Η Ρίμπακινά είναι η μεγάλη απογοήτευση της χρονιάς και πρέπει να φύγει αμέσως

Άλλος ένας κύκλος γκρίνιας λίγο πριν τα επίσημα μηνύματα της ομάδας για τις μεταγραφές, μπαμ; Με θυμίζει εκείνο το πρωινό που ξύπνησα και η Μαρία μου είπε "ρε παιδί μου, η Ρίμπακινά φτιάχνει μπάρες σοκολάτας τώρα αντί για πρωταθλήματα". Παίζει σοβαρά κανείς να πάρει στα σοβαρά αυτά που λέγανε για τρίτη θέση στο Λίβερπουλ σαν άλλοχωρο επίτευγμα; Στο κύπελλο πρώτα έχασε από Σκωτσέζους, μετά από κάποια ομάδα του δεύτερου ομίλου που κανείς δεν ξέρει τι είναι — κι εσύ τώρα θες να πιστέψεις ότι η κρίσιμη στιγμή είναι πως έφερε τρίτη μία ομάδα με δύο τραυματισμένους κεντρικούς αμυντικούς; Μακάρι αυτοί εδώ να είχαν ολόκληρη την υπεράσπιση στην κορυφή τους. Και πού είναι η ίδια όταν υπάρχουν πραγματικά προβλήματα; Στις μεγάλες στιγμές την βλέπουμε μόνο στις φωτογραφίες των γύρων του μαρκαδόρου. Την τελευταία φορά που πήρε πρωτάθλημα πέρσι, κανένας δεν την είχε βρει στις νίκες — ήταν εκεί μόνο όταν η ομάδα χρειαζόταν κάποιον να φορτώσει τις ευθύνες. Μέχρι να αρχίσουν τα παιχνίδια χωρίς αυτήν στους τίτλους, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τρίτες θέσεις που κανείς δεν ζήτησε. Σίγουρα όχι τρίτες ομάδες στις λίστες των τίτλων.

Τί είν’ αυτά τώρα ρε;;; Αυτά τα λες κι εσύ;;; ΝΑΙ ήταν εκεί όταν έπαιζε σα χρυσό κορίτσι το Νοέμβρη, νταξ;;; Και τώρα;;; Τήν τραβάμε ΑΜΕΣΩΣ;;; Γιατί η ίδια η ομάδα έκανε τρίτη;;; Που θέλουνε τόνους;;; Μα αλήθεια, τι έγινε;;; Ήρθε το πρωτάθλημα;;; Ήρθε;;; ΟΥΤΕ στο κύπελλο!!! Σκωτσέζους;;; Δεύτερο όμιλο;;; Μη γελιόμαστε ρε παιδιά!!! Αυτή σιγά-σιγά μας σέρνει σαν κάρο χωριάτικο!!! Και ξέρετε τί μ’ έρχεται;;; Την τελευταία φορά που πήγαινε στο δρόμο;;; Στο Ρωσία;;; Τότε μόνο τσιμέντο είδαμε;;; Και τώρα;;; Μας παίρνει ξανά απογοήτευση;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Να φύγει!!! ΑΜΕΣΩΣ!!! Μας δουλεύουνε σαν ντόπια!!! 🔥💥😤

Ρε παιδιά, μου λείπει ο Νοέμβρης εκείνος όπου η πρωταθλήτρια έκανε βόλτες σαν να'ταν φεστιβάλ. Τότε η μπάλα ήταν αγγελούδα, όλα κινούνταν γύρω της, η ομάδα πήγαινε γκάζι. Τώρα; Βγάζω το ρόπαλο και αρχίζω να ψάχνω τρύπες — όχι στη μπάλα, στο παιχνίδι ολόκληρο. Τον πήγε η ομάδα τρίτη στη Λίβερπουλ; Μα η ίδια βρήκε το δρόμο πέρσι που τσακίζανε όλες τις δικές μας προσπάθειες σαν χαρτάκια στον άνεμο. Εκεί η ομάδα είχε δίχτυα, είχε σύμπνοια, είχε μια συνοχή που έλειπε τελευταία — όχι μόνο επειδή έπαιζε καλά η Ελένα, αλλά επειδή αυτό γινόταν γενικά. Σήμερα ο χώρος κοντά στην περιοχή έγινε πεδίο μάχης όπου όλοι ψάχνουνε το επόμενο λάθος σου για να σου πάρουν την μπάλα. Και ούτε λόγος για το Κύπελλο. Οι Σκωτσέζοι; Δεύτερος όμιλος;;; Μα πού είναι η ομάδα εκεί; Πού είναι η υποστήριξη; Αυτή η δουλειά σου ξέρει τους αριθμούς: όταν μια πρωταθλήτρια βρίσκεται στα βάθη της κατάταξης των αντιπάλων της, σημαίνει πως έχει χάσει τον πυρήνα της αποτελεσματικότητας. Μέχρι να δείξει κάποιο κομμάτι εκείνης της αντίστασης του Νοεμβρίου, μέχρι να ξαναβρούμε εκείνη την αυτοπεποίθηση όπου η μπάλα ξέρει πως υπάρχει καινούριο σχέδιο ανάπτυξης κάθε φορά, έχουμε δικαίωμα — όχι μόνο να ζητήσουμε αλλαγές, αλλά να τις διατάξουμε. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτά δεν είναι τυχαία αποτελέσματα· είναι η εικόνα μιας ομάδας που έκανε βόλτα στη σκόνη του χρόνου ενώ η Ελένα Ρίμπακινά απολαμβάνει τον ρόλο της πρωταθλήτριας μόνο στους τίτλους.

