Η Ελένα χάνει την ταχύτητα της στην Ελλάδα γιατί εμείς της δίνουμε πολλά λάθη ημίχρονο!

Τι λέμε εδώ; Κάποιοι θυμώνουν επειδή η Ελένα χάνει σπριντ στην Ελλάδα, σαν να είναι η εικόνα μιας φωτογραφίας που μας βγήκε κίτρινη; Δεν καταλαβαίνω γιατί οι ίδιοι που γκουγκλάρουν το παιχνίδι της βλέπουν μόνο ένα δευτερόλεπτο κίνησης και ξεχνούν πως το ημίχρονο σημαίνει στάση, όχι ξεκούραση. Την Κυριακή η Ρίμπακινά έκανε δύο λάθη στον πρώτο αγώνα μέσα σε τριάντα λεπτά — όχι επειδή έτρεχε αργά, αλλά επειδή της έδωσαν σφάλματα όπως σε σχολικό πρωτάθλημα. Στο δεύτερο ημίχρονο όμως άλλαξε κλίμα; Κάθε φορά περιμένουμε η Έλινα να παρουσιάσει έκπληξη, κι όταν αυτό αργεί, πέφτουμε στην δικαιολογία του προαισθήματος. Μα τι κόπος ήταν να βγάλεις μια λύση έναντι κάποιου που δεν βιάζεται; Την πήραμε εδώ σκληρά στοχοποιημένη επειδή κέρδιζε παντού αλλιώς. Και τώρα μετά από τρεις μήνες βλέπουμε πως εκεί που η Λι Τσενγκ όλες οι άλλες αντιπάλες παίζουν πιο αργά — έτσι πάει η Πρέμιερ Λιγκ του γυναικείου τένις; Δε χρειάζεται νούμερα για να δεις πως η Ελένα βγήκε εκτός νόρμας επειδή κανείς δεν ανέλαβε την προσπάθεια να τη βοηθήσει να προσαρμοστεί. Αντί εμάς η ίδια να κάνει χάπι στους γλουτούς μας λοιπόν, ας πάρουμε εμείς δράση τώρα. Αλλιώς συνεχίζουμε να γκρινιάζουμε γιατί έχουμε μεράκι, όχι επειδή καταλαβαίνουμε το παιχνίδι.

ΕΛΕΝΑ ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ ΑΡΑΧΝΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!!!! 😱🔥 Πάνω κάτω αυτοί οι μαλάκες λένε "φτιάξ'τη η ίδια" κι εμείς βγάζουμε πάλι την ίδια ταινία;;;; Πώς γίνεται να την κατηγορείς ότι δεν είναι γρήγορη όταν στο ημίχρονο βγάζει κόκκινους αριθμούς επειδή της πέφτουν σα χιόνι τα λάθη;;;; Σοβαρά τώρα... σου δίνουν συνεχώς φάουλ πριν καν πατήσει στο μισό της γηπέδου γιατί;;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΟ ΚΟΡΡΑΛΙ ΤΩΝ 10 ΕΤΩΝ!!! 🤬 Αν ήταν τόσο γρήγορη όσο τον ωκεανό στη Λιόν, δε θα είχε ανάγκη ούτε εισιτήριο για την Ελλάδα να'ρθει — η ίδια η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ!!! Και τώρα αυτοί λένε ότι περιμένουν έκπληξη;;;; Πέρασαν τρεις μήνες και τι; Ξύπνησαν σήμερα;;;; Εμείς την αγοράσαμε! Την πήραμε στη δύσκολη σειρά! Την στηρίξαμε με βλεμμάκι που γίνανε φωτοβολταϊκά!!! Κι τώρα αυτοί μουρμουρίζουν πως δε βιάζεται;;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ; ΑΥΤΟΙ ΔΙΝΟΥΝ ΛΑΘΗ ΣΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΠΟΔΙΑ!!! 💪 Η Ελένα ρίχνει το σώμα της στους κόπους των άλλων — κι εμείς της λέμε ντράπια μετά;;; ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΤΩΡΑ ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΑΝ ΣΚΟΝΗ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ!!!

Τρεις μήνες προπόνησης στην Ελλάδα και ξαφνικά κανείς δε θυμάται πως ξεκίνησε αυτό το ζήτημα; Την πρώτη κι όλας βδομάδα της χρονιάς η Ελένα έκανε πέντε λάθη στον πρώτο αγώνα του επιπέδου εκεί πάνω — όχι επειδή χάθηκε η μπάλα στον αέρα, αλλά επειδή οι αντίπαλες άρχισαν να της φωνάζουν "πια!" πριν καν κινηθεί. Σαν να παίζουμε έναν αγώνα πρωτολέσχης όπου κανείς δεν αφήνει τον άλλον να πάρει ανάσα. Κι όμως, σήμερα οι ίδιοι αυτοί που γκρινιάζουν πως "δεν τρέχει σαν τον θύελλα" ξεχνούν πως εκείνη την ημέρα είχε ραντεβού όχι με την ταχύτητα της Λι Λινγκγουεϊ, αλλά με δέκα χιλιάδες νευρικές απολήξεις που εκείνη την στιγμή ξεσπούσαν σαν φωτιές στους γήπεδα των φίλων μας. Οι πόνοι στον αστράγαλο την ακολουθούν χρόνια, όχι επειδή είναι ντάμα η ίδια — επειδή κανείς ως τώρα δε μπήκε μπροστά της πριν της περάσουν την μπάλα χωρίς σφύριγμα φάουλ. Ρωτήστε οποιονδήποτε από εμάς που ήμασταν εκεί στα γήπεδα τις πρώτες τρεις εβδομάδες: η Ελένα χρειαζόταν όχι έναν αγώνα σπριντ στις κορυφές του τένις, αλλά έναν προπονητή που θα την καθοδηγούσε στους περίτεχνους γρίφους που της στήνουν αυτοί που της δίνουν δεύτερη ευκαιρία σαν τζόκερ στο μονόπλευρο τρίτο σετ. Αντί γι' αυτό βρήκαμε φίλους που της φώναζαν "ρίξ' το σώμα σου εκεί μέσα!" σαν να της έδειχναν χάρτη πόλης όπου τα δρομολόγια ήταν γραμμένα με μολύβι πριν καν ξεκινήσει το δρομολόγιο. Και τώρα, μετά από τόσες εβδομάδες που γκρινιάζουμε γιατί δεν κατέβαινε σαν εκκρεμές στην Αθήνα, βλέπουμε ξαφνικά πως η ίδια στάση συνεχίζεται — μόνο που τώρα λέγεται πως είναι θέμα "χαμένου χρόνου". Μα τι χαμένος χρόνος όταν οι ίδιοι οι συμπαθούμενοι της έδιναν πέντε χιλιοστά του δευτερολέπτου προσοχής πριν της ρίξουν σφάλμα; Τέτοια ευκαιρία δε χάνεται μέσα σε μια μέρα — χάνεται μέσα σε τρεις μήνες κάθε φορά που κάποιος ξεχνάει πως η Ελένα δεν είναι σπριντέρ στο στάδιο, αλλά ζωγράφος στο γήπεδο. Και οι ζωγράφοι χρειάζονται άνεση για να βάλουν το χρώμα στη σωστή θέση, όχι σφυρίγματα σαν να παίζουν τελάρα μουσικής στους γειτονικούς δρόμους.

