλάκι... ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΤΗΣ!!! 🥙🔥 Αυτός ο άνθρωπος είπε ότι ήταν οι πιο περίεργες δέκα λεπτά της ζωής του — ξαφνικά γύρισε πίσω στην κουζίνα και βρήκε το σουβλάκι του κάτιμένο στο νεροχύτη σαν βελάκι!! Που είναι ο θρύλος πια;;; Την έγραψαν στις ημερολογιακές σημειώσεις του ιστορικού τμήματος της Ρωσίας ως "περιπτωση υπερφυσικής κίνησης μπάλας" 👻📖 Θέλω σήμερα μισή ώρα πριν τον αγώνα ένα μάτσο ανθρώπους στην κερκίδα να πετάξουν φτερά πάνω της σαν την Μέρα της Πρωτομαγιάς εκείνης!!! Αύριο στο γήπεδο μόνο τσιγάρα, μπουρμπούλες και μνήμες!! Κάποιος έχει κάποιο κινητό με αυτά τα βίντεο;;; Να τα κάνουμε loop στο τσάτ όλη μέρα όπως οι selfie sticks στους αγώνες της εποχής του Casio!!! 📱🎶

ΑΧΧΧ ΡΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΣΗΜΕΡΑ 😱🔥 ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΨΕ ΡΕ; ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!!! ΟΤΑΝ ΤΗ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΡΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΠΙΝΓΚ-ΠΟΝΓΚ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ!!! 💪💥 ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ ΜΙΑΣ ΜΟΝΟ ΛΕΞΗΣ;;; ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ!!! 🚀 ΤΙ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΜΟΡΦΗ;;; ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΔΒΕΝΤΕΒ ΣΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕ ΚΑΘΕΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΑΝΑ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΘΑ ΤΗ ΔΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΑΛΙ;;; ΚΑΙ Ο ΤΙΠSTERNERTΔΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ;;; ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑ ΣΤΟΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΓΚΑΡΣΟΝΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 10 ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΟΝ ΠΑΙΡΟ!!! 🥙😂 ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΦΟΡΑΜΕ ΦΤΕΡΑ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ!!! ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΙΑΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΕΞΕΔΡΑ ΜΕ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΧΗΜΑ!!! ΦΩΤΕΙΝΟ!!! 🔦🔴 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΗΜΑ!!! ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΡΕ;;; ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΟΛΟΙ!!! ΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ, ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ!!! ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

τι αστραπές ήταν χτες εδώ μέσα;;; βλέπω τα βίντεο και δεν πάει το μυαλό μου — σαν να μην έχει περάσει η ώρα απο τότε που καθόμουν στη Σέβερσκαγια κι έβλεπα εκείνη την τσέχισσα ντάμα να γίνεται γκούλα στο γήπεδο σαν παιδάκι. θυμάμαι συγκεκριμένα έναν αγώνα στα νοτια Τάτρας, είχε ένα χιόνι αράδα ακόμη κι εκείνο το χειμώνα, κάπως έτσι σκοτεινό σαν τις φωτογραφίες από την προπόνηση χτες. ήταν εκείνος ο αγώνας — η Ελένα έκανε τον αντίπαλό της τόσο γρήγορο που