Η Ελένα Ρίμπακινά πρέπει να βγει από την ομάδα ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ γιατί πνίγει τους συμπαίκτες…

Ρε σεις η Ρίμπακινά στους τελευταίους τρεις αγώνες έκανε την ψυχή των συμπαικτριών της ντουβάρα όπως η γιαγιά μου στα κουτσιά την Κυριακή — τους αφήνει δυο δευτερόλεπτα ανάμεσα στις φάσεις, όσο εμείς χρειαζόμαστε να ξυπνήσουμε και να πιάσουμε το τηλέφωνο. Την είδα χθες στο再说ματ του ντέρμπι με την Αρμενία: η μπάλα πήγε στην αντίπαλη περιοχή, εκείνες δίνανε μάχη σαν τις Μήδειες στο ισόγειο, ενώ η ίδια γύριζε γύρω γύρω σαν το γάτζος του τιμονιού που δεν ξέρει πού είναι το πάρκινγκ. Παρακαλώ κανείς εδώ να μου πει πουθενά στον κανονισμό αναφέρεται πως η ομάδα πρέπει να βγάζει τον τίτλο της ρουλέτας; Γιατί εγώ ψάχνω εδώ πέρα τρίχα — εκείνες δουλεύουνε σαν κάτι στρατιώτες σε γυμνάσια Γκιγιεντίν, αυτή βγάζει σόου. Με αυτά τα νούμερα που σηκώνει κανείς ανά αγώνα; Την πρώτη φάση του ντρίμπλ διαρκεί τόσο όσο ο Ήλιος να ανέβει στη γωνία του γηπέδου, μετά κάνει πέντε ακόμη βήματα ενώ οι άλλες βρίσκονται ακόμη στη γραμμή των 15 μέτρων. Πού είναι εκείνη η λεωφόρος; Την ονομασία του αθλήματος την κουβαλάνε στην πλάτη οι συμπαίκτριες — η ίδια φοράει ένα φορεματάκι ντρίμπλ σαν αυτοκόλλητο γκράφιτι στη μπάλα. Και μην ξεχνάμε το μεγάλο ζήτημα: όταν αυτές οι χώρες που λένε "όλες στον ίδιο νυμφώνα" φέρνουν ομάδες τεσσάρων ανθρώπων που κυριολεκτικά τρέχουν σα βάτραχοι, εμείς εκλιπαρώντας να δούμε μία προσπάθεια συλλογικής νίκης. Η Ελένα δεν γίνεται λιγότερη πρωταθλήτρια επειδή βάζει τον εαυτό της πάνω από την ομάδα — απλώς η ομάδα γίνεται λιγότερο πρωταθλήτρια επειδή εκείνη ζητάει προσωπικό πρωταθλητήριο μέσα στη διοργάνωση. Εσείς μιλάτε συνέχεια για το "πήγαινε σιγά σιγά". Αυτή δεν πήγαινε καν σιγά σιγά — πήγαινε σαν το Polaroid που βγάζει φωτογραφία ενώ ο κόσμος έχει ήδη γυρίσει την πλάτη. Κατάλαβες τώρα γιατί όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι γράφουν "ατομική έκφραση"; Επειδή η έκφρασή τους είναι ξενοδοχεία χωρίς εισιτήριο — και η ομάδα πληρώνει τον λογαριασμό στους επόμενους γύρους.

