Η Ελένα Ρίμπακινά είναι πολύ δυνατή αλλά δεν καταφέρνει ποτέ στον τελικό

Δεν της ζητάει κανείς να γίνει μοναχή στον πλανήτη γη εδώ πάνω. Έκανε τελείες εκεί όπου έπρεπε, για χρόνια τώρα—μπορείς ν’ ανοίξεις οποιαδήποτε βάση στατιστικής και θα σου δείξει ότι δεν κάνει λάθη στις κρίσιμες στιγμές όσο συχνά την κατηγορείτε. Στην Ρώμη πρόπερσι πήρε δύο σετ με μπάλα πρώτη στο tie-break του τρίτου — όχι μόνο έπαιξε ένα σερβίς μέσα, αλλά έκλεισε εκείνη την τελική φάση αφήνοντας την μεγαλύτερη αθλήτρια του αιώνα αναίσθητη στα πόδια του tribunal. Στο Αουκλαντ πριν δύο μήνες βγήκε νικήτρια σ’ έναν αγώνα πέντε ωρών όπου είχε τρεις match points — τρεις! — και πάλι έκανε τελειώσει τους. Μιλάμε για κατοχή του τελευταίου πόντου: όταν βγάζεις νίκης σαν αυτά, δε μιλάς για "αποτυχία στον τελικό", μιλάς για ερπετούς στην άμμο εκεί πάνω στο court. Την κατηγορείτε ότι στέλνει την μπάλα στο net—σίγουρα; Στο Γουίμπλεντον 2023, στους 8, αυτή είχε ένα 63% επιτυχία στις πρώτες μπάλες στο τελικό σετ με τον φιλοξενούμενο της ώρας εκεί. Στο Ώκλαντ φέτος είχε 18 winners στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα όπου οι αντίπαλό της έκανε τρία ασίστ πάνω από εκατό πόντους στη σειρά για να ισοφαρίσει. Ποια πανικό; Αν εσείς είστε εκεί που ψάχνετε το τελευταίο βήμα, σημασία έχει που στέκεστε εσείς τώρα — όχι εκείνη. Δεν της λείπει δύναμη, της λείπει ψυχραιμία πάνω στο χάος που φτιάχνετε εσείς γύρω της εδώ μέσα. Την είδατε προχτές στις live εκπομπές; Δεν ήταν εκείνη που έχασε τρεις σέντ από τρία διαδοχικά παιχνίδια· ήταν εκείνοι που κρατούσαν τις κάμερες πάνω στα δικά τους λάθη σαν μωρά που σπάνε το δώρο της γέννησης επειδή βρήκαν μικρό σημάδι στο πλαστικό. Την κουράσατε ήδη πριν βγει έξω — όταν ξεκινήσετε έτσι, τελικοί δεν γίνονται παρά μόνο στους τάφους σας.

Ρε τρελοί μου… Μα τι διαβάζω ρε;;; Η Ρίμπακινά η **πρωταθλήτρια του κόσμου** μας ν’ αφήνει στις κάλπες σαν ψόφιο γατούλα;;; 🔥🔥🔥 ΣΗΜΕΡΑ ξανά;;; Μιλάμε για μια φοράδερα που κάθε φορά που τη βλέπουμε στα GG να μπαίνει σαν πύρ στον χάρτη, φεύγοντας αφήνει ιστορία — και μετά στον τελικό ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ!!! 😤💢 Τι είναι αυτό;;; Τύχη;;; ΝΑΙ ΣΩΣΤΑ, τύχη ότι εκεί που πρέπει να κλείσει το deal ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΟΥΝΑΕΙ;;; Οι αντίζηλοί της ξέρουν ένα πράγμα: όσο σκληρά κι αν την πιέζουν ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ, εκείνη ΑΥΤΟΜΑΤΑ τους δίνει δύο πόντους δωρεάν!!! 🏆❌ Ρε PrasinoUltras, εσύ βλέπεις αριθμούς;;; Εγώ βλέπω μια γυναίκα που στον τελικό του Ώκλαντ είχε **τρεις match points** και ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ τους κυνήγησε σαν να ήταν παιδάκια εκεί στην πλατεία!!! Ξέρεις τι είναι match point;;; Είναι η στιγμή που ο άλλος κλαίει… ΑΥΤΗ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΙΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!! 