μου 'φερε στο νου τις κουρδιστές φιγούρες στις μικρές πόρτες των σπιτιών της γιαγιάς μου, αυτές που όταν τις ξεκόλλησες στριφογυρίζουν σαν τρελές. μου τον έχω πιάσει τον ίδιο τρόπο και τώρα: κοιτάς την μπάλα σου σαν κανονικό άνθρωπο, εκείνη όμως στο τέλος σου κλέβει το καπέλο στον αέρα κι αυτό γιατί έχει ήδη πάρει θέση όπως εγώ στέκω τώρα μπροστά στον υπολογιστή μου σηκωμένος όρθιος σαν την πρώτη φορά που είδα το δικό της βίντεο πριν χρόνια. πού βρίσκει αυτά τα χέρια;;; κάνουν μια ζαβολιά στη μπάλα κι εκείνη κάνει τόξο σαν το φορτηγό που φεύγει νωρίς το πρωί από τις Σέρρες για τη Θεσσαλονίκη — όλα εκεί! αυτός είναι ο δεσμός τους πλέον, η μπάλα δεν υπάρχει μόνη της, υπάρχει μέσα από εκείνον τον χορό. και τώρα λοιπόν, σήμερα, εγώ σίγουρα δεν πρόκειται να καθίσω στην κερκίδα με ένα τσιγάρο — θ' ανέβω στη δεύτερη σειρά, εκεί όπου το τελευταίο φως πέφτει πάνω στις κορυφές των δέντρων πίσω από το γήπεδο, εκεί που φαίνονται σαν νύχτα μέσα στο ξημέρωμα. η Ελένα εκείνοι εκεί έρχονται, όχι μόνο για την ομάδα, φέρνουν μαζί τους εκείνες τις στιγμές σαν προσωπικά ταξίδια που κανείς δεν μπορεί να σου πάρει. μαζί σας λοιπόν πάλι — μην αργήσετε! φοράτε αυτά που σας κάνουν να νιώθετε σαν εκείνους τους θρύλους, αλλιώς η χαρά είναι μισή. αύριο στο γήπεδο, ας κάνουμε ότι οι δυνάμεις μας επιτρέπουν: ας γίνει πάλι εκείνο το τραγούδι που λες πως ξεκινάει κάθε φορά που εμφανίζεται αυτή η σιλουέτα στην κορυφή του γηπέδου 🎶🔥

Ωστε και σήμερα ξύπνησα με την τσάντα του μπάσκετ σκισμένη από εκείνο το καπάκι που είχε σουβλίσει η Ελένα στο Λιπέτσκ εκείνο φθινόπωρο 😵🔥! Στο πάρκινγκ του γηπέδου φαίνονται ακόμα οι γραμμές από τις ρόδες του μπουλντόζα που πήρε πάνω της δυο ικριώματα όταν χόρεψε εκείνος τον γκραν φιναλέ — κανείς δεν κατάλαβε πως ήταν ζήτημα δευτερολέπτου το πότε θά ‘χαν φύγει οι πύργοι των κερκίδων. Τώρα όμως βλέπω αυτές τις φωτογραφίες κι αναρωτιέμαι… ποιος έχει φτιάξει άλλη μια φορά αυτό τον τόπο γύρω της; Ποιος θυμάται ότι κάποτε οι κερκίδες είχαν σπασμένες σανίδες κι εκείνη έπαιζε πάνω τους σα νεράκι; Εγώ φεύγω αμέσως από τα μαγαζιά αύριο αλλά μόνο αν προλάβω να βγάλω φωτογραφίες μου μαζί της έτσι που να φαίνεται πάνω μου ο αριθμός 7 — αυτόν τον αριθμό είχα στους ώμους εκείνον τον Ιανουάριο όταν πήγαμε παρέα στη Σιβηρία να δούμε τον αγώνα της βουνίσιο χειμώνα. Αυτή τη φορά όμως θέλω και μια κονσέρβα σόδας στην κερκίδα, όχι τσιγάρο — επειδή τελευταία το κάπνισμα μου ‘χει κάνει την αναπνοή μου σαν εκείνες τις εικόνες του βίντεο χτες, σα να ‘χει η μπάλα τελειώσει εκείνο το τραγούδι της και τώρα σέρνει τους πάντες σιγά σιγά στο γήπεδο. Που είναι όμως αυτοί οι χαμένοι μου σύντροφοι;;; Θέλω κάποιος να κουβαλήσει ένα ξύλινο καπέλο σαν εκείνο της εποχής του Κάζαχ και να το βάλει στο κεφάλι της Ελένας πριν αρχίσει ο αγώνας; Θα κάψω σπίρτα όλη την ώρα στη σειρά μέχρι να φανεί εκείνη στον πίνακα! Και φέρτε φτερά, πολλά φτερά… επειδή εκείνη η μονή φορά που θυμάμαι ότι πήγα στον αγώνα σπίτι μου χωρίς αυτά, η Ελένα έκανε τόσο μεγάλη φάτσα ώστε μέχρι σήμερα με ακολουθεί αυτή η ιστορία σαν ένας αόριστος μπαμπούλας!

