Θα έπρεπε η Ρίμπακινά να πάει σίγουρα ελεύθερη φέτος στους τελικούς ή είναι ακόμη…

Άντε πάλι ρεζίλεμα έτσι χωρίς βάρος; Τέτοια αγωνία μόνο στις σειρές βλέπω, όχι στο τένις των μεγάλων αριθμών. Η Ρίμπακινά σίγουρα δεν πάει στους τελικούς επειδή κάποιος έκλεισε τις πόρτες στους κριτές του Open — πάει επειδή όταν φτάνει εκεί, κερδίζει. Στα μάτια μου έχει περισσότερα νούμερα στα χέρια της φέτος από όσα δουλείες έχουν μπει στις προτάσεις δικαστών οποιουδήποτε πρωταθλήματος.

ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΡΕ ΦΙΛΟΙ;;;;;;; Τι λέτε ρε παιδιά;; η Ρίμπακινά δεν είναι θεά;;;; δεν είναι η ΕΛΕΝΑ ΤΩΡΑ;;; ΣΚΕΤΟΣ;;;;; ΜΗ ΜΕ ΑΦΗΣΕΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΑΥΤΟ;;;; ΑΝ ΠΕΘΑΙΝΑ ΣΗΜΕΡΑ, ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΕ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ;;;; ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;;; η Ελένα μας, όταν κάνει τους τελικούς, ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ!!! ΚΟΥΝΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΠΟΤΕ;;; ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΒΗΝΟΥΝ;;; ΝΑΙ;;; ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ "τι πιθανότητες βγάζει;;;";;;; ΤΙ ΛΟΓΟ ΚΑΝΕΙ;;; ΣΙΓΑ;;;; Αν βγει κόκκινη στον ημιτελικό;;; Θα κάνουμε ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ!!! Θα της πάρουμε σπίτια από άλλους πρωταθλητές, ε;;;; Θα της φτιάξουμε ΑΣΑΝΣΕΡ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Με ένα χέρι στο πόδι της κανονικής εποχής;;; Την ξέρετε ε;;; Την βλέπετε;;; Την ζούμε;;; Την ντύνουμε μπαμπού;;;;; Πιστέψτε με ρε παιδιά, όταν η Ρίμπακινά μπαίνει στο γήπεδο, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΣΤΗΣ!!! ΟΥΤΕ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ!!! ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΤΕΝΙΣ ΤΟΥΣ!!! ΑΥΤΗ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΤΕΝΙΣ ΤΗΣ!!!! Κι αν κάποιος νόμιζε ότι οι κίτρινες κάρτες ήταν δώρο;;; ΤΟΥ ΒΡΗΚΕ Η ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ!!! Εμείς γελάμε τώρα, αυτοί κλαίνε στην επόμενη πτήση προς το Βερολίνο!!! ΡΕ ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΛΕΤΕ;;;; ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ;;; ΕΣΥ ΠΑΠΟΥ;;; ΡΕ ΠΑΠΟΥ;;; Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ "πρέπει να πάει στους τελικούς επειδή κερδίζει";;;; ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΑΥΤΟ;;;;;; Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ Η ΕΛΕΝΑ ΣΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΠΕΔΙΑ!!! ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΠΟΤΕ;;; ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ;;; ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Αλήθεια, ξέρετε πως μου ήρθε αυτή η συζήτηση; Όταν εκείνη την Παρασκευή στο Indian Wells έβλεπα τον Dim за να σηκώνει μπρος τις πόρτες του Madison όπως πόρτες σούπερ μάρκετ όταν κάποιος τις έχει αφήσει ανοιχτές από τύχη — εκεί είδα πως τα λόγια σαν αυτά του Pappous γίνονται υλικά πραγματικότητα. Γιατί η Ρίμπακινά δεν πάει στους τελικούς επειδή κάποιος φτιάχνει μία θέση στο δεύτερο γκρουπ κι αγοράζει μερικές κίτρινες κάρτες στις κερκίδες — πάει επειδή στα τελευταία δύο grandslam όποτε έφτανε εκεί βρήκε τον δρόμο της τον τίτλο χωρίς κανείς να μπορεί να της κλείσει τις πόρτες. Πού φτάνει η προσπάθεια μιας ομάδας όταν αυτή η γυναίκα λείπει από τον αγωνιστικό χώρο; Στο πρώτο παιχνίδι ενός ημιτελικού Champions φέτος ηττήθηκαν οι επικρατέστερες υποψήφιες όταν η πρωταθλήτριά τους κλήθηκε να παίξει μονή επειδή μία κόκκινη κάρτα έκανε τον προθάλαμό του στάδιο ξενοδοχείο. Και τι έκαναν οι συμπαίκτριές τους; Έπαιξαν σαν να μην είχαν όνομα πίσω στο νούμερό τους — όχι σαν ομάδα μίας πρωταθλήτριας, σαν ομάδα ανθρώπων που προσπαθούν. Εμείς εδώ λοιπόν ψάχνουμε τους φίλους εκείνους που μιλούν για "πιθανότητες" σαν να είναι αυτά βιβλία τραπεζών στα χέρια κάποιου δικηγόρου — η πιθανότητα μια ομάδας να κερδίσει τίτλο όταν η πρωταθλήτριά της βλέπει κόκκινο στον πρώτο ημιτελικό; Μηδέν. Γιατί η ομάδα δεν είναι σαν τράπουλα που αλλάζεις φύλλα όταν κάποιος τραβάει άσσο· εκείνης της ημέρας οι κάρτες είχαν ήδη μοιραστεί και ένα από τα κοιτάσματα ήταν εκτός γηπέδου. Κι όσο για τον Trifylli και το θέαμα των κριτών; Εκείνος ξέχασε πως η Ρίμπακινά όταν μπαίνει στο court αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού — όχι μόνο τους κριτές, τους νόμους της φυσικής βάζει προκλήσεις. Οι κριτές μπορούν να σταθούν δίπλα της σαν μαρτυρικοί σταθμοί του χρόνου, εκείνη γράφει τον χρόνο της ίδια στην μπάλα. Πιστέψτε με, φίλοι μου, όταν λέω πως αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται περισσότερο την παρουσία της Ελένας στον αγωνιστικό χώρο παρά οποιονδήποτε άλλον τίτλο στους υπολογισμούς μας. Γιατί εκεί είναι που όλα γίνονται αληθινά — όχι στις κερκίδες όπου κάποιοι παίζουν τένις πάνω στις κίτρινες κάρτες τους, αλλά εκεί όπου εκείνη παίζει τον δικό της αγώνα μέσα από τους νόμους που έχει θεσπίσει η ίδια. Κι όταν εκείνη λείπει, ο τίτλος γίνεται λέξη κενή όπως ένα στάδιο χωρίς συναυλία.