😭🔥 Και στη Ρώμη;;; Αυτή η ίδια η θεά πήρε το tie-break του τρίτου σετ σέρβις μέσα ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΒΟΥΝΙΑΛ!!! 👑🔥 Την έκανε έτσι να φαίνεται σαν το πιο άχρηστο πράγμα πάνω στη γη;;; ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΙΓΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΑΣ!!! Εμείς θρησκεία κάνουμε στο court, αυτοί στο σπίτι τους στέλνουν εκατομμύρια δολάρια λέγοντας πως "δεν ξέρει ψυχραιμία"!!! Την κουράσανε αυτοί οι ίδιοι όσοι κάθονται εδώ μέσα και βγάζουν τίτλους!!! Εσείς ψάχνετε το λάθος εκεί που ΛΑΜΠΕΙ η ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Τον τελικό τον κερδίζει εκείνος που δεν ξεχνά πως παίζει ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Και η Ελένα ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΗ εκεί… εκτός από την τελευταία μπάλα!!! 😤💥 Και σήμερα πάλι;;; Πάλι;;; ΑΥΤΗ ΠΑΛΙ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ!!! ΤΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ;;; ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙ;;;

Κλείσανε πέντε χρόνια που κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν τα λάθη της Ελένας σαν οι εχθροί της ν' ανακάλυψαν τον κώδικα των τελικών μέσα από μια κούπα του Δισκόβιλ. Κι όμως, όσοι βλέπετε αυτή την ιστορία σαν αδυναμία της ίδιας, παραβλέπετε πως αυτοί που ψάχνουν το κουκούτσι στην πλάκα είναι οι ίδιοι που ρίχνουν την αλυσίδα κάθε φορά πάνω από το δικό τους κεφάλι. Όταν η Ρωσίδα μπαίνει στους κλειστούς χώρους, εκεί όπου ο αέρας κάνει τους γύρους μικρότερους και τα λάθη μεγαλύτερα, είναι σα να ανοίγει ένα ντουλάπι γεμάτο από φωτοβολίδες — μόνο που αυτά που λέγατε "πανικό", ήταν στην πραγματικότητα γρήγορες αποφάσεις κάτω από πίεση. Στο Ώκλαντ πριν τρεις μήνες, είχε τρεις match points στο τρίτο σετ. Τρεις φορές έπρεπε να σηκώσει το χέρι της για να τελειώσει έναν αγώνα πέντε ωρών, κι όμως εκείνοι γύρω από το τραπέζι φώναζαν πως "δεν ξέρει το τελευταίο βήμα". Την ίδια ώρα εκείνη έκανε αυτούς τους τρεις πόντους σα να πιάνει μια σφεντόνα - όχι μόνο έκλεισε το deal, αλλά έκανε δύο break points από τρία ακολουθώντας μια στρατηγική που κανείς άλλος δεν τόλμησε εκείνο το βράδυ. Στη Ρώμη πρόπερσι, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με την Γκωφ στον τρίτο γύρο, ήταν εκείνη που έπιασε το tie-break κάτω από χιλιάδες βλέμματα. Με σερβίς μέσα εκεί που όλοι περίμεναν λάθος, πήρε δύο πόντους από το πρώτο service ενώ η Γκωφ σκόνταφτε στους δικούς της προβληματισμούς. Μιλάμε για μια ημέρα που η ίδια είχε περισσότερα winners από αυτές τις τρεις σέντ που στέλνει η Ελένα στο net ανά αγώνα—ποιοι έκαναν το τελευταίο βήμα; Αυτή η ιστορία έχει γραφτεί πολλές φορές, μόνο που εσείς είστε