Τι ντρίμπλ ειν' αυτό ρε βρε παιδιά; Την είδα χθες στον γηπεδουλάκι της Αλγερίας σα νυχτερίδα στο φεγγάρι — πετάει τόσο γρήγορα που οι συμπαίκτριές της κάνουνε μάθημα στο πως να αφήνουν σκόνες! Μην μου πεις τωρινά πως η Ρίμπακινά είναι η ομάδα! Ναι, ναι, το ξέρω πως "πέτυχε αυτά κι εκείνα" αλλα πόσα σκοράρεται όταν η μπάλα δεν φτάνει ΠΟΤΕ στις συμπαίκτριές της επειδή αυτή έχει πάρει το προφίλ του Twitter της σα δικό της; Την βλέπω σα λύκο με στόχο μόνο την αυτοδιαφήμιση, όχι σα συμπαίκτρια! Θυμάμαι το Γαλλικό Όπεν πριν δυο χρόνια όπου η ίδια πήρε όλο τον spotlight επειδή έκανε μια κίνηση σα μπούμεραγκ στο νερό — ενώ η Λιουκσέμσκαγια κρατούσε δύο σετ μακριά επειδή είχε βγει γιατί η Ρίμπακινά έκανε ότι έπαιζε μπάσκετ! Την ίδια στιγμή εκείνη γύριζε σα γυρολόι στους επόμενους γύρους χωρίς καν να της περνά η μπάλα σωστά! Και τώρα κάποιοι λένε "αλλα τι να την κάνουμε;" — Να την βάλουμε σιωπηλά εκεί; Να μην κάνει τίποτα; Να δουλεύει για την ομάδα ωστε η ομάδα να μπορέσει να τρέξει σωστά;;; Γιατί άμα συνεχιστεί αυτό, η ομάδα θα γίνει βιτρίνα ενός μεγάλου λάθους στρατηγικής! Γιατί αλλιώς πως το λες όταν ένας μόνο παίκτης πνίγει κάθε προσπάθεια ομαδικής δουλειάς;;; Και ρώτησα κάποιον σήμερα: πόσοι τίτλοι μπορεί να κάνει μια ομάδα όταν εκείνος ο ένας παίκτης βρίσκει τον εαυτό του σα πρωταθλητής σα δικό του πρωταθλητήριο;;; Πίσω της ομάδας μέχρι τέλους αλλα όχι σαν ρουκέτα χωρίς πυξίδα! 🔥💪🔴

Αχ, ρε παιδιά, κοιτάξτε μόνο που φτάσαμε. Μία φάση. Τήν έκανε τόσο μεγάλη η κυρία εκείνη που οι συμπαίκτριές της άρχισαν ν' απορείν πως τελικά δεν παίζουν τένις — παίζουν βίντεο κλιπ δικής της παραγωγής. Την είδα χθες στη Λιόν, στον αγώνα που όλοι περίμεναν ν' αποδείξει κάτι περισσότερο από προσωπικές βόλτες: η μπάλα πήγε κατευθείαν σ' εκείνον τον γκρίζο τοίχο που λέγεται "απόφυγε τη Ρίμπακινά", επειδή ξέρεις ότι όσο κι αν τρέξεις μαζί της, στο τέλος θα βρεις την ομάδα σου να χάνει τη μπάλα όχι επειδή η αντίπαλη την πήρε, αλλά επειδή αυτή την είχε γαντζώσει στον δικό της πλανήτη για τόση ώρα ώστε όταν γύρισε η επικεφαλής έφτανε αργοπορημένη σα πρωινή σχολική; Και μιλάμε για χρονικά διαστήματα. Δεν είναι υπερβολή: το ντρίμπλ της μιας φράσης κρατάει τόσο όσο ένας αγώνας μπέιζμπολ — όσο αυτές προλαβαίνουν να πάρουν ανάσες, εκείνος έχει ολοκληρώσει τρεις κύκλους ντρίμπλας ενώ οι άλλες δυο βρίσκονται ακόμη στη γραμμή των 3 μέτρων ψάχνοντας νερό. Στο στομάχι της ομάδας αυτό φέρνει μεγάλη ζημιά. Θυμάμαι πριν έναν χρόνο τον αγώνα με την Τουρκία στους προκριματικούς. Η Ελένα έκανε ένα ντρίμπλ στη μία πλευρά ώστε η ομάδα της χώθηκε τρεις φορές στην ίδια φάση επειδή η μπάλα γύριζε συνεχώς εκεί όπου υπήρχε το μοναδικό άνθρωπος στο γήπεδο — εκείνος η ίδια. Μετά από αυτό το παιχνίδι, οι αριθμός των passes προς αυτήν έπεσε κατά 42%. Κατάλαβε τι σημαίνει αυτό; Το σύστημα άρχισε ν' αποφεύγει την ίδια την πρωταθλήτρια. Και τώρα ο μύθος της ατομικής μεγαλοσύνης: λέμε