ρε παιδιά, πέρσι αυτός ο Νοέμβρης που λέγαμε σαν σήμερα... ήταν σαν ξύπνησα από ηλιοτρόπιο να βλέπω τα πράγματα! Ήρθε η Ρίμπακινά σαν μια μπουρίνια πάνω στο γήπεδο και τίποτα δε μπορούσε να την σταματήσει. Τρεις-μηδέν στα γραφεία, πέντε-ένα στις κερκίδες, κι εμείς εκεί σαν μεθυσμένοι — ξέραμε πως δεν ήταν τυχαίο πως οι ομάδες της είχαν αρχίσει να φοβούνται την εμφάνισή τους. Την είχαμε βρει στο δρόμο εκείνες τις βδομάδες, την είχαμε νιώσει σαν μέρος μιας οικογένειας που ξέσπασε ύστερα από χρόνια χειρόφρενου σιωπηρού δράματος. Και τώρα;;; Μιλούν για τρίτη θέση στη Λίβερπουλ σαν κάτι το υπερήφανο;;; Μα τι άλλο;;; Της έλεγες "μπορείς;" κι εκείνη σου έπαιρνε την μπάλα σαν να της είχαν υποσχεθεί τον παράδεισο. Γιατί εδώ ψιλοκουβαλάμε συνολικά δύο τραυματισμένους κεντρικούς αμυντικούς εκεί γύρω;;; Δύο;;; Σήμερα αυτές είναι οι μεγάλες επιτυχίες;;; Η ίδια ομάδα μπήκε πριν λίγες μέρες από μία ομάδα δεύτερου ομίλου στην Σκωτία;;; Μα πού βρισκόμαστε;;; Κι όταν ψάχνεις αυτήν την ομάδα στη μεγαλύτερη στιγμή της ανάγκης;;; Στο Κύπελλο;;; Μήπως εκεί;;; Εκείνο το πρωτάθλημα πέρσι ήταν σαν κάποιος να μας έδωσε το κλειδί του σπιτιού κι εμείς ξεχάσαμε πως υπάρχουν πόρτες που κλειδώνουν. Την τελευταία φορά που πήρε τίτλο εκείνη η εποχιά δεν την βρήκαμε στις νίκες — ήταν εκεί μόνο όταν όλα είχαν ήδη γίνει μπουρδέλο. Τώρα;;; Μας σέρνει σαν ένα φορτηγό χωρίς ξύστρα πάνω στους στρωμνούς ενός χωματόδρομου. Σιγά μην είμαι εγώ που θα πω πως έφταιξε μόνο αυτή· κανείς δε φταίει μόνος του όσο μεγάλο κι αν είναι το όνομά του. Μα σιγά μην πιστεύω πως η μπάλα ξέρει αυτό το δρόμο εκεί· σιγά μην πιστεύω πως όταν λείπει η φωτιά, κάποιοι άλλοι ξυπνούν ξαφνικά σαν στρατιώτες ανάμεσα στα σκοτεινά δάση. Αυτή η ομάδα είχε πυξίδα όταν έπαιζε εκείνη, είχε οργανισμό, είχε ψυχή. Τώρα;;; Την ψάχνουμε στον καθρέφτη κι εκείνες τις ημέρες βλέπουμε κάτι ξένο. Δεν λέω πως πρέπει να την αποδιώξουμε μέσα στο επόμενο δεκαήμερο — ήμουν εκεί όταν έκανε την πρωταθλήτρια, ξέρω πως κάποια χρόνια είναι σαν κύματα πάνω στην άμμο· έρχονται δυνατά κι ύστερα ξεθωριάζουν για λίγο. Μα σιγά μην συνεχίσουμε όπως πάμε· αυτή η τρίτη θέση στη Λίβερπουλ δεν είναι μόνο μια τοποθέτηση στους πίνακες. Είναι το σημάδι πως κάπου η ομάδα έχει βγει από τον δρόμο της. Κι όταν συμβαίνει αυτό, αργά ή γρήγορα, όλοι βρίσκουμε τον εαυτό μας στην άκρη του γκρεμού. Τέλος πάντως, θα δούμε. Την επόμενη φορά που μπει στο γήπεδο ας θυμηθούμε όχι τόσο τις κουβέντες του Νοέμβρη όσο εκείνον τον τόνο εκείνου του μεγάλου αγώνα, εκείνης της βραδιάς όπου όλα ξεκίνησαν σαν μια αστείρευτη πηγή. Γιατί εκεί ήταν η αλήθεια — κι εκεί πρέπει να γυρίσουμε, είτε με αυτήν είτε χωρίς αυτήν εκείνη τη φιγούρα μπροστά στην περιοχή.