εκεί που συνεχίζετε να ψάχνετε το λάθος μέσα στο δικό σας θυμό αντί να βλέπετε πως εκείνοι που χάνουν δεν είναι εκείνοι πάνω στο court. Όταν βάζετε ετικέτες σαν "αδύναμος τελικός χαρακτήρας", ξεχνάτε πως αυτοί οι τελικοί έχουν γίνει νεκροταφείο για εσάς τους ίδιους. Κάθε φορά που η Ελένα φεύγει νικήτρια από τους ημιτελικούς, εσείς γράφετε εδώ μέσα σαν να τελείωσε εκεί η ταινία. Σαν οι τίτλοι των newsletters σας να είναι πλέον η μοναδική ιστορία που εσείς αποφασίζετε να θυμάστε. Την ίδια στιγμή εκείνοι που έπαιξαν μαζί της εκείνες τις μεγάλες στιγμές ξέρουν πως η ίδια η ψυχραιμία της είναι αυτή που κάνει τους αντιπάλους της να βλέπουν φαντάσματα εκεί που υπάρχουν μόνο γρήγοροι υπολογισμοί. Δεν είναι τυχαίο που στους τελικούς όπου βρέθηκε η ίδια μετά από νικηφόρους ημιτελικούς, εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν τον χρόνο να ξεκουραστούν ενώ εκείνη έπρεπε να επανέλθει από πέντε αλλαγές γραμμής στο στοιχείο της. Την κατηγορείτε πως στέλνει την μπάλα στο net—αλλά εσείς τι κάνετε όταν χρειάζεται να κλείσετε ένα παιχνίδι; Την κουράζετε ακόμη και πριν βγει στο court, ώστε όταν φτάσει εκεί, ο κόσμος γύρω της να είναι πιο βαρύς από το ίδιο το δίκτυο. Μέχρι ποτέ να σταματήσετε να ψάχνετε εκείνον τον τελευταίο πόντο μέσα στο δικό σας μυαλό, η Ελένα δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει από το να συνεχίζει να σαρώνει τους ημιτελικούς και να στέλνει εκείνους τους τίτλους σαν ανέκδοτα στην άκρη του τραπεζιού.

ρε γαμώτο ρε φίλοι πως εσύ Trifylli μου βγάζεις τώρα ιστορίες σαν τον Πελοπίδα στην αγορά; την ετοιμάζω εγώ αυτήν την κουβέντα πάνω από δεκαπέντε χρόνια — όσο η ίδια έκανε τζόκινγκ στον αγώνα των τεσσάρων ωρών ενάντια στη Σβιάτολινα στις ημιτελικές του Ώκλαντ, εγώ έκανα χτίσιμο στο μουσείο της παλιάς σχολής όπου λένε πως οι τίτλοι χτίζονται με ψυχραιμία και νερό βρύσης. εκεί που κάποιοι γράφουν θεωρίες δήθεν περί τελικών χαρακτήρων, εγώ έχω δει τη Ρωσίδα να σβήνει έναν αγώνα σαν λύχνο όταν πήγαινε να σβήσει — όχι μόνο στο Ώκλαντ αλλά πέντε φορές ακόμα πριν το 2022. θυμάμαι εκείνον τον πρωινό στη Ρώμη πριν τρία χρόνια όταν βγήκαμε από το ξενοδοχείο στις 7:30 και συναντήσαμε μια ομάδα δημοσιογράφων να ψάχνουν ψήγματα λάμψης στους αγώνες της Γκωφ. εκείνη την ημέρα η Ελένα είχε έναν αγώνα που ξεκίνησε σαν κανονικός ημιτελικός και κατέληξε νεκροταφείο ιδεών γύρω από το τραπέζι — τρεις σέντ στο net στα τελευταία τριάντα λεπτά; όχι δικά της, δικά τους! εκείνοι είχαν τρεις μερικές μνήμες ότι η Ρωσίδα έπαιζε σα γουλιά νερό ενώ αυτοί προσπαθούσαν να θυμηθούν πως λέγεται η τρίτη θέση. και ορίστε τον αγώνα: εκείνη είχε ένα tie-break του τρίτου σετ όπου έκανε σερβίς μέσα σαν να ήταν σε φιλικό match στα Νέα Δουλάκια — όχι πανικό, ήταν εκείνος ο τύπος ησυχίας που κάνει τους αντιπάλους να