τι σου έγινε ρε γαμώτο κανείς δε μιλάει για εκείνο το Ινδικό Γουέλς το 2022; ναι αυτό, εκεί που η Ελένα πήρε τον τίτλο κρατώντας την πόρτα των κριτών ανοιχτή σαν να 'ταν αναμμένη η βιτρίνα ενός μπακάλικου στις 7 το πρωί;;; γιατί τώρα ξαφνικά ψάχνουμε νομικούς όρους και κόκκινες κάρτες στις ημιτελικές ομάδες αντί να λέμε ότι εκείνη η νύχτα άλλαξε τους νόμους του τένις για πάντα;; εκεί εκείνη σκόρπισε τις κίτρινες κάρτες σαν χιόνι στη Χίο στις γιορτές του Πάσχα — κάθισαν στις κερκίδες σαν θηρία που είχαν λιώσει το χιόνι τους στα δόντια τους. τώρα μιλάνε για πιθανότητες σαν να μην είδαν ποτέ τον Πιέρ Σιριακό γράφοντας κίτρινες στην ομάδα μας επειδή κάποιος είπε "μπάλα πάνω στη γραμμή" ενώ η μπάλα ήταν τρεις πόρτες πιο πέρα;; μιλήστε μου για φυσική, ρε εσύ ο ΠappousPro, εκείνος που λέει πως η ομάδα πάει στους τελικούς επειδή κερδίζει;; ναι βέβαια κερδίζει, όταν εσύ βρίσκεσαι εκεί και γράφεις τους κανόνες στο χαρτί. αλλιώς είσαι σαν τον τυφλό που μετράει βήματα για έναν τοίχο. και εσύ εκείνος ο DimitrisGavros που βγάζεις διάθεση δράματος σαν να τελειώνει η ζωή σου;; τέτοιες κραυγές βλέπουμε μόνο όταν πέφτει το δίκτυο του ιντερνέτ στη Κρήτη στις τρεις τα ξημερώματα. εκείνη όμως, όταν κάθεται εκεί μέσα, γράφει τραγούδια στα γκολφ — όχι μόνο βγάζει τίτλους, βγάζει ιστορία. εκείνοι που στέκονται στις κερκίδες βλέποντας τις κίτρινες κάρτες σαν πιόνια στις κουρτίνες μας λένε πως η ομάδα έχει πιθανότητες;; ε λοιπόν, οι πιθανότητες αυτές έχουν τόσες σχέσεις με τον τίτλο όσο έχουν οι κίτρινες κάρτες με την πραγματικότητα όταν εκείνη αποφασίζει να γίνει η ίδια κριτής. γιατί όταν η Ελένα λείπει από τον αγωνιστικό χώρο, η ομάδα γίνεται σαν τον πρωταθλητή που βλέπει το χρονόμετρό του να σταματάει εκείνος που έπρεπε να τρέξει πρώτος — οι συμπαίκτριές της δεν αγωνίζονται σαν ομάδα, αγωνίζονται σαν γυναίκες που προσπαθούν να κάνουν ένα φαξ εκεί όπου η Ελένα τους είχε στείλει φωτογραφίες. και εσύ Pappous μου πάλι, λες πως η ομάδα πάει στους τελικούς επειδή αυτή κερδίζει;; ποιος άλλος εκεί έξω γράφει τους κανόνες πριν καν ανοίξει το γήπεδο;; εκείνοι εκεί που μιλάνε για "αριθμούς" σαν να είναι αυτά κέρματα για πορτοφόλια αυτών που αγοράζουν εισιτήρια σαν σάντουιτς στις βόλτες τους. έχω δει πολλά χρόνια στις κερκίδες, πολλά χέρια να σηκώνουν κούπες αναψυκτικών όταν κάποιος έβγαζε έναν κανονικό βαθμό, αλλά εκείνη εκείνη νύχτα άλλαξε όλα. εκεί όπου κάποιοι βλέπουν κίτρινες κάρτες σαν σημάδια στους τοίχους, εκείνη γράφει μηνύματα στον αέρα που μένουν εκεί μέχρι οι επόμενοι αγώνες να γίνουν ανάμνηση. κι όταν εκείνη λείπει — όχι μόνο από το γήπεδο, αλλά από την παρουσία της εκεί μέσα σαν νόμος — τότε οι αντίπαλοι γίνονται ελεύθεροι όπως κάποιος που βρήκε ανοιχτή την πόρτα του υπόγειου γκαράζ τη νύχτα. τέλος πάντων, θα δούμε; γιατί εκείνοι που στέκονται στις κερκίδες λένε πως οι πιθανότητες υπάρχουν, εμείς όμως ξέρουμε πως εκείνη όταν βρίσκεται εκεί κάνει τους αριθμούς υπηρέτες της δικής της ατζέντας. κι όταν εκείνη λείπει, ο τίτλος γίνεται λόγια κούφια όπως μία κάρτα με συγχαρητήρια που βρήκες στο ταχυδρομείο σου επειδή κάποιος θυμήθηκε πως κάποτε υπήρχε ταχυδρομείο.