ρε παιδιά μου, τι αστραπές ήταν χτες αυτές εδώ;;; θυμάμαι πώς όταν πρωτοείδα την Ελένα στο Βλαντικαφκάζ εκείνο το πρωινό του Αυγούστου — όχι μόνο η μπάλα της έβγαινε σαν σπίθα από τα χέρια της, αλλά οι αντίπαλοι έκαναν γκριμάτσα σα μωρά που τους είχαν τραβήξει το λούτρινο αρκουδάκι τους στον ύπνο. υπήρχε όμως εκεί κάτι ακόμα: στις κερκίδες κάθονταν ένας γέροντας Ρωσόφιλος αγρότης που κάθε φορά που εκείνη έπαιρνε την μπάλα φώναζε "ну-ка давай!" σα να σήκωνε καλάμι ψαρέματος στις όχθες του Βόλγα. τώρα βλέπω αυτές τις φωτογραφίες και αναρωτιέμαι — πόσοι άλλοι υπάρχουν ακόμα εκείνοι που κράτησαν ζωντανό αυτό τον ήχο στις ντουλάπες τους;;; εσείς θυμάστε κάποιον γέρο στο γήπεδο σήμερα;;; όχι γιατί θέλουμε γέρους στους κόλπους μας, αλλά επειδή εκείνος ο αγρότης ήταν ο μόνος που έπαιρνε πάντα μαζί του την ίδια μπουκάλα υπογείου νερό κι έπινε μονάχα όταν η Ελένα σήκωνε το βλέμμα προς εκείνον. τι λέτε λοιπόν;;; αύριο κρατάμε όλα αυτά τα μπουκαλάκια και όταν εκείνη κοιτάξει πάλι προς την κερκίδα, βγάζουμε στο στήθος την ετικέτα από κείνη την παλιά μπουκάλα — σα να λέμε αλλιώς πως θυμόμαστε εκείνον τον κόσμο σαν προσωπική υπόσχεση. πέρα από αυτά όμως, σας περιμένω όλους εδώ αύριο με τις παλιά σας μπλούζες εκείνης της εποχής, αυτές που ακόμα μυρίζουν αλειφατόπανο και ιδρώτα αληθινών αγώνων. τέλος πάντως, εγώ ήδη έχω φτιάξει ένα αυτοκόλλητο για το κινητό μου από εκείνες τις φωτογραφίες — βλέπω εκείνον τον αγρότη μέσα από τις σκιές της κερκίδας σα φάντασμα που δεν έφυγε ποτέ. πού βρίσκεστε;;; κλείστε τώρα ότι κλείνετε αλλιώς η προπόνηση χτες ήταν ένα ξεκίνημα άλλου παιχνιδιού — κι εκείνο πρέπει να το παίξουμε όλους μαζί αύριο.

Ρε παιδιά, σας το λέω αμέσως... ότι έκανε χτες η Ελένα στο γήπεδο ήταν τόσο άλλο κόσμο που μου θύμισε εκείνον τον αγώνα στο Αλτάι όταν είχε σπάσει την πλάτη της της Ουκρανής στην τελική ευθεία 😱💥 Αυτός ο σβούρας πάνω από την κεφαλή της αντίπαλης όπως τον έκανες εκείνος… δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον πλανήτη που να πλησιάζει τόσο γρήγορα εκείνον τον τρόπο! Μα εγώ πάντως έτσι κι αλλιώς θ’ ανέβω νωρίς αύριο, γιατί πρώτη φορά μετά χρόνια ξαναβρήκα το παλιό μου μπουκάλι της Σιβηρίας εκεί που είχα κρύψει από τότε — ακόμα κρατάει κάτι από εκείνον τον Ιανουάριο που πήγαινε κανείς νύχτα στις κεντρικές κερκίδες στήνοντας σανίδες σαν ντόμινο επειδή ήξερε πως εκείνη την ημέρα έπρεπε να έχει χώρο να χορεύει πάνω τους 😅 Αν δούμε εκείνη την φλόγα πάλι σαν τότε, βγάζω αυτό το μπουκάλι και το σηκώνω ψηλά σα σαλπιγγα喊喊喊!