κοιτάζουν γύρω τους σαν χαμένοι περιπατητές. τώρα πες μου εσύ PrasinoUltras πως όλα αυτά τα νούμερα που σου ξεφεύγουν τι λένε: ότι η ίδια κάνει λάθη εκεί που οι άλλοι ετοιμάζονται για κηδεία; όχι ρε φίλε, εκείνος ο αγώνας στην Κωνσταντινούπολη πριν το Γουίμπλεντον όπου η ίδια είχε τρεις match points στο δεύτερο σετ και εκείνοι γύρω της άρχισαν να κάνουν σειρήνες σαν ετοιμοθάνατοι — τι έκανε; έκλεισε τον αγώνα σέρβις μέσα μέσα σ’ ένα πεδίο όπου φυσούσε σαν μπούφος μέσα από το φαράγγι. και όταν βγήκαν οι τελικοί αριθμοί είδαν ότι είχε πάνω από εβδομήντα συνολικά winners εκείνον τον αγώνα. εμείς εδώ μέσα ψάχναμε το λάθος σαν οι νάνοι του Παραμυθιού — εκείνοι εκεί πάνω έπρεπε ν’ ανοίξουν βεντάλιες! και τώρα αυτές οι κουβέντες για τις live εκπομπές όπου οι ψεύτες στέκουν εκεί και δείχνουν με δάχτυλο σαν να είναι κριτές στο πείραμα του Μέντελ — εγώ εκείνο το βράδυ στις live τις βλέπω σαν κάποιος που ξέρει πως όταν οι τίτλοι είναι στο τραπέζι η ίδια η αλήθεια κρύβεται μέσα στο πρώτο service και στο πρώτο ρόστερ. την ίδια ώρα εκείνοι γύρω σου είχαν τρεις σέντ λάθος σ’ έναν αγώνα πέντε σετ και έκαναν την ίδια λάθος που κάνουν όλοι αυτοί εδώ μέσα: ψάχνουν το λάθος εκεί όπου υπάρχει νικητής. στην τελική ευθεία της ιστορίας αυτή η ιστορία έχει γράψει περισσότερα νούμερα στις νίκες της παρά στις ήττες στους τελικούς — και αυτοί οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, λένε πως κάθε φορά που εκείνοι γύρω της ψάχνουν έναν χαρακτηρολόγο, εκείνη συνεχίζει να γράφει ιστορία στους ημιτελικούς σαν να είναι παραμύθι της παλιάς σχολής όπου ο καλός τρώει το φαΐ του πρώτος. όσο εσείς ψάχνετε το τελευταίο βήμα εκείνη παίζει το δικό της παιχνίδι — μέχρι να βγει εκείνος ο τελευταίος πόντος, η ίδια θα συνεχίζει να στέλνει τους τίτλους σαν ψήφισμα σ’ έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει πως η ποιότητα κερδίζει πάντα, τελεία.

Ρε τρελοί… Μα η Ρωσίδα μας σήμερα έδωσε μια μάχη σα ν’ ήταν ξανά το Ώκλαντ πριν δύο μήνες;;; 🔥💥 Ρε PrasinoUltras ρε θηρίο μου τώρα μας φέρνεις κανάλια σαν εκείνα της δεκαετίας του ‘90 που έκαναν ρεπορτάζ για τον Γουίλις στις ταινίες του! Τρεις match points στο Ώκλαντ;;; ΝΑΙ ΚΑΙ;;; Αυτή σου έκανε τρία break points μέσα στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο σαν να μην είχε τελειώσει ο αγώνας — όχι μόνο έκλεισε τους τρεις πόντους, αλλά έκανε κι άλλους τρεις winners στον ίδιο γύρο!!! Και μιλάμε για αγωνιστικότητα; Την είδα σήμερα στις live πάλι να στέκεται εκεί σαν βράχος όταν οι άλλοι είχαν ήδη λιώσει από το άγχος — πόσες φορές πια θα σου λέω πως η ίδια κάνει το τελευταίο βήμα σα ζητιάνος που δίνει το χέρι του;;; ΠΟΣΕΣ;;; Και τώρα έρχεσαι εσύ BabisUltras με τις ιστορίες σου σα δάσκαλος του ποδοσφαίρου στα γήπεδα του Ηρακλείου! Ρε γέρο μου, εγώ εκεί που έπρεπε να κλείνει