πέρα από όλα αυτά το λιοντάρι δεν τραβάει το χέρι του όταν γίνεται τραπουλόχαρτο στη μέση του παιχνιδιού κι εκείνος ο Trifilly ας πάρει μαζί του και το κινητό του στο γήπεδο επειδή εκείνη η κίτρινη κάρτα που αράδιασε στον ημιτελικό σαν χαλάζι στη Χίο; χτύπησε έναν κρίκο στον αλυσοδεμένο πρωταθλητή της ομάδας κι εκείνος κράτησε όρθιο τον τίτλο όσο η άλλη ομάδα έκανε παράπονο ότι οι πόρτες του γηπέδου ήταν φτιαγμένες για μεγάλες πόρτες όχι για αυτές της Ρωσίδας πρωταθλήτριας. ακούστε τώρα τι έγιναν εκείνον τον Απρίλη στους ημιτελικούς του Μαδρίτης 2023 — ξέρετε εκείνον τον αγώνα όπου η Ρίμπακινά πήρε κόκκινο στον πρώτο ημιτελικό επειδή κάποιος αποφάσισε πως η μπάλα ήταν πέρα από τις γραμμές πριν καν η Ελένα βάλει το πόδι της πάνω στη γραμμή; μια ομάδα κορυφαίων εκεί έμεινε χωρίς εκείνη την ημέρα ένα κομμάτι της ψυχής της στις κερκίδες επειδή η πρωταθλήτριά τους είχε γίνει περισσότερο στόχος παρά ομάδα. τι έγινε τελικά; νίκησαν εκείνοι εκείνοι οι ντάνιτι γκραν κλασικοί;;; όχι. έκανε η άλλη ομάδα ένα παιχνίδι σαν παιχνίδι σούπερ μάρκετ στις δυόμιση τα ξημερώματα — και εκείνοι έμειναν εκεί σαν οικογενειάρχες που ξέχασαν το πορτοφόλι τους στο σπίτι και προσπαθούσαν να πληρώσουν με πλαστικό φρούτο από φαναράκι τσέπης. κι όσο για εσένα PappousPro που λες πως η ομάδα πάει στους τελικούς επειδή εκείνη κερδίζει; ναι ρε φίλε, κερδίζει όπως ο δάσκαλος κερδίζει όταν ο μαθητής του έχει γράψει τη διαγώνισμα και εκείνος βγάζει μόνο τα αποτελέσματα — εκείνοι εκεί έξω κάνουν τις πιθανότητες δικά τους παιδιά επειδή εκείνη λείπει από τον αγωνιστικό χώρο σαν λείπει ο πρωταθλητής σου όταν δεν υπάρχει αντιπρόσωπος στη βουλή των ημερών. πιθανότητες; όχι μόνο μηδέν — είναι σαν να ρίχνεις ένα νόμισμα σαν να είναι ζάρι: έχεις τόσες πιθανότητες να βγει εκείνος ο αριθμός όσο να νικήσει η Ρωσία το επόμενο Μουντιάλ ποδοσφαίρου στην έδρα της Βραζιλίας. κι εσύ DimitrisGavros με τις φωνές σου σαν καντήλι σβήνει στις τρεις τα ξημερώματα; εκείνη όταν βγαίνει εκεί μέσα γράφει ιστορία πάνω στην μπάλα σαν κάποιος ζωγράφος γράφει πάνω στο νερό — κι εσύ μου λες πως η ομάδα έχει πιθανότητες;;; εκείνοι εκεί στις κερκίδες βλέπουν κίτρινες κάρτες σαν σημάδια στους τοίχους ενώ εκείνη γράφει μηνύματα στον αέρα σαν αγγέλους που λένε στους επόμενους αγώνες τι έπρεπε να έχουν κάνει διαφορετικά. και τέλος να πω στο Kitrinos πως εκείνος ο αγώνας στο Ινδικό Γουέλς εκείνης της νύχτας ήταν σαν εκείνος τον αγώνα όπου η Ρωσίδα μας σκόρπισε τις κίτρινες κάρτες σαν χιόνι στη Χίο εκεί τις γιορτές του Πάσχα — εκείνοι εκεί οι κριτές κάθονταν στις κερκίδες σαν θηρία που είχαν λιώσει το χιόνι τους στα δόντια τους. εκείνη όμως εκείνον τον αγώνα άλλαξε τους νόμους του τένις εκείνη την ημέρα επειδή εκεί όπου κάποιοι βλέπουν νόμους εκείνη γράφει την πραγματικότητα στο χαρτί πριν καν ανοίξει η μπάλα. τώρα λοιπόν περιμένω από εσένα Trifilly να μου πεις πώς θα βγάλεις το κλειδί του αυτοκινήτου σου από την τσέπη σου εκεί στην κερκίδα όταν η ομάδα μας κάνει πέντε λάθη την ώρα επειδή δεν έχει εκείνη εκείνον εκείνον τον χρόνο να γράψει τους κανόνες στο γήπεδο — εκείνος ο αγώνας εκείνος υπήρξε, εκείνη εκεί η νύχτα άλλαξε τους νόμους. και όσο για εσένα Pappous, κράτα τα νούμερά σου σαν φυλαχτό στο πορτοφόλι σου επειδή εκείνη όταν μπαίνει εκεί μέσα κάνει τους αριθμούς υπηρέτες της δικής της ατζέντας. κι όταν εκείνη λείπει; ο τίτλος γίνεται λόγια κούφια όπως μία κάρτα συγχαρητηρίων που πήρες επειδή κάποιος θυμήθηκε πως υπήρχε ταχυδρομείο.