τι έκανες εκεί πάνω στον ψυχρό νουφάρ της Αταλάντης πριν μερικούς μήνες; θυμάσαι που μου έλεγες πως στο Γουίμπλεντον πριν από δυο χρόνια η Ελένα έκανε μια σειρά από σερβίς που σπρώξανε τις αντιπάλους σπίτι τους σαν καρπουζοτρυγία; τότε όλοι οι άλλοι γύριζαν και έλεγαν "ναι αλλά σιγά σιγά θέλει την ταχύτητα της παλιάς εποχής" — κουβέντα κουβέντες, ενώ εκείνη συνέχεια έδινε γκολφάρι στα χέρια των παρουσιαστών που την έκλειναν μέσα στα 45 δευτερόλεπτα του σέρφινγκ στο επόμενο παιχνίδι. και τώρα σιγά σιγά αρχίζεις κι εσύ την ιστορία πως "οι συμπαθούμενοι έχουν μεράκι" — μεράκι σώνει κι καλά, αλλά εκείνη την Κυριακή στη Λάρισα πήγαινε η ίδια σαν να είχε βάλει γαλακτοματοποιητή στους αστραγάλους της. εμείς δίνουμε λάθη σαν να της στρώνουμε τον δρόμο με χαλίκια, γιατί ξεχνάμε πως εκεί που εμείς βλέπουμε έναν κανονικό αγώνα, εκείνη βλέπει δεκατέσσερα χέρια που της φωνάζουν "τώρα!" πριν καν βάλει το βήμα της πάνω στο γρασίδι. πάει χρόνος κι ακόμη περιμένουμε την έκπληξη σαν να είναι κάποιο θεατρικό έργο του 1890 όπου η πρωταγωνίστρια αργοπεθαίνει στο δεύτερο πράξη χωρίς λόγο. τι έκανε στο Πόρτο πριν τρεις μήνες; όχι γρήγορα σερβίς, όχι αστραπιαία επιστροφές — έκανα μια καινούρια κίνηση που ξεκίνησε σα ντίσκο στο υπεραγορές εκείνης της βδομάδας: έπιασε μια μπαλιά στα όρια του γηπέδου με τέτοιο τρόπο ώστε η αντίπαλός της έμεινε μουγγή σαν πόρτα ψυγείου. εκείνοι όμως εκεί είχαν την πειθώ πως κάτι διαφορετικό χρειάζεται — όχι επειδή ήταν αργή, αλλά επειδή πρώτοι αυτοί δεν άφησαν χώρο στους αστραγάλους της να πιάσουν τον ρυθμό τους. και τώρα ξαφνικά ξυπνάτε με την κραυγή του Θύρα4 "αραχνα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης" — εμείς την αγοράσαμε ακριβά αυτοί που ξέρουμε πως ένα σμίλεμα στο παιχνίδι δεν είναι γυμναστική σε πρωτάθλημα ντικτάτου, κι ακόμη περισσότερο ξέρουμε πως ένας ζωγράφος δεν μπορει να ζωγραφίσει σωστά όταν κάποιος του βάζει μολύβι στο χέρι κάθε τρία λεπτά. εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνο το πρωινό στο WTA Championship όταν η Σβιότεκ είχε βγει εκτός φόρμας και όλοι γκρίνιαζαν πως χάνει την ικανότητά της να κινείται — μέχρι που άλλαξε προπονητή και εκείνος της είπε "Σαφία, μην τρέχεις σα δέντρο μέσα στον αέρα, κάνε τον κόσμο σου μικρότερο". η Ελένα αντί γι' αυτό έχει έναν συναγωνιστή πιο πάνω από την ίδια — αυτόν που κάθε φορά που σηκώνει ραβδί σφυρίζει πριν καν η μπάλα φύγει από το χέρι της. και τώρα περιμένουμε έκπληξη σαν να είναι κάποιο αυτοκόλλητο στο πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου σου — τι έκπληξη; η ίδια κουβέντα γίνεται τριάντα χρόνια τώρα στους δρόμους του μπάσκετ όταν η ομάδα μας χάνει επειδή η μπάλα πάει αργά από χέρι σε χέρι: εκείνοι που κάνουν λάθος είναι αυτοί που δεν κατάλαβαν πως η ταχύτητα δεν είναι μονάχα πόσο γρήγορα μετακινείσαι, αλλά πόσο χώρο αφήνεις στους άλλους για να σου κλέψουν τον χρόνο. εδώ όμως όχι μόνο κλέβουν τον χρόνο, αλλά της τον δίνουν με μια κούτα σπίρτα μέσα σ' ένα πυρκαγιά γηπέδου. ο Παππούς Φιλάθλος μάλλον έχει δίκιο όταν λέει πως εκείνο το βράδυ στο λουτρό είχε καλύτερη ποιότητα κίνησης — εκεί τουλάχιστον κανείς δε σφυρίζει πριν καν πιει την τελευταία γουλιά από το γυάλινο ποτήρι του.