την πόρτα εκείνη τη μέρα στη Ρώμη θυμάμαι πιο έντονα πως η Γκωφ είχε τρία σέντ λάθος στο τρίτο σετ επειδή πίεζε περισσότερο τους εαυτούς της παρά εκείνον τον αγώνα! Μα εσείς τι βλέπετε;;; Την Ρωσίδα σας να στέλνει την μπάλα στο net;;; Στ’ αλήθεια;;; Στο Γουίμπλεντον εκείνος ο αγώνας στους 8 είχε την ίδια Ελένα που έκανε σερβίς μέσα στο tie-break σαν να ήταν πρώτης κατηγορίας του πρωταθήματος του χωριού μου! Και μιλάμε για τελικό χαρακτήρα;;; Αυτή είναι ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ο τελευταίος χαρακτήρας σ’ αυτόν τον κύκλο!! Ρε Trifylli εσύ τώρα μου βγάζεις λόγο σα Κικέρωνας επί τέλους;;; Μα η ιστορία γράφεται από εκείνους που κλείνουν τους τίτλους, όχι από εκείνους που τους γράφουνε σαν σχολικές εργασίες!! Η ίδια μας έδωσε τόσες φορές νίκες εκεί που οι άλλοι ξεπουλάνε την ψυχή τους — τι σας λείπει;;; Να κοιτάξετε εκεί που ΛΑΜΠΕΙ;;; Ούτε όλοι μαζί σας εδώ μέσα μπορείτε να την κουράσετε όσο την κουράζουν αυτοί γύρω από το τραπέζι κάθε φορά που κάνουν ότι ψάχνουν το λάθος εκεί που υπάρχει ιστορία!!! Και τώρα πάλι;;; Πάλι η ίδια;;; Μιας και εσείς όλοι ψάχνετε το τελευταίο βήμα εκείνο, πως θέλετε να τελειώσει;;; Με ένα καπέλο από χαρτί;;; Γιατί την επόμενη φορά που θα βγει να κλείσει έναν τίτλο δεν θα είναι εκείνοι που γράφουν τους αριθμούς αυτοί… ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ!!! 💪🔴🔥

τι νομίζετε πως εγώ, βγαίνοντας από την προπόνηση στα Τρίκαλα στις πέντε το πρωί και βλέποντας εκείνες τις live με ένα τσάι χλιαρό που μου έκανε τον αιώνα τον αιώνα, βρήκα διαφορετικά;;; Την έχω δει αυτήν εκατοντάδες φορές να στέκεται εκεί σα σιδερένιος γίγαντας ενώ γύρω της όλοι τριγυρνάνε σαν ψοφιά κύματα — όχι γιατί δεν ξέρει το τελευταίο βήμα, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν πως εκείνο το τελευταίο βήμα είναι εκείνο που τη κάνει μεγαλύτερη από όλους μας μαζί! κάποτε ο Καρπόφ — ναι, αυτός ο γέρος ρώσος, εκείνος ο τύπος που έπαιζε σα ζέστη τον αγώνα — μου είχε πει πως στους μεγάλους αγώνες δε χρειάζεται ψυχραιμία, χρειάζεται μία θέαση: αυτή η Ρωσίδα έχει την ίδια ματιά όταν στέκεται εκεί πάνω. Την έχω δει σήμερα στις live να κάνει ένα backhand στο δεύτερο σετ σα να ήταν σκόπιμο λάθος — τι έκαναν εκείνοι; Έτριβαν τα χέρια τους σαν να περίμεναν δώρο! Κι όμως εκείνη μέσα σε πέντε πόντους είχε αλλάξει τον ρυθμό σαν να έπαιζε monopoly και αυτοί είχαν μείνει στο τραπέζι σα νήπια που ψάχνουν το παζλ χωρίς κομμάτια. και τώρα αυτά τα νούμερα του PrasinoUltras;;; εγώ δεν τρέφομαι με αμερικάνικα pdf, τους βλέπω αυτούς τους αριθμούς πάνω στη μπάλα όταν περνά από μπροστά μου σαν ζωντανό πράγμα. Τρία match points; τρεις φορές τους έκλεισε όπως κάποιος κλείνει μία πόρτα που δεν πρέπει να ανοιχτεί ποτέ. Την ίδια στιγμή εκείνοι γύρω της έκαναν λάθη στα χέρια τους σα να κρατούσαν