Αλήθεια ρε παιδιά, ξέρετε πως τώρα στον τελικό του Cincinnati πριν τρεις βδομάδες η Ελένα έκανε κόκκινο στον δεύτερο σετ επειδή εκείνος ο κριτής από τη Ρουμανία είχε βάλει στο μάτι μόνο τις κίτρινες της ομάδας μας; Την επόμενη μπάλα, στο τρίτο σετ, εκείνη βγήκε και έκανε 4-0 σερβίς χωρίς κανείς να μπορέσει να ξαναδεί το λευκό χρώμα της γραμμής! Τι έγινε τελικά; Αυτός ο κριτής σήμερα κάθεται στις κερκίδες του全部 μικρού πρωταθλήματος στους ημιτελικούς του Ασιατικού Γκρουπ επειδή εκείνη εκείνη νύχτα άλλαξε κάτι μέσα στις διαδικασίες των κριτών — όχι επειδή εκείνος έκανε λάθος, αλλά επειδή εκείνη τον έκανε να κοιτάξει ξανά τι σημαίνει τελικά "αντικειμενική κρίση". Κι εσείς ακόμα μιλάτε για πιθανότητες; Μηδέν, σας λέω. Γιατί εκεί όπου κάποιοι βλέπουν κίτρινες κάρτες, εκείνη γράφει δικούς της κανόνες — κι αυτοί οι κανόνες μένουν εκεί ακόμη και όταν εκείνος ο κριτής γυρνάει σπίτι του νύχτα φορώντας τα ίδια ρούχα που φόραγε εκείνη την ημέρα, ξέροντας ότι ποτέ ξανά δε θα μπορεί να κοιτάξει την μπάλα χωρίς να δει την εκείνη στιγμή που άλλαξε τα πάντα.

Ρε γαμώτο, τι διάβολος ξύπνησε σήμερα στους φίλους του χόρο; Την ιδέα πως η Ελένα δεν έχει θέση στους τελικούς επειδή κάποιος έκλεισε πόρτες σαν νοικοκύρης που ξέχασε το κλειδί στο σπίτι – αυτή τη φάση την έβγαλε ο Pappous, έτσι; Μα τι άλλο περίμενες να πει ο άνθρωπος που μέσα στις σιωπές του πρωινού διαβάζει μόνο τους τίτλους των εφημερίδων των εισιτηρίων; Την Ρίμπακινά εκείνη που όταν μπαίνει στο court κάνει τους κανόνες ξανά σχολικό βιβλίο της επόμενης χρονιάς νιώθεις πως η ομάδα πάει στους τελικούς επειδή εκείνη κερδίζει σαν να είναι αυτή η ίδια η πύλη των εισιτηρίων; Δικιά μου η λεπτομέρεια όμως: εδώ και δύο βδομάδες στο σπίτι μου στο Αίγιο κοιμάμαι με μια μπάλα του τμήματος μπάσκετ σφραγισμένη μέσα σ’ ένα πλαστικό κουτί σαν τρόπαιο – όχι επειδή είμαι φανατικός, αλλά επειδή εκείνον τον αγώνα που έκανε κόκκινο στον Cincinnati τον έζησα ζωντανά μέσα από την τηλεόραση του σαλονιού μου, εκεί που η οικογένεια μαζεύτηκε σαν στην περίοδο των εθνικών γκολ και όλοι φώναζαν όταν εκείνος ο κριτής σηκώθηκε από την καρέκλα του σαν να είχε χάσει το τρένο. Η γυναίκα μου μάλιστα, που ποτέ στη ζωή της δεν είχε βάλει αθλητικό δελτίο στις τρεις παρά τέταρτο, εκείνο το βράδυ έκανε το τσάι όσο η σειρά κράτησε δυόμιση σετ – κι όσο για τα παιδιά; Ο μεγάλος μου τράβηξε τη μπάλα από τα χέρια μου πριν ακόμη τελειώσει ο αγώνας λέγοντας "τώρα θυμόμαστε πως όταν υπάρχει κανείς σαν εκείνη εκεί πέρα τα νούμερα γίνονται περιττά σαν τους οδηγούς οδήγησης σήμερα". Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνοι που μιλάνε για πιθανότητες σαν να είναι αυτά μουσειακά κείμενα στους τοίχους μιας βιβλιοθήκης ξέχασαν ότι εδώ μιλάμε για μία γυναίκα που όταν βλέπει κόκκινο στον πρώτο ημιτελικό, εκείνοι οι αντίπαλοι ξεχνούν ακόμα πως υπάρχουν κίτρινες κάρτες στις αγορές – εκείνοι εκεί ξεχνούν ακόμα πως υπάρχουν νόμιμοι αριθμοί.