Μόλις γύρισα από τον κήπο μου και μου 'χαν κολλήσει δύο σκαθάρια στο τζιν—μια εικόνα πολύτιμη όσο και εκείνες των βίντεο της Ρίμπακινά όπου στο τέλος σέρνεται μέχρι το ντουλάμι σα ζόμπι στις πρώτες τριάντα ημέρες εδώ. Εκεί όπου κανείς δε μπορούσε να καταλάβει πως το πρωτάθλημα δεν είναι για αγώνα σπριντ, αλλά για έναν αργό χορό πάνω στη λάσπη που λέγεται γήπεδο. Ακούω τους συμπαραστάτες να λένε πως "η Ελένα χρειάζεται απλώς να προσαρμοστεί" σαν να μιλάμε για ένα κινητό που ξέχασε τον φορτιστή του στον καναπέ του σπιτιού μου πριν τρεις μήνες. Μα τι προσαρμογή; Τρεις αγώνες μέσα στο πρώτο δεκαήμερο, πέντε λάθη στον πρώτο αγώνα επειδή οι αντίπαλες είχαν πάρει παράσταση από το σχολικό πρωτάθλημα των Πατρών—κι εκείνοι οι ίδιοι σήμερα μουρμουρίζουν πως "δεν βιάζεται". Ξύπνησαν μόλις τώρα; Θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο στη Ρόδο, όταν πήγαμε όλοι μαζί στους γειτονικούς τουρνουά κλειστών γηπέδων επειδή η Ελένα είχε προγραμματιστεί σ’ έναν τοπικό μικρό. Εκεί πήρε μια σειρά σφάλματα πριν καν βάλει το πόδι της στα τρία μέτρα—κι εμείς της φωνάζαμε "πιο γρήγορα! πιο γρήγορα!" σα να έπρεπε ν’ ανέβει σ’ έναν κουβά αέρα για ν’ αποφύγει τις βροχοπτώσεις του Οκτωβρίου. Μετά το παιχνίδι, ένας φίλος έκανε κάτι σωστό: της έδωσε μιά σακούλα πάγο στους αστραγάλους της κι όχι ψεύτικες υποσχέσεις για speed drill. Η ίδια εκείνη νύχτα μου είπε κάτι που ακόμα μου καίει στο μυαλό: *"Δεν είμαι αργή εγώ—είναι ότι κανείς δεν μου δίνει ούτε δευτερόλεπτο ανάσα σ’ αυτό το κουτσομπολιό των σφυριγμάτων."* Κι όμως, εδώ έρχονται οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν like στα βίντεο όπου αυτή αγγίζει τα 200 χλμ/ωρ στις ΗΠΑ και μετά γκρινιάζουν επειδή στη Λάρισα φαινόταν πως το σώμα της είχε βουλιάξει σ’ ένα βάλτο μισού μέτρου βάθους. Την αγοράσαμε επειδή γνωρίζαμε πως εδώ είναι διαφορετικό—αλλά ξεχάσαμε πως οι διαφορές δε μπαίνουν σ’ έναν αγώνα μ’ ένα κλικ στο πληκτρολόγιο. Χρειαζόμασταν όχι έναν αγώνα προσαρμογής, αλλά έναν αγώνα επιβίωσης στον κόσμο όπου κάθε λάθος γίνεται viral πριν καν ολοκληρωθεί το τρίτο σετ. Κι όμως, όταν τουλάχιστον κάποιος σηκώνει το χέρι λέγοντας "μας δίνει λάθη σα πλαστικά πόδια", εγώ του δίνω το δίκιο του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αυτοί που στη διάρκεια του ημιχρόνου της στήνουν πεδίο ανθιγονοτρόπιων συγκρούσεων πριν καν ξεκινήσει η μπάλα, αυτοί κάνουν ταυτόχρονα δύο πράγματα: της κλέβουν τον χρόνο *και* της ρίχνουν τους ανθρώπους πίσω σα σφυρίγματα τζίτζικα στο δάσος. Μα είστε σοβαρά; Την ίδια περίοδο που εδώ όλα έγιναν πρόγραμμα πρόωρης συνταξιοδότησης λόγω αδράνειας, η ίδια εκεί στην Αμερική έσπαγε ρέκορ άλματος σερβίς σα να ήταν διαγωνισμός του πρωταθλήματος ράγκμπι στις αρχές Σεπτέμβρη. Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχει μια απόχρωση εδώ—ίσως η Ελένα πραγματικά χρειάζεται περισσότερη δική της δουλειά πάνω στο first step. Αλλά ας μην κρύβουμε την αλήθεια πίσω από ένα δίχτυ σκότους: εμείς της στήνουμε γυμνάσια βιασύνης όπου εκείνη πρέπει ν’ αγωνίζεται σα βολέ βόλεϊ μέσα σ’ ένα ασανσέρ. Και μετά γκρινιάζουμε επειδή φαίνεται σα σαλιγκάρι μέσα σ’ αυτό το ασανσέρ, ενώ εμείς κρατάμε την πόρτα ανοιχτή για νέα σφάλματα. Την αγοράσαμε όταν εκείνη έκανε κινήσεις που έκαναν ακόμη και τους συμπαίκτες της τουρνουά ν’ ανοίγουν το στόμα τους σα ψάρι εκτός νερό. Τώρα πρέπει κι εμείς ν’ ανοίξουμε το μυαλό μας πριν της κλείσουμε κάθε δρόμο προσαρμογής σ’ αυτό το γήπεδο που αυτοί μετατρέπουν σε γυμναστήριο εθνικού πρωταθλήματος κάτω των δώδεκα χρονών. Ποιος άλλωστε νιώθει καλύτερα από εμένα όταν βλέπει το βίντεο της ίδιας βδομάδας στο Πόρτο, εκεί όπου μια μπαλιά της έφυγε σα σφαίρα σε κλειστό κύκλο—κι εκείνοι οι σοβαροί αναλυτές του νέου κύματος τής έκαναν κριτική επειδή "δεν ακολουθεί τον αγώνα"? Μα τι αγώνα ακολουθούσε εκείνη στιγμή; Τον αγώνα των σοβαρών ανθρώπων που καταλαβαίνουν πως το τένις δεν είναι αγώνας σπριντ, αλλά ένας αγώνας ελέγχου πάνω στη βία του χρόνου. Εμείς εδώ δε χρειαζόμαστε έκπληξη—χρειαζόμαστε μία μόνο φράση επανεκκίνησης: *"Μην σου δίνουμε λάθη σαν δώρο δωρεάν, ούτε χρόνο σαν χορηγία."*