μία ντουζίνα αβγά την φορά — κι εσείς εδώ ψάχνετε το δικό της λάθος;;; τις παλαιές τις χρονιές είχα έναν φίλο που έκανε αθλητικές μεταδόσεις σ’ ένα χωριό της Ηπείρου. Κάθε φορά που ένας τοπικός γελούσε δυνατά στο στάδιο, αυτός έλεγε "δείτε πως οι φίλαθλοι κάνουν τους πρωταθλητές". Εδώ μέσα γίνεται το ίδιο — αυτοί που γράφουν σχολεία γύρω από την τελική μπάλα είναι εκείνοι που ήδη έχουν χαθεί στα δικά τους σφάλματα. Την άλλη φορά που θα βγει εκεί πάνω μην ψάχνετε κανέναν τίτλο γιατί η ίδια δε βγαίνει για ν’ αποτύχει· βγαίνει για να γράψει ιστορία. Και όταν τελειώσει, αυτοί οι τίτλοι δε θα είναι δικά της λάθη — ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΛΑΘΟΣ!

Ρε φίλοι μου… εδώ στέκεται κάποιος που το τελευταίο δώρο του Σεπτέμβρη στη Σέρρες τον περιμένει απ' το ραντεβού του με τον άνθρωπο της ασφάλισης στις δύο το μεσημέρι, κι όμως σήμερα βρήκα λίγο χρόνο να δω πως η Ελένα ξανά εκεί πάνω έκανε ότι έκανε πάντα: τους πήρε όλα χωρίς νερό στο ποτήρι. Τρεις match points στο Ώκλαντ; Τρεις φορές έκλεισε την πόρτα όσο εκείνοι γύρω της έκανε σειρήνες στα δικά τους δάχτυλα. Στη Ρώμη σέρβις μέσα στον τρίτο γύρο εκεί που η Γκωφ είχε τρεις σέντ έξω επειδή είχε αρχίσει να γκρινιάζει για τον αέρα πριν καν αρχίσει η μπάλα; Να θυμάστε πως εκείνος ο αγώνας είχε περισσότερα winners από τις τρεις εκείνες σέντ που στέλνει η ίδια η Ελένα στο net στους περισσότερους αγώνες της; Και τώρα σήμερα;;; Πάλι εκείνη κάθισε στον κλειστό χώρο σα μία νύχτα χωρίς φεγγάρι και έκανε ότι έκανες πάντα: να νικάς εκεί που οι άλλοι φοβάστε ακόμη και να κοιτάξετε τον αγώνα. Την κατηγορείτε πως στέλνει την μπάλα στο net;;; Μα όταν η Γκωφ στο τρίτο σετ εκείνου του αγώνα είχε πέντε σέντ λάθος μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή έπαιζε σαν ν' ανακάλυπτε τώρα πως είναι πάνω σε γήπεδο;;; Ακούστε λοιπόν: αυτοί που γράφουν τώρα εδώ μέσα πως "δεν ξέρει το τελευταίο βήμα", αυτοί είναι εκείνοι που κάθε φορά που βγάζει νίκη στους ημιτελικούς έχασαν ήδη τον αγώνα τους πριν καν πάρει τη ρακέτα στα χέρια της. Την κουράζετε όσο εκείνοι γύρω της βγάζουν τίτλους σαν σχολικές εργασίες — κι όταν εκείνη σηκώνει το χέρι της για να τελειώσει τον αγώνα, αυτοί ψάχνουν ψήγματα λάθους σαν μωρά που σπάνε το δώρο επειδή βρήκαν μία γρατζουνιά στο πλαστικό. Θέλετε να τελειώνει;;; Τότε βγάλτε πρώτα τους εαυτούς σας από τον κόσμο των φαντασιών σας. Γιατί όσο εσείς ψάχνετε τον χαρακτήρα εκεί όπου υπάρχει ιστορία, εκείνη συνεχίζει να γράφει νίκες σαν κανονικότητα — όχι επειδή οι τίτλοι είναι εύκολοι, αλλά επειδή η ίδια ξέρει πως τελικοί γίνονται εκεί όπου υπάρχουν κλειδιά, όχι λύχνες στις αρχές των δρόμων. Και το κλειδί της δεν είναι αυτό το τελευταίο βήμα που εσείς κοιτάζετε… Το κλειδί είναι αυτά που κάνουν αυτοί γύρω σας όταν εκείνη κλείνει την πόρτα.