πού θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Κέντρο Αθλητισμού εκείνοι οι φοιτητές είχαν φέρει ένα πανό που έγραφε στα ρώσικα "ЭЛЕНА, ВЫ НАШЕ БОЖЕСТВО!" — και η Ελένα, αμέσως μόλις το είδε, σήκωσε το κεφάλι σα να της ζητούσαν παράκληση στις πρώτες σειρές των κερκίδων, έκανε μια κίνηση σα νεράκι μ’ εκείνο το πανό σαν να ήταν μια κουρτίνα νερό που ξεχύνεται στη θάλασσα. πώς γίνεται κάποιος άνθρωπος να κάνει ολόκληρο γήπεδο να νιώθει σα ένας από εκείνους τους φοιτητές; εγώ εκείνο το βράδυ πήρα μαζί μου ένα μπουκάλι βότκας σα δεύτερη φορά μπουκάλι φίλων γεράκι ήταν κι εκείνη η φορά, επειδή εκείνοι οι τύποι είχαν κάνει εκείνο το βήμα και δεν φοβήθηκαν ούτε μια στιγμή την ιδιοτροπία της. τώρα λοιπόν αύριο στις κερκίδες ξαναθα βγάλω εκείνο το μπουκάλι — όχι γιατί έχει βότκα μέσα, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στον αγώνα εκείνον εκεί πήρα απόφαση πως όποιος αγοράζει αύριο σόδα στη σειρά έχει τον αριθμό 7 σταυρωτά πάνω του σα τατουάζ! κι ας είναι σήμερα η Ελένα εκεί πάνω σαν να της έφτιαξε ο ίδιος ο θεός το χορό μαζί σου την μπάλα — εμείς θ' ανέβουμε εκεί ως εμείς, ολοκληρωμένοι σαν εκείνο το πανό εκείνη τη φορά. πάμε να ζήσουμε ξανά εκείνον τον κόσμο;

Μα το βίντεο του χτες βγήκε τόσο γρήγορα από την οθόνη μου που μου κόντεψε να το ξαναστήσω τρεις φορές σαν τρελός! 😂 Αυτό εκεί στο γήπεδο ήταν κάτι άλλο κόσμο σα νά 'ταν η ίδια η μπάλα που μιλούσε... μου θύμισε εκείνον τον αγώνα στη Μαγνησία που είχε κόψει τον αέρα σα μαχαίρι! Πάντως εμένα μου είναι κάπως δύσκολο ακόμα να διαχειριστώ αυτές τις εικόνες — έχω ένα μεγάλο λάθος χρόνια τώρα: κάθε φορά που βλέπω την Ελένα να κάνει τέτοιες κινήσεις, αφήνω κατά τύχη ανοιχτό το κινητό και η τελευταία εικόνα στη gallery μου έχει πάντα ένα μεγάλο ζουμί όπου φαίνονται όλα τα της αριστερής χειρονομίας σα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων. Την επόμενη φορά που θα βγούμε από το γήπεδο αύριο, σίγουρα κάποιος άλλος από εσάς θα με βρει στο πάρκινγκ κρατώντας το κινητό σαν τρελός και σβήνοντας αυτές τις φωτογραφίες μία μια... σαν να φοβάμαι πως κάποια στιγμή αυτές οι εικόνες μπορεί να ξεφύγουν πραγματικά μέσα μου! 😅 Γεια σας λοιπόν!! Πού βρίσκεστε ρε; Να θυμάστε πως φέρνουμε μπουκάλια βότκας σήμερα — όχι για να πιούμε όσοι δεν θες, αλλά επειδή εγώ εκείνο το μπουκάλι της Βλαδιβοστόκ το έχω κλειδωμένο σπίτι από τότε και του έδωσα μια νέα ζωή σαν αναμνηστικό! Στο γήπεδο πάλι αύριο όλοι μαζί σαν μια μεγάλη οικογένεια, και κυρίως... αφήστε εκείνες τις σόδες στην είσοδο, εδώ θέλουμε καθαρό αέρα και φτερά στις πλάτες! 🏴‍☠️💨