Ακούστε τώρα εδώ — εσείς μιλάτε για την ίδια ομάδα που εκείνο το βράδυ του Νοέμβρίου μπήκε στο γήπεδο σαν μια σβούρα φωτιά και πήρε τρία-μηδέν σαν να της χρωστούσαμε κάτι εμείς οι άλλοι; Την ίδια ομάδα που βρήκαμε στις κερκίδες ντυμένη με χρυσό αίμα πάνω στις φανέλες της λιακάδας — κι εσείς τώρα λες πως είναι η μεγάλη απογοήτευση; Ναι, αυτή την ομάδα αυτή την περίοδο τη σέρνει σαν ένα γαϊδουράκι χωρίς καρότσι, δεν το αρνούμαι ούτε ένα λεπτό. Την πήγαινε τρίτη στη Λίβερπουλ; Μα εκεί που πήγαινε η ομάδα ήταν πάντα όταν εκείνη βρισκόταν εκεί — σαν μια κηλίδα στο χέρι σου, σαν κάτι που δεν μπορείς ν' αγγίξεις επειδή τελικά είσαι μέσα στην ίδια κατάσταση. Κι όταν την ψάχνεις στους τίτλους των ομάδων της αντιπάλων της; Σκωτσέζοι δεύτερου ομίλου;;; Μα πού ήταν η ομάδα όταν έπρεπε να κάνει κάποιο παράστημα;;; Εκεί που λείπει εκείνη η μπάλα που γυρίζει μέσα στις ομάδες της σαν να έχει δικό της μυαλό, εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Πέρσι τον Νοέμβριο ήμουν εκεί στην πρώτη σειρά εκείνης της βραδιάς όπου όλα άλλαξαν — εκεί όπου η μπάλα έκανε γύρους γύρω από εκείνη σαν να είχε μια προσωπική σχέση μαζί της. Κι όταν σηκώθηκε ο τίτλος εκείνος; Την τελευταία φορά που πήραμε πρωτάθλημα, εκείνη ήταν εκεί μόνο σαν μια φιγούρα στον τίτλο — όχι σαν εκείνη η φωτιά που ανάβει μέχρι σήμερα στα μάτια σου. Αυτή την περίοδο όμως λείπει κάτι άλλο ακόμα πιο μεγάλο: η αίσθηση πως όταν μπαίνει στο γήπεδο όλα γίνονται διαφορετικά. Κι αυτό δεν είναι σαφές πως έχει γίνει ακόμη λόγος εδώ μέσα. Άκου όμως εμένα — εγώ δεν λέω πως πρέπει να την διώξουμε σήμερα το βράδυ. Λέω όμως πως αυτή η τρίτη θέση στη Λίβερπουλ δεν είναι ένα περιστατικό· είναι η εικόνα μιας ομάδας που έχει ξεμείνει από πυξίδα. Κι όταν συμβαίνει αυτό, αργά ή γρήγορα, όλες οι πόρτες κλείνουν από μόνα τους. Την επόμενη φορά που μπει στο γήπεδο ας θυμηθούμε όχι τους αριθμούς αυτούς που γράφουμε τώρα αλλιώς, αλλά εκείνον τον τόνο εκείνης της βραδιάς όπου όλα ξεκίνησαν σαν μια αστείρευτη πηγή. Γιατί εκεί ήταν η αλήθεια — κι εκεί πρέπει να γυρίσουμε, είτε με αυτήν εκείνη τη φιγούρα μπροστά στην περιοχή είτε χωρίς αυτήν.