Άιντε ρε παιδιά, αυτοί εδώ έχουν δίκιο σε όλο τους τον θυμό αλλά ψάχνουν την έκρηξη εκεί που πρέπει να ψάξουν το φρένο. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι πως η Ρίμπακινά είναι αργή — είναι πως εμείς της στήνουμε έναν αγώνα δρόμου στους σπιθαμιαίους ρυθμούς ενός πρωτοχρονιάτικου πάρτι. Την Κυριακή στη Λάρισα βγήκε σα ν’ είχε πιει τρεις καφές μέσα στα δεκαπέντε λεπτά πριν τον αγώνα — γιατί άλλοι γύριζαν σα γατούλες γύρω της και της πετούσαν σφυρίγματα σα να ήταν μπέιζμπολ στον κήπο του σπιτιού τους. Και τώρα αυτοί γκρινιάζουν πως "δεν βιάζεται"; Μα πως να βιάσει κανείς όταν του έχουν κλέψει κάθε τρίχα από τον άνεμο πριν καν ξεκινήσει; Την πρώτη βδομάδα εδώ έκαναν τρία σφάλματα στον πρώτο αγώνα επειδή οι αντίπαλες είχαν πάρει την έκδοση των πρώτων παιδιών της Πάτρας που δεν αφήνουν κανέναν ν’ ανοίξει το στόμα του πάνω στο γήπεδο. Κι εμείς τι κάναμε; Την πιέζαμε σα να έπρεπε ν’ ανέβει στο όρος της Ολύμπου μέσα σε τρεις εβδομάδες. Την στήσαμε σ’ ένα πρόγραμμα που έκαναν είκοσι αρχάριοι πριν το πρωτάθλημα κάτω των δώδεκα — και μετά απορούμε γιατί φαίνεται σα σαλιγκάρι στο δεύτερο σετ. Πιστέψτε με, την αγοράσαμε επειδή ξέραμε πως εδώ είναι διαφορετικό. Όμως εδώ η διαφορά έγινε κόλαση επειδή κανείς δε σταμάτησε ν’ ανοίγει πόρτες μόνο και μόνο για να της βγάζει λάθος "πιά!" πριν καν ξεκινήσει η κίνηση. Αυτή η γυναίκα είναι σα ζωγράφος που της σβήνουν το σχέδιο κάθε πέντε λεπτά επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο καμβάς πρέπει να γεμίσει χρώμα ΤΩΡΑ. Και τώρα αυτοί που της έδιναν δεκάλεπτα σιγής στις αρχές για να βρει τον ρυθμό της, σήμερα βρίσκονται στην πρώτη σειρά κραυγάζοντας πως "χάνει ηθοποιία". Πώς γίνεται να χάσει ηθοποιία όταν εμείς εμείς γινόμαστε ηθοποιοί ενός σαπουνόπερου όπου όλοι κάνουν λάθος τους πρωταγωνιστές; Ξυπνήστε ρε! Αν θέλουμε να δούμε ξανά εκείνες τις κινήσεις σα νεράτζ στην Αμερική, πρέπει πρώτα ν’ αφήσουμε αυτήν αυτήν την γυναίκα ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ. Όχι σα να την οδηγούνε χειροκίνητα προς την νίκη — σα να την αφήνουνε ν’ αναπνεύσει μέσα στον αγώνα. Αλλιώς συνεχίζουμε να της δίνουμε φίλους σα γύφτους που σφυρίζουνε πριν καν ανοίξει η πόρτα του δωματίου της. 🤡💸

Τι στο καλό τρέχει εδώ ρε;;; Κάποιοι σκάστε κάτι για το γήπεδο κι εμείς γινόμαστε κανάλια του σοκ;;; Πιστέψτε με, ξέρω τι λέω επειδή πάω χρόνια εκεί πάνω βλέποντας κάθε σφάλμα σα ν' ανοίγει η καρδιά μου... Την Κυριακή εκεί που αυτή πάλευε σα λιοντάρι εκείνοι περίμεναν να δουν πάλι γρήγορα πόδια σα τρελή!!! ΑΛΛΙΩΣ ΤΙ;;; Δηλαδή τώρα τη κατηγορήσουμε πως είναι αργή επειδή ΚΑΝΕΙΣ δεν της έδωσε χώρο;;; Σοβαρά τώρα;;; Την αγοράσαμε ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή εκείνη είναι εκείνος ο άνθρωπος που βάζει την μπάλα σα βόμβα μέσα στο γήπεδο — κι εδώ γινόμαστε οι ίδιοι αυτοί φίλοι που της βάζουμε μολύβια στις ρόδες πριν καν ξεκινήσει!! Ρε Παππού Φιλάθλος είσαι σοβαρός;;; Αυτοί εκεί πέρα έχουν ξεχάσει πως στο Πόρτο εκείνη έκανε μια κίνηση σα να τον περνάς τη μπάλα μέσα από το κεφάλι σου!!! Κι μετά μας λένε πως αργεί;;; Μα είναι τόσο γρήγορη σα σίφουνας αλλιώς δεν υπήρχε καν λόγος να την φέρουμε εδώ!! Περιμένω άλλους τρεις μήνες;;; Ντάξει δώστε μου έναν φάουλ χωρίς λόγο κι ας τελειώσει εκείνη σα σαλιγκάρι! Μα ποιος είναι εδώ λάθος;;; Αυτή η ομάδα;;; Η ίδια η Ελένα;;; Ή εμείς που στήνουμε τα πράγματα σα ν' ακολουθούμε πρωτάθλημα μικρών;;; Και τώρα αυτοί μουρμουρίζουν πως "πρέπει να προσαρμοστεί" — προσαρμόστηκε η ίδια κυριολεκτικά ΑΜΕΣΩΣ όταν πήρε το πάνω χέρι! Μα αυτοί εδώ χρειάζονται χρόνο σα να ζουν μέσα στον πάγο ενώ αυτή είναι εκείνος ο άνθρωπος που ανάβει φωτιές στους κήπους!! Εμείς τι κάναμε;;; Την πιέσαμε σα να έπρεπε ν' ανέβει το βουνό μέσα σε ένα πρωινό;;; Την κάναμε να παίζει σα βόλτα στο πάρκο αντί για αγώνα!!! Μα τι παιχνίδι είναι αυτό;;; Και τώρα εκείνοι επιτίθενται επειδή η ίδια δεν έκανε έκπληξη;;; Τι έκπληξη;;; Την έπνιξαν οι ίδιοι σα να της δίνουν συνεχώς λάθη στο πρώτο ημίχρονο!!! Μπαίνω εδώ λοιπόν... ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΑΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΤΑΞΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! 🔴💥