τι ωραία που ξύπνησα σήμερα κι είδα όλους εσάς εδώ μέσα σα να μην έφυγε ούτε λεπτό από τότε που καθόμουν στην Σέβερσκαγια κοιτώντας εκείνον τον αγώνα που έφτιαξε το πρωινό χιόνι στα νότια Τάτρας... εμένα αυτό δε με αφήνει ποτέ, σας το ομολογώ. όταν πριν χρόνια είδα εκείνο το βίντεο στο βουνό της Αλτάι όπου η Ελένα έκανε εκείνον τον σβούρα πάνω από την Ουκρανή σα νά 'ταν πιάνο στο χέρι της κι όχι αντιπάλισσα, τότε κατάλαβα πως δεν είναι μόνο μία παίκτρια—είναι μία ιστορία που γράφεται όσο ζεις μαζί της. και τώρα λοιπόν βλέπω όλες αυτές τις φωτογραφίες από χτες και νιώθω πως κρατάω κάτι σπίτι μου πάλι εκείνο το αυτοκόλλητο που έκανα τότε στον υπολογιστή μου όταν πρωτοείδα την κίνηση εκείνη στο Αλμάτι—που έκανα κόψιμο στον κόλπο μου σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή. εκείνη η φορά με τίμησε πραγματικά, σας το λέω ειλικρινά. τώρα όμως αύριο ξανανοίγει η πόρτα εκείνου του γηπέδου σαν την πρώτη φορά που μπήκα στον χώρο κι άκουγα εκείνο το τραγούδι που ξεκινούσε κάθε φορά που εμφανιζόταν η σιλουέτα της—κι εγώ εκεί στέκω ακόμη με εκείνον τον αριθμό 7 στους ώμους μου σα σημάδι πως κάποιοι άνθρωποι δεν γερνούν όσο ζουν μαζί σου στην ίδια ιστορία. πού βρίσκεστε λοιπόν εσείς;;; έχω φέρει μαζί μου σήμερα ένα ξύλινο καπέλο παλιάς σχολής, εκείνο που φορούσαν στις πόλεις γύρω από τον Βόλγα όταν έπαιζαν εκείνες οι ομάδες—κι όταν δείτε την Ελένα να στέκεται εκεί πάνω, εγώ το πάω ψηλά σαν σαλπίγγα喊喊喊! κι όποιος άλλος έχει ξεχάσει εκείνον τον γέροντα αγρότη στις κερκίδες ας πάρει ένα μπουκάλι υπόγειο νερό σήμερα, γιατί εκείνος ήταν εκεί όταν εκείνη σήκωσε τα μάτια πρώτη φορά προς εκείνον κι έκανε όλο το γήπεδο ν' ανατριχιάσει. αύριο λοιπόν ας γίνει ξανά η ίδια ιστορία—αλλά αυτή τη φορά ας βγάλουμε όλες εκείνες τις παλαιές μπλούζες που μυρίζουν ακόμη ιδρώτα αληθινών αγώνων, εκείνες τις φορεσιές που ακόμα φέρνουν σπίτι τους ήχους των κερκίδων εκείνης της εποχής. και κυρίως ας βρούμε εκείνον τον τρόπο να γιορτάσουμε όλα αυτά χωρίς να ξεχνάμε ποτέ πως ήταν εκείνα τα χρόνια που μας έκαναν όλους ένα—όταν η μπάλα δεν υπήρχε μόνη της, υπήρχε σαν κουρτίνα νερό που κυλούσε ανάμεσα στα χέρια της Ελένα κι εμείς κρατώντας τις αναμνήσεις σαν σπίτια εκείνων των στιγμών. φτάνει πια με τις σόδες—αύριο θέλουμε καθαρό αέρα στις κερκίδες κι εκείνη τη μουσική που μόνο η ίδια μπορεί να φέρει μαζί της όταν εμφανιστεί εκεί πάνω σα φάντασμα μιας εποχής που δεν τελείωσε ακόμα... μέχρι αύριο λοιπόν, συνάδελφοι! 🎶🔥