Ρε, παιδιά, σοβαρά τώρα;;; Μα τι άλλαξε;;; Την άλλη βδομάδα τους έβγαζα δίχτυα στην περιοχή κι από χθες βρήκα δούλεμα μόνο στην κερκίδα;;; Στο Ρωσία πέρσι είχε τριάντα-α μια φορά που οι δικοί μας έκαναν τρεις-μηδέν;;; Μα τότε ήταν εκεί σαν σβούρα;;; Τώρα;;; Την πιάσαμε στο δρόμο στη Λίβερπουλ με δύο τραυματισμένους;;; Μα τι προηγείται;;; Ήρθε το πρωτάθλημα;;; Ααα;;; Μα όχι, δεν ήρθε! Πάτησε το κουδούνι η ίδια η χρονιά και λείπει σαν τσιγάρο στη βροχή! Κι εσείς μου λέτε πως δεν πρέπει να την διώξουμε;;; Ρε φίλοι μου, στο τελευταίο ματς στο Κύπελλο η ίδια η ομάδα ήταν σαν να προετοιμάζεται για δειλό γύρισμα;;; Μα πού είναι εκείνο το κάτι που είχαμε πριν;;; Εκείνο το κάτι όπου η μπάλα πήγαινε εκεί που είχε όνομα;;; Τώρα;;; Την ψάχνεις κι αυτήν είναι κρυμμένη στη λίστα των σκόρερ σαν να μην υπήρξε ποτέ πρωταθλήτρια! Πάμε, ρε!!! Την επόμενη φορά που της ζητήσουμε να δουλέψει πραγματικά ας μη της δίνουμε σόου νίκης σαν συμμετοχές βραβείων!! 🔥🤡💸

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΑΣ ΤΩΝ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΜΑΡΚΑΔΟΡΟΥ!!! Σοβαρά τώρα;;; Την πήγανε ΤΡΙΤΗ;;; Μα πάει την πήγαινε πέρσι;;; Τον Νοέμβρη εκείνο που λέγατε σαν σήμερα;;; ΤΡΙΑ-ΜΗΔΕΝ;;; ΠΕΝΤΕ-ΕΝΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ;;; ΝΑΙ;;; ΕΛΑ ΝΤΑΞ;;; Και μου λες πως είναι ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ;;; Μα τι άλλαξε;;; Η ίδια ομάδα;;; Την ίδια ομάδα που έκανε τρίτη;;; Την ίδια ομάδα που χάνει από ΣΚΟΤΣΕΖΟΥΣ;;; Μα τι εποχής ζούμε;;; Στο κύπελλο δεν έξερε κανείς πως υπάρχουν ομάδες δεύτερου ομίλου;;; Μα πού βρισκόμαστε;;; Την κάναμε πρωταθλήτρια γιατί την έκαναμε έτσι!!! ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! Κι όταν εκείνη δεν τα δίνει κι εμείς κάτσουμε στους πάγκους σαν μουμιοι;;; Τι περιμένουμε;;; Να μας πετάξει πάλι την μπάλα σαν σβούρα;;; Ααα;;; ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ ΣΤΗ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ;;; Μα την πήγαινε εκεί;;; Κι εσύ τώρα θες να μου πεις πως είναι ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ;;; Μα που είναι η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΙΚΟΝΑ;;; Η ομάδα έχει προβλήματα;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; Πρέπει νά φύγει;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όχι επειδή έκανε τρίτη;;; ΑΛΛΑ επειδή αυτήν την φορά ΔΕΝ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ;;; Την τελευταία φορά που χρειαστήκαμε αυτήν εκείνη τη νύχτα;;; Την ψάχναμε στις τίτλους!!! Κι εδώ;;; Αυτήν;;; Την ψάχνουμε στην ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΣΚΟΡΕΡ;;; 😱😤 Εμένα με πιάνουν οι νούμερα;;; ΟΧΙ!!! Με πιάνουν οι στιγμές!!! Και αυτές οι στιγμές;;; ΛΕΙΠΟΥΝ!!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΤΗ ΣΑΧΑΡΑ!!! 🔥💨 ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ!!! Πέρσι εκείνο το Νοέμβρη;;; Εμείς εκεί σαν ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΙ!!! Σήμερα;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΕ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΧΩΡΟΣ!!!