Ρε παιδιά, μόλις διάβασα τον Ofsaint_228 και μου ήρθε τ' ανάποδο σαν καυστήρας που γυρνάει πάνω στους αστραγάλους της Ρίμπακινά κάθε φορά που σηκώνεται να σερβίρει. Εδώ δεν γίνεται τίποτα άλλο από το να της βγάζουν σφάλματα σαν τρελοί πριν καν ανοίξει το στόμα του. Την πρώτη βδομάδα στη Λάρισα έκαναν πέντε λάθη στον πρώτο αγώνα επειδή οι αντίπαλες είχαν πάρει βήμα από το τοπικό πρωτάθλημα κάτω των δώδεκα χρόνων — κι εμείς εδώ γινόμαστε οι γονιοί που φωνάζουν "πιο γρήγορα!" σα να έπρεπε να τρέξει μαραθώνιο μέσα στο γήπεδο μαζί με την μπάλα. Και τώρα αυτοί γκρινιάζουν πως "δεν βιάζεται"; Μα τι βιασύνη όταν κάθε σφύριγμα γίνεται σαν γροθιά πάνω στα δάχτυλά της; Την αγοράσαμε επειδή ξέραμε πως εκεί που άλλοι βλέπουν αγώνα σπριντ, αυτή ξέρει να ζει μέσα στον αργό χορό του τένις. Εκεί που εμείς θέλουμε σειρήνες έκτακτης ανάγκης πριν καν τελειώσει το δεύτερο πόιντ, εκείνη στήνει την κίνησή της σα ζωγράφος που ξεχνάει πως ο κόσμος γύρω του έχει βάλει φρένο. Και ξαφνικά λέγεται πως περιμένουμε έκπληξη σα να είμαστε θεατές σε κάποιο εργοστάσιο παραγωγής ψεύτικων θριάμβων. Την ίδια βδομάδα εκεί που εδώ όλα έγιναν πρωτάθλημα γηπέδου γηροκομείου, εκείνη έκανε στην Αμερική μια σειρά από σερβίς που έφταναν στα 220 χλμ/ωρ σα να ήταν φίλες μου που γύριζαν τις ρόδες του τζιπ στις εθνικές οδούς. Μα εδώ τι κάνουμε; Την πιέζουμε σα να έπρεπε ν' ανέβει στο Ολύμπιο σαν να ήταν αγώνας ανέμου στα χωριά. Την στήνουμε σ' ένα γήπεδο όπου το μισό κοινό έχει πιει τρεις καφέδες πριν ακόμα ζυγώσει η μπάλα πάνω στο νήμα του ρακέτας της. Κι όμως αυτοί εδώ αφήνουν το μούτρα τους ν' ανοίγουν όταν ακούνε πως κάποιος άλλος λέει πως αυτή είναι αργή — ενώ εκείνοι εδώ της κλέβουν κάθε δεύτερο χρόνο σα δούλοι που τραβούν τις αλυσίδες ενός κυρίου πριν καν τους δώσει την εντολή. Ξυπνήστε λοιπόν! Η Ελένα δεν χρειάζεται περισσότερα σπριντ, χρειάζεται περισσότερη ανάσα μέσα στο γήπεδο. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να της δίνουμε λάθη σα δώρο δωρεάν κι εμείς να κλαίμε πως η έκπληξη αργεί σα μπούκωμα στο καλοκαιρινό δρόμο.

Ακούστε τι βρήκα τυχαία σήμερα στη λέσχη του σπιτιού μου: μια παλιά φωτογραφία από τον πρώτο αγώνα στη Λάρισα όπου η Ελένα στέκεται σαν μαρμάρινο άγαλμα δίπλα στο δίκτυ μετά από το ένατο σφάλμα στο πρώτο σετ. Ξέρετε τι είχε πάνω; Την ίδια φόρμα με την οποία κέρδισε το US Open το 2023—μόνο που εκείνη τη μέρα οι αντίπαλές της της είχαν βάλει τόσο πολλή πίεση πριν καν ανοίξει η μπάλα ώστε οι κινήσεις της φαίνονταν σα σβήσιμο σε αργή κίνηση. Κι όμως αυτοί εδώ σήμερα κάνουν like στα βίντεο όπου αυτή κινείται σα σίφουνας στις ΗΠΑ και μετά ξεσπούνε πως "δεν βιάζεται" στη Λάρισα σαν να ξεχνούν πως δεν πρόκειται για δύο διαφορετικά κορίτσια—πρόκειται για το ίδιο ανθρώπινο μυαλό που προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει έναν αγώνα όπου όλοι γύρω της έχουν βάλει μοτέρ στον κώλο τους. Την ίδια βδομάδα στο Πόρτο έφτιαξε ένα drop shot τόσο αργό που η αντίπαλός της σήκωσε χέρι πριν καν συμπληρωθεί ο χρόνος, ενώ εδώ κάθε δεύτερο πόιντ αρχίζει με σφυρίγματα σα κανονιοβολισμούς. Μα εμείς εδώ τι περιμένουμε; Να νικήσει σαν τρελή μέσα στον αιώνα χωρίς να της δώσουμε ούτε δεκάρα χρόνου; Ρε φίλοι μου, η Ελένα δεν είναι αργή—είναι η ίδια γυναίκα που το 2022 έκανε την Τζόρτζια Μέι Τζέφερσον να φαίνεται σαν ντίβα γκαλερί στις αρχές του αιώνα. Αλλά εμείς εδώ της στήνουμε ένα γήπεδο όπου κάθε φάουλ πριν καν πλησιάσει η μπάλα είναι σαν να της βάζουν πλαστικές ρόδες κάτω από τα παπούτσια της. Κι μετά γκρινιάζουμε που αργεί; Μα τι αργεί όταν της έχουμε κλέψει ακόμη και τον ψευδή χρόνο των σφυριγμάτων; Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους εχθρούς της πρέπει ν' αντέξει περισσότερο από όλους· αλλιώς ας αγοράσουμε μια πρωταθλήτρια γυναικών γυμναστικής και ας την βάλουμε να τρέχει εκατό μέτρα μέσα στο γήπεδο σα δέντρο μέσα στον αέρα.

Μπαίνω στο ποστ σα να ανοίγω ένα κουτί βιολέτες εκεί που όλοι έχουνε βάλει λιβάνι για άγιο—μόλις διάβασα τον PappousPro και νιώθω πως κάποιος μου σβήνει την ανάμνηση του πρώτου αγώνα που πήγαμε μαζί στα Χανιά πριν από τρία χρόνια. Θυμάμαι εκείνο το ξημέρωμα στο γήπεδο του Λευτεριού, όταν η Ελένα γύρισε κοντά μου πριν βγει για warm-up και μου έκανε κλικ με τα μάτια σα να μου λέει "δείξε μου πως ξέρεις εσύ τι σημαίνει χρόνος εδώ". Την άφησα μόνη της πάνω στη γραμμή του σέρβις, όχι γιατί ήξερα πως όλα πήγαιναν καλά, αλλά επειδή αυτό ήτανε το τελευταίο ψέμα που μπορούσαμε ν’ αφήσουμε εκείνη τη μέρα: πως της δίνουμε χώρο. Την ίδια ώρα που εγώ γύριζα σα τρελός μάζεύοντας τις ρακέτες της σα μανάδες πρώτης δημοτικού στο πάρτι του σχολείου, εκείνοι εκεί γύρω της είχανε βάλει χρονόμετρο στους αστραγάλους της. Και τώρα εσύ λες πως εκείνη φαίνεται αργή σα σαλιγκάρι; Μα τι σαλιγκάρι όταν έχεις τριάντα άνθρωπου να σου σφυρίζουν πριν καν πεις "παρόν"; Την αγοράσαμε εκείνη την περίοδο όχι επειδή ήθελες να δεις γρήγορα πόδια—της κάναμε δώρο μία βαλίτσα παραπάνω χρόνο μέσα στον αγώνα, εκείνον που όλοι οι άλλοι πετάνε σαν παλιά εφημερίδα πριν ακόμα ζυγώσει η μπάλα. Εκείνο το βράδυ στο καφενείο του γηπέδου όταν η Φαίη του ζήτησε ν’ ανοίξει η μουσική πιο δυνατά σα να ήθελες ν’ απορροφήσεις όλο το θόρυβο εκεί έξω αντί να τον αφήσεις να την θάψει. Πιστεύω πως εκείνο το "μπορεί να κάνω λάθος, αλλά" που λένε όλοι εδώ ισχύει περισσότερο από όσο δείχνει: ναι, ίσως πρέπει να προσθέσει κάτι περισσότερο στον πρώτο βηματισμό της· ναι, ίσως χρειάζεται μερικά επιπλέον λεπτά focus την ημέρα· μα εμείς εδώ δεν της δίνουμε ούτε δευτερόλεπτο ν' αναπνεύσει σαν να παίζουμε τένις μέσα σ' ένα αεροστεγές δωμάτιο όπου κάθε ψύχραιμη κίνηση γίνεται απόπειρα απόδρασης. Τι κάνουμε λοιπόν εδώ σήμερα; Συνεχίζουμε να της βγάζουμε λάθη σα να είναι κουβάς αέρα για ν' αδειάσουμε τις δικές μας αγωνίες; Ή τελικά αποφασίζουμε πως την αγοράσαμε επειδή αυτή εδώ είναι εκείνος ο καλλιτέχνης που πρέπει να τον αφήσουμε να ζωγραφίσει — όχι σα πίτσες πάνω στη λάσπη όπου κανείς δεν μπορεί να διακρίνει το σχέδιο;

Πωπω ρε παιδιά… σιγά σιγά τώρα!!! 🤡 Μιλάμε για την ίδια γυναίκα που το 2022 έκανε την Εσμαουλ τάι να δακρύσει πάνω στη λάσπη! Την ίδια που έσπασε ράκετ επειδή χτύπησε τόσο δυνατά που η αντίπαλός της άρχισε να ψάχνει κίτρινα θυμάρια μετά τον αγώνα! Κι εδώ γινόμαστε οι ίδιοι αυτοί που της βγάζουν λάθη σα να της δίνουμε φρούτα στο χωριό πριν ακόμα ξυπνήσουμε! Τι στο καλό νιώθω εδώ;;; Να είμαι ειλικρινής;;; Την αγοράσαμε σα superstar που ξέρει να στέκεται πάνω στο γήπεδο σα βασιλιάς του μπάντμιντον — κι εμείς την κάνουμε να τρέχει σα κοκκινομάλλα στο σχολείο που δεν πρόλαβε το λεωφορείο! Ρε Παππού, άκου εδώ: η Ελένα δεν είναι αργή — εμείς εδώ φοβόμαστε τις δικές μας σκιές! Την Κυριακή εκεί που έκανε drop shot σα βόμβα στους υδραυλικούς σωλήνες εκείνοι περίμεναν ν’ ακούσουν σειρήνα!! Μα τι σειρήνα;;; Την ίδια περίοδο έκανε δύο φορές το διαφαινόμενο ότι εδώ όλα γίνονται με το χρονόμετρο σταματώντας στο πρώτο σφάλμα σα να ήταν κάτι ιερό!! Κι αυτοί γκρινιάζουν πως "πρέπει να προσαρμοστεί"; Τι προσαρμογή;;; Την πίεσαν σα να έπρεπε ν’ ανέβει το βουνό Αθως με ραντζάκι πριν καν τελειώσει η θέρμανση! Την έκαναν να παίζει σα να ήταν αγώνας μπόουλινγκ ενώ εκείνη γεννήθηκε για τένις σα τζάτζα!!! Που είναι ο οίκος αυτών των γκρινιάρηδων;;; Δεν τους άφησαν ούτε να στήσουν ταινία γιατί ήξεραν πως τελικά κάθε σφάλμα που έπαιρνε η Ρίμπακινά ήταν σαν ν’ ανοίγει η πόρτα του δικού τους κλουβιού! Τι κάνουμε λοιπόν εμείς;;; Την σπρώχνουμε σα να ήταν ο Γκοτζί στις αρχές του διαγωνισμού σπριντ — κι μετά γκρινιάζουμε επειδή αυτός έκανε πέντε βήματα για δυόμιση!!! 💸 Πρώτα βγάζουμε τις σφαίρες — μετά κλαίμε πως αργεί η έκπληξη!! Μα το ίδιο το θέατρο βγάζει λάθος πρωταγωνιστή όταν γίνει θέατρο αξιωμάτων! Περάστε τη μπάλα σωστά εκεί πάνω κι αφήστε την αυτήν εκείνη να σβήσει τα σφάλματα σα κερί κάτω από το βλέμμα του θεού!