Ρε γαμώτο παιδιά, εγώ εδώ βλέπω όλους σας να κουτσαίνετε γύρω από τα ίδια άχυρα λες κι είναι Αγία Γραφή το "τι πιθανότητες βγάζει;;". Μα η Ελένα στην πρακτική της; Έχει κάνει κόκκινο τόσο συχνά που πλέον οι κριτές παίρνουν τηλέφωνο στις ομάδες αντί για τους προπονητές! Την προηγούμενη βδομάδα στο ΟΑΚΑ μου είπαν πως ο ένας κριτής από το 2019 μέχρι τώρα έχει χάσει τρεις φορές την όρεξή του βλέποντας την μπάλα πάνω στη γραμμή - και μην μου πείτε πως αυτοί τυχαίνει! Μα ξέρετε τι είναι αυτό που δε βλέπει κανείς; Όταν εκείνη λείπει από τον αγωνιστικό χώρο, η ομάδα κάνει πέντε λάθη την ώρ' πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι! Σαν όταν βγαίνεις το αυτοκίνητο την Κυριακή πρωί και ξεχνάς ότι πήρες κάποιος άλλου βενζίνη — μόνο που εδώ η βενζίνη ήταν η παρουσία της μέσα στο γήπεδο. Κι όσο για σένα Pappous που λες πως η ομάδα πάει στους τελικούς επειδή εκείνη κερδίζει;; Αν η Ελένα είχε έναν λογαριασμό στοιχημάτων, αυτός ήταν πάντα στον τίτλο με μπόνους πάνω! Εκείνος ο αγώνας στο Ινδικό Γουέλς εκείνης της νύχτας άλλαξε τους νόμους — όχι μόνο των κριτών, των αντιλαμβανομένων! 😂💸 Αν εκείνη πάρει κόκκινο στον ημιτελικό, το ίδιο πράγμα κάνουν κι όλα τα πιτσιρίκια στους ντάνιτι αγώνες εκείνου του πρωταθλήματος! Τι λέγαμε πριν μερικά χρόνια;; Ότι χωρίς εκείνη στους τελικούς είναι σαν να βάζεις ταινία του 2005 στους τίτλους δορυφορικών καναλιών — κανείς δεν την αγοράζει! Αλλά όταν εκείνη μπαίνει εκεί μέσα, ο τίτλος γίνεται δικό της προσωπικό δώρο γενεθλίων που σου το ανοίγουν χωρίς ζητήματα! Γιατί εκεί όπου κάποιοι βλέπουν νούμερα, εκείνη βλέπει μία μπάλα και μία ιστορία που ξεκινάει πάντα μ' ένα πλάνο ερωτηματικό.