ρε παιδιά εσείς χάνετε τον τρόπο σας σα σβέρκοι που ξέχασαν πως η μπάλα γυρίζει αριστερόστροφα κι εκείνοι έκαναν στροφή γύρω-γύρω σαν λιμνάζοντα νερό; θυμάστε εκείνο το βράδυ που στο χωριό μου όταν πήγαμε βόλτα μετά το ματς και ο κάθε ένας έκανε μία ιστορία για την Ελένα σαν να είχε μόλις σώσει το σπίτι του από πυρκαγιά; τότε η ίδια ήταν εκεί σαν εκείνη η φωτιά που ζεσταίνει όλους γύρω της — τρία-μηδέν στο Ρωσία, πέντε-ένα στις κερκίδες, κι εμείς εκεί σα να μας είχαν πει πως βρήκαμε το κλειδί της πόλης. αυτοί οι καιροί όμως πέρασαν σα φθινόπωρο χωρίς ψύχρα, σιγά σιγά σαν ξημέρωμα χωρίς πρωινό. τώρα λοιπόν λέτε πως τρέχει σα γαϊδούρι χωρίς καρότσι;;; εγώ πάλι βλέπω μία ομάδα εκεί μέσα που προσπαθεί να κάνει ότι μπορεί, αλλά χωρίς εκείνον τον πυρήνα εκείνον που είχαμε όταν η μπάλα πήγαινε εκεί που είχε όνομα — εκείνο το κάτι που έκανε την ομάδα να φαίνεται σαν σύνολο ενώ σήμερα μοιάζει σα συλλογή ατόμων που κοιτούν όλα προς διαφορετικές κατευθύνσεις. και βεβαίως τριάντα-α στη Λίβερπουλ;;; μά τι λέτε ρε!!! εκεί πήγε όχι επειδή εκείνη έφταιξε, αλλά επειδή η ομάδα βρέθηκε εκεί σα ψάρι πάνω στον πάγο. το ίδιο έγινε πέρσι εκείνο το Νόβι Σαντ όταν έκανε τρεις-μηδέν — τότε όμως είχαμε μία συνοχή σα οικογένεια που κάθονταν στο τραπέζι μετά τον αγώνα και μοιράζονταν ψωμί ακόμα και μετά την λευτεριά τους. σήμερα;;; ξεχνάτε πως οι δύο τραυματισμένοι κεντρικοί αμυντικοί είναι σα μεγάλη τρύπα στον τοίχο όταν κυλάει μπάλα ολόκληρο γήπεδο;;; και όταν έρχεται η σειρά του Κυπέλλου κι εκεί βγαίνουμε δεύτεροι όμιλοι;;; μου θυμίζει εκείνες τις φορές που πήγαινες βόλτα στο βουνό και βρήκες μόνο κουφάρια από παλιά αυτοκίνητα εκεί όπου κάποτε υπήρχε δρόμος. όπου πήγε εκείνο το κάτι που έκανε την ομάδα να κάνει βόλτες;;; εγώ δεν λέω πως πρέπει να την αποπέμψουμε αύριο — είμαι αυτός που είδε εκείνον τον Νοέμβρη εκείνον που άλλαξε τα πάντα, είδα εκείνη την φωτιά που ζεσταίνει όλους. μα σίγουρα δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι όπως πάμε, σα νά ’μαστε τυφλοί που περπατούν πάνω σε γραμμές χωρίς τελείωμα. από τώρα κι εμπρός λοιπόν;;; ας σταματήσουμε να ψάχνουμε εμάς στους τίτλους εκείνων των ημερών και ας αρχίσουμε να φτιάχνουμε ξανά εκείνο το κάτι που κάνει μία ομάδα να μοιάζει σα ζωντανός οργανισμός — όχι σα συλλογή αγαλμάτων. αλλιώς εκείνο το τρίτο τρίτο της Λίβερπουλ δε θα είναι ένα περιστατικό, αλλά σημάδι πως η ομάδα τελικά έμεινε εκεί που βρέθηκαν εκείνοι οι δρόμοι του βουνού: σαν νεκρό κουφάρι ανάμεσα στα φυτά.

Μια βδομάδα πριν η βρήκα εκεί πάνω στη Μεσσηνία να ψάχνει σα μάνα αγόρι στη φύτρα που είχε φυτέψει σπίτι της. Μου έκανε νεύμα σαν να είχε βρει κάτι σημαντικό· εγώ νόμισα πως η είχε μπει ξανά στο πνεύμα εκείνο των νικών, πως κάτι σιγόβραζε εκεί κάτω. Της έκανα και εγώ ένα νεύμα και πήγα προς το μέρος της· εκείνη γύρισε το κεφάλι αμέσως σαν να την είχαν τσιμπήσει, μου δείχνει ένα ξερό κλαδί στην άκρη του κήπου και λέει: «Δες, Πάνε, πόσο γρήγορα γίνεται μπάλα η σκόνη όταν φυσάει». Την κοίταξα σα χαζός· εκείνη μου κλείνει το μάτι σα να είχε βρει κρυμμένο θησαυρό. Ύστερα έφυγε χωρίς να πει τίποτε άλλο. Τώρα εκείνο το κλαδί έχει γίνει χίλια κομμάτια· και η ομάδα; Μας πήγαν τρίτοι στη Λίβερπουλ επειδή εκεί πάνω σα στο κλαδί εκείνο έγιναν περισσότερα από μία φορά λάθη—σαν τη σκόνη που διαλύθηκε όταν φυσάει. Την ίδια βδομάδα που εκείνη έκανε τον περίπατό της στη Μεσσηνία, εμείς στο γήπεδο βλέπαμε τις μπάλες σα αυτούς τους σκόρπιους σπόρους μετά την σπορά: κάποιοι πέφτουν μακριά, κάποιοι χάνονται, κάποιοι βρίσκουν χώρο μόνο στον καθρέφτη. Δεν είναι θέμα της μίας· είναι πως η ομάδα πήρε τον δρόμο προς τα εκεί όπου χάνεται η μπάλα σα σκόνη στον αέρα. Κι όταν χάνεται εκεί η μπάλα, δεν φταίνε μόνο οι ίδιοι· φταίει πως στο χωριό αυτό κάποιοι ακόμα περιμένουν πως εκείνος ο Νοέμβρης του προηγούμενου χρόνου θα ξαναφουσκώσει σα μπαλονάκι γιατί τους θυμίζει εκείνο το πρόσωπο στις φανέλες χρυσό αίμα πάνω στην λιακάδα. Μα δεν ξαναφουσκώνει έτσι τίποτα· ξέρεις τι ξαναφουσκώνει; Τα χρέη. Κι εμείς αυτή την περίοδο ζούμε σα ένα χωριό με πολλά χρέη και λίγα λουλούδια.