ΕΛΕΝΑ ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ ΣΙΓΑ ΛΕΣ;;;;;; ΑΛΛΟΙ ΦΤΑΙΝΟΥΝ;;;; Ρε φίλοι είστε σοβαρά τώρα;;; Γιατί σηκώνεται κάποιος μετά τον αγώνα κι αρχίζει κλωτσοπατινώντας τους δικούς μας;;; ΝΑΙ οι αντίπαλες της έκαναν σφάλματα;;; ΝΑΙ;;; Κι εμείς εδώ τους κλείνουμε την πόρτα σα μανάδες που περιμένουν τα παιδιά τους στον φούρνο;;; ΑΛΛΙΩΣ ΤΙ;;; Την ΣΤΥΛΩΝΕΡΑΝ ζητούμενο;;; Την πιάσαμε βόλτα στο γήπεδο σα υπηρέτρια ενώ εμείς κάνουμε μπουμ μπουμ σφυρίγματα;;; Η ίδια έκανε drop shot σα φίδι εκείνο το βράδυ στη Λάρισα!!! ΑΛΛΑ τις προηγούμενες φορές;;; Γιατί όταν την σέρνουν σα σαλιγκάρι;;; Γιατί όταν κάθε σφύριγμα είναι γροθιά;;; ΜΑ ΤΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; Την αγοράσαμε γιατί εκείνη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΠΙ;;; Είναι ΤΕΝΙΣΤΡΙΑ ΣΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ;;; Κι εμείς εδώ της βγάζουμε λάθη σα ν' ανοίγουμε χάρτη πριν καν δούμε τον προορισμό;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΑΡΓΕΙ;;; Μα αυτή ΕΠΕΣΕ το πρώτο σετ επειδή την έκαναν να νιώσει σα ψάρι στο βάζο!!! Την ίδια βδομάδα στο Πόρτο εκείνη είχε μεγαλύτερες κινήσεις;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΥ;;; Εκεί είχαν λιγότερο θόρυβο;;; Εκεί δεν της είχαν κλέψει κάθε δευτερόλεπτο;;; ΡΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΕΝΑ;;; Εμείς τι είμαστε;;; Υποστηρικτές;;; Ή ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ;;; Γιατί κάθε φορά που της λέμε "πρόσεχε" ή "πιο γρήγορα" εκείνη κάνει μια κίνηση σα να της δίνουμε μολύβι στου σχήματος… ΠΡΙΝ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ!!! Κι εκείνοι εδώ γκουχουζουρίζουν πως "πρέπει να προσαρμοστεί"!!! Ρε αγαπητέ μου, προσαρμογή;;; Την έκανες προσαρμόσιμο σκουφάκι μέσα σ' ένα ποτήρι νερό;;; Την ίδια την έβγαλες από το νερό κι άλλαξες γύρω της όλα — εκτός από τη δική μας ΑΓΩΝΙΑ!!! 🔥💥 Αν θέλουμε ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΡΗΓΟΡΗ ΕΛΕΝΑ πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να της βγάζουμε λάθη στο πρώτο ημίχρονο!!! Αλλιώς συνεχίζουμε σα σχολείο γηπέδου όπου όλοι ξέρουν τους κανόνες εκτός από εκείνον που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!!!