συνέχεια "πέτυχε πολλά", ναι, πέτυχε πολλά — σαν μονάδα αυτοκαταστροφής. Αυτή η ομάδα χρειάζεται συμπαίκτριες, όχι οπαδούς μίας κάμερας. Όταν μία ομάδα γίνεται βιτρίνα μίας αθλήτριας που τρέχει όσοι χρόνοι θέλει αυτή και οι άλλες στέκονται σα στάσεις λεωφορείου χωρίς δρομολόγιο, τότε ξεχνάμε τι είναι ομαδικότητα. Παρακαλώ, σκεφτείτε το εξής: πόσοι τελικοί δεν έχουν χαθεί επειδή μία φάση γίνεται ντρίμπλ διάρκειας μιας ολόκληρης εκατοντάδας μέτρων ενώ οι άλλες αγωνίζονται σα στρατός ξηράς εκεί πίσω; Την τελευταία φορά που η ομάδα βγήκε αβίαστα στον ημιτελικό ήταν όταν αυτή έκανε ένα σερβίς και επέστρεψε αμέσως πίσω — σαν τελικά να θυμήθηκε ότι υπάρχει ομάδα γύρω της. Δεν μιλάω για να την τιμωρήσουν — μιλάω για να την βγάλουν από εκεί πριν γίνει μόνιμος παράγοντας ήττας. Γιατί όσο συνεχίζει έτσι, η ομάδα δεν αγωνίζεται πια — κάνει περιοδείες γύρω από το προσωπικό θέαμα μίας τραγικής πρωταθλήτριας.

τι λέω γω τώρα, βρε παιδιά μου; θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα το 2018 στον τελικό του Γουίμπλετον όπου η Ρίμπακινά έκανε εκείνον τον υπερφυσικό ντρίπλάρειο στα τελευταία πέντε σέρβις της Κοντού. Όταν τελείωσε, γύρισε προς το κοινό σα να είχε μόλις κάνει την τέταρτη φορά στον ίδιο αγώνα πως της πήρε δάχτυλο. Οι συμπαίκτριες εκείνες της έδιναν το χέρι σαν να είχαν κερδίσει εκείνοι, όχι αυτήν. Μετά λέγαμε "τους έμαθε η ψυχή της ομάδας", σήμερα τους μαθαίνουμε ότι η ψυχή της ομάδας είναι αθλητής που φτιάχνει خودش κι εκείνες κουτουλάνε στις μνήμες τους όπως ο θυμωμένος καφές το πρωί της επόμενης ημέρας. τότε λοιπόν καταλάβαμε τι ήταν η ατομική έκφραση — κέρδος στο σημείο. τώρα όμως έχουμε μπροστά μας μία συνθήκη διαφορετική σαν νύχτα και μέρα: αυτοπραγμάτωση που πνίγει την ομάδα σα σωρός από λάστιχα στην πυρκαγιά. ποιος θυμάται πια όταν μια πρωταθλήτρια έκανε ντρίμπλ γιατί έπρεπε — όχι επειδή έτσι πληρώθηκε για να δώσει παράσταση; τις παλιάς σχολής πρωταθλήτριες τις έβλεπες να περιμένουν το κενό, να σου δίνουν την μπάλα σα δώρο χωρίς καν να φωνάξουν "γειά σου εγώ". η σημερινή εποχή όμως έχει μετατρέψει τον πρωταθλητισμό σε θέατρο μίας ατόμου: η μπάλα είναι σινεμά, η ομάδα είναι υπότιτλοι. βγάζω λοιπόν το συμπέρασμα — όχι σαν δικαστής, σαν κάποιος που αγαπάει τον αθλήματος κι έχει δει πολλές φορές πως οι ομάδες γίνονται θύματα των εγωισμών εκείνων που νομίζουν πως τένις είναι μονόλογος στο στούντιο του 자신들의 Instagram. όταν η ομάδα γίνεται βιτρίνα ενός μεγάλου λάθους στρατηγικής τότε πρέπει να δράσουμε. δεν μιλάω περί τιμωρίας. μιλάω περί ανάγκης: η ομάδα χρειάζεται συμπαίκτριες, όχι κοριοπούλες μίας περίστασης. και έτσι βλέπω μέσα μου τη φωτογραφία εκείνου του γηπέδου όπου η μπάλα κυκλοφορεί σα ζητιάνος χωρίς σπίτι επειδή όλες οι πόρτες έχουν κλειδωθεί γιατί η μία πρωταθλήτρια κάνει μονόλογο όσο εκείνες τρέχουν αγκομαχώντας στις πλάτες τους. αυτό δεν είναι τένις. αυτό είναι αυτορατσιζμός στον αγωνιστικό χώρο.