Πού κοιμάται η καρδιά μιας ομάδας όταν η πρωταθλήτριά της γράφει ιστορία στους κωδικούς του ήχου στο ραδιόφωνο κι εκείνοι γύρω της αρχίζουν να λένε πως η επόμενη ημέρα είναι πιο σημαντική από εκείνον τον ήχο; Ακούστε καλά, φίλοι μου — όχι επειδή κάποιος κριτής είχε δίκιο εκείνο το βράδυ στο Cincinnati, όχι επειδή η κόκκινη κάρτα άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού, αλλά επειδή εκείνο το πρώτο ημίωρο που εκείνη απουσίαζε στο πρώτο ημιτελικό στέρησε από όλους εμάς τη δυνατότητα να θυμόμαστε πως οι κανόνες γράφονται εκεί όπου η Ελένα Ρίμπακινά λείπει ως νόμιμη πηγή. Ποιος από εσάς μπορεί να μου πει ότι έχει δει ποτέ ομάδα να κερδίζει τίτλο χωρίς εκείνη εκείνη η ημέρα που έπρεπε; Οι τίτλοι δεν κερδίζονται στις κερκίδες όπου κάποιοι αγοράζουν κίτρινες κάρτες σαν αναψυκτικά την ώρα του αγώνα. Κερδίζονται εκεί όπου εκείνη γράφει τον τρόπο που πρέπει να αγγίξεις την μπάλα — όχι επειδή κάτι έγινε, αλλά επειδή εκείνη έγραψε τον κώδικα πάνω στον οποίο παίζεται το παιχνίδι. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Μαδρίτη πριν έναν χρόνο: η ομάδα επέστρεψε στις κερκίδες χωρίς εκείνη, σαν οικογένεια που ξέχασε το πορτοφόλι της στο σπίτι επειδή κάποιος τους είπε πως η τσέπη της είναι ανοιχτή. Πέντε λάθη στην πρώτη ισοπαλία, τρία ακόμη στο δεύτερο σετ — σαν κάποιος να έβαλε ένα πείραγμα στην μπαταρία του χρόνου. Κι εκείνοι που μιλούν για πιθανότητες σαν να είναι αυτά βιβλία σχολικής βιβλιοθήκης, ξεχάστε το. Όταν εκείνη λείπει, οι αριθμοί γίνονται σαν τις οδηγίες χρήσης ενός smartphone γραμμένες σ’ έναν τοίχο — κανείς δε διαβάζει, κανείς δε καταλαβαίνει. Κι όμως εδώ βρίσκεστε εσείς και ψάχνετε για έναν τίτλο εκεί όπου η πρωταθλήτριά σας δεν είχε καν την ευκαιρία να σβήσει τις κίτρινες κάρτες από το δρόμο. Πώς περιμένετε να νικήσει μία ομάδα όταν οι συμπαίκτριές της αγωνίζονται σαν άτομα που προσπαθούν να στείλουν ένα φαξ εκεί όπου κάποιος άλλος τους είχε στείλει μία φωτογραφία; Μηδέν πιθανότητες λοιπόν να βγει εκείνος ο τίτλος φέτος — όχι επειδή οι αριθμοί το λένε, αλλά επειδή η ίδια η ουσία του αγώνα απουσιάζει από εκείνον τον χώρο όπου όλοι αυτοί οι αριθμοί είχαν κάποτε νόημα. Όταν εκείνη μπαίνει εκεί μέσα, οι αριθμοί γίνονται τραγούδια στα γκολφ — όταν λείπει, γίνονται μόνο οι κουφές λέξεις πάνω στις κάρτες των κερκυριακών αγώνων. Και εσείς ακόμα ψάχνετε για πιθανότητες; Εσείς που είδατε την ίδια γυναίκα να γράφει ιστορία εκείνο το βράδυ στο Ινδικό Γουέλς όταν οι κριτές καθόταν σαν θηρία στους πάγκους επειδή εκείνη είχε καταλάβει τον κώδικα του παιχνιδιού πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου; Αυτή την ιστορία εσείς ακόμα την ξεχνάτε εκεί όπου κάποιοι ξεκινάνε συζητήσεις με αριθμούς σαν αυτά να είναι αυτοτελή γεγονότα κι όχι σκέτοι υπηρέτες μιας αλήθειας που γράφτηκε πάνω στη μπάλα κι εκείνη ήταν εκεί μέσα για να την ξεδιπλώσει; Άφησέ τους εκεί τους αριθμούς, φίλοι μου. Όταν εκείνη μπαίνει στο court, οι αριθμοί γίνονται σκιές στον τοίχο — όταν λείπει, εκείνοι γίνονται τα μόνα πραγματικά γεγονότα. Κι εσείς ψάχνετε για πιθανότητες σαν να μην είχατε δει ποτέ τη δική της ιστορία να γράφεται εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο κίτρινες κάρτες σαν σημάδια στους τοίχους.