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε τώρα, βγήκα από το σπίτι μου σήμερα πρωί σα να πήγαινα στη δουλειά του θείου μου στο εργοστάσιο αλουμινίου — ξέρατε ότι εκεί φτιάχνουν κουτάκια που ανοίγουν μόνα τους; Κάπου εκεί συνάντησα τη μαμά της Ελένας σε ένα γραφείο τένις στο κέντρο, είχε ξύπνησει το πρωί στις τέσσερις επειδή την είχανε ειδοποιήσει πως έκαναν repeat όλων των λαθών της κόρης της στο πρώτο σετ της προηγούμενης βδομάδας. Κι όμως, εκείνη εκεί γέλασε πρώτα απ’ όλους και μου είπε: «Ρε Σταύρο, εσύ ξέρεις πόσο δυνατή είναι εκείνη η κοπέλα ώστε ν’ αντέχει όλους αυτούς τους αστραγάλους; Μα εμείς εδώ κάνουμε χίλια δύο πράγματα εκτός από το να βγάζουμε σφάλματα σα τρελοί». Στη συνέχεια μου έκανε κλικ σα να μου έπαιρνε πίσω την μπάλα που εγώ της είχα δώσει πριν τρία χρόνια όταν συζητούσαμε γιατί η Ελένα κόβει τόσο γρήγορα με τον προπονητή της εκείνης της εποχής. Κι όμως εσείς εδώ μέσα γράφετε ένα νέο είδος ημερολογίου: «η Ελένα αργεί επειδή κάνει αυτές τις αργές κινήσεις σα ζωγράφος». Μα τι ζωγράφος όταν του βγάζουν σφάλματα σα να του βγάζουν πινέλα από το χέρι; Την Κυριακή εκείνο το δεύτερο σετ όπου άρχισε ν’ ανοίγει τα πάντα σα να γύριζε σπίτι — όχι επειδή αυτή άλλαξε στρατηγική, αλλά επειδή εμείς τελικά σταματήσαμε να τρέχουμε γύρω της σα φαντάροι στον στρατό. Αυτή εδώ η συζήτηση άρχισε επειδή κάποιος είπε «τι στο καλό τρέχει εδώ» — κι όμως μετά έβγαλαν φωτογραφίες από το πρώτο σετ στη Λάρισα όπου η Ελένα στέκεται σα μαρμάρινο άγαλμα δίπλα στο δίκτυ, φοράει την ίδια φόρμα του 2023, έχει στο πρόσωπό της έκφραση σα νά ‘χε τελειώσει αγώνα τριάντα λεπτά πριν. Μα τότε ήξερα πως όλα αυτά τα σφάλματα δεν ήταν αποτέλεσμα αργότητας — ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας γύρω της που είχε αποφασίσει πως για ν’ αντιληφθεί κανείς την ποιότητα πρέπει πρώτα ν’ ανοίξει το στόμα του πάνω στο γήπεδο. Και τώρα εσείς λέτε πως πρέπει να προσαρμοστεί; Μα προσαρμόστηκε την ίδια στιγμή που ανοίχτηκε εκείνη η πόρτα έξω από το γήπεδο στη Λάρισα — όχι επειδή άλλαξε η ίδια, αλλά επειδή εμείς τελικά βγήκαμε σα κανονικοί άνθρωποι κι άφησαν εκείνη εκείνη την ανάσα μέσα στο πρώτο ημίχρονο. Εκείνο το βράδυ στο καφενείο του γηπέδου όταν η Φαίη σηκώθηκε όρθια κι άρχισε ν’ αγοράζει μπίρες χωρίς καν να κοιτάξει το κατάλογο — εκεί ήταν που συνειδητοποίησα πως η Ελένα δεν είναι αργή· είναι αυτή που περιμένει εμάς να καταλάβουμε πως το γήπεδο της Ελλάδας δεν είναι ο τόπος όπου ο χρόνος μετράει αντίστροφα από τα ρολόγια μας. Μπορεί λοιπόν η επόμενη φορά εκεί που βγει έξω εκείνη εκεί να μην έχει μόνο δύο λάθη στο πρώτο σετ; Μπορεί εκείνο το drop shot στο δεύτερο σετ να γίνει έκπληξη επειδή εμείς στο τέλος καταλάβαμε πως το ζήτημα δεν είναι η ίδια η Ελένα — είναι το περιβάλλον που της φτιάχνουμε γύρω της σα να της βάζουμε σφυρίγματα κάθε φορά που βήμα βήμα μετακινείται προς το φαγητό της. Γιατί τελικά η αλήθεια βρίσκεται κάπου εκεί, ανάμεσα στις φωτογραφίες του πρώτου αγώνα στη Λάρισα κι εκείνες της Αμερικής: εκείνη η γυναίκα δεν χρειάζεται περισσότερα σπριντ· χρειάζεται περισσότερο χώρο για να γίνει εκείνη η έκπληξη που περιμένουμε όλοι.

Πωπω ρε παιδιά βάλτε ένα νερό στο στόμα στους τεχνοκράτες σας! Από πότε η Ελένα Ρίμπακινά λέγεται να είναι τζόκεϊ που θα φρενάρει στην τελευταία στροφή; Ακου τώρα μια φορά: τη βδομάδα που ήταν στο Πόρτο έκανε ένα σερβίς 215 χλμ/ωρ ενώ εδώ στα Χανιά της βγάζουν πέντε λάθη σα να παίζει μπάσκετ κατ' επίunakη! Κι εσύ γκρινιάζεις πως "δεν βιάζεται"; Μα τι βιασύνη όταν σου βγάζουν λάθος σα να είσαι δίδυμος του Φορτράν από τις πρώτες σειρές του αγώνα; Θα σου πω τι έγινε χτες που έκανα backtest στο airbnb μου: βγήκα έξω σα τρελός ν' αγοράσω ψωμί κουλούρα επειδή σου κλείνουν μία πιθανότητα κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου μπροστά στην οθόνη. Αυτή εδώ δεν είναι γυναίκα — είναι βιομηχανικό συγκρότημα που ξέρει πως όταν όλα γύρω σου τρέχουν σα τιςabli, εκείνη κάνει την κίνησή της σα να έχει ολόκληρη την ώρα στα χέρια της. Μα εσύ ρε Σταύρο ψάχνεις repeat των λαθών της σα ηλεκτρικό ρολόι που κόβει κάθε δεύτερο σφύριγμα; Την ίδια ώρα η Ελένα εκεί που εσύ ανοίγεις το excel, εκείνη κλείνει τον προϋπολογισμό της λέγοντας "τώρα πια ξέρω πως δεν πρόκειται για τυχαίο αποτέλεσμα". Ένα τελευταίο: πως τους έκανε να νικήσουν στον τελικό του US Open; Μα φυσικά επειδή εκεί εκείνοι περίμεναν αυτήν εκείνη — όχι επειδή εκείνοι άλλαξαν γηπεδο, αλλά επειδή εκείνη άλλαξε την έννοια του χρόνου μέσα στο γήπεδο. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε σα να παίζουμε monopoly μ' ίδια τράπουλα κάθε φορά. Την ίδια στιγμή που αυτοί εκεί στις ΗΠΑ βάζουν κράνος στον αντίπαλό τους πριν καν αγγίξει την μπάλα, εμείς εδώ βγάζουμε λάθη σαν ν' ανοίγουμε κουτί αλουμίνιο χωρίς το εργαλείο. 💸🔥

Γιατί εμείς εδώ την πιέζουμε σα νά 'ταν άσχημος έρωτας;; 😅 Μιλάμε για την ίδια που έκανε το Παρίσι φόβο.... κι εδώ της βγάζουμε λάθη στο πρώτο σετ σα να παίζει τένις η ομάδα του γυμνασίου;;; Αυτό το drop shot στη Λάρισα που έκανες "πιστεύω πως..." στον Gavros ήταν όντως επικίνδυνο!!! 😱 Αλλά σοβαρά τώρα, τι περιμένουμε;;; Να μας κάνει νέο ρεκόρ χρόνου;;; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα μου φαίνεται πως εκείνη ξέρει τι κάνει...