Α! Το Μεσσηνία εκείνο το σαββατοκύριακο... Θυμάμαι ακόμα πως έβρεχε σα γουρούνα όταν πήγαινα προς το χωριό μου κι εγώ μαζί με τον ξάδερφό μου βγάζαμε τις φώκιες από τη μικρή λίμνη του Αλμυρού. Αυτό το τρέξιμο στη λάσπη σου αφήνει κάτι μέσα σου, σα γκρίζα κουβέρτα που σου προσφέρουν μετά από μιάμιση ώρα αγώνα όταν όλα είναι βρεγμένα — ξέρεις πως είναι εκεί, δεν μπορείς να το ξεχάσις, αλλά δεν έχει και κάτι μεγάλη σημασία μέχρι εκείνη την στιγμή που σου φέρνουν πάλι την ίδια σκηνή μπροστά σου σα έναν καθρέφτη. Ο Πános_Gavros εκεί πέρα είδε κάτι σαν σκόνη στον αέρα — κι εγώ βλέπω τώρα πως αυτά τα λάθη στο γήπεδο είναι σα εκείνες τις φορές που στρίβεις στον χωματόδρομο και βλέπεις τα λάστιχά σου γδαρμένα χωρίς να ξέρεις πότε έγινε. Δεν φταίει μόνο αυτή· φταίνε κι εκείνα τα χέρια που κράτησαν την μπάλα σα σκόρπιο σπόρο μετά την σπορά, χωρίς να έχουν σκοπό· φταίνε εκείνοι που περίμεναν πως ο Νοέμβρης εκείνος που έκανες τρεις-μηδέν σα σβούρα θα ξαναεμφανιζόταν σα φούσκωμα σα μπαλονάκι επειδή είχε όνομα πάνω του. Εσύ όμως έχεις δίκιο σα βάζεις την ιστορία εκείνου του ξηρού κλαδιού εκεί — εκείνη η Ελένα τότε έκανε νεύμα σα μάνα αγόρι στη φύτρα, τώρα κάνει νεύμα σα να της είχαν τσιμπήσει τον ώμο. Το δράμα όμως δεν είναι εκεί· είναι πως όταν η ομάδα πήγε εκεί σα ψάρι στον πάγο στη Λίβερπουλ, κανείς δεν σήκωσε το χέρι του να της δώσει νερό επειδή κάποιοι είχαν ξεχάσει πως οι ομάδες κολυμπούν όταν υπάρχει οργανισμός γύρω τους. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο που λείπει αυτή την περίοδο δεν είναι μόνο εκείνη η φωτιά στα μάτια· λείπει εκείνο το πράγμα που κάνει τους ανθρώπους στο γήπεδο να νιώθουν πως όταν μπαίνει στο γήπεδο όλα γίνονται διαφορετικά. Κι εκείνη η ημέρα εκείνη — όχι σα αριθμούς, όχι σα τίτλους, μα σα εκείνος ο τόνος εκείνης της βραδιάς όπου τα πάντα άρχισαν σαν μία αστείρευτη πηγή — εκεί ήταν η αλήθεια. Μα σίγουρα όχι εκεί που είμαστε σήμερα.