Τι σχέση έχει η νίκη με το ντρίμπλ;;;; Ρε σεις εδώ έχουν γίνει φάντασμα οι συμπαίκτριες;;;; Τη βλέπω σα ψυχαγωγική εκπομπή στο YouTube εκεί που οι άλλες δουλεύουν σα μουλάρια και αυτή κάνει το σόου της μέσα στο γήπεδο;;; Την τελευταία φορά που η ομάδα πήρε τίτλο ήταν όταν αυτή έκανε ένα σερβίς και έφυγε σα κομήτης — σαν επιτέλους να είχε βαρεθεί την ίδια της την ψυχή;;; Μα τι γίνεται εδώ;; Αυτή παίζει τένις ή μπάσκετ;;; Να μετράνε πόσες φορές ξοδεύει χρόνο πάνω από την μπάλα αντί να της την δώσει;; Τις τρεις τελευταίες διοργανώσεις η συχνότητα των passes προς αυτή έχει πέσει κάτω από 3 ανά αγώνα —— τι άλλο θέλετε;; Να γίνει η ομάδα η ομάδα της;;; Και όσοι λένε "αλλα πήρε πολλά πρωταθλήματα" —— τι νίκη αφήνει πίσω της;; Μια κατάσταση όπου οι άλλες κοιτάζουν στο κινητό τους επειδή η ίδια ξέχασε ότι υπάρχει ομάδα;;; Στο Γουίμπλτον το 2022 την είδανε τρεις φορές την ίδια φάση επειδή η μπάλα γύριζε συνέχεια γύρω της σα γατούλα στον καθρέφτη — και μετά λένε "προσωπική έκφραση";;; Προσωπική έκφραση είναι όταν η ομάδα βγαίνει πιο δυνατή, όχι όταν εκείνες σβήνουν σα κεράκια;;; Παρακαλώ, γιατί δεν βγάζει κανείς το συμπέρασμα;; Αυτή η γυναίκα είναι σαν τα βότσαλα στους δρόμους —— όταν πέφτεις πάνω της ο πόνος είναι μεγάλος, αλλά τελικά κανείς δεν ξέρει τι γίνεται γύρω;;; Μέχρι πότε ακόμα θα βλέπουμε ομάδες σαν τσίρκο μίας γυναίκας;;; Γιατί άμα συνεχιστεί αυτό, η ομάδα δεν παίζει τένις —— παίζει θέατρο μίας πρωταθλήτριας που θέλει πάντα selfie πριν τον αγώνα;;; 😤🔥💀

ρέ παιδιά της Ελένας... ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση εκείνο το ντέρμπι με τη Ρωσία πριν τρεις μήνες; όχι το ότι η Ρίμπακινά έκανε πέντε ντρίμπλ πάνω από την ίδια μπάλα σα γατούλα στο σακούλι, αλλά αυτό που είπαμε μετά στο τέλος στους διαδρόμους: "ρε σεις, πόσες φορές μπορείς να κρύβεις μία συμπαίκτρια επειδή έχεις τον εαυτό σου στην τσέπη σου;" δείτε το έτσι: όταν εγώ ήμουν στο γήπεδο ως παίκτης στα νιάτα μου— και δεν μιλώ για τάξεις πρωταθλητών, μιλώ για το τοπικό πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης των μέσων δεκαετίας του '90 που έπαιζαν δύο ομάδες αντίπαλες στον τελικό ενώ γύρω τους γινόταν σεισμός από τους βρυχηθμούς των οπαδών— εκεί η πρωταθλήτρια μιας ομάδας δεν ήταν εκεί για τις κάμερες. ήταν εκεί για να βγει νικητής η ΟΜΑΔΑ. Γιατί; επειδή στο τέλος του αγώνα ήταν δική μας η κούπα. όχι δική της. κι όταν παντού γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνους τους συμπαίκτες που αγαπούσαν την ομάδα σαν γυναίκα τους, τότε το ντρίμπλ γίνεται εργαλείο — όχι θεατρική πράξη. τώρα όμως ζούμε στη χρονιά που η πρωταθλήτρια μια ομάδας δεν ξέρει καν πώς λέγεται η ομάδα της. την είδα χθες στο Γουίμπλτον— αυτή κάνει ντρίμπλ σα να είναι πρωταθλήτρια ενός άλλου αθλήματος, ενώ οι άλλες κοιτάζουν τις οθόνες των κινητών τους επειδή έχουν πια βαρεθεί να κυνηγάνε σκόνους χωρίς αποτέλεσμα. και ποιο είναι το τραγικό; πως εκείνες που τρέχουν σαν βόδια δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε την ψυχή να ζητήσουν στο σύστημα να κάνουν κάποια αλλαγή. τώρα κάποιοι θα πουν "αλλά κερδίζει τίτλους"— ναι, τους κερδίζει σαν την εφημερίδα που πουλάει έναν τίτλο στην πρώτη σελίδα ενώ μέσα γράφει για χρέη τριών γενεών. τι νίκη είναι εκείνη όπου η ομάδα τελικά έχει γίνει τμήμα μίας βιτρίνας; ας σκεφτούμε αλλιώς: όταν ένας παίκτης υπερτονίζει την προσωπικότητά του πέρα από ένα σημείο, γίνεται αυτός ο ίδιος το πρόβλημα. είναι σαν να έχεις έναν ταχυδρόμο που κάθε μέρα παίρνει σακούλες γεμάτες γράμματα από διαφορετικούς κατοίκους— αλλά στο τέλος του δρόμου παραδίδει μόνο εκείνο που θέλει αυτός, αφήνοντας τις υπόλοιπες διευθύνσεις στεγνές. η ομάδα μοιάζει με αυτή την πόλη όπου κάποιοι κάτοικοι θυμίζουν σιωπηλά πως οι δρόμοι είναι κοινός τόπος— κι εσύ συνεχίζεις να οδηγείς σα νταλκάς μόνο επειδή έτσι σου αρέσει η όψη των φρένων σου. ξέρετε τι γίνεται όταν η ομάδα γίνεται θέατρο μίας πρωταθλήτριας; γίνεται θέατρο μιας ομάδας. κι εμείς εδώ στέκουμε σαν θεατές να παρακολουθούμε την αυτοκαταστροφή σα μπουρλότο χωρίς νερό. δεν χρειάζεται να βγει η Ρίμπακινά επειδή "δεν είναι αυτή η ομάδα"— χρειάζεται επειδή αυτή η ομάδα γίνεται αντιγραφή του εαυτού της όταν εκείνη είναι εκεί.

Αμάν βρε παιδιά, τι μας γίνεται εδώ; Θυμάμαι τον αγώνα στον Λίβανο πριν έναν μήνα — εκεί όπου η Ελένα έκανε εκείνον τον υπερφυσικό ντρίπλάρειο πάνω από τρεις αντίπαλες σχεδόν μέσα στο τετράγωνο του ελέγχου του ραδιοφώνου. Το κοινό σηκώθηκε όρθιο, άρχισεζ οι πανηγυρισμοί σαν να είχε τελειώσει ο αγώνας, ενώ οι συμπαίκτριες της στεκόντουσαν ακόμα σα τα ξυλόγλυπτα σε μουσείο. Μετά από εκείνο το φάουλ, όμως, η ομάδα έχασε την συνέχεια της φάσης — επειδή η μπάλα είχε γίνει βαρετό κομμάτι ιστορίας για τους δημοσιογράφους, όχι εργαλείο για τις συμπαίκτριες. Αυτά δεν λέγονται για να βγει κάποιος κριτής. Αυτό λέμε γιατί την τελευταία φορά που η ομάδα πήρε τίτλοGROUP_TITLE, υπήρξε μία στιγμή όπου η ίδια έκανε σερβίς και στη συνέχεια παρέμεινε στον αγωνιστικό χώρο μόνο όσο χρειαζόταν ώστε να μη φανεί απότομα πως πρόκειται για υπολογισμένη κίνηση — σαν να είχε θυμηθεί επιτέλους πως υπάρχουν και άλλα άτομα στο γήπεδο. Δεν είναι θέμα ικανότητας. Είναι θέμα αναπνοής.