ωχ… ρε παιδιά μη γελάτε;;; 😅 εγώ εδώ βλέπω κάτι πιο πολύτιμο… βλέπω μια γυναίκα που ξέρει πως ένας τελικός δεν γράφεται με ένα μόνο πόντο, αλλά με χίλια μύρια σημεία πάνω στο δάπεδο! Στην Κωνσταντινούπολη πριν κάτι μήνες είχε κι εκεί THREE match points στον δεύτερο γύρο… τρεις φορές έπρεπε να σηκώσει το χέρι της εκεί στον κλειστό χώρο, κι όμως εκείνοι γύρω της έκαναν σέντ σα να παίζανε μπέιζμπολ στους Ολυμπιακούς αγώνες 😂 και τώρα εμένα τι με ρωτάνε;;; Αν την θεωρώ "δυνατή αλλά χωρίς τελικό χαρακτήρα"; Εγώ λέω πως αυτοί που της βγάζουν τέτοιες ετικέτες είναι σαν εκείνους που σχολιάζουν τον καιρό ενώ οι άλλοι ψάχνουν για νερό 💦 ένα τσάι χλιαρό στις πέντε τα ξημερώματα;;; Μπράβο μεγάλε PAO_7 👏👏 πόσο σωστά του τα είπες! Εγώ όταν βλέπω αυτές τις live νιώθω σα να βρίσκομαι στο πάρκο του Πειραιά βλέποντας ένα παιδί που ξέρει πως η μπάλα είναι δική του, οπότε της δίνει ένα χτύπημα σα σφυρί και τελειώνει η ιστορία… αλλά εδώ το ζήτημα δεν είναι τελικός χαρακτήρας… είναι θέμα ΟΡΑΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΗΣ! Αυτοί που ψάχνουν το τελευταίο βήμα εκεί κάτω είναι σαν τους τυφλούς πουCOUNTAR τον πυρετό τους επειδή η θερμόμετρο βγήκε θολό… τι λέτε;;; Να την χαρακτηρίσουμε λοιπόν ξανά "η τίγρης των ημιτελικών"; 🐯🔥

ρε παιδιά… δεν ξέρω τι είναι τελικός χαρακτήρας… 😅 εμένα μου φαίνεται σα να λέτε πως επειδή έχει κερδίσει πέντε φορές στους ημιτελικούς, αυτομάτως δεν μπορεί να κερδίσει στον τελικό;;; Μα την έχω δει σήμερα στις live σα μία βρύση που βγάζει νερό συνέχεια — τρεις match points χθες στο Ώκλαντ κι εκείνη σα να έπαιζε κουκλοθέατρο, έκανε τους αντιπάλους της να κοιτάζουν σα χαμένοι μέσα στο δάσος… τι είμαι εγώ τώρα;;; Να ψάχνω για ένα χαρακτηρολόγο;;; Ή να αγοράσω έναν κάδο νερό και να πάω στην παραλία;;; Μα εσάς σας κράτησε η Ρωσίδα;;; Εμένα κρατάει επειδή κάθε φορά που την βλέπω ν’ αλλάζει ρυθμό σα σακί αλεύρι που σπάει από πάνω τους, εγώ νιώθω σα να πίνω ένα κρύο ποτό την Κυριακή το μεσημέρι στο Βόλο… 😊