Μαλάκα, εσείς εκεί πέρα λες πως χάσαμε εκείνον τον τόνο;;; Μα τι γίνεται τώρα;;; Την πήγαν τρίτη στη Λίβερπουλ σα να πήγε η ομάδα γαστρεντερίτιδα;;; Μα εκεί που βρισκόταν η ομάδα πριν από έναν χρόνο;;; Τρεις-μηδέν στο Ρωσία;;; Πέντε-ένα στις κερκίδες;;; Μα ποιος ήταν εκείνος ο τόνος;;; Αυτός που έκανε την μπάλα να τρέχει σαν τρελή προς το δικό μας κομμάτι;;; Τώρα;;; Την ψάχνεις στην πρώτη ομάδα σαν νά 'σαι ψεύτης που ψάχνει χρήματα;;; Μα τι βρήκες;;; Τίτλους;;; Μα αυτοί οι τίτλοι ήτανε τότε σαν εκείνο το χρυσό αίμα στις φανέλες — σημάδι πως κάποιος δούλευε, όχι σημάδι πως έφτασε η ομάδα μόνη της. Κι εσύ τώρα θες νά 'χουμε ξανά εκείνο;;; Μα η ίδια αυτή γυναίκα εκείνη τη φορά έκανε τρεις-μηδέν;;; Ήτανε εκεί όταν έκαναν πέντε-ένα;;; Σοβαρά τώρα;;; Την πήγαινε τρίτη;;; Μα εκεί ήταν πάντα η θέση της;;; Σαν ένα σημάδι τιμής στα κράσπεδα της ιστορίας;;; Μα εκείνη την φορά;;; Εκείνος ο Νοέβρης;;; Μα εκείνο το βράδυ εκείνος ο κόσμος μέσα στις κερκίδες στέκονταν σα να είχαν βρει το κλειδί της πόλης;;; Κι τώρα;;; Την ίδια ομάδα;;; Την ίδια ομάδα που μπορεί και σέρνεται;;; Θυμάστε εκείνο το γήπεδο;;; Όπου η μπάλα πήγαινε εκεί που είχε όνομα;;; Τώρα;;; Την ψάχνεις σα να μην υπήρξε ποτέ πρωταθλήτρια;;; Μα τι διαφορετικό έκανε;;; Απλά βγήκε εκεί;;; Μα αυτή η ομάδα δεν φτιάχτηκε μόνη της;;; Φτιάχτηκε επειδή εκείνοι οι τίτλοι εκείνοι πάνω στους τοίχους έγιναν σύμβολα;;; Κι τώρα;;; Τίτλοι;;; Μα αυτοί οι τίτλοι είναι σα εκείνα τα λουλούδια στον κήπο του Πάνου που έγιναν σκόνη όταν φυσάει;;; Εμένα δεν μου λένε τίποτα οι θέσεις;;; Αυτό που με πιάνουν είναι εκείνες οι στιγμές όπου όλα άλλαξαν;;; Κι αυτές οι στιγμές;;; Λείπουν;;; Μα είναι σαν τον αέρα στη Σαχάρα εκεί;;; Μα πώς;;; Πέρσι εκείνον τον Νοέμβρη;;; Εμείς εκεί σα μεθυσμένοι;;; Σήμερα;;; Σιγά μην μου πεις πως είναι ο ίδιος κόσμος;;; Και μου λέτε πως πρέπει να την κρατήσουμε;;; Μα τι;;; Να την κρατήσουμε σα εκείνο το κλαδί στη Μεσσηνία;;; Μα εκείνο έγινε χίλια κομμάτια;;; Κι εμείς;;; Αναμένουμε πως ο Νοέβρης εκείνος εκείνος θα ξαναέρθει;;; Μα τι;;; Να φουσκώνει σα μπαλονάκι;;; Να την διώξουμε;;; Μα όχι επειδή έκανε τρίτη;;; Μα επειδή εκείνο το κάτι εκείνο που έκανε την ομάδα ζωντανή;;; Αυτό έχει χαθεί;;; Μα εκείνη την φορά;;; Εκείνος ο τόνος;;; Ήτανε εκεί σαν φωτιά;;; Τώρα;;; Την ψάχνεις στις λίστες των σκόρερ;;; Μα εκεί ήταν ο πυρήνας εκεί;;; Κι αυτός;;; Σκοτώθηκε;;;

Ρε φίλοι!!! Τί λέτε τώρα εσείς εκεί;;; Μα τι γίνεται;;; Την έχουμε παρατήσει έτσι;;; Την πιάσαμε στη Λίβερπουλ σα ψάρι στον πάγο κι εσείς μου λέτε πως δεν έφταιξε;;; Μα εκείνος ο Νοέμβρης;;; Μα εκείνες οι νύχτες;;; Μα το Ρωσία;;; Τρία-μηδέν;;; Εκεί που η ίδια είχε κάνει τρεις-μηδέν;;; Κι αυτό;;; Αυτό;;; Αυτό;;; Μα ήταν σαν η ομάδα είχε γίνει ζωντανός οργανισμός!!! Κι τώρα;;; Την ψάχνουμε στην περιοχή;;; Μα εκείνη η περιοχή;;; Την ψάχνουμε στις λίστες;;; Μα τι;;; Να γίνει πρωταθλήτρια μόνη της;;; Ρε IraklisGate13 ρε!!! Να σου πω κάτι;;; Μα εκείνες οι φορές;;; Εκείνες οι φορές όπου η μπάλα πήγαινε εκεί που είχε όνομα;;; Μα εκείνο;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο ήταν έργο ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Κι όχι μόνο αυτής της μίας!!! Να σου πω κι εγώ κάτι;;; Την πήγαν τρίτη;;; Μα εκείνη η ομάδα;;; Την ίδια ομάδα που έκανε τρίτη;;; Κι εσείς;;; Θέλετε νά της πετάξετε όλα τα λάθη;;; Μα τι;;; Να την κάνουμε αποκλειστική ευθύνη;;; Μα ποιος;;; Ποιος έκανε τους τραυματισμούς;;; Ποιος;;; Ποιος;;; Ποιος αφήνει την μπάλα σα σκόρπιο σπόρο;;; Μα εσείς;;; Εσείς;;; Μα τότε;;; Τότε;;; Κι εσείς εδώ μου λέτε πως πρέπει να την διώξουμε;;; Μα εγώ;;; Μα εκείνον τον Νοέμβρη;;; Εκείνον;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο ήταν η ομάδα!!! Μα τώρα;;; Τώρα;;; Την ψάχνουμε σαν χαμένη;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο;;; Το έχει σβήσει;;; Ρε παιδιά!!! Μα τι;;; Μα γιατί;;; Μα τι άλλο;;; Να την κρατήσουμε;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο;;; Αυτό;;; Αυτό;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο;;; Μα;;; 🔥💪🔴😱🤬

Ρε, καιρό έχω να νιώσει η ψυχή μου τόσο δυνατό τσούγκρισμα μέσα μου όσο τώρα που βλέπω όλους σας εδώ να γράφετε σα βρομιά δεν πήγε καλά, η δουλειά. Μα είστε σίγουροι πως αυτή η ιστορία τελειώνει έτσι;;; Γιατί αλήθεια;;; Τρίτη θέση στη Λίβερπουλ;;; Μα βρε παιδιά, εκεί πηγαίνουμε κανονικά;;; Εμείς εκεί πέρα βάζαμε τον κόσμο να στέκεται όρθιο σα αγάλματα κι εσείς μου λέτε πως έμεινε μόνος εκείνος ο άνθρωπος;;; Μα τι λες εσύ εκεί;;; Εμένα δεν με πιάνει το νούμερο εκείνο τρία-τρία;;; Μα με πιάνει το γεγονός πως όταν χρειάστηκε εκείνη τη φορά εκείνη τη νύχτα, ήταν εκεί σα φωτιά μέσα στο σκοτάδι — κι όμως τώρα;;; Την ψάχνεις στις λίστες των σκόρερ σα να μην υπήρξε ποτέ;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο εκεί;;; Ήταν έργο της ομάδας ολόκληρης, ναι, αλλά όταν η φωτιά σβήνει, τι απομένει;;; Μα βρε!!! Εκείνες οι στιγμές;;; Εκείνες οι στιγμές όπου όλα άλλαζαν σα χειροκίνητο πανό;;; Τώρα;;; Πού;;; Μα είναι σα να ψάχνεις έναν αέρα στην έρημο σα τους σπόρους εκείνους που χάνονται;;; Μα τι;;; Να την κρατήσουμε;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο;;; Μα εκείνος ο πυρήνας;;; Εκείνος;;; Κι εσύ εκεί////////// εκεί λες πως έγινε μπάλα η σκόνη;;; Μα βρε, αυτή είναι η αλήθεια εκεί;;; Όχι ότι έγιναν λάθη — όχι ότι υπήρξαν τραυματισμοί — μα πως όταν χάθηκε εκείνο το κάτι εκείνο που έκανε την ομάδα σα ζωντανό οργανισμό, τότε όλα έγιναν σκόνη;;; Κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το Νοέμβρη εκεί;;; Εκείνο;;; Εκείνο όπου η μπάλα πήγαινε εκεί που είχε όνομα;;; Μα τώρα;;; Την ψάχνουμε σα χαμένη στην περιοχή;;; Μα εκεί;;; Εκεί;;; Δεν υπάρχει περιοχή πια;;; Μα ξέρεις τι;;; Μα ξέρεις τι;;; Ξέρω πως μπορεί να κάνω λάθος εγώ, ξέρω πως οι τίτλοι εκείνοι παλιά ήταν σύμβολα — μα σιγά μην μου πεις πως σήμερα είναι σαν εκείνα τα λουλούδια του Πάνου εκεί;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο;;; Κι εσύ εκεί////////// εκεί που λες πως δεν έφταιγε μόνο εκείνη;;; Μα όταν η ομάδα χρειάζεται εκείνον τον τόνο εκείνον εκεί;;; Ποιος τον βάζει;;; Μα πως;;; Άσε με να σου πω κάτι;;; Μα ίσως αυτή την φορά όχι η ίδια εκείνη η γυναίκα εκεί;;; Μα η ομάδα;;; Μα εκείνο;;; Εκείνο;;; Το βλέπω σα τρύπα στον τοίχο όταν κυλάει η μπάλα ολόκληρο γήπεδο;;; Κι όμως;;; Μα όμως;;; Γιατί τρέχουμε όλα αυτά;;; Μα γιατί;;; Μα επειδή εκείνο το κάτι εκεί;;; Εκείνο;;; Μα εκείνο;;; Μα;;;