Αμάν ρε παιδιά μου, τώρα μου λέτε και εγώ αφήνω το ποτήρι μου — τελείως στην άκρη. Παρακολουθώ εδώ και δύο χρόνια αυτές τις εικόνες σα ντοκιμαντέρ κανιβαλισμού με τίτλο "Οδηγός επιτυχίας: ο δικός μου τρόπος". Εκεί που κάποιοι βλέπουν θρίαμβο, εγώ βλέπω μία ομάδα να γράφει ιστορία όχι γιατί κέρδισε τίτλους, αλλά επειδή κάποια στιγμή κατάλαβε πως εκείνη η πρωταθλήτρια δεν είναι το κέντρο του πλανήτη — μόνο ένα μέρος του οικοσυστήματος. Κοιτάξτε την τελευταία φορά που η ομάδα πάτησε τετράγωνο γκολ/ сет: ήταν όταν η ίδια έκανε σερβίς κι έπειτα έξω σα κομήτης, σα να την είχαν σκανάρει στη μέση του αγώνα επειδή φοβόταν μη χάσει τον επόμενο περιστασιακό φίλο στο γήπεδο. Αυτό το διάστημα όμως θυμάμαι πως εκείνες τις στιγμές οι συμπαίκτριες δεν έπαιζαν βόλτες γύρω από κινητά σα πρωινή εκπομπή του κυρίου Πέτροβιτς — έπαιζαν σα ομάδα. Τώρα λοιπόν βλέπω τους αριθμούς των passes μειωμένους κατά 42% πριν ένα χρόνο, όταν η ίδια είχε ολοκληρώσει έναν αγώνα με τρία ντρίμπλ ανά δευτερόλεπτο σα αρμαγεδώνας στο PlayStation. Οι συμπαίκτριες της εκείνες τις στιγμές δεν περίμεναν μπάλα, περίμεναν μία ανάσα — σα να έπαιζαν ιστιοπλοΐα χωρίς άνεμο. Κι εδώ είναι που πρέπει να σταματήσουμε να λέμε "τι νίκη φέρνει η ομάδα" χωρίς να συμπληρώνουμε: "και τι πρόκειται να χάσει επειδή εκείνη αποφασίζει πως η μπάλα έχει προσωπική σχέση μαζί της". Δεν μιλάω για αποβολή. Μιλάω για την ανάγκη να επανέλθει η ισορροπία — επειδή ένας πρωταθλητισμός που χάνει τον χαρακτήρα του αυτοκαταστρέφεται. Σκεφτείτε το σα οικογενειακή φωτογραφία: εσύ κάθεσαι σα πρωταγωνιστής πάνω από το τραπέζι των λιχουδιών ενώ τα άλλα παιδιά χάνουν την όρεξη επειδή εσύ έφαγες όλο το ψωμί για τις φωτογραφίες. Κι όμως, υπάρχει κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο από τη μανία της ντρίμπλας. Υπάρχει η ανοχή μας. Εμείς συνεχίζουμε σα να είναι φυσιολογικό ένας άνθρωπος να λειτουργεί σα γατούλα με σακούλα — ενώ η υπόλοιπη ομάδα στέκεται σα πλήθος στην είσοδο ενός κινηματογράφου χωρίς εισιτήριο. Έτσι λοιπόν η ερώτηση δεν είναι "πότε θα βγει η Ελένα". Είναι πόσες ακόμα φορές θα της επιτρέψουμε να κάνει τον πρωταθλητισμό ψυχαγωγία — ενώ εκείνες γύρω της σβήνουν σα κεράκια